වහලක් නැති ජනරජය

නොනවතින දරුණු ආර්ථික කුණාටුවක අඳුරු මීදුම් පටලයකට මැදිව, ශ්‍රී ලාංකීය අප පසුගිය මැයි 22 දින අපගේ 54 වන ජනරජ දිනය සැමරුවෙමු. මේ, ජනරජයේ වර්තමාන ඉරණම සහ අනාගතය පිළිබඳව ලියැවෙන විචාරාත්මක පසුබිම් සටහනකි.

ස්වෛරී, ස්වාධීන "ශ්‍රී ලංකා ජනරජය" උපත ලැබුවේ 1972 වසරේදී සම්මත කරන ලද පළමු ජනරජ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවත් සමඟය. ලෝකයේ රටවල් 150 ක් පමණ සිය නිල නාමයට "ජනරජය" යන්න එකතු කරගෙන සිටිය ද, "ප්‍රජාතාන්ත්‍රික" සහ "සමාජවාදී" යන එකිනෙකට පරස්පර මතවාද ද්විත්වයම එකට අමුණා භාවිත කරන ලොව එකම රට ශ්‍රී ලංකාව පමණි. ජනරජයේ නාමය මෙසේ වෙනස් කළ ජයවර්ධන මහතා, එතෙක් රට තුළ පැවති සමස්ත ආර්ථික නියමයන් ද උඩුයටිකුරු කළේය.

එකල ගෝලීය ප්‍රවණතාවන් දෙස බැලීමේදී තවත් රටවල් රැසක් මෙවැනි විවෘත ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ සඳහා යොමු වෙමින් තිබූ බව සැබෑවකි. එහෙත්, ඉතිහාසය විසින් අද වන විට ඉතා තිත්ත ලෙස ඔප්පු කර පෙන්වා දී ඇත්තේ, ජයවර්ධන මහතාගේ "අවිචාරවත්, සැලසුම් රහිත සහ අසමතුලිත" විවෘත ආර්ථික මුලපිරීම් දේශීය නිෂ්පාදනය නසා දමා, රටේ දිගුකාලීන ආර්ථික බංකොලොත්භාවයට සහ අස්ථාවරත්වයට නිශ්චිතවම පදනම දැමූ බවයි.මෙම සැලසුම් රහිත ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණවල විනාශකාරී ප්‍රතිඵලයක් ලෙස, විවෘත ආර්ථිකය ඇරඹි දින සිට අද දක්වාම අපේ රට ජංගම ගිණුමේ සහ අයවැය ලේඛනයේ ද්විත්ව හිඟයෙන් අඛණ්ඩව බැටකමින් සිටී. දේශීය පරිභෝජනය දේශීය නිෂ්පාදන ධාරිතාව ඉක්මවා යාම නිසා ඇති වූ මෙම දැවැන්ත පරතරය පියවා ගැනීමට අපට දිගින් දිගටම විදේශීය ණය මතම යැපීමට සිදු විය.

මෙහිදී රටට ලැබෙන එකම "ණය නොවන" ස්ථාවර විදේශ විනිමය ලැබීම වන්නේ භාණ්ඩ හා සේවා අපනයනයයි. එහෙත් අතිශය කනගාටුදායක යථාර්ථය නම්, 54 වන ජනරජ දිනය සමරන අද වන විටත් අප රටේ අපනයනකරුවන් තමන් උපයන ඩොලර් දේශීය මූල්‍ය පද්ධතිය තුළට නොගෙනැවිත්, ඒවා විදේශයන්හිම රඳවා තැබීමේ අත්තනෝමතික පිළිවෙතක නිරත වීමයි. මෙය හුදෙක් පුරවැසියාගේ දේශප්‍රේමය පිළිබඳ ගැටලුවක් පමණක් නොවේ; ජනරජයේ පාලකයන් විසින් කාලයෙන් කාලයට ක්‍රියාත්මක කරන ලද අදූරදර්ශී මූල්‍ය ප්‍රතිපත්ති ද මීට සෘජුවම වගකිව යුතුය. 'ග්ලෝබල් ෆයිනෑන්ෂල් ඉන්ටෙග්‍රිටි'වැනි ජාත්‍යන්තර ආයතනවල දත්ත පෙන්වා දෙන්නේ පසුගිය වසර 22ක කාලය තුළ මෙරට අපනයනකරුවන් විසින් නැවත ලංකාවට නොගෙන්වා විදේශයන්හි රඳවාගෙන ඇති මුළු මුදල ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 53.5 ක් තරම් දැවැන්ත අගයක් ගන්නා බවයි.

සිරිමාවෝ මැතිණිය ව්‍යවස්ථාදායක සභාව අමතමින්

නූතන ඩිජිටල් බැංකුකරණය, Wise හෝ Airwallex වැනි නවීන මූල්‍ය තාක්ෂණික මෙවලම් සහ විශේෂඥ නියෝජිත සේවාවන් නිසා, අද වන විට අපනයනකරුවන්ට ලංකාවේ සිටම ඩුබායි හෝ සිංගප්පූරුව වැනි රටවල තමන්ගේම අක්වෙරළ සමාගම් පිහිටුවා, බදු රහිතව විදේශීය ගිණුම්වල ඩොලර් රඳවා ගැනීම අතිශය සරල කටයුත්තක් වී ඇත.

මිනිසා මුලින්ම තමන්ගේ ස්වාර්ථය සහ පැවැත්ම සොයයි. ආර්ථික විද්‍යාවේ එන 'Rational Choice Theory' මඟින් පැහැදිලි කරන්නේ මෙම සාධකයයි. දේශප්‍රේමය වැනි උදාර හැඟීම් පවා ආර්ථික අනාරක්ෂිතභාවය හමුවේ දියවී යයි. අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ ඔස්සේ පුරවැසියාගේ දේශප්‍රේමය සහ ජාත්‍යාලය මුවහත් කිරීමට ක්‍රියාමාර්ග ගත යුතු යැයි අප යෝජනා කරන්නේ මේ සාර්ව ආර්ථික යථාර්ථය හඳුනාගෙන ඇති බැවිනි.

2022 වසරේදී අප මුහුණ දුන් මහා ආර්ථික විනාශයේ පෙරනිමිති, නැවත වරක් දරුණු ලෙස රට තුළ ඉස්මතු වෙමින් පවතින බව පෙනේ. 1953 විනිමය පාලන පනත යටතේ විදේශ විනිමය වංචා යනු සිරදඬුවම් ලැබිය හැකි බරපතළ සාපරාධී වැරදි වී තිබුණි. එහෙත්, යහපාලන රජය සමයේ රනිල් වික්‍රමසිංහ සහ රවි කරුණානායක යන මහත්වරුන් විසින් හඳුන්වා දුන් "2017 අංක 12 දරන විදේශ විනිමය පනත" මඟින් මෙම වැරදි සාපරාධී නොවන සිවිල් වැරදි බවට පත් කර, දණ්ඩනීය නීති සියල්ල ලිහිල් කළේය. රේගුව සතු වූ විමර්ශන බලතල කපා හැරියේය. ඩොලර් පිටරට රඳවා තැබීමට අපනයනකරුවන්ට තිබූ නීතිමය බිය නැති කළ ප්‍රධාන සිදුර එයයි.

2016 වසරේදී යහපාලන රජය IMF සමඟ එළඹුණු ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන 1.5 ක විස්තීර්ණ අරමුදල් පහසුකම් ගිවිසුමේ ප්‍රධාන ව්‍යුහාත්මක කොන්දේසියක් වූයේ, "ආයෝජන පහසු කිරීම සහ ව්‍යාපාරික විශ්වාසය ගොඩනැගීම සඳහා" මූල්‍ය නීති ලිහිල් කිරීමයි. මේ අනුව, 2017 නව විදේශ විනිමය පනත කෙටුම්පත් කෙරුණේ මෙම ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය ආයතනවල සෘජු උපදෙස් සහ නිර්දේශ මතය. මීට සමගාමීවම එම රජය ලංකා ඉතිහාසයේ විශාලතම ස්වෛරීත්ව බැඳුම්කර ණය ප්‍රමාණය ලබා ගත්තේය. 2021-2022 වසරවල මතු වූ දරුණු ආර්ථික අර්බුදය සඳහා මෙකී පියවරයන් සෘජුවම බලපෑවේය.

මතු වූ ආර්ථික අර්බුදය කළමනාකරණය කර ගැනීමට අසමත්ව, එය දේශපාලන අර්බුදයක් දක්වා උඩු දුවා ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා ධූරය හැර ගිය පසු, නැවත 2022 දී බලයට පත් වූයේ රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාම ය. ඔහුගේ රජය IMF සමඟ ඇති කරගත් එකඟතා අනුව, පනවා තිබූ සියලුම විදේශ විනිමය සහ ප්‍රාග්ධන පාලන සීමාවන් ක්‍රමයෙන් ඉවත් කිරීමට එකඟ විය. මේ නිසා, විදේශ විනිමය රට තුළට නොගෙන වංචා කරන අපනයනකරුවන්ට එරෙහිව නැවත දැඩි දණ්ඩනීය නීති පැනවීමට රජයට ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් හැකියාවක් නොතිබුණි.

2024 අගභාගයේදී ජාතික ජන බලවේගය රජය බලයට පත් වූයේ, IMF වැනි ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය ආයතනවල දැඩි කොන්දේසිවලින් රට මුදවා ගන්නා බවට පොරොන්දු දෙමිනි. නමුත් ඔවුන්ට ද අවසානයේදී IMF උපදේශකත්වය යටතේ, රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ගමන් කළ මාවතේම ගමන් කිරීමට සිදු වී ඇත.

2022-2024 කාලය තුළ වික්‍රමසිංහ රජය විසින් ආර්ථික අර්බුදයේ බලපෑම සමනය කිරීම සඳහා ගත් වැදගත් තීරණයක් වූයේ ආනයන සීමා කිරීමයි. මේ යටතේ වාහන ආනයනය සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ සීමා කර තිබුණි. නමුත් වත්මන් රජය 2025 වසරේ මුල් භාගයේ සිට, වසර 5කට පසු වාහන ආනයනයට යළි අවසර දුන්නේය. එය ඒ මොහොතේදී මධ්‍යම පාන්තික ඡන්දදායකයා පිනවන ජනප්‍රිය තීරණයක් ලෙස පෙනෙන්නට තිබුණි. නමුත් මේ වන විට එය වත්මන් රජය ගත් තවත් අදූරදර්ශී පියවරක් බව පැහැදිලි වෙමින් පවතී.

2023 නව ශ්‍රී ලංකා මහ බැංකු පනත මඟින් මහ බැංකුව ව්‍යවස්ථාදායකයෙන් සහ විධායකයෙන් ස්වාධීන කරමින් "රාජ්‍යයක් තුළ තවත් රාජ්‍යයක්" නිර්මාණය කළේය. මහ බැංකුවේ එකම ව්‍යවස්ථාපිත ඉලක්කය "මිල ස්ථායීකරණය" පමණක් වූ නිසා, විදේශ විනිමය ගලායාම වැළැක්වීම ඔවුන්ගේ ප්‍රමුඛතාවක් නොවූ බව පෙනේ.

