ව්‍යාජ ජාතිකවාදියෝ

ප‍්‍රථම වතාවට සිංහල බෞද්ධයන්ගේ බහුතර කැමැත්තට විරුද්ධව ජනාධිපතිවරයකු පත්විය. දළ වශයෙන් කරන ලද ගණනය කිරීම් අනුව මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතාට සිංහල ජන්ද වලින් 55% ක් පමණවත් ලැබී ඇත. දෙමළ මුස්ලිම් ජන්ද වලින් ලැබී ඇත්තේ 20% වැනි ප‍්‍රමාණයකි. එනම් දෙමළ මුස්ලිම් ජනයාගේ ජන්දවලින් 80% පමණ මෛති‍්‍රපාල සිරිසේන මහතා වෙත ලැබී ඇත. මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මහතාගේ අල්ලපු ආසනය වූ මින්නේරිය ආසනය පවා එතුමාටජයගත හැකි වූයේ ජන්ද 997 කිනි. ප‍්‍රතිශත වශයෙන් 50.12%: 48.69% ප‍්‍රමාණයකි. එසේ තිබියදී උතුරුනැගෙනහිර ඒ මහතාට 80% පමණ ලැබීමට හේතුව දෙමළ හා මුස්ලිම්ජනයා ජාතිවාදි ලෙස ජන්දය ප‍්‍රකාශ කිරීමය. දෙමළ ජාතිවාදයේ ප‍්‍රධානම ප‍්‍රතිඵලයක්වූ දෙමළ ත‍්‍රස්තවාදය අවසන් කළේ මහින්ද රාජපක්ෂ නායකත්වයෙනි. යුධ ජයග‍්‍රහණය සඳහා බොහෝ දෙනා දායක වූවත් ඒ සඳහා තීරණාත්මක සාධකය වූයේ හිටපු ජනාධිපතිවරයාය. එය කෙසේ හෝ වේවා දෙමළ ජාතිවාදින් වෙත යුධ ජයග‍්‍රහණයේ නායකත්වය මෙන්ම සිංහල ජාතිකත්වයද නියෝජනය වනුයේ මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා හරහාය. වයිකෝ වැනි දෙමළ ජාතිවාදීන් රාජපක්‍ෂ මහතාගේ පරාජය සැමරුවේද එතුමාගේ බෙල්ලට තොණ්ඩුව දමන අයුරු නිරූපණය කළේද ඒ නිසාවෙනි. ගෝලීය දෙමළ සංගමයේ නායකයා මහින්ද රාජපක්‍ෂ මහතා පෝරකයට යවන බවද ප‍්‍රකාශ කළේ ඒ නිසාවෙනි. සරත් ෆොන්සේකා හෝ පාඨලී චම්පික ගැන දෙමළ ජාතිවාදින් එලෙස නොහැසිරෙන්නේ ඔවුන් හරහා සිංහල ජාතිකත්වය නියෝජනය නොවන බැවිනි. දෙමළ ජාතිවාදයට එරෙහිව ඔවුන් තීරණාත්මක සාධක ලෙස දෙමළ ජාතිවාදීන් නොසලකන බැවිනි. මෛතී‍්‍රපාල සිරිසේන මහතා සම්බන්ධයෙන්ද මෙය වෙනසක් නොවේ. එතුමා සිංහල බෞද්ධ වූ පමණින් හෝ ජාතික ඇඳුම ඇන්ද පමණින් ඔහු හරහා සිංහල බෞද්ධ ජාතිකත්වය නියෝජනය නොවේ. එතුමා හරහාද සිංහල බෞද්ධ ජාතිකත්වය නියෝජනය වූයේ නම් දෙමළ හා මුස්ලිම් දේශපාලන පක්‍ෂ මෙන්ම දෙමළ මුස්ලිම් ජනයා ඔහුට මෙතරම් ජන්දය ප‍්‍රකාශ නොකරනු ඇත.