පුද්ගලයන් සහ දේශපාලන පක්ෂ ඇති වී නැති වී යනු ඇත. නමුත් අපටත්, අපගේ නූපන් අනාගත පරපුරටත් නිදහස්, නිවහල් සහ ආර්ථික වශයෙන් ස්වාධීන ශ්‍රී ලංකා ජනරජයක් උරුම කර දීම අත්‍යවශ්‍ය කරුණකි.

ආර්ථික ශක්තියක් නොමැති ජනරජයක් යනු වහලක් නොමැති නිවසක් බඳුය; ඉන් පුරවැසියාට කිසිදු රැකවරණයක් සැලසෙන්නේ නැත.

එබැවින්, විදේශ විනිමය උපයන ක්ෂේත්‍ර වෙත රාජ්‍ය ව්‍යවසායයන් සක්‍රීයව හා තරඟකාරීව ඇතුළත් කිරීමත්, විදේශ විනිමය නීති නැවතත් අතිශය දැඩි මට්ටමකින් බලාත්මක කිරීමත්, මහ බැංකුව ව්‍යවස්ථාදායකය ඔස්සේ ජනතාවට වග කියන ආයතනයක් බවට පත් කිරීමත් වහාම සිදු කළ යුතුව ඇත.

-දක්ෂිණ ජයවික්‍රම

[යුතුකම සඟරාවේ 2026 මැයි කලාපයේ ලිපියකි]
යුතුකම ජාතික සංවිධානය

www.yuthukama.com

Like us on facebook :: https://www.facebook.com/yuthukama

2026 ගෝලීය අස්ථාවරත්වය

2026 වසරේ පළමු කාර්තුව නිමා වන විට ලෝකය බහුවිධ ගැටුම් සහ තීරණාත්මක භූ-දේශපාලනික පෙරළි රැසකට මුහුණ දෙමින් සිටී. වසර කිහිපයක් පුරා යුක්‍රේනයේ ඇවිළෙන යුද ගින්නට අමතරව, 2026 වසරේ මුල් භාගයේදී මැදපෙරදිග කලාපය කේන්ද්‍ර කරගනිමින් ආරම්භ වූ මහා පරිමාණ යුද්ධය හේතුවෙන් ගෝලීය ආරක්ෂක ව්‍යුහය පෙර නොවූ විරූ සංකීර්ණ තත්ත්වයකට පත්ව ඇත.

2026 වසරේ පෙබරවාරි අග භාගයේදී ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සහ ඊශ්‍රායලය එක්ව ඉරානයේ න්‍යෂ්ටික වැඩසටහන සහ පාලන තන්ත්‍රය ඉලක්ක කරගනිමින් ‘ඔපරේෂන් එපික් ෆියුරි’ (Operation Epic Fury) නම් දැවැන්ත හමුදා මෙහෙයුමක් දියත් කළහ. මෙයට ප්‍රතිචාර වශයෙන් හෙස්බොල්ලා සංවිධානය ඊශ්‍රායලයට ප්‍රහාර එල්ල කළ අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මාර්තු මාසය වන විට ලෙබනනය සහ ඊශ්‍රායලය අතර සෘජු යුද්ධයක් නිර්මාණය විය.මෙම යුද්ධය හේතුවෙන් ලෙබනනය තුළ අභ්‍යන්තර ගැටුම් ඇතිවීමේ අවදානමක් ද මතු වී ඇති අතර, මිලියනයකට අධික ලෙබනන වැසියන් පිරිසක් මේ වන විට අවතැන්ව සිටිති.

ඉරානය සිය යුද උපාය මාර්ගය ලෙස මෙම ගැටුම භූගෝලීය වශයෙන් ව්‍යාප්ත කිරීමට (Horizontal Escalation) කටයුතු කර ඇත. ඒ අනුව, සෞදි අරාබිය, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය, කුවේටය, කටාර් සහ බහරේන් වැනි අසල්වැසි අරාබි රටවල පිහිටි ඉලක්ක වෙත ද ඉරාන මිසයිල ප්‍රහාර එල්ල විය. මෙම තත්ත්වය හමුවේ අරාබි රාජ්‍යයන් කිහිපයක් සිය රටවල සිටි ඉරාන තාන්ත්‍රිකයන් නෙරපා හැරීමට පියවර ගෙන තිබේ.

මැදපෙරදිග ගැටුම උත්සන්න වීමත් සමඟ යුක්‍රේනය වෙත එල්ල වූ ජාත්‍යන්තර අවධානය සහ හමුදා ආධාර සැලකිය යුතු ලෙස අඩු වී තිබේ. මැදපෙරදිග යුද්ධය ආරම්භ වූ පළමු සති දෙක තුළ පමණක්, ඇමරිකාවට සිය ගුවන් ආරක්ෂක මිසයිල නිෂ්පාදන ධාරිතාව මෙන් දෙගුණයකටත් වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් එම කලාපය වෙත යොමු කිරීමට සිදු විය. මෙමගින් යුක්‍රේනයේ ගුවන් ආරක්ෂක පද්ධති දුර්වල වී ඇති අතර, එය රුසියාවට සිය හමුදා මෙහෙයුම් තීව්‍ර කිරීමට අවස්ථාවක් සලසා දී ඇත.

මේ අතර රුසියාව විසින් මෝල්ඩෝවා රාජ්‍යය වෙත ද සිය බලපෑම් ව්‍යාප්ත කිරීමේ අවදානමක් පවතී. විශේෂයෙන්ම නේටෝ (NATO) ගිවිසුමේ 5 වන වගන්තිය සෘජුව ක්‍රියාත්මක නොවන මට්ටමේ පවතින ‘දෙමුහුන් ප්‍රහාර’ (Hybrid Attacks) මගින් යුරෝපය අස්ථාවර කිරීමට රුසියාව උත්සාහ කළ හැකිය. මෙහිදී සන්නිවේදන කේබල්, විදුලි බල පද්ධති සහ ඩිජිටල් යටිතල පහසුකම් අක්‍රිය කිරීම ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන උපක්‍රමයක් විය හැක.

චීනය, රුසියාව සහ උතුරු කොරියාව අතර ගොඩනැගෙමින් පවතින ශක්තිමත් ආරක්ෂක සබඳතා ආසියානු කලාපයේ බල තුලනය උඩුයටිකුරු කර තිබේ. උතුරු කොරියානු සෙබළුන් රුසියාව වෙනුවෙන් යුක්‍රේන යුධ පෙරමුණේ සටන් වදින අතර, ඒ වෙනුවට උතුරු කොරියාවට රුසියාවෙන් නවීන ආයුධ, තාක්ෂණය සහ ඉන්ධන සැපයෙන බව වාර්තා වේ. 2026 වසරේදී ප්‍රකාශයට පත් කළ සිය නව පස් අවුරුදු ආරක්ෂක සැලැස්ම මගින් උතුරු කොරියාව ආයුධ සංවර්ධනය කෙරෙහි දැඩි අවධානයක් යොමු කර ඇත.

දකුණු චීන මුහුදේ චීනය සහ පිලිපීනය අතර පවතින ආරවුල් ද මේ වන විට උච්චස්ථානයකට පැමිණ තිබේ. 2026 අප්‍රේල් මාසයේදී පිලිපීනය, ඇමරිකාව සහ ඕස්ට්‍රේලියාව එක්ව සිදු කළ දැවැන්ත හමුදා අභ්‍යාසයට ප්‍රතිචාර ලෙස චීනය සිය ගුවන් යානා ප්‍රවාහන නෞකා ඇතුළු ප්‍රබල නාවික බලඇණියක් එම කලාපයට යොමු කර ඇත.

මධ්‍යම ආසියාවේ ෆර්ගානා නිම්නය (Fergana Valley) කේන්ද්‍ර කරගනිමින් ජල හිඟය සහ ඉඩම් ආරවුල් හේතුවෙන් නව ගැටුම් ඇතිවීමේ අවදානමක් මතුව තිබේ. රුසියාව මෙම කලාපය සිය ‘ප්‍රධාන ආරක්ෂක කලාපය’ ලෙස සලකන අතර, ඕනෑම බාහිර හමුදා මැදිහත්වීමකට එරෙහිව දැඩි අනතුරු ඇඟවීම් සිදු කර ඇත.අප්‍රිකානු මහද්වීපය තුළ ද එතියෝපියාව සහ එරිත්‍රියාව අතර මුහුදු ප්‍රවේශය පිළිබඳ පවතින ආරවුල නව යුද්ධයකට මඟ පෑදිය හැකි බව විශ්ලේෂකයෝ පෙන්වා දෙති. මීට අමතරව සහෙල් (Sahel) කලාපයේ පවතින අස්ථාවරත්වය රුසියානු සහ ඉරාන බලපෑම් එම කලාපය තුළ ව්‍යාප්ත වීමට හිතකර වටපිටාවක් නිර්මාණය කර ඇත.

ඉරාන යුද්ධයේ අතුරුඵලයක් ලෙස හෝමුස් සමුද්‍ර සන්ධිය අවහිර වීම ගෝලීය තෙල් සහ පොහොර සැපයුමට දරුණු ලෙස බලපා ඇත. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස පොහොර මිල 70% කින් පමණ ඉහළ ගොස් ඇති අතර, එය 2026-2027 වර්ෂවල අස්වැන්න පහළ දැමීමට හේතු වනු ඇත. මෙම තත්ත්වය ලෝකයේ බොහෝ රටවල ‘ආහාර කැරලි’ සහ සිවිල් නොසන්සුන්තාවන් ඇති කිරීමට සමත් ප්‍රබල සාධකයක් බවට පත්ව තිබේ.

දක්ෂිණ ජයවික්‍රම 

යුතුකම ජාතික සංවිධානය

www.yuthukama.com

Like us on facebook :: https://www.facebook.com/yuthukama

විදුලොව හෙල්ලූ නලින් චින්තනය

ආචාර්ය නලින් ද සිල්වා මහතා සිය ජීවන ගමන නිමා කළේ 2024 වසරේ මැයි මස 02 වැනිදාය. මෙම ලිපිය එතුමාගේ ගුණ සමරනු වස් 2026 වසරේදී රචනා කෙරෙන්නකි. එතුමාගේ බුද්ධිමය දායාදය අප ප්‍රාර්ථනා කරන ස්වෛරී දේශය නිර්මාණය කිරීමෙහිලා මහත් වූ බලපෑමක් ඇති කරයි. එතුමා හුදු දේශපාලන චින්තකයෙකු පමණක් නොව, භෞතික විද්‍යාඥයෙකු සහ ගණිතඥයෙකු ලෙස මානව දැනුමට එක් කර ඇති දායකත්වය මිල කළ නොහැකිය.

1944 ඔක්තෝබර් 20 වැනිදා පානදුරේදී උපත ලැබූ ඔහු, මෙරට ප්‍රමුඛ පෙළේ අධ්‍යාපන ආයතන කිහිපයකින්ම ශිල්ප හැදෑරීය. ඔහුගේ පියා විදුහල්පතිවරයෙකු වූ අතර මව ගුරුවරියකි. කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයේදී සිංහල වාද විවාද කණ්ඩායමේ නායකත්වය දැරීමෙන් සහ කථිකත්වය සඳහා වූ වීරසූරිය පදක්කම දිනා ගැනීමෙන් පෙනී යන්නේ, ඔහුගේ භාෂාමය සහ තර්කන හැකියාවන් කුඩා කල සිටම වර්ධනය වී තිබූ බවයි.