සිරිසේන මහතාගේ පිල ප‍්‍රමුඛ වර්තමාන ආණ්ඩුව සිංහල බෞද්ධ ජාතිකත්වය නියෝජනය නොකරද්දී එය එසේ නොවන බවට බෙරිහන් දෙමින් දැඟලූයේ පාඨලී චම්පික රණවක මහතායි. විටෙක සමාජවාදියෙකු වෙස් ගත් ඔහු විටෙක ලිබරල්වාදියෙකු විය. තවත් විටෙක ජාතිකත්වයට පැමිණෙන ඔහු විටෙක ජාතිය මළකඳක් යැයි කියා ඉන් ඉවත්ව යයි. පාඨලි චම්පික සෑම විටම කර ඇත්තේ මෙවැනි අවස්ථාවාදී දේශපාලනයකි. තමන්ට බලයක් ලබාගත හැකි ඕනෑම තැනකට පැමිණීමට ඔහුට අබමල් රේණුවක තරම්වත් ලැජ්ජාවක් නොමැත. ‘‘බලය සහ බලය’’ ලියූ ඔහුට අවශ්‍ය වන්නේද බලය සහ බලය පමණකි. ඕනෑම කි‍්‍රයාවක් සාධාරණීකරණය කිරීම සඳහා අමුතු වචන මෙන්ම ඉලක්කම් හරඹද පාව්චිචි කිරීම චම්පික මහතාගේ සිරිතය. චම්පිකට සැළකිය යුතු දේශපාලන බලයක් ලැබුණේ හෙළ උරුමය හරහාය. සිංහල බෞද්ධ ජාතිකත්වය සුරැකීම උදෙසා(උදෙසා යැයි) ආරම්භ වූ හෙළ උරුමයේ ආරම්භ නායකයෝ බොහෝ දෙනෙක් හෙළ උරුමය හැර ගොසිනි. හෙළ උරුමය ජාතිකත්වය උදෙසා සාධනීය කාර්යයන් සිදු කළේදැයි පිළිබඳ වෙනම කතා කිරීමට සිදුව ඇත. ඒ කෙසේ හෝ වේවා යම් ජාතිකත්වයක් ඇති අය හෙළ උරුමයට සහයෝගය ලබා දුනි. ඒ අතර බහුතරය මධ්‍යම පාන්තිකයන් විය. පාඨලි සෑම විටම කතා කළේ මේ මධ්‍යම පන්තියට විකිණිය හැකි දේවල්ය. විශේෂයෙන්ම පාඨලි මහතාගේ ඉලක්කම් හරඹය බොහෝ දෙනා විමසීමකින් තොරවම පිළිගනී. ඔහුගේ බොහෝ ඉලක්කම් හරඹ තුළ ඇත්තේ බොරු නොව පට්ටපල් අමුලික බොරුය. රනිල් -චන්ද්‍රිකා - TNA – හකීම් පිල සමඟ ලැඟ ලැඟත් පාඨලීට අවශ්‍යවනුයේ ජාත්කත්වයද විකුණන් කමින් තමන්ගේ බලය තවදුරටත් රැකගැනීමයි. ඒ අතරතුර යහපාලනයේ ප‍්‍රධාන කෙරුමාද තමන් වෙමින් එහි ලකුණු දා ගැනීමටද පාඨලී මහතාට අවශ්‍යය. රනිල් - චන්ද්‍රිකා බෙදුම්වාදී විජාතික පිල සමග ලැගීමෙන් ජාතිකත්වය හරහා පාඨලීට ලැබී තිබුණු බලයද නැත්තටම නැති වී ගියේය. ජාතිකත්වය නිවැරදිව හදුනාගත් කිසිවෙකුත් පාඨලීව අද තුට්ටුවකටවත් මායිම් නොකරයි. පෙරටත් වඩා මහින්ද රාජපක්ෂ,ඝෝඨාභය රාජපක්ෂ, විමල් වීරවංශ, උයද ගම්මන්පිල මහත්වරු වෙත සිංහල බෞද්ධජාතිකත්වයේ නියෝජනය ලැබෙන අතර ජාතික බලවේගවලට අද දේශපාලන ක්ෂේත‍්‍රයේ බලාපොරොත්තුව තැබිය හැක්කේ ඔවුන් මත පමණි. මංගල, රාජිත, පරදවමින් මහින්ද, ඝෝඨාභය, විමල්, ගම්මන්පිල මහත්වරු වෙත පාඨලී මඩ ප‍්‍රහාරඑල්ල කරන්නේ ඔවුන් වටා ජනතාව පෙල ගැසී සිටන තුරු පාඨලීට ජාතික දේශපාලනයට ඇගිල්ලක්වත් ගැසීමට නොහැකි බැවිනි.

2009 යුද ජයග‍්‍රහණයත් සමග ජාතික බලවේග අඩුම තරමින් අවුරුදු 25 ක් වත් තිස්සේ ගෙන ගිය දෙමළ ත්‍රස්ත්‍රවාදයට එරෙහි සටන ජයග‍්‍රහණය කළේය. එහි අවසාන කාලපරිච්ෙඡ්දයේ රට තුළ ජාතිකත්වය සදහා විශාල බලයක් ගොඩනැගී තිබුණි. රනිල්, චන්ද්‍රිකා, බෙදුම්වාදි විජාතික පිලට කිසිදු ඉඩක් ලාංකීය දේශපාලනය තුළ නොතිබුණි. පාඨලී එම කාළය තුළ අද ඔහු සිටින රනිල් - චන්ද්‍රිකා පිලට පහර පිට පහර ගැසුවේය. එයට එකම හේතුව වූයේ ඒ කාලයේ ජාතිකත්වය මාකට් කිරීමට හැකියාව තිබු බැවිණි. යුධ ජයග‍්‍රහණයෙන් වසර කිහිපයකට පසු ජාතිකත්වය හරහා පෙර තරම් බලය ලබා ගැනීමට අපහසු බව තේරුම් ගත්පාඨලී මෙන්ම රතන හිමියන් ද තමන්ට බලය ලබා ගත හැකි අලූත්ම කතාව වූ යහපාලනයට පැනගත්තේය. අන්‍යාගාමීකරණයට එරෙහිව හා සිංහල බෞද්ධ උරුමය රැකීමට යැයි කියාගෙන ආ ඔවුන් අද ඊනියා යහපාලනයක් ඇති කිරීමට ඉදිරිපත් වී සිටී. රන්ජන් රාමනායකලා, මංගලලා, රාජිතලා සමග වංචා දූෂණ ඇල්ලීමේ කඩා පනින හමුදාවට එක්වී සිටින චම්පිකලා යහපාලන බබාලාගේ ලකුණු ගැනීමට තවත් බොරු බේගල් අභීත ප‍්‍රකාශ ඇද බානු ඇත.

ඒ කෙසේ වෙතත් රනිල් - චන්ද්‍රිකා- සම්බන්ධන් -හකීම් බෙදුම්වාදී පිල රටෙහි ඒකීයත්වය හා සිංහල බෞද්ධ ජාතිකත්වය විනාශ කිරීමට කටයුතු කරන බව නොදන්නා තරම් පාඨලී මහතා තොත්ත බබෙකු නොවේ. ඔවුන් මේ මොහොතේදීත් ඒ සදහා කටයුතු කරන බව පාඨලී හොද හැටි දනී. උතුරේ ආණ්ඩුකාරවරයා මෙන්ම දිස්ත‍්‍රීක් ලේකම්වරියද මාරු කළේ බෙදුම්වාදයට විරුද්ධ නිලධාරින් උතුරු නැගෙනහිරින් ඉවත් කිරීම සදහාය. අගමැති රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ද උතුරු නැගෙනහිරට පූරිණ ස්වයං පාලන අයිතිය දෙන බවට දමාධ්‍ය වලට ප‍්‍රකාශ කර තිබුණි. බෙදුවාදයේ මූලික පියවර සැකසෙද්දීත් ඒවා පාඨලීසාධාරණීයකරණය සිදු කරන්නේ යහපාලනය තුල ඔහුට තවදුරටත් ලකුණු දාගනිමින් ඉදිරියට යෑමසදහාය. සිංහල බෞද්ධ ජාතිකත්වය මෙන්ම රටෙහි ඒකීයත්වයද පාඨලීට වැදගත් නැත. ඔහුට අවශ්‍යබලය හා බලයම පමණකි. රනිල් - චන්ද්‍රිකා විජාතික බෙදුමිවාදි පිල තව දුරටත් ඉදිරියටගියහොත් ඔවුන්ට විරුද්ධව ජාතික බලවේගවල විශාල පෙලගැස්ම රට තුළ නිර්මාණය වනු ඇත.නැවතත් ජාතිකත්වය සහ රටෙහි ඒකීයත්වය වෙනුවෙන් විශාල ජන බලයක් ගොඩනැගෙකු ඇත. ජාතිකබලවේග පාඨලීගෙන් මෙන්ම රතන හිමියන්ගෙන් ද වඩාත්ම පරිස්සම් විය යුත්තේ එදාටය. එදාට නිර්මාණය වන ජාතික බගවේගයේ බලය තමන් අතට ගෙන තමන්ගේ බලය රැක ගැනීම සදහා ඔවුන් එදාට යහපාලනයට පයින් ගසා ජාතිකත්වය වෙත නැවතත් පනිනු ඇත. යහපාලනය අමතක කර දමාජාතිකත්වයේ උරුමක්කරුවන්ට තමන් බව ඔවුන් එදාට හඩ තලනු ඇත. එදාට ඔවුන් ජාතිකත්වය වෙත පැමිණෙන්නේ ජාතිකත්වය රටේ ඒකීයත්වය රැක ගැනීම උදෙසා නොව තමන්ගේ බලය රැක ගැනීම සදහා පමණක්ම බව අවබෝධ කරගැනීමට සහ ඔවුන්ට එහි බලය අතට ගැනීමට ඉඩ නොදීම සදහා ජාතිකබලවේග අද සිටම ශක්තිමත් විය යුතුය.