එතුමා සිය ‘ජාතික චින්තනය’ ඉගැන්වීම් හරහා බටහිර ආධිපත්‍යයේ "මානසික මෝහනය" බිඳ දැමීමට උත්සාහ කළේය. ඒ වෙනුවට දේශීයත්වයේ මුල් බැසගත් ස්වෛරී දැනුම් පද්ධතියක් ආදේශ කිරීමට එතුමා දැරූ ප්‍රයත්නය, සමස්ත ජාතික ව්‍යාපාරයටම ශක්තිමත් පදනමක් සැපයීය. මෙම "ජාතික චින්තනය" වර්ධනය වූයේ 1977 විවෘත ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති සමඟ ඇති වූ සංස්කෘතික පරිහානියට ප්‍රතිචාරයක් වශයෙනි. ආචාර්ය ගුණදාස අමරසේකර මහතා මෙහි පුරෝගාමියා ලෙස සාහිත්‍යමය සහ සමාජීය ප්‍රවේශයක් ලබා දුන් අතර, නලින් ද සිල්වා මහතා ඒ සඳහා අවශ්‍ය ඥානවිභාගාත්මක පදනම සකස් කළේය යන්න මාගේ මතයයි.

ආචාර්ය නලින් ද සිල්වාගේ චින්තනමය මැදිහත්වීම වඩාත් කැපී පෙනෙන්නේ එතුමා සිය තරුණ අවධියේ දැරූ මාක්ස්වාදී භෞතිකවාදී චින්තනය අත්හැරීමත් සමඟය. මාක්ස්වාදය මෙන්ම බටහිර විද්‍යාව ද ග්‍රීක-යුදෙව්-ක්‍රිස්තියානි මතවාදී පදනමක නිෂ්පාදනයන් බව වටහා ගැනීම එතුමා මෙම මාවත තෝරා ගැනීමට හේතු විය. එතුමා නව සමසමාජ පක්ෂයෙන් ඉවත් වූයේ, මාක්ස්වාදය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ "ජාතික ගැටලුව" තේරුම් ගැනීමට අපොහොසත් වූ බටහිර ද්‍රව්‍යවාදී නිර්මිතයක් බව පවසමිනි. සංස්කෘතික අනන්‍යතාවන් ඉතිහාසයේ ප්‍රධාන ගාමක බලවේග වන සමාජයක, පන්ති විශ්ලේෂණය පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවන බවට එතුමා තර්ක කළේය.

මාක්ස්වාදය පිළිබඳ ඔහුගේ විවේචනය හුදු දේශපාලනික එකක් පම්නක් නොවීය. ඔහු තර්ක කළේ මාක්ස්වාදය යනු කාර්ල් පොපර්ගේ විද්‍යාත්මක නිර්ණායකයන්ට පවා අනුකූල නොවන, බටහිර යුදෙව්-ක්‍රිස්තියානි චින්තනය මත පදනම් වූ තවත් එක් ‘කතාවක්’ පමණක් බවයි. 1993 දී ඔහු රචනා කළ ‘මාක්ස්වාදයේ දරිද්‍රතාවය’ සහ ‘අපෝහකයේ රූපිකය’ වැනි කෘති හරහා මාක්ස්වාදී ද්‍රව්‍යවාදය සහ දයලෙක්තික තර්කනය එතුමා දැඩි විවේචනයට ලක් කළේය.

1980 මුල් භාගයේදී එතුමා දෙමළ ස්වයං-තීරණ අයිතියට සහය දුන්න ද, පසුව ෆෙඩරල්වාදය යනු රට බෙදීම සඳහා වූ බටහිර මෙවලමක් බව වටහාගෙන ඒකීය රාජ්‍ය ආකෘතිය වෙනුවෙන් සෘජුව පෙනී සිටියේය. එතුමා සිය මතය ස්ථාපිත කිරීම සඳහා මැතිවරණවලට ඉදිරිපත් වීම, පා ගමන් සංවිධානය කිරීම සහ ඕනෑම වේදිකාවක ප්‍රතිවාදීන් මතවාදීව පරාජය කිරීම වැනි අභියෝගාත්මක පියවර සඳහා නොපැකිළිව ඉදිරිපත් විය.

1986 දී ප්‍රකාශිත එතුමාගේ විශිෂ්ටතම නිර්මාණයක් වන ‘මගේ ලෝකය’ කෘතිය මෙරට ශාස්ත්‍රීය සමාජය තුළ පුළුල් චින්තනමය පෙරළියක් ඇති කළේය. එහිදී ඔහු තර්ක කළේ "සත්‍යය" යනු වාස්තවික සොයාගැනීමක් නොව, නිරීක්ෂකයාගේ ඉන්ද්‍රිය පද්ධතිය, මනස සහ සංස්කෘතියට සාපේක්ෂව ගොඩනගන ලද නිර්මාණාත්මක නිර්මිතයක් බවයි. බටහිර විද්‍යාවට එරෙහි එතුමාගේ ප්‍රධාන විවේචනය වූයේ "කාටිසීය ප්‍රාකාරය" ප්‍රතික්ෂේප කිරීමයි; එනම්, නිරීක්ෂකයා සහ නිරීක්ෂණය එකිනෙකින් ස්වායත්ත බවට බටහිර දර්ශනය තුළ ඇති පූර්ව උපකල්පනයයි.

විද්‍යා ලොව තුළ එතුමා "නිර්මාණාත්මක සාපේක්ෂතාවාදය" (Constructive Relativism) හඳුන්වා දුන් අතර, අංශුවල තරංග ස්වභාවය ප්‍රතික්ෂේප කරමින් "විද්‍යාලංකාර විවරණය" (Vidyalankara Interpretation) ඉදිරිපත් කළේය. එසේම, විශ්වය එකවර ත්වරණය (Acceleration) සහ මන්දනය (Deceleration) වන බව පවසන නව විශ්ව න්‍යාය ආකෘතියක් ද ඉදිරිපත් කරමින් බටහිර මතවාදවලට අභියෝග කළේය. ඔහු මෙම ආකෘතිය සඳහා බෞද්ධ අග්ගඤ්ඤ සූත්‍රයේ එන "සංවට්ට" සහ "විවට්ට" යන සංකල්ප භාවිත කළේය.

එතුමා හර්ෂ විජයවර්ධන මහතා වැනි විද්වතුන් සමඟ එක්ව ශ්‍රී ලංකාවේ බින්දුව භාවිතය පිළිබඳ පුරාවිද්‍යාත්මක සාධක මැණික්දෙන සහ සීගිරිය වැනි ස්ථානවලින් සොයා ගැනීමට උනන්දු විය . මෙය ගණිත ඉතිහාසය පිළිබඳ බටහිර ආඛ්‍යානයට අභියෝග කළ අතර, අපේ මුතුන් මිත්තන් දැනුම නිර්මාණය කළවුන් බව ලොවට පෙන්වා දුන්නේය.

උතුරු මැද පළාතේ ආසනික් පිළිබඳ ඇති වූ ආන්දෝලනය එතුමාගේ ක්‍රමවේදය පරීක්ෂාවට ලක් වූ අවස්ථාවක් විය. මෙම උපකල්පනය සඳහා පදනම ලැබුණේ නාථ දෙවියන් ලබා දුන් පණිවිඩයකින් බව නලින් ද සිල්වා මහතා විවෘතව ප්‍රකාශ කළේය. බටහිර විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේද හරහා ආසනික් හඳුනා ගැනීමට නොහැකි වූ විට, දෙවියන් විසින් යෝජනා කරන ලද සුවිශේෂී පරීක්ෂණ ක්‍රමයක් භාවිත කර ආසනික් හඳුනා ගත් බව ඔහු පැවසීය.

ඔහු සහ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා අතර පැවති සම්බන්ධය ඉතා සමීප එකක් විය. ඔහු රාජපක්ෂ පාලනය සැලකුවේ 1956 විප්ලවයේ ඉදිරි පියවරක් ලෙසයි. දේශපාලනය තුළ ඔහු කිසිදු පෞද්ගලික ප්‍රතිලාභයක් අපේක්ෂා නොකළ අතර, තමන් නිවැරදි යැයි විශ්වාස කළ මතය වෙනුවෙන් දිගින් දිගටම පෙනී සිටියේය.

ඔහු "ඔල්කොට් බුද්ධාගම" සහ "සිංහල බුද්ධාගම" අතර පැහැදිලි වෙනසක් පෙන්වා දුන්නේය. ඔල්කොට් බුද්ධාගම යනු බටහිර ක්‍රිස්තියානි මූලධර්මවලට අනුකූලව සකස් කරන ලද නූතනවාදී බුද්ධාගමක් බවත්, එය සිංහල සංස්කෘතියේ මුල්වලින් බැහැර වී ඇති බවත් ඔහු පැවසීය. ඔහු උත්සාහ කළේ සිංහල-බෞද්ධ අනන්‍යතාවය මත පදනම් වූ ස්වෛරී දැනුම් පද්ධතියක් ගොඩනැගීමටයි.

ආචාර්ය නලින් ද සිල්වා විශ්වාස කළේ ශක්තිමත් රටක් සඳහා "අනුකාරකයින්" නොව "අභිසංස්කරණවාදීන්" (Creators/Innovators) බිහි කරන අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් අවශ්‍ය බවයි. බටහිර විද්‍යාව "ප්‍රයෝජනවත් මෙවලමක්" ලෙස ඉගෙන ගන්නා අතරම, බෞද්ධ තර්කනය සහ චතුස්කෝටික ක්‍රමය මඟින් දාර්ශනික ස්වාධීනත්වය රැකගත යුතු බව එතුමා අවධාරණය කළේය.

එතුමාගේ සමස්ත ජීවිතයම කැප වූයේ ශ්‍රී ලංකාව බටහිර බලවතුන්ගේ "වෙළඳපොළක" සිට "විශිෂ්ට චින්තනයක්" හිමි ජාතික රාජ්‍යයක් දක්වා පරිවර්තනය කරමින් මනස නිදහස් කර ගැනීම වෙනුවෙනි. එතුමාගේ උරුමය නව පරපුරට ලබා දෙන්නේ ස්වෛරී රාජ්‍යයක් ගොඩනැගීමට අවශ්‍ය බුද්ධිමය ශක්තියයි.

- දක්ෂිණ ජයවික්‍රම

- යුතුකම ජාතික සංවිධානය

www.yuthukama.com

Like us on facebook :: https://www.facebook.com/yuthukama

අධ්‍යාපන ඇමතිවරියට ඉතිහාසය වහ කඳුරු ද?

අධ්‍යාපන ඇමතිවරියට ඉතිහාසය වහ කඳුරු ද?

ලංකාවේ ඉතිහාස අධ්‍යාපනය කුමක් සඳහා ද යන්න නැවත සිතා බැලිය යුතුය. අප රටේ සහ ජනතාවගේ පැවැත්මට තර්ජනයක් වන අයුරින් මේ වන විට ඉතා සැළසුම් සගහතව විකෘති ඉතිහාසයක් ගොඩ නගමින් තිබේ. බෙදුම්වාදී යුද්ධය නිමා කිරීම සඳහා ලක් රජය ක්‍රියාත්මක කළ වැඩපිළිවෙල ‘ජන සංහාරයක්’ ලෙස අරුත් ගන්වමින් එය දෙමළ දරුවන්ට ක්‍රමානුකූලව උගන්වමින් සිටී. කැනඩාවේ සමහර ප්‍රාන්තවල පාසල් දරුවන්ගේ විෂය නිර්දේශය තුළට ජන සංහාර ප්‍රවාදය ඇතුළත් කිරීමට පිඹුරුපත් සැකසෙමින් පවතී. තවද කැනඩාවේ සහ යුරෝපයේ වෙසෙන දෙමළ ඩයස්පෝරාවේ පවුල්වල දරුවන්ට දෙමළ භාෂාව ඉගැන්වීම සඳහා පවතින පෞද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතන තුළ දැනටමත් විෂයයක් ලෙස මෙම ‘ජන සංහාර’ මිත්‍යාව උගන්වමින් සිටී. මේ පිළිබඳව යුතුකම යූටියුබ් චැනලය මගින් මීට ඉහතදී හෙළිදරව්වක් සිදු කරන ලදි.