-තාරක ගල්පාය
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

ජනාධිපතිවරණ තීන්දුව හා ජාතික බලවේගයන්ගේ අනාගතය

ඉදිරියේදී එළඹෙන ජනාධිපතිවරණය සමග අද වනවිට රට අතිශයින් සංකීර්ණ දේශපාලන අවස්ථාවකට මුහුණ දී තිබේ. පසුගිය කාලය පුරාම දේශපාලන කරළිය උනුසුම් වූයේ මේ ජනාධිපතිවරණය හමුවේ විවිධ පාර්ශවයන් විසින් ගනු ලබන තීන්දු තීරණ පිළිබඳ පුදුම සහගත පුවත් හා වහ වහා වෙනස් වන සුළු සිද්ධි මාලාවන් ඔස්සේය. විපක්ෂය තම අපූරු පොදු අපේක්ෂකයා තෝරාගත් ආකාරයම මේ අතරින් වඩා බලවත් නාට්‍යෝචිත අවස්තාවක් වෙයි. ඇත්තෙන්ම මෙවර ජනාධිපතිවරණය මීට පෙර පැවති ජනාධිපතිවරණවලට වඩා සංකීර්ණ එකක් වීමට බලපෑ හේතු රාශියක් තිබේ. මේ සටහනේ අරමුණ වනුයේ මෙවන් පසුබිමක් හමුවේ මෙරට ජාතික බලවේග මුහුණ පා ඇති අභියෝග කවරාකාර වේදැයි විමසා බැලීමය. එය සැලකිය හැක්කේ ජාතික බලවේග මේ මොහොතේ ගත යුතු තීරණය ගැන නිගමන දීමකට වඩා ඔවුන්ට පසුකර යාමට සිදුවී ඇති සංකීර්ණ දේශපාලන මොහොත හා එය ජාතික ව්‍යාපාරයේ අනාගතය කෙරේ බලපෑ හැකි ආකාරය පිළිබඳ කරුණු සලකා බැලීමක් ලෙසය.

2005 සහ 2015

2005 ජනාධිපතිවරණයේදී ජවිපෙද ඇතුළත් ජාතික බලවේගයන්ගේ සහයෝගය මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට හිමිවිය. ඒ සහයෝගය රටට ඉතා වැඩදායක එකක් බවට පත්වූයේ 2009 වනවිට කොටි ත‍්‍රස්තවාදය මුළුමනින්ම පරාජය කිරීමට රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව සමත්වීම නිසාය. මීළඟට 2010 වනවිට හදිසියේ දේශපේ‍්‍රමී රෙදි පොරවා ගත්තවුන්ද ඇතුළුව සියලූ ජාතික බලවේග ජනාධිපතිවරයා සමග එක පෙලට සිට ගනු ලැබුවේ 2005ටත් වඩා වැඩි සුබවාදී බලාපොරොත්තු රාශියක්ද සහිතවය.ත‍්‍රස්තවාදය පිළිබඳ අතිශය තීරණාත්මක ප‍්‍රශ්නයෙන් පසු රටේ ඉදිරි ගමන යහපත් අතට වෙනස් කිරීමට රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව සමත්වනු ඇතැයි එදා රටේ බලවත් විශ්වාසයක් පැවති අතර 2005 ටත් වඩා අතිශයින් ශක්තිමත් හා ආස්වාදනීය ජනවරමක් 2010දී මහින්ද රාජපක්ෂට හිමිවනුයේද ඒ අනුවය. මේ රටේ තීරණාත්මක වෙනසක් සඳහා නිදහසින් පසු මෙරට ජනනායකයකුට හිමිවූ හොඳම සහ වටිනාම අවස්තාව 2010 මෙකී ජනවරම බව අමුතුවෙන් කිව යුත්තක් නොවේ. එසේ වුවද ඒ ජනවරමින් වසර හතරහමාරකට පසු අද අපට දක්නට ලැබෙන්නේ ඒ මහා අපේක්ෂා අතිශය ඛේදජනක ලෙස සුන්වී යමින් තිබෙන තත්ත්වයකි.

    මේ ආණ්ඩුව ජාතික බලවේගවල ආණ්ඩුවක් බව එහි සතුරු මිතුරු දෙපාර්ශවය විසින්ම හැඳින්වුවද උතුරේ යුද්ධය හැර අන් කිසිදු වැදගත් ප‍්‍රශ්නයක් සම්බන්ධව ආණ්ඩුව පුළුල් ජාතික දැක්මකින් තියා අවම මිනිස් සිහිබුද්ධියකින් හෝ කටයුතු කර නැත. උතුරේ ප‍්‍රශ්නයේදී පවා යුද්ධය අවසන් කළා විනා ඒ පසුපස තවමත් නොනිමී ඇවිලෙන ජාත්‍යන්තර දේශපාලන යුද්ධය හමුවේ ආණ්ඩුව පෙන්වන හැසිරීමද අතිශයින් ලාමකය. අද වනවිට නැගී එමින් පවතින මුස්ලිම් අන්තවාදයේ බියකරු තර්ජනය හමුවේද ඒ හැසිරීම එසේමය. උතුරා හැලෙන සංවර්ධන මෙහෙයුම් ගැන පුරසාරම් නිතර අසන්නට ලැබුණද රටේ ඉදිරි ගමන පිළිබඳ නිසි උපායමාර්ගික දැක්මක් ආණ්ඩුව සතුව නොමැති බවට ඒ සංවර්ධන මෙහෙයුම් තුළින්ම කදිම උදාහරණ සපයා ගත හැකිය. ආර්ථික අතින් පමණක් නොව අධ්‍යාත්මික අතින්ද අද රටේ ජනතාව ඇද වැටී ඇති දරිද්‍රතාවයේ තරම මනාව පැහැදිලි වන්නේ වේගයෙන් ඉහල යමින් තිබෙන අපරාධ, ප‍්‍රචණ්ඩත්වය, මත් උවදුර, ස්තී‍්‍ර  දූෂණ, ලමා අපචාර ආදිය ඔස්සේය. අද මේ සියල්ල සිදුවන්නේ දේශපේ‍්‍රමය පිළිබඳ විශාල ඝෝෂාවක් යටතේද වීම අතිශයින් ඛේදජනක තත්ත්වයකි. විජාතික සතුරන්ට එරෙහිව නඟන සෝබනකාරී ඝෝෂාවන් යටතේ ජාතික සතුරන් තොග ගනනේ බහුඛණ්ඩනය කෙරෙන රටක ජීවත් වීමට අද අපට සිදුවී තිබේ. අද මේ රටේ කෙරුම්කාරයන් වී ඇත්තේ බාල විජාතික විරෝධය තවරා ගත් ජාතික පාදඩයන් රංචුවකි. ඉතිහාසයේ කවරදාකවත් නැති අන්දමින් බලය අතිශය නිර්ලජ්ජිත ලෙස අවභාවිතයේ යොදවන, සෙල්ලම් පිස්තෝල ඔසවා ගත් මැරයන් අතින් මහ දවාලේ නීතිය  දූෂණයට ලක්වන, සංවේදී කලාකරුවන්ගේ සිට පහලම දේශපාලන හෙංචයියා දක්වා වූ සියලූ චෞරයන් මහජන දේපල වනසමින් අසීමිත ලෙස මුදල් හම්බකරන, ස්තී‍්‍ර  දූෂකයන්, කුඩු කාරයන්, මිනීමරුවන්, කැසිනෝ කාරයන්, රාජ්‍ය බලතල හොබවන, බාල සිල්ලර දේවලින් කෙලවරක් නැතිව සමාජ මනස හා රටේ අධ්‍යාත්මික හරය  දූෂණය කරන, මුළු රටම පාදඩයන්ගේ විගඩම්කාරයන්ගේ අවල කෙලි බිමක් බවට පත් කර ඇති මේ දහදුරා දේශපාලනය හමුවේ අද වඩාත්ම අනාතභාවයට පත්ව ඇත්තේ මේ ආණ්ඩුවට දේශපේ‍්‍රමීත්වය තැවරූ ජාතික බලවේග බව අමුතුවෙන් කිවයුත්තක් නොවේ. අද ආණ්ඩුවෙන් ඉවත් වී සිටින හෙළ උරුමයේ ප‍්‍රවේශය අවංක එකක් වන්නේ නම් එම පක්ෂයට ඇති සාධාරණ ගැටලූවද මෙයම විය හැකිය. සාධාරණ විවේචනයක් සහිතව අසාධාරණ කඳවුරකට එක් වේ නම් එය හෙළ උරුමයේ දේශපාලන සිය දිවි නසා ගැනීම විය හැකිවුවද ඒ කාරණය මත ඔවුන් මතුකරන විවේචනය කිසිසේත්ම නිශේධනීය එකක් බවට පත් නොවේ.