දෙමළ ජන සංහාරයක් පිළිබඳව මිත්‍යා මතයක් දෙමළ සයස්පෝරාවේ දරුවන් වෙත විෂයමාලා ගතකොට උගන්වමින් සිටී.

(ඡායාරූපය උපුටා ගැනීම තැම්ල් ගාර්ඩියන් වෙබ් අඩවියෙන්)

නැගෙනහිර පළාතේ පිහිටුවන ලද මුස්ලිම් ජනතාවගේ ඉතිහාසය නිරූපණය කෙරෙන කෞතුකාගාරයක් තුළ ව්‍යාජ ඉතිහාසයක් තොරතුරු ප්‍රචාරය කරමින් එම ජනතාවට වෙනම රටක් ලබාගැනීම සඳහා පෙළඹවීම් ඇති කෙරෙන ආකාරයේ කටයුතු සිදු කෙරෙමින් පවතින බව මීට කලකට ඉහත වාර්තා කෙරිණි. සිංහල බෞද්ධ ජනතාව අතර ද සිය ඉතිහාසය කෙරෙහි ඇති ඒකමිතිය සිඳී යන ආකාරයේ ව්‍යාජ ඉතිහාස තොරතුරු බෙදා හරිමින් පවතී. මේ සියල්ලෙහි අවසාන ප්‍රතිපලය වන්නේ ජන සමාජය බිඳී ගිය, ආතතීන්ගෙන් පිරුණු එකක් බවට පත් වීමයි. එය රටෙහි සහ ජනතාවගේ ප්‍රගතියට ඇති කරන්නේ ඉතා අහිතකර බලපෑමකි.

80 සහ 90 දශකය තුළ ලංකාවේ පාසල් විෂය නිර්දේශයෙන් ඉතිහාස විෂය ඉවත් කොට තිබුණි. ඒ, ඉතිහාසය ඉගෙන ගැනීම තුළින් ලංකාවේ ‘බහුවාර්ගික ලේබලය ඇලවීමට බාධාවක්’ වන බවට එවකට පාලකයන් තීරණය කොට තිබූ බැවිනි. 80 දශකයට පෙර ලංකාවේ පාසල් තුළ ඉතිහාසය ඉගැන්වීම සිදු වුවද එය සිදු වූයේ බටහිර දෘෂ්ටිකෝණයකිනි. මෙම පශ්චාත් යටත් විජිත සමය තුළ බ්‍රිතාන්‍ය අනුකාරක ඉතිහාසයක් ශ්‍රී ලංකාවේ දරුවන්ට ඉගැන්වුණි. ඉතිහාසය නැවත අනිවාර්‍ය විෂයයක් බවට පත් වූයේ 2005 වසරේදීය. එය ලංකාවේ ඒකීයත්වය ආරක්ෂා කර ගැනීම පිළිබඳව අලුතින් සිතා බැලීමට පෙළඹවූ යුගයක් වී තිබුණි.

“අග්නිදිග විශ්වවිද්‍යාලයේ ස්ථාපිත කොට ඇති මුස්ලිම් කෞතුකාගාරයෙන්, රට පුරා ඇති ස්ලාමීය ජාත්‍යන්තර විශ්වවිද්‍යාල, පාසල් හා මද්‍රාසා පාසල්වල ඉගැන්වෙන ලංකා ඉතිහාසය පිළිබඳ විෂය නිර්දේශ දෙස බැලීමේදී පෙනී යන්නේ ලංකාවේ මුස්ලිම් ඉතිහාසය පිළිබඳව දීර්ඝ කතාවක් දැනටමත් ගොඩ නගා අවසන් බවය”

(චම්පික රණවක මහතා විසින් රචිත අල් ජිහාද් අල්කයිදා කෘතියෙන්)

2005 සිට මේ දක්වා පාසල් තුළ ඉගැන්වෙන ඉතිහාසය විෂය නිර්දේශය වෙනස් විය යුතු කාලය දැන් එළඹ තිබේ. 6 ශ්‍රේණියේ සිට 13 ශ්‍රේණිය දක්වා සියළු ඉතිහාසය පෙළ පොත්, විෂය නිර්දේශ සහ ගුරු අත්පොත් අප විසින් අධ්‍යනය කරන ලදි. ඒ අනුව අපගේ නිරීක්ෂණය වන්නේ අපගේ ජාතිය මුහුණ දෙමින් පවතින වත්මන් අභියෝග ජන ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය කරන දෘෂ්ටිය වත්මන් ඉතිහාස විෂය නිර්දේශය තුළින් දරුවන් වෙත ප්‍රදානය නොකෙරෙන බවයි.

විෂය නිර්දේශය තුළ ලංකාවේ නූතන ඉතිහාසය පිළිබඳව හැඳින්වෙන්නේ 1978 ව්‍යවස්ථාව දක්වා පමණි. ඉන් අනතුරුව ඇති වූ උතුරේ බෙදුම්වාදී ව්‍යාපාරවල නැගීම, කළු ජූලිය, ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම, 87-89 ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ කැරැල්ල, ඊලාම් යුද්ධය, සාම ගිවිසුම, එල්ටීටීඊ සංවිධානයේ අවසානය, ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණය ආදී සිදු වීම් කිසිවක් මෙම විෂය නිර්දේශය තුළින් දරුවන් වෙත හඳුන්වා දෙන්නේ නැත. එසේම 78 ට කලින් සිදු වූ 1962 කුමන්ත්‍රණය, 1971 කැරැල්ල ආදී දැන ගත යුතුම සංසිද්ධීන් පවා කිසිම හඳුන්වා දීමක් සිදු නොකොට වසන් කොට දමා ඇත.

ඉන්දියානු ජාතික ව්‍යාපාරයේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය පැහදිලි කිරීම සඳහා විෂය නිර්දේශයේ කාලච්ඡේද ගණනාවක් වෙන් කොට ඇත. නමුත් ලංකාවේ පැවැත්මට අතිශය බලපෑම් සහගත දකුණු ඉන්දියාවේ ද්‍රවිඩ දේශපාලනයේ හැසිරීම හඳුන්වා දීම සඳහා කිසිඳු සඳහනක් යොදා නොමැත.

ලෝක ඉතිහාසය සම්බන්ධයෙන් ලා ගත් කළ අප්‍රිකාවේ, ලතින් ඇමරිකාවේ විකාශනය පිළිබඳව ද, චීනය සහ ගිනිකොන ආසියාව පිළිබඳව ද යම් හැඳින්වීමක් සිදු කෙරෙන්නේ නම් වර්තමාන ලෝකය තේරුම් ගැනීම සඳහා ඒ තුළින් දරුවන්ට මනා පිටිවහලක් සැපයෙන්නට ඉඩ තිබුණි.

මෙවන් පසුබිමක් තුළ ඉතිහාසය පිළිබඳ හරි වැටහීමක් නොමැති දරුවන් ‘රෝං ජෙනරේෂන්’ ලෙස වල්මත් වීම පුදුමයක් නොවේ. අප යෝජනා කරන්නේ ඉතිහාසය සමඟ ගැට ගැසී ඇති දේශපාලනය බාල දරුවා වෙත මුදා හැරීම නොවේ. අප විසින් යෝජනා කරන්නේ ඉතිහාසයේ සිදු වූ සංසිද්ධීන් සැඟවීමකින් තොරව ළමා පරපුර වෙත හෙළිදරව් කිරීම ඉතිහාසය විෂය මාලාවෙන් සිදු කළ යුතු බවයි. එය තම තමන්ගේ දෘෂ්ටීන්ට අනුව විවරණය කර ගැනීම දරුවන්ට පැවරිය යුතුය. අප විසින් සිදු කළ යුත්තේ හඳුන්වා දීමයි.

එසේ නම් මෙම සීමාකම් ජය ගැනීම සඳහා අප විසින් වහාම සිදු කළ යුතුව ඇත්තේ විෂය මාලා යාවත්කාලීන කිරීමක් තුළින් වඩා ප්‍රයෝජනවත් ඉතිහාස දැනුමක් ජාතියේ දරු පරපුර වෙත ලබා දීමට කටයුතු කිරීමයි. එහෙත් ඒ පියවර පසෙක තබා වත්මන් ආණ්ඩුව දැන් කඩිමුඩියේ සැළසුම් සකස් කරමින් සිටින්නේ ඉතිහාසය විෂය අනිවාර්ය විෂය ලැයිස්තුවෙන් ඉවත් කිරීම පිණිසය.

වත්මන් අධ්‍යාපන ඇමතිවරියට මෙලෙස ඉතිහාසය විෂය අධ්‍යාපන විෂය මාලාවෙන් ඉවත් කිරීම සඳහා පවතින උනන්දුව අධ්‍යාපන විෂය ක්ෂේත්‍රයේ පවතින දහසකුත් එකක් වූ අනෙක් අඩුපාඩු සපුරාලීම සඳහා පැවතියේ නම් පසුගිය මාස කිහිපය තුළ රටේ අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රය ගව් ගණනක් පෙරට යෑමට ඉඩ තිබුණි. නමුත් සිංහල බෞද්ධයන් සමඟ උපන් ගෙයි වෛරයක් ඇති ඇමතිවරිය හට ඒ සියල්ලටම වඩා ඉක්මනින් කිරීමට අවශ්‍යව ඇත්තේ ඉතිහාසය විෂය දරුවන්ගෙන් ඈත් කොට තැබීමයි. මක්නිසාද ඉතිහාසය මැනැවින් හැදෑරූ අනාගත පරපුරක් තුළ ඇය පතන LGBTQ ලෝකය බිහි කරගත නොහැකි වන බැවිනි.

මිනිසාට ඉගෙනීම අවශ්‍ය වන්නේ වර්තමාන ලෝකය විවරණය කර ගෙන අනාගතය සඳහා මුහුණ දීම පිණිසය. රජයක් විසින් රටේ ළමා පරපුර වෙත අධ්‍යාපනය ලබා දීම සඳහා ආයෝජනයක් සිදු කරන්නේ නම් එහි ඉලක්කය විය යුත්තේ රටේ අනාගතය භාර ගැනීම සඳහා සුදුසු විචක්ෂණභාවයකින් යුතු සබුද්ධික පුරවැසියෙක් නිර්මාණය කිරීමයි. එහෙත් ලංකාවේ වත්මන් අධ්‍යාපනය එවන් දැක්මක් සහිත එකක් නොවන බව පැහැදිලිවම පෙනී යයි. වත්මන් රජය විසින් යෝජනා කරන අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ ඉලක්ක ගත වී ඇත්තේ පවතින අධ්‍යාපන ක්‍රමයේ මෙම දුර්වලතා නිශේධනීය කිරීම සඳහා නොවේ. වත්මන් රජයේ අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ ඉලක්ක ගත වී ඇත්තේ ඔවුන්ගේ දේශපාලන මතවාද සමාජය වෙත එන්නත් කිරීම සඳහා ය.