ආණ්ඩු විරෝධී ව්‍යාපාරය

වත්මන් ආණ්ඩුවේ කෙතරම් වැරදි පැවතියද ආණ්ඩුව පෙරලා දමා බලයට ගෙන ආ හැකි අවම හෝ සාධනීය ව්‍යාපාරයක් තවමත් මේ රට තුළ නිර්මාණය වී නැත. ජාත්‍යන්තර බලවතුන්ගේද සහය ලබන ඝෝෂාකාරී ආණ්ඩු විරෝධී ව්‍යාපාරයක් කලක සිට මෙරට ක‍්‍රියාත්මකව තිබුණද ඒ ව්‍යාපාරය ප‍්‍රායෝගික ශක්තිය අතින් බංකොලොත් ව්‍යාපාරයක් වනවා පමණක් නොව රටට අහිතකර අභිලාෂයන් හා අරමුණු පෙරදැරි කරගත් ව්‍යාපාරයක්ද වන්නේය. ඔවුන් තම සටන සඳහා තෝරාගත් පොදු ඊනියා පොදු අපේක්ෂකයාගේ ස්වභාවයම මේ ව්‍යාපාරයේ බංකොලොත් ස්වභාවය ගැන ඉතා තාර්කික ප‍්‍රශ්න මතු කරන්නකි. මෛතී‍්‍රපාල යනු ශි‍්‍රලනිපයේ මහ ලේකම්වරයා ලෙස වත්මන් ආණ්ඩුවේ වැරදි පිළිබඳ වගකීමෙන් කෙසේවත් නිදහස් කළ නොහැකි පුද්ගලයෙකි. ආණ්ඩුවට එරෙහි විපක්ෂයේ සියලූ චෝදනාවලට මෛත‍්‍රීපාල මහතාද සෘජුව හා වක‍්‍රව වගඋත්තර කාරයෙකි. අද විපක්ෂයට තම යහපාලනයේ සටන සඳහා දූෂිත යැයි කියන රෙජීමයේම ඉහල පුටුවක් බිලී බා ගැනීමට සිදුවීම සරදම්කාරී දේශපාලන විහිළුවක් වන්නේ ඒ නිසාය. අඩුම තරමේ මෛතී‍්‍ර ආණ්ඩුවේ වැරදිවලට එරෙහිව බාහිර හෝ අභ්‍යන්තර අරගලයක නිරත වූ අයකු හෝ වේ නම් මේ ප‍්‍රවේශය යම් පමණකින්වත් සාධාරණ විය හැකි වුවද මෛත‍්‍රී යනු අවසාන මොහොත දක්වා ආණ්ඩුව සමග කටයුතු කොට හිටි අඩියේ කඳුලූ සලමින් යහපාලන සටනකට අවතීර්ණ වූ දේශපාලන කවටයෙකි. අව්‍යාජව පැන නැගිය යුතු සටනක් වෙනුවට යටි කූට්ටු දේශපාලන කුමන්ත‍්‍රණයක ස්වභාවය රැස් විදා ප‍්‍රකට කරන මෛතී‍්‍රගේ මෝඩ ප‍්‍රවේශයම ඔහුගේ නිසැක පරාජය තහවුරු කරවන එක් හේතුවකි.  අද රටට විශාල වෙනසක් අවශ්‍ය බව පැහැදිලි වුවද ඒ වෙනස කළ යුතු වන්නේ බලය උසුලන පිරිසට වඩා දශමයකින් හෝ සාධණීය ව්‍යාපාරයක් ඔස්සේ මෝඩ දේශපාලන සූදුකාරයන්ගෙන් සමන්විත වත්මන් ආණ්ඩු විරෝධී බලවේගය ඔස්සේ නොවේ.  රට ලබාගත් ඓතිහාසික ජයග‍්‍රහණ සමග පවා වෛරයකින් පසුවන ඒ ජයග‍්‍රහණ ආපසු හැරවීම සඳහා කි‍්‍රයාකළ හා කි‍්‍රයාත්මක වෙමින් සිටින මේ විෂම බලවේගය නැවත ඔසවා තැබීමෙන් රට මුහුණ පා සිටින අර්බුදය කිසිදු ආකාරයකින් නැවත පිළිසකර කළ හැකි නොවේ. යම් හෙයකින් මේ බලවේගය ජයග‍්‍රහණය කළහොත් රට මේ දක්වා ලැබූ ජයග‍්‍රහණ පවා නැවත පාවා දෙමින්, රටේ අද පවතින ස්ථාවරබව පවා බිදී විසිරෙමින් රට නැවත ඇද වැටෙනු ඇත්තේ බෙහෙවින් අරාජික හා අස්ථාවර අඩියකටය. අද චම්පික රණවක වැනි අය පවා මේ පිරිස සමග එක්වී ජාතික බලවේග සහිත යහපාලනයක් ගොඩනැගීම ගැන නන් දොඩවමින් සිටීම කනගාටුව දනවන විහිළුවකි. මහින්දගේ ආණ්ඩුව තුළවත් කළ නොහැකි වූ විප්ලවයක් කිරීමට රනිල්ගේ බලවේගය තුළින් හැකිවෙතැයි චම්පික විස්වාස කරන්නේ නම් හෙළ උරුමය තම ඉතිහාසයේ ගනු ලබන මෝඩම දේශපාලන තීරණය එය වන බව කිව මනා නොවේ.අද පොදු අපේක්ෂක ව්‍යාපාරයේ මාධ්‍ය ප‍්‍රකාශක ඇදුරන් ප‍්‍රසිද්ධියේම දෙසන නරිවාදම් වලට අනුව ඔවුන්ගේ ප‍්‍රධාන අභිලාෂය වන්නේ සිංහල බෞද්ධ ජාතිකත්වයෙන් තොරවූ ආණ්ඩුවක් තැනීමය. එවැනි දවල් සිහින දකින්නන් පරාජය කිරීම මර්වින් වර්ගයේ ඇමතිවරුන් පරාජය කිරීමටත් වඩා වැදගත් දේශපාලන අවශ්‍යතාවයකි.