ලංකාවේ ඉතිහාසය පෙළ පොත් සහ විෂය නිර්දේශ සැකසීම සඳහා මාලනී ඇඳගමගේ සිට නිර්මාල් දේවසිරි දක්වා පළල් දෘෂ්ටිමය විවිධතාවයකින් යුතු පිරිසක් සම්බන්ධ වී තිබේ. නිර්මාල් දේවසිරි වැනි ඊනියා ඉතිහාස උගතුන්ගෙන් පිරුණු කමිටු තුළ දැනට පවතින අයුරින් වත් ඉතිහාසය විෂයේ ගුණාත්මකභාවය ආරක්ෂා කර ගැනීමට හැකි වීම පිළිබඳව අප දිවංගත මාලනී ඇදගම වැනි මහත්ම මහත්මීය පින් අනුමෝදන් කළ යුතුය.

නිර්මාල් දේවසිරිලා අතට දැන් ඇකඩමියාවේ පමණක් නොව දේශපාලනයේ සුක්කානම ද මෙරට ජනතාව විසින් ඡන්දයෙන් පවරා ඇත. ඔවුන් වත්මන් ආණ්ඩුවේ ප්‍රබලයෝ වෙති. එහෙත් හිටිහැටියේ නිර්මාල් දේවසිරි මහතා හරිනි අමරසූරියගේ අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණවලට එරෙහිව සාප තැබීමට පෙළඹී ඇත. මේ බව දුටු ළඟ චූන් ජාතිකවාදීන් ද නිර්මාල් දේවසිරිලාගේ ප්‍රකාශ උඩ තබාගෙන යන බව පෙනේ. මෙම පිරිස මෙලෙස ළඟ චූන් වී නිර්මාල්ලාව උස්සාගෙන යන්නේ නිර්මාල් කියන දෑ ගැන හරි හැටි අවබෝධයකින් ද?

නිර්මාල්ගේ අදහසට අනුව ඉගැන්විය යුත්තේ නිර්මාල්ලා ඇතුළු ඊනියා වම්මුන් ඉතිහාසය ලෙස දකින විපරීත කරුණු දැක්වීමයි. ඔවුනට අනුව මහාවංශය සහ ඒ සමඟ කියවෙන සිංහල බෞද්ධයාගේ ඉතිහාසය වැදගත් දෑ නොවේ. මේ අනුව ඉතිහාසය විෂය විෂයමාලාවෙන් ඉවත් කිරීම සඳහා කැස කවන හරිනි අමරසූරියලාගේ ද, අපබ්‍රංශ ඉතිහාසයක් ඉගැන්වීම සඳහා යෝජනා කරන නිර්මාල් දේවසිර්ලාගේ ද අභිලාෂය දෙකක් නොව එකක් බව අප විසින් සිහි බුද්ධියෙන් යුතුව වටහා ගත යුතුය. වත්මන් ආණ්ඩුවේ අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ මොනවාද යන්න තවමත් ඔවුන් විසින් නිශ්චිතව දක්වා නැත. හරිනිලා තැන තැන නා නා විධ ප්‍රකාශ සිදු කරමින් මුට්ටිය දමා බැලීමේ සෙල්ලම කරගෙන යන බව පෙනේ. කෙසේ වෙතත් පළමු අදියරේ දැමූ මුට්ටි සියල්ලට මේ වන විට කුඩු වෙන්නට පොලු පහරවල් ලැබී ඇත. නමුත් ජනතාවගේ ආධ්‍යාත්මය තේරුම් ගැනීමට අවම උත්සාහයක් වත් නොදරන පාලන තන්ත්‍රයක් විසින් සහනයක් නම් බලාපොරොත්තු විය නොහැකිය. ඒ නිසා අවදියෙන් සිටිමි. සංවිධානය වෙමු. සංවිධානය කරමු.

දක්ෂිණ ජයවික්‍රම

යුතුකම සඟරාවේ ජූලි කලාපයේ පලවූ ලිපියකි

යුතුකම ජාතික සංවිධානය

www.yuthukama.com

Like us on facebook :: https://www.facebook.com/yuthukama

දෙවෙනි සීතල යුද්ධය ඇරඹී අවසන්

එක්සත් ජනපද ජනාධිපති හැරී එස්. ටෲමන් උතුරු අත්ලාන්තික් ගිවිසුමට අත්සන් තබමින් (1949 අගෝස්තු 29)

සීතල යුද්ධය හෙවත් නිරවි යුද්ධය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ එකිනෙකා පරයා ලෝක බලවතා වීම පිණිස එක්සත් ජනපදය සහ සෝවියට් සංගමය අතර 1947 සිට 1991 දක්වා කාල සීමාව තුළ ඇතිවුණු හැළ හැප්පීම් මාලාවයි. මෙකී සීතල යුද්ධය තුළදී මෙම ප්‍රධාන බලවත් රාජ්‍යන් දෙපළ එකිනෙකා සමඟ සෘජු යුද්ධයකට නොපෙළඹුණු අතර ඒ වෙනුවට අන්‍ය උපක්‍රම භාවිතා කරමින් ප්‍රතිවාදියා බිම හෙළීම සඳහා ප්‍රයත්න දරණ ලදි.

1947 මාර්තු 12 දින කොන්ග්‍රස් සභාව ඇමතූ එවකට එක්සත් ජනපද ජනාධිපති හැරී ටෲමන් විසින් ‘කොමියුනිස්ට් ව්‍යාප්තිය හමුවේ තර්ජනයට ලක්ව සිටින රටවල්වලට එම තර්ජනයට එරෙහිව නැගී සිටීම සඳහා එක්සත් ජනපදයේ ආධාරය හිමි වන බව ප්‍රකාශ කරන ලදි. එම ප්‍රකාශය කොමිනියුස්ට්වාදී සෝවියට් දේශයේ බල ව්‍යාප්තියට අභියෝග කරමින් සිදු කළ ප්‍රකාශයක් වූ අතර එම ප්‍රකාශය සැළකෙන්නේ සීතල යුද්ධයේ සමාරම්භය ලෙසයි.

මෙම සීතල යුද්ධය තුළ එක්සත් ජනපදය සහ සෝවියට් සංගමය සෘජුව යුධ ගැටුමකට සම්මුඛ නොවුණත් ඔවුන්ගේ ආයුධ, ධනය සහ මානව සම්පත ලෝකයේ වෙනත් රටවල භූමි ප්‍රදේශවල සිදු වූ යුධ ගැටුම් සඳහා යොදවමින් වක්‍ර යුධ ගැටුම්වල (Proxy conflicts) නියැලෙන ලදි. කොරියානු යුද්ධය, වියට්නාම් යුද්ධය සහ ඇෆ්ඝනිස්ථාන් යුද්ධය මෙලෙස සීතල යුද්ධයේ බලපෑමට ලක් වූ විනාශකාරී යුධ අත්දැකීම් විය.

මීට අමතරව සිය මතවාද ලෝකයේ ප්‍රචලිත කරමින් ජාතීන්ගේ පක්ෂපාතීත්වය සිය කඳවුරු වෙත දිනා ගැනීම සඳහා එක්සත් ජනපදයත්, සෝවියට් දේශයත් තරඟකාරීව කටයුතු කරන ලදි. කලාව, සාහිත්‍ය, මාධය ආදී ක්ෂේත්‍ර තුළ විශාල ධනස්කන්ධයක් වැය කරමින් මේ මතවාදීමය යුද්ධය දියත් වුණි. තවද එකිනෙකා පරයා අභ්‍යාවකාශ තාක්ෂණය, යුධ තාක්ෂණය, සන්නිවේදන තාක්ෂණය ආදී තාක්ෂණික ක්ෂේත්‍රවල නවෝත්පාදන සිදු කිරීම සඳහා පෙර නොවූ විරූ වෙහෙසක් දරන ලදි.

එසේම ප්‍රති විරුද්ධ රට අස්ථාවර කිරීම අරඹයා රටවල් දෙක විසින්ම එකිනෙකාට විරුද්ධව දියත් කොට ගන්නා ලද ඔත්තු සේවා මෙහෙයුම් ගිනිය නොහැකි තරම් විය. මෙම සීතල යුද්ධය සැබෑ යුද්ධයකට ආසන්න වූ සංසිද්ධීන් කිහිපයක්ම සිදු විය. 1962 කියුබානු මිසයිල අර්බුදය, Able Archer 83 ලෙස හැඳින්වෙන ඇමරිකානු නාවුක අභ්‍යාස සිද්ධිය මේවාට උදාහරණ ලෙස දැක්විය හැකිය.

මේ අයුරින් දශක 4 ක් පුරා දික් ගැස්සී ගිය ලෝකය අත්දුටු පළමු සීතල යුද්ධය නිමාවට පත් වූයේ සෝවියට් සමූහාණ්ඩුව විසිරුවා හැරීමත් සමඟිනි. සෝවියට් සමූහාණ්ඩුවේ එම බිඳ වැටීමට බලපෑ ප්‍රධාන හේතුවක් ලෙසද මෙම සීතල යුද්ධයේ බලපෑම හඳුනාගත හැකිය. ඒ අනුව අවසාන වශයෙන් පළමු සීතල යුද්ධය නිමා වූයේ එක්සත් ජනපදය ප්‍රමුඛ නේටෝ සන්ධානයට ජයග්‍රහණය අත් කර දෙමිනි. එතැන් පටන් ගෙවුණු දශක 2 ක පමණ කාලයේදී ලෝකයේ තනි බලවතා බවට පත්වූයේ එක්සත් ජනපදයේ නායාකත්වයයෙන් යුතු නේටෝ යුධ සන්ධානයයි.

1991 සීතල යුද්ධය නිමා වූ දා පටන් 2014 දක්වා ලෝකයේ අනභිබවනීය බලවතා ලෙස එක්සත් ජනපදය ප්‍රමුඛ නේටෝව විසින් ඇෆ්ඝනිස්ථානය, ඉරාකර, ලිබියාව ආදී රාජ්‍යන් සෘජුවම ආක්‍රමණය කරන ලදි. පෝලන්තය, හන්ගේරියාව සහ චෙක් යන රාජ්‍යන් නේටෝ සන්ධානයට ඈඳා ගන්නා ලදි. රටවල්වල ස්වෛරීයභාවය සුලබව උල්ලංඝනය කරමින් මිලිටරි මෙහෙයුම් දියත් කරන ලදි.

මෙලෙස ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ නේටෝ සන්ධානය භුක්ති විඳි ලෝක සුපිරි බලවතාගේ භූමිකාව පළමු සීතල යුද්ධයෙන් පසුව ප්‍රථම වරට අභියෝගයට ලක් වූයේ 2008 දී රුසියාව විසින් ජෝර්ජියාවේ දකුණු ඔසටියා සහ අබ්කාසියා යන ප්‍රදේශවලට හමුදාව යොමු කිරීමත් සමඟය.