අර්බුදයේ පසුබිම

මෙවර ජනාධිපතිවරණයේදී ජාතික බලවේග මහත් අසීරුතාවකට ඇද දමන මූලික පසුබිම සකස් වන්නේ ඉහත මතුවන කාරණා අනුව බව ඉතා පැහැදිලිය. දූෂිත ආණ්ඩුවක අත්තනෝමතිකකම් සහ දූෂිත ආණ්ඩු විරෝධී ව්‍යාපාරයක දුෂ්ඨ බලවේග අතර පැත්තක් නොගෙන බැරි තත්ත්වයක් මේ වනවිට උද්ගතව තිබේ. මේ ජනාධිපතිවරණය යනු කැමැත්තෙන් හෝ අකැමැත්තෙන් එක පැත්තක් තෝරාගැනීමට සිදුවන තරඟයකි. මේ දෙකෙන් එකක් තෝරාගනු විනා ඒ දෙකටම අයත් නොවන හා තමන්ගේ අභිමානයට කැලැලක් නොවන තරමේ වෙනත් විකල්ප තීරණයකට යාමේ හැකියාවක් මේ නිශ්චිත මොහොතේ ජාතික බලවේග සතුව නැත. තම මතවාදී පෞර්ෂය භාවිතා කරමින් රජුන් තැනීම විනා තමන්ගේම වූ ස්වාධීන ජනතා බලයක් ගොඩනංවා ගැනීමට එම ව්‍යාපාර අසමත් වී තිබීමද මේ තත්ත්වයට හේතුවකි. අද ජාතික බලවේගවලට කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන් මහින්ද දිනවීමේ තීරණය ගැනීමට සිදුවන දේශපාලන සන්දර්භය මෙවැන්නක් බව පැහැදිලිය.අපට කී‍්‍රඩා කිරීමට සිදුවන්නේ පිටියේ පවත්නා තත්ත්වයන්ට අනුව මිස හිතින් මවා ගත් ලෝකයක පය තබාගනිමින් නොවේ.අද හෙළ උරුමය හැර අනෙක් සියලූ ජාතික හා බෞද්ධ සංවිධාන ඒ සන්දර්භය තුළ සාපේක්ෂව අඩු නපුර සහිත තීරණය වෙත එළැඹී ඇත්තේ ඒ අනුවය.

ජාතික බලවේග අද මුහුණ දී සිටින මේ උහතෝකෝටිකය දිගු දේශපාලන පසුබිමක්ද සහිත එකක් වෙයි. මෑත අතීතයේදී මෙරට ජාතික මතවාදයේ ලොකුම ද්‍රව්‍යමය බලවේගය වූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ තම නිසි මාවතින් හා ආණ්ඩුවෙන්  බැහැරව නන්නත්තාර වූයේ ජනපතිගේ පළමු පදවි ප‍්‍රාප්තිය අවධියේදීමය. ඔවුන් විසින් මහපොළවේ තරයේ පිහිටවූ මතවාදයේ ශක්තියද සහිතව ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටි ජාතිමාමක බුද්ධිමතුන්, ජානිපෙ, හෙළ උරුමය, වැනි පක්ෂ කණ්ඩායම් ආදිය ආණ්ඩුව හා අඛණ්ඩව රැු`දී සිටියද ආණ්ඩුවට තල්ලූවක් දීමට විනා, එහි සුක්කානම නිසි පරිදි හැසිරවීමට අවශ්‍ය පාර්ලිමේන්තු බලයක් හෝ  තීරණාත්මක බහුජන ශක්තියක් එම පාර්ශවයන් සතු නොවීය. එම ශක්තිය පැවතියේ ජාතික චින්තනයක් තියා අබැටක තරමේ සිහිබුද්ධියක් හෝ නොමැති මජර ශි‍්‍රලනිප දේශපාලඥයන් අතය. එහි ප‍්‍රතිපලය වූයේ දේශපේ‍්‍රමී සායමින් හැඩවූ  දූෂිතයන්ගේ දින දින තරවන අත්තනෝමතික බලය හමුවේ සියලූ ජාතික බලවේග නොසිතූ විරූ තරමේ අනාත නන්නත්තාර භාවයකට ඇද වැටීමය. මෙහිදී ජාතික බලවේගවලට ආණ්ඩුව වෙනස් කිරීමට නොහැකි වූවා පමණක් නොව ඒ සඳහා තීරණාත්මක බලපෑමක් ඔවුන්ගෙන් සිදුවූ බවක්ද පෙනෙන්නට නැත. ඔවුන්ගේ අවම බලපෑම් හෝ සැලකීමේ වුවමනාවක් ආණ්ඩුවටද නොතිබූ අතර පහුගිය කාලය පුරාම දක්නට ලැබුණේ විවේචනාත්මකව බලපෑම් කිරීමට වඩා ආණ්ඩුව ආරක්ෂා කිරීම සඳහා පමණක් කැපවූ ජාතික ව්‍යාපාරයක් බව ඉතා කනගාටුවෙන් වුවද සඳහන් කිරීමට සිදුව ඇත. අද පවා රටේ සියලූ ප‍්‍රශ්න අමතක කොට වත්මන් ආණ්ඩුවේ ඇතැයි කියන කෙහෙල්මල් ජාතිකත්වයක් ගැන නන් දොඩවමින්, තම බුද්ධිමය පෞර්ෂය විහින් නැති නාස්ති කරගන්නා මහඇදුරන් දකිනවිට ඇතිවන්නේ ජුගුප්සාජනක කලකිරීමකි. මෙය සියලූ ජාතිකවාදී චින්තකයන්, බුද්ධිමතුන්, දේශපාලන නායකයන් හා භික්ෂු සංවිධාන ආදී සියලූ දෙනා තමන් කෙරේම වූ බලවත් විවේචනයක් සහිතව ආපසු හැරී බැලිය යුතු තත්ත්වයක් බව කිවමනා නොවේ.