1991 දී සෝවියට් සමූහාණ්ඩුව රටවල් 15 කට කැඩී ගිය අතර සෝවියට් සමය තුළ ඔවුන් ළඟා කරගත් තාක්ෂණික සහ යුධමය ශක්තියෙන් වැඩි කොටස රුසියානු සමූහාණ්ඩුව සතු විය. ළඳරු රුසියානු සමූහාණ්ඩුව එහි මුල් වසර 10 තුළ දැඩි ආර්ථික පීඩනයකින් හා දේශපාලන අස්ථාවරභාවයකින් දුර්වලව පැවතුණි. නමුත් එය නිදා සිටි යෝධයෙක් බඳු විය.

2000 වසරේදී රුසියාවේ බලයට පත් වූ ව්ලැඩ්මියර් පුටින් ජනපතිවරයාගේ නායකත්වය යටතේ රුසියාව නැවතත් ක්‍රමයෙන් සිය ආර්ථික, යුධ සහ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ශක්තිය වර්ධනය කරගත් අතර එම ගමනේ සන්ධිස්ථානයක් සනිටුහන් කරමින් රුසියාව විසින් 2008 දී ජෝර්ජියාවේ දකුණු ඔසටියා සහ අබ්කාසියා (South Ossetia and Abkhazia) ප්‍රදේශ සිය හමුදා බලය යොදා ජෝර්ජියාවෙන් වෙන් කොට වෙනම රාජ්‍ය වශයෙන් ස්ථාපිත කරන ලදි. අප නිරීක්ෂණය කරන අන්දමට වත්මන් සීතල යුද්ධය හෙවත් දෙවන සීතල යුද්ධයේ ආරම්භක සන්ධිස්ථානය මෙයයි. ඉන් නොනැවතුණු පුටින්ගේ රුසියාව 2014 දී එතෙක් යුක්‍රේනයට අයත්ව පැවති ක්‍රිමියාව හමුදා බලය යොදා රුසියාවට ඈදා ගන්නා ලදි. රුසියාව විසින් 2008 දී ජෝර්ජියාවට එරෙහිව ද, 2014 දී යුක්‍රේනයට එරෙහිවද හමුදා යොදවන විට ඒ රටවල් පැවතියේ නේටෝවට සමීප වෙමිනි. ඒ අනුව රුසියාවේ මෙම මිලිටරි මැදිහත්වීම් නේටෝවට එල්ල කරන ලද අභියෝගයක් ද විය. 1991 න් පසුව නේටෝවට මෙයාකාර අභියෝගයක් එල්ල කළ ප්‍රථමයා රුසියාව විය.

එක්සත් ජනපද ප්‍රමුඛ නේටෝ හවුලේ යුධ බලයට රුසියාව අභියෝග කරමින් සිටියදී අනෙක් පසින් ආර්ථික දැවැන්තයෙකු අඬු විහිදා නැගී සිටියේ ය. එම ආර්ථික දැවැන්තයා චීනයයි. චීනයේ මෙම අතිධාවනකාරී ආර්ථික නැගී ඒම මුල්වරට විද්‍යාමාන වූයේ 2008 ගෝලීය මූල්‍ය අර්බුධය සමගිනි. මූල්‍ය අර්බුධය හමුවේ එක්සත් ජනපද සහ යුරෝපා ආර්ථික බිඳ වැටීමට ලක් වෙද්දී චීනයේ ආර්ථිකය නොසෙල්වී වර්ධන අගයන් පවත්වා ගෙන යාමට සමත් විය. මෙය බටහිර තිගැස්මකට ලක් කිරීමට සමත් විය.

සිය රාජ්‍ය කේන්ද්‍රීය ආර්ථික ක්‍රමය සාර්ථක පල නෙලා දෙන බවට ඇති වූ ආත්ම විශ්වාසය තුළ චීනය සෙමෙන් නමුත් ස්ථාවර ලෙස තමන්ගේ තටු දිග හරින්නට විය. 2013 වන විට ඉපැරණි සේද මාවත යළි සිහි ගන්වමින් සමස්ත ආසියාවේ වෙළඳ බලය චීනය වෙත කැටි වන බල මෙහෙයුමක් වන එක් තීරයක් එක් මාවතක් (Belt and Road) වැඩසටහන ආරම්භ කරන ලදි. මේ අතර සිය මිලිටරි අංශ ඉතා ශක්තිමත් ලෙස බල ගැන්වීමට ඔවුනට හැකි විය.

පළමු සීතල යුධ සමයේ සෝවියට් දේශය සහ චීනය අතර පැවතියේ එතරම් යහපත් සම්බන්ධතා නොවේ. රටවල් දෙකම මාක්ස්වාදී සමාජවාදී අදහස් ගුරු කොට පැවතියත් පසමිතුරුකම් රාශියකින් එම රටවල් ඈත් වී පැවතුණි. නමුත් 2009 වන විට මේ රටවල් දෙක වෙන්ව ගමන් කිරීමට වඩා එක්ව ගමන් කිරීමේ වැදගත්කම වටහාගෙන තිබුණි. තම රාජ්‍යන්ගේ අභිද්ධිය සහ අවිච්ඡින්න පැවත්ම සඳහා එක්සත් ජනපද නේටෝ බලය පාලිත තත්ත්වයක පවත්වා ගැනීමේ අවශ්‍යතාවය මොවුන් දුටුවෝය.

චීනය සහ රුසියාව විසින් 2009 දී ඉන්දියාව සහ බ්‍රසීලය එක් කොට ගනිමින් BRIC හවුල ගොඩ නංවාගත් අතර එම හවුල මේ වන විට BRICS+ ලෙසින් දකුණු අප්‍රිකාව, ඊජිප්තුව, ඉතියෝපියාව, ඉරානය, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය සහ ඉන්දුනීසියාව එක් කර ගනිමින් බලවත් වෙමින් සිටී. චීනය සහ රුසියාව විසින් BRICS+ සන්ධානය මෙහෙයවන්නේ ඇමරිකානු ඩොලරයට හිමිව ඇති ලෝක ආර්ථිකය පාලනය කිරීමේ තීරක බලය බිඳ හෙළීමට බව පැහැදිලිය. ඇමරිකානු ඩොලරයේ ගෝලීය ආර්ථික තීරක බලය බිඳ වැටුණු දිනක එක්සත් ජනපදයේ බලය ක්ෂය වී යාම වළක්වාලිය නොහැකිය.

දිනෙන් දින කඳවුරු 2 ක් ලෙස ලෝකය බෙදී යමින් පවතී. එක්සත් ජනපද සහ නේටෝ සංධානයේ අරියාදුවලට ලක් වූ අප්‍රිකාවේ, මැදපෙරදිග සහ ලතින් ඇමරිකාවේ රටවල් රුසියානු චීන හවුල දෙසට ඇදී යමින් පවතී. මේ අතර චීන රුසියානු අරියාදුවලට ලක් වූ නැගෙනහිර යුරෝපයේ, බෝල්කන් කලාපයේ සහ ඉන්දු චීන කලාපයේ රටවල් එක්සත් ජනපද සහ නේටෝ හවුල දෙසට ඇදී යමින් පවතී. මෙම බල කඳවුරු තවමත් යුධ බිමක් තුළ මුහුණට මුහුණ හමු වී නැති නමුත් ලොව පුරා ප්‍රොක්සි යුධ බිම් තුළ තම තමන්ගේ බලය උරගා බලමින් සිටී. ඉතින් 2008 පටන් ක්‍රම ක්‍රමයෙන් මතු වී අද වන විට උඩු දුවා තිබෙන්නේ දෙවන සීතල යුද්ධය මිස අන් යමක් නොවේ.

මෙලෙස ඇරඹී ගෙවී යන්නේ තවත් සීතල යුද්ධයක්‍ බව අප පමණක් නොව ලොව පුරා වෙසෙන නිරීක්ෂකයන්, විචාරකය්ටන් ගණනාවක්ම දැනටමත් ප්‍රකාශ කොට ඇත. ඇමරිකාවේ හිටපු රාජ්‍ය ලේකම් මයික් පොම්පියෝ, ද ඉකොනොමිස්ට් සඟරාවේ හිටපු ජ්‍යෙෂ්ඨ සංස්කාරක එඩ්වර්ඩ් ලුකාස් (Edward Lucas) මේ පිළිබඳව මීට ඉහතදී සිය නිරීක්ෂණ ප්‍රකාශයට පත් කොට ඇත. වරක් ෆෙඩරල් සභාව අමතමින්, නේටෝ සංවිධානය නැගෙනහිර යුරෝපය දෙසට පැතිරීමට ගන්නා උත්සාහය පුටින් ජනාධිපතිවරයා විසින් නිර්වචනය කළේ නව සීතල යුද්ධය වශයෙනි.

පළමු සීතල යුද්ධයට වඩා දෙවන සීතල යුද්ධයේ සුවිශේෂීතාවයන් රාශියක් පවතී. පළමු සීතල යුද්ධය තුළ බල කඳවුරු 2 ක් සහ එම කඳවුරු 2 තුළ පැහැදිලි නායකන් දෙපළක් දැක ගත හැකි විය. දෙවන සීතල යුද්ධය තුළ බල කඳවුරු දෙකක් පැවතුණත් එම එක් එක් කඳවුර තුළ තනි නායකත්වයක් දැක ගත නොහැකිය. ඒ වෙනුවට එක කඳවුරක් තුළ බලවතුන් කිහිප දෙනෙකු ක්‍රියාත්මක වන බව පෙනේ. චීනය සහ රුසියාව එක් බල කඳවුරක් තුළ අන්‍යෝන්‍ය අවබෝධයෙන් යුතුව, සමාන අභිලාෂයන් උදාසා සහයෝගයෙන් ක්‍රියා කළ ද ඒවා එකිනෙකා මත නොයැපී ස්වාධීනව කටයුතු කරන අයුරු දැකගත හැකිය. මේ පිළිබඳව නිදර්ශනයක් සපයන කදිම උදාහරණයක් වන්නේ චීනය සහ රුසියාව ඉන්දියාව අරභයා කටයුතු කරන ආකාරයයි.

ඇමරිකාව ප්‍රමුඛ නේටෝ කඳවුර තුළද මීට සමාන තත්ත්වයක් දැකගත හැකිය. පලස්තීන ප්‍රශ්නයේදී ඇමරිකාවේ ස්ථාවරයට වඩා වෙනස් ස්ථාවරයන් මත පිහිටා යුරෝපා සංගමයේ රටවල් ක්‍රියා කරනු දැක ගත හැකි විය.

ඒ අනුව දෙවෙනි සීතල යුද්ධය බල කඳවුරු දෙකකට බෙදී ගිය බල කේන්ද්‍ර කිහිපයක් අතර සිදු වන ගැටුමක් බවට පත්ව ඇත. බාගදා ඇතැම් බල කේන්ද්‍ර අනාගතයේදී සිය කඳවුර මාරු කිරීමට පවා ඉඩ ඇත. එබැවින් ශ්‍රී ලංකාවේ අපගේ ස්ථාවරය විය යුත්තේ බල කඳවුරකට ගොනු නොවී බල කේන්ද්‍ර සමඟ ගනුදෙනුව පලදායී ලෙස පවත්වාගෙන යාමයි. රටක් වශයෙන් භූ දේශපාලනයේදී අප හට ගැනීමට සිදු වන ස්ථාවරයන් වඩා සංකීර්ණත්වයකට පත් වනුයේ මේ හේතුව නිසාවෙනි.

- දක්ෂිණ ජයවික්‍රම -

යුතුකම සඟරාවේ ජුනි කලාපයේ ලිපියකි

යුතුකම ජාතික සංවිධානය

www.yuthukama.com

Like us on facebook :: https://www.facebook.com/yuthukama

පුංචි ඡන්දේ පණිවිඩේ ...

2025 පළාත් පාලන ඡන්දය නිමා විය. අවසාන ඡන්ද ප්‍රතිපලය අනුව පාලක ජාතික ජන බලවේගය සමස්ත වලංගු ඡන්දවලින් ඡන්ද 4,503,930 ක් ලබා තිබුණි. එය ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් ලෙස 43.26% කි.

කල්මුණේ නගර සභාව සහ ඇල්පිටිය ප්‍රාදේශීය සභාව හැර පළාත් පාලන ආයතන 339 ක් වෙනුවෙන් සභිකයන් පත් කර ගැනීම සඳහා පැවති මෙම මැතිවරනයේදී සමස්ත ඡන්ද දායකයන් අතරෙන් 61.88% ක් හෙවත් ඡන්ද දායකයන් 10,616,087 ක් ඡන්දය පාවිච්චි කොට තිබූ අතර ඉන් ඡන්ද 205,277 ක් අවලංගු ඡන්ද වූ බව මැතිවරණ කොමිසම සඳහන් කරයි.

ඡන්දය සඳහා පිළිගත් දේශපාලන පක්ෂ 49 කින් සහ ස්වාධීන කණ්ඩායම් 257 කින් අපේක්ෂකයන් 75,589 ක් නාම යෝජනා ලබා ගෙන තිබුණි. මේ අනුව බලන කල දළ වශයෙන් සෑම ඡන්ද දායකයන් 138 දෙනෙකුට අයෙක් ඡන්ද අපේක්ෂකයෙක් ලෙස කිනම් හෝ දේශපාලන පක්ෂයකට හෝ ස්වාධීන කණ්ඩායමකට සම්බන්ධ වී තිබුණි.

ඒ අනුව මෙම ඡන්ද ප්‍රතිපලය රටේ ජාතික දේශපාලන මතවාදය මත පමණක් රඳා නොපැවති බවත්, එක් එක් ඡන්ද අපේක්ෂකයාගේ පෞද්ගලික සම්බන්ධකම් සැළකිය යුතු බර තැබීමකින් මෙම ඡන්ද ප්‍රතිපලය වෙත බලපා ඇති බවත් අප වටහා ගත යුතුව ඇත. මෙම ඡන්දයේදී පළාත් පාලන ආයතන සඳහා තෝරා පත් කොට ගත යුතු සභික ධූර 8,793 න් සභිකයන් 374 ක්ම පත් වී ඇත්තේ ස්වාධීන කණ්ඩායම් නියෝජනය කරමිනි. පෞද්ගලික සම්බන්ධතා සහ ග්‍රාමීය සංවිධාන මෙම මැතිවරණය තුළ කොතරම් වැදගත් කාර්‍යභාරයක් ඉටු කොට ඇත්ද යන්න පැහැදිලි කර ගැනීම සඳහා මෙය හොඳ නිදර්ශකයකි. දේශපාලන අදාළතාවය පිළිබඳව සළකා බලන කල්හි 2025 පළාත් පාලන මැතිවරණයේ ප්‍රතිපල අවසන් වරට පැවති පළාත් පාලන මැතිවරණය වූ 2018 පළාත් පාලන මැතිවරණ ප්‍රතිපල සමඟ සන්සන්දනය කිරීමේ වටිනාකම අල්ප ය. එහෙත් 2024 ජනාධිපතිවරණය සහ මහ මැතිවරණය සමඟ මෙම නව මැතිවරණ ප්‍රතිපලය සන්සන්දනාත්මකව තැබීමෙන් රටේ අනාගත දේශපාලන දිශානතිය පිළිබඳව යම් අදහසක් මතු කර ගැනීමට අප හට හැකි වේ.

2024 සැප්තැම්බර් මහා මැතිවරණයෙන් ජාතික ජන බලවේගය ජයග්‍රහණය කළේ ඡන්ද 5,634,915 ක් ලබා ගනිමිනි. ඉන් මාස 2 කට පසුව පැවති මහා මැතිවරණයේ දී සිය ඡන්ද සංඛ්‍යාව 6.863,186 දක්වා ලක්ෂ 12 කින් පමණ වැඩි කර ගැනීමට එම පක්ෂය සමත් විය. එහෙත් ඉන් මාස 6 කට පසුව පැවති පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී එම පක්ෂයට ලබා ගත හැකි වී ඇත්තේ ඡන්ද ලක්ෂ 45 ක් පමණි. එනම් ජනාධිපතිවරණයේදී හිමිකරගත් ඡන්ද සංඛ්‍යාවටත් වඩා ඡන්ද ලක්ෂ 11 ක් අඩු වී ඇත.

අනෙක් සියළු ජාතික දේශපාලන පක්ෂ විසින් පසුගිය මහ මැතිවරණයට සාපේක්ෂව මෙවර පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී සිය ඡන්ද පදනම ඉහළ නංවාගෙන ඇති පසුබිමක පාලක ජාතික ජනබලවේගයේ ඡන්ද සංඛ්‍යාව පමණක් මෙලෙස සීඝ්‍රයෙන් පහළ බැසීම සුළු කොට තැකිය හැකි නොවේ. ජාජබ ට හිමි වූ ඡන්ද ප්‍රමාණය අඩු වීමෙහිලා කරුණු 2 ක් බල පා ඇති බව අපගේ නිරීක්ෂණයයි.

ඉන් පළමු කරුණ වන්නේ ජාජබ ය විසින් ගමට ඉදිරිපත් කළ අපේක්ෂකයන් ගම තුළ එතරම් ජනප්‍රිය අයවලුන් නොවීමයි. මේ හේතුවෙන් අනෙකුත් පක්ෂ විසින් ඉදිරිපත් කළ අපේක්ෂකයන් හට සිය පෞද්ගලික සම්බන්ධතාවයන් භාවිතා කරමින් තම තමන්ගේ ඡන්ද ගොඩවල් වැඩි කර ගැනීම සඳහා අවස්ථාව සකස් කර ගැනීමට හැකි විය. දෙවෙනි කරුණ වන්නේ ජාතික දේශපාලන වේදිකාව තුළ ජාජබ ය මුහුණ දෙමින් සිටින පසුබෑමයි. බලය ලබා ගැනීමට පෙර ජාජබ ය විසින් තමන් ඉදිරියේදී ක්‍රියාවට නංවනවා යැයි සපථ කළ වැඩපිළිවෙල ප්‍රායෝගිකව ක්‍රියාවට නැංවීමට නොහැකි වීම තුළ ජාජබ යේ පදනම දෙදරා යමින් පවතී. බලයට පත් ඕනෑම රජයක් ස්වාභාවිකවම මුහුණ දෙන ප්‍රතිරෝධය තුළ මෙම තත්ත්වය දිනෙන් දින ඉහළ යනවා විනා පහළ යෑමක් නම් සිදු නොවන බව කිව හැකිය.

මෙම ඡන්දයේදී කැපී පෙනෙන ලෙස සිය සිය ඡන්ද ප්‍රතිශතය ඉහළ නංවා ගත් දේශපාලන පක්ෂය වනුයේ ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණයි. 2024 ජනාධිපතිවරණයේදී එම පක්ෂය ලබා ගත් ඡන්ද ප්‍රමාණයට වඩා ලක්ෂ 06 ක පමණ වැඩි ඡන්ද ප්‍රමාණයක් ලබා ගැනීමට 2025 පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී එම පක්ෂය සමත් වී ඇත. මෙය තමන් ලැබූ විශාල ජයක් ලෙස හුවා දැක්වීමට එම පක්ෂය ඉක්මන් වී ඇතත් එහි යථාර්ථය එය නොවේ. 2018 දී පැවති අවසාන පළාත් පාලන මැතිවරණයේදී සමස්ත සභික සංඛ්‍යාවෙන් 38% ක් හෙවත් 3,369 ක් පත් වූයේ පොහොට්ටුව ලකුණිනි. මේ අතරින් අති බහුතරය මෙවර ද පොහොට්ටුව ලකුණ යටතේ තරඟ වැදුණි. බලයේ සිටි කාලය තුළ පළාත් පාලන සභිකයන් ලෙස තම තමන්ගේ ගම්මානවල ජනතාව වෙනුවෙන් යම් යම් උදව් උපකාර සිදු කිරීමට අනිවාර්යෙන්ම මේ පිරිසට හැකියාව ලැබුණි. පාරට ලයිට් එක දමා ගැනීමේ සිට රැකියා 100,000 වැඩපිළිවෙල යටතේ රැකියා ලබා දීම දක්වා වූ මෙම උදව් උපකාර හේතුවෙන් තම තමන් වටා පෞද්ගලික ඡන්ද සීයක් හමාරක් රැස් කර ගැනීමට මෙම පිරිස සමත් වී තිබෙන බව අමුතුවෙන් නොකිවමනාය. ඒ අනුව පොහොට්ටුව මෙවර වැඩි කරගත් ඡන්ද ලක්ෂ 06 න් 75% කට වඩා වැඩි ගොඩ පොහොට්ටුව යැයි සළකා බලා ඡන්දය ප්‍රකාශ කළ අයවලුන් නොවන බවත්, ඒ ඒ අපේක්ෂකයා වටා රැස් වූ පිරිසක් බවත් සඳහන් කළ යුතු ය.

මෙම ඡන්දයේ ජයග්‍රාහකයා වනුයේ දෙමළ බව කතා කරන ජන කොටස්වල වාර්ගිකත්වය මත පදනම් වූ පක්ෂ වන බව අපගේ නිරීක්ෂණයයි. පසුගිය ජනාධිපතිවරණයේදී සහ මහ මැතිවරණයේදී රටේ ජාතික දේශපාලන ප්‍රවාහය සමඟ සම්බන්ධ වූ මෙම ඡන්ද පදනම නැවත සිය වාර්ගික දේශපාලන ප්‍රවාහය වෙත ඈඳා ගැනීමට ඔවුන් සමත් වී ඇත.

-දක්ෂිණ ජයවික්‍රම-

යුතුකම 2025 මැයි කලාපයේ පළවූ ලිපියකි

යුතුකම ජාතික සංවිධානය

www.yuthukama.com

Like us on facebook :: https://www.facebook.com/yuthukama

දළදා දැක්ම පසුපස සැඟවූ දේශපාලන අරමුණු

වසර 16 කට පසුව පැවති ශ්‍රී දළදා දැක්ම 2025 අප්‍රේල් 27 වන දා නිමාවට පත් විය. දළඳා දැක්ම පැවති දින 10 ක කාලය තුළදී ලක්ෂ 6 ක පමණ ජනකායක් දළදා වහන්සේ වැද පුදාගත් බව වාර්තා විය. සංවිධාන කටයුතුවල පැවති විවිධ අක්‍රමිකතාවයන් පිළිබඳව ද, ඒ නිසාවෙන් බැතිමතුන්ට සහ මහ නුවර වැසියන්ට අත් විඳීමට සිදු වූ දුෂ්කරතා පිළිබඳව ද විවිධ දෘෂ්ටි කෝණවලින් එල්ල වූ විවේචන ප්‍රදර්ශනය පැවති කාලය මුළුල්ලේ අප හට ඇසීමට දැකීමට හැකි විය.