අද වනවිට අමරසේකර ලංකාවේ දෘෂ්ටිවාදී ජනාධිපති බවට ෆුල්බ‍්‍රයිට් පඬියන් අතින් සරදම් සහගත ප‍්‍රවාද ගොඩනැගෙන දේශපාලන සන්දර්භය මෙය බව අප විසින් අමතක කළ යුතු නැත. රටේ සැබෑ ජයග‍්‍රහණ සඳහා අතිශය තීරණාත්මක මැදිහත් වීම් සිදුකළ විමල් වීරවංශ වැනි අද්විතීය දේශපාලන පෞර්ෂයන් රජවාසල කවටයන් ලෙස නාමකරණය කෙරෙන හා ඔවුන්ගේ අනාගත භූමිකාවද විනාශ කරදමන  දේශපාලන සන්දර්භය මෙය බව අප විසින් අමතක කළ යුතු නැත. එහිදී විවේචකයන්ගේ අභිලාෂය කුමක් වුවත් තර්කානුකූල හා සාධාරණ ලෙස එම විවේචන මතු කළ හැකි තත්ත්වයක් මේ දේශපාලනය විසින්  ඕනෑවටත් වඩා හොඳින් නිර්මාණය කර තිබේ. ඉදිරි කාලය සඳහා මේ අර්බුදය පෙරටත් වඩා වලංගු විය හැකි බව ජාතික බලවේග තරයේ සිහි තබාගත යුතුය.

කාලීන අභියෝගයෙන් ඔබ්බට

ජාතික බලවේග සතු සැබෑ විකල්පය වනුයේ රජුන් තැනීම නොව රටට ගැලපෙන තමන්ගේම වූ දැක්මක් සහිත ජාතිකත්වය යනු කුමක්දැයි ගැඹූරින් වටහා ගත් දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් නිර්මාණය කිරීමය. අතීතයේදී ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ අඩමානයට හෝ මේ කාර්යය සඳහා මැදිහත් වුවද යළි කිසිදා ඔවුන්ගෙන් එවැනි මැදිහත් වීමක් අපේක්ෂා කළහැකි වන්නේ නැත. ඒ නිසාම කා අතින් හෝ එවන් ව්‍යාපාරයක් නිර්මාණය විය යුතු වන අතර එවැන්නකින් තොරව මේ රටට හෝ ජාතික බලවේගවලට යහපතක් සිදුවන්නේ නැත. රජුන් තැනීම පිළිබඳ කාලීන අභියෝග අමතක කළ නොහැකි වුවත් ජාතික බලවේග එවන් කාලීන අරමුණු තුළ පටුවෙමින් තමන්ගේ අනාගතය විනාස කරගත යුතු නැත.

පසුගිය වතාවේ මහින්ද දිනවීමෙන් ජාතික බලවේගවලට අත්වූ අපකීර්තියේ තරම ඔවුන් මනාව තක්සේරු කරගත යුතුය. ඉදිරියටත් අත්විය හැකි අපකීර්තියේ තරම හා නැවත වරක් වත්මන් ආණ්ඩුවට දේශපේ‍්‍රමය තැවරීමෙන් රටට සිදුවීමට නියමිත අන්තරායන් පිළිබඳවද ඔවුන් මීට වඩා බරපතල වගකීමකින් සිතා බලන තැනකට ආ යුතුය. රටේ අනාගතය වෙනුවෙන් තීරණාත්මක මැදිහත් වීම් කළ හැකි විමල් වැනි දේශපාලන නායකයින් හුදු රජුන් තැනීමේ සරල තැනකින් තම ඓතිහාසික භූමිකාව අවසාන කරගත යුතු නැත. ජාතික බලවේග වෙතින් ආණ්ඩුව කෙරේ බලවත් විවේචන එල්ල විය යුතුවා පමණක් නොව ඒ විවේචන ප‍්‍රායෝගිකව බලපෑම් සහගත ආවුද බවට පත්කර ගැනීමේ උපක‍්‍රම වෙතද ඔවුන්ගේ අවධානය යොමුවිය යුතුය. ජාතික බලවේග මේ මොහොතේ තමන් අභිමුව ඇති අභියෝගය මෙන්ම ඔවුන් මුහුණ පා සිටින අසීරුතාවය පිළිබඳවද පුළුල් සංවාදයක් ඇති කළ යුතුය. එවැනි ප‍්‍රවේශයකින් තොරව කොන්දේසි විරහිත සහයක් මහින්දට ලබාදේ නම් එය ජාතික බලවේග විසින් සියතින්ම තම පෞර්ෂය හා දේශපාලන අනාගතය විනාස කරගන්නා තීරණයක් බව අකමැත්තෙන් හෝ අවධාරණය කළ යුතුව ඇත.ජනාධිපතිවරණය පිළිබඳ කාලීන ප‍්‍රශ්නයේ සන්දර්භමය සීමාවෙන් ඔබ්බට ගොස් මේ ප‍්‍රශ්නය දෙස බලන අයකුට මේ ලිපියේ අවධාරණය වටහා ගැනීම අසීරු නොවේ යැයි සිතමි.

-ඉසුරු ප‍්‍රසංග  :මුරගල 

යුතුකම සංවාද කවය

www.yuthukama.com