එම සියළු අඬු ලුහුඬුතා මධ්‍යයේ වුවත් බෞද්ධ ජනතාවගේ ඉමහත් භක්ත්‍යාදරයට පත් වූ ශ්‍රී දළදා වහන්සේ ප්‍රදර්ශනය කිරීම සඳහා අවංක හැඟීමෙන් යුතුව උර දුන් සියළු පාර්ශවයන් වෙත අපි අපගේ ශීර්ෂ ප්‍රණාමය පුද කරන්නෙමු.

2025 සිරි දළදා දැක්ම පවත්වනු ලැබූයේ 2024 සැප්තැම්බර් මාසයේදී ජනපති ධූරයට පත් වූ ජාතික ජන බලවේගයේ අපේක්ෂක අනුර කුමාර දිසානායක මහතා මහානායක ස්වාමීන් වහන්සේලාගෙන් සිදු කරන ලද ඉල්ලීමක් පරිදිය. ජාජබ යේ පිට පළුව නියෝජනය කරන පිරිස සමන්විත වන්නේ මෙරට සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය වෙත එළිපිටම වෛරීසහගතව පහර ගසන්නවුන්ගෙන් ය. එම ජාජබයේ පිට පළුවේ සංකේත ගණයේ ලා සැළකිය හැකි දිවංගත ඩබ්. ජයසිරි වැනි අය ශ්‍රී මහා බෝධීන් වහන්සේගේ සෙවණේ සිට අඩි ගසන්නට ජනතාවට කතා කළෝය. ජයසිරිලාගේ අනුප්‍රාප්තිකයන් වූ සමණලී ෆොන්සේකලා ජේතවනාරාමය දුටුවේ කුණු ගොඩක් ලෙසිනි. ජාජබයේ පිට පළුවේ මෙම සිංහල බෞද්ධ විරෝධය පිළිබඳව තවත් ප්‍රකට සහ අප්‍රකට උදාහරණ ගණනාවක් ගෙන හැර දැක්විය හැකිය. ජාජබ යේ අභ්‍යන්තර අරටුව කිසි විටෙක සෘජුව සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියට පහර නොදෙයි. සිංහල බෞද්ධයන් අමනාප කොටගෙන මෙරට දේශපාලන බලය අත්පත් කොට ගැනීම හෝ පවත්වාගෙන යාම කිසි දිනෙක සිදු කළ නොහැකි බව ඔවුන් දනී. මෙම පිරිස කැමරා ඉදිරියේ හැසිරෙන්නේ සිංහල බෞද්ධයන් මෙනි. පසුගිය දිනෙන මෙරට ජ්‍යෙෂ්ඨ නායක හිමි නමක් ප්‍රකාශ කළේ තමා මුණ ගැසීමට පැමිණ තමා අතින් පිරිත් නූල් බැඳගත් අනුර කුමාර මහතා ආවාස ගෙයින් එළියට බහින විට පිරිත් නූල කඩා විසි කළ අයුරු තමන් දුටු බවයි. ජවිපෙ හිටපු නායක සෝමවංශ අමරසිංහ මහතා වරක් ප්‍රකාශ කළේ තමා අතෙහි පිරිත් නූලක් බැඳ සිටීම පිළිබඳව දේශපාලන මණ්ඩලය වෙත කරුණු දැක්වීමට තමා හට සිදු වූ බවයි. මේ ජාජබ යේ අභ්‍යන්තර අරටුවේ ස්භාවයයි.

ජාජබ යේ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතික විරෝධය පිළිබඳව එහි න්‍යායාචාර්‍යවරුන් සිදු කොට තිබූ පැහැදිලි කිරීම වූයේ තම ව්‍යාපාරය ආමිස පූජාව මත නොව බෞද්ධ ප්‍රතිපත්තිය මත පිහිටා කටයුතු කරන බවයි.

ජාජබයේ පිට පළුවේ සහ අරටුවේ මෙම හැසිරීම සහ ක්‍රියා කලාපය විමසා බැලූ විට ඔවුන් විසින් දළදා ප්‍රදර්ශනයක් පැවැත්වීම සඳහා මුල පිරීම අතිශය පුදුමයට කරුණකි. 2025 සිරි දළදා දැක්ම පාරිශුද්ධ භක්ත්‍යාදරයක් රජය විසින් සංවිධානය කරවූවක් නොවන බවත් එහි සැඟවුණු දේශපාලන අරමුණක් පවතින බවත් ඉතා පැහැදිලිය. ලැබෙමින් පවතින දේශපාලන තොරතුරු, දකින්නට ලැබෙන දේශපාලන නිරික්ෂණ සහ අතීත උදාහරණ විමසා බැලූ විට දළදා ප්‍රදර්ශනය තුළින් ජාජබ ය විසින් ඉලක්ක දෙකක් ළඟා කර ගැනීමට උත්සාහ කරන බව පුරෝකථනය කළ හැකිය. ඉන් පළමුවැන්න වන්නේ තමන් වෙත ලද ඡන්ද කුට්ටියේ අති බහුතරය නියෝජනය කරන ග්‍රාමීය සිංහල බෞද්ධ ඡන්ද පදනම තෘප්ත තත්ත්වයක පවත්වා ගැනීමයි. ජාතික මතවාදයේ අවිඥ්ඥාණික වාහකයන් වන මෙම පිරිස ඉතා පසුවෙන් කළකිරීමට මෙන්ම තෘප්තියට ද පත් වන පිරිසක් බව අතීත ය විශ්ලේෂණය කිරීමේදී පෙනී යයි. ප්‍රදර්ශනාත්මක චර්‍යාවන් ඔස්සේ මේ පිරිස දිනා ගැනීම රාජපක්ෂවරුන් විසින් පසුගිය දශක 2 තුළ ඉතා සාර්ථකව සිදු කරන ලදි. දැන් ජාජබ ය විසින් ද අනුගමනය කරමින් සිටින්නේ එම චර්‍යාවම ය.

දළදා ප්‍රදර්ශනය තුළින් ජාජබ ය අපේක්ෂා කරන දෙවෙනි දේශපාලන ඉලක්කය වනුයේ ඉදිරියේදී සිදු කිරීමට නියමිත ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිසංස්කරණ ආදී සිංහල බෞද්ධයාගේ පැවැත්මට අහිතකර තත්ත්වයන් තුළ සිංහල බෞද්ධ සමාජයෙන් එල්ල විය හැකි ප්‍රතිරෝධය සමනය කිරීම සඳහා මාර්ගයක් නිර්මාණය කර ගැනීමයි.

දළඳා ප්‍රදර්ශනය තුළින් ජාජබ ය අපේක්ෂා කරන පළමු දේශපාලන ඉලක්කය අප විග්‍රහ කර ගන්නේ පසමිතුරු ආකල්පයකින් නොවේ. රටේ ජනතාව සමනය කොට වියවුල්වලින් තොරව පවත්වා ගැනීම සඳහා දළඳා වහන්සේගේ ‘ආශිර්වාදය’ ලබා ගැනීමේ වරදක් අපි නොදකින්නෙමු. එහෙත් ඔවුනගේ දෙවෙනි ඉලක්කය නම් නිසැකයෙන්ම පරාජය කළ යුත්තකි.

ජාජබ ආණ්ඩුව ඉන්දියාව සමඟ කඩිමුඩියේ අත්සන් කළ ගිවිසුම් 07 ගැන ජනතාව අඛණ්ඩව ප්‍රශ්න කළත් ආණ්ඩුව තවදුරටත් මුනිවත රකින්නේ ඇටි කෙහෙල් කෑ උගුඩුවන් මෙනි. එම ගිවිසුම් තුළ මෙරට ජනතාව සසල වන අන්දමේ වගන්ති පවතින බව ප්‍රත්‍යක්ෂ වෙමින් පවතී.

එමෙන්ම ඩයස්පෝරාවේ සහ ආණ්ඩුව තුළම සිටින දේශද්‍රෝහී කල්ලියක වුවමනාවක් පරිද්දෙන් නව ආණ්ඩු ක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් ගෙන ඒමට ද , එම ව්‍යවස්ථාව හරහා සිංහල බෞද්ධයන් වෙත දැනට ව්‍යවස්ථාපිතව තහවුරු කොට දී ඇති උරුමය අහිමි කොට දැමීමට ද නියමිත ය

1977 ව්‍යවස්ථාව තුළ ඇතුළත් වන මෙරට සිංහල බෞද්ධ උරුමය තහවුරු කිරීම සඳහා වන වගන්ති අහසින් පහත් වූ ඒවා නොවේ. 1815 ගිවිසුම මගින් මෙරට පාලනය බ්‍රිතාන්‍ය කිරීමටය වෙත පවරා දුන් අවස්ථාවේදී ද, 1972 ජනරජ ව්‍යවස්ථාව මගින් ද ඒ උරුමය තහවුරු කොට අනාගතය වෙත පවරා දී ඇත.

ජාජබ තුළ පවතින සිංහල බෞද්ධ විරෝධය කොටස් දෙකකට බෙදා වෙන් කොට දැක්විය හැකිය. ඉන් පළමු කොටස වන්නේ ශ්‍රී ලංකාවේ ආණ්ඩු තමන්ට රිසි ලෙස රූකඩ නටවා ඉන් වාසි ලබා ගැනීම ඉලක්ක කොරගත් බාහිර බලවේග සහ එම බලවේගවල අරමුදල්වලින් යැපෙන පිරිසයි. දෙවැනි කොටස වන්නේ පළමු කොටස විසින් කාලාන්තරයක් තිස්සේ සිදු කරන සියුම් ප්‍රචාරණයට නතුව ඔලු ඔද්දල් කරගත් පිරිසයි.

මින් පළමු කණ්ඩායම සමඟ අප හට කිසිඳු සාකච්ඡාවක් නැත. අපට ඔවුන් සමඟ ඇත්තේ සටනක් පමණකි. එහෙත් දෙවෙනි කොටස සමඟ අපට සටනක් නැත. අපට ඔවුන් සමඟ ඇත්තේ සහෝදරාත්මක සංවාදයකි.

මෙම දෙවන පිරිස අප සමඟ විවෘත්ත සංවාදයකට එළඹෙන්නේ නම් ඔවුන් මෙරට සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය පිළිබඳව ඇතිකරගෙන ඇති නොරිස්සුම පදනම් විරහිත බවත්, සිංහල බෞද්ධ ජාතිකත්වය මෙරට අභිවෘද්ධිය වෙනුවෙන් යොදා ගන්නේ කෙලෙස ද යන්න පිළිබඳවත් ඔවුන් වෙත විවරණය කර දීමට අප සූදානම් ය. ජනපති අනුර කුමාර මහතා නියෝජනය කරන්නේ මින් පළමු කොටස ද දෙවෙනි කොටස ද යන්න තවමත් මෙරට ජනතාව නොදනී. ඔහු පළමු කොටස නියෝජනය කරන්නේ නම් ඔහුව එළවා දැමීමට ද, ඔහු දෙවෙනි කොටස නියෝජනය කරන්නේ ඔහු සමඟ සහෝදරාත්මකව ඉදිරියට යෑමට ද මෙරට දූ පුතුන් කටයුතු කරනු ඇත.

දක්ෂිණ ජයවික්‍රම

යුතුකම 2025 අප්‍රේල් කලාපයේ පළවූ ලිපියකි

යුතුකම ජාතික සංවිධානය

www.yuthukama.com

Like us on facebook :: https://www.facebook.com/yuthukama