උණුසුම් කතාබහ - රට බෙදන ව්‍යවස්ථා මර උගුල

විශේෂ අවධානය : ETCA ආක්‍රමණිකයා පරදවමු

කාලීන දේශපාලන

අපේ මතවාද

English Column

කලා සාහිත්‍ය

කවි

12/02/2019

NJC asks govt to consider whether Switzerland is a friend

කතෘ:යුතුකම     12/02/2019   No comments

The National Joint Committee yesterday said that the government had to decide whether it could any longer consider Switzerland as a friendly nation.

"The government of Sri Lanka should know the true friends of Sri Lanka without accommodating states, hell bent on making false allegations for political reasons," the NJC said in a statement.
Full text of the statement: "The National Joint Committee condemns the action taken by the Embassy of Switzerland and their government to

facilitate the travel of a public official attached to the CID by the name of Nishantha out of Sri Lanka and the subsequent grant of asylum in Switzerland to the said Nishantha. Soon after it was revealed that the Government of Switzerland was behind this high handed and illegal act, the Ministry of Foreign Affairs of Switzerland issued a statement that an official of the Embassy of Switzerland in Sri Lanka had been abducted and detained for two hours by an unidentified group. It is in this situation that the Government requested the identity of this official who is said to be a local employee and a citizen of Sri Lanka for the purpose of investigating the alleged abduction. The Government of Switzerland has refused to divulge the identity of this official or any access to her although they falsely claim that they are cooperating with the investigation. This is obviously because such investigation would reveal the illegal conduct on the part of the Government of Switzerland.

"Article 38 (2) of the Vienna Convention on Diplomatic Relations which is codified as a law in Sri Lanka by the Diplomatic Privileges Act No. 9 of 1996 states,

"Other members of the staff of the mission and private servants who are nationals of or permanently resident in the receiving State shall enjoy privileges and immunities only to the extent admitted by the receiving State.

"So far the government of Sri Lanka has not extended diplomatic privileges to other staff members of diplomatic mission of other countries in Sri Lanka in terms of Section 2 (5) of the said Act. Thus this employee cannot claim diplomatic immunity. This high handed act on the part of the Government of Switzerland, denying access to one of their employees who has no diplomatic immunity is not only illegal but also an affront to the sovereignty of the Republic of Sri Lanka. According to the media reports which appeared today the Government of Switzerland has requested the Government of Sri Lanka to allow this employee to be flown out of Sri Lanka in an air-ambulance on the basis that there "is rapid deterioration of her health." The National Joint Committee wish to remind the Government of Switzerland that if there is "rapid deterioration of health" of a citizen of Sri Lanka, it is the responsibility of the Government of Sri Lanka to provide urgent medical assistance to safeguard her life and not the Government of Switzerland. The Sri Lankan Government is fully capable of ensuring the safety of its citizens.

"There is a serious doubt whether this employee is to be removed from Sri Lanka against her will for the needs of other interested parties. Therefore before granting authorization by the Government of Sri Lanka it should be satisfied that this request to leave Sri Lanka is made at the request of this employee who is a citizen of Sri Lanka. We also wish to bring to the notice of the Government of Switzerland that obstructing police officers investigating a crime in itself is a violation of the criminal law of this country and the diplomatic immunity extended to the Diplomatic agents of the Embassy of Switzerland does not extend to engage in criminal activities in this country.

"The Government of Sri Lanka has a right to know from the Government of Switzerland the reason for suppressing the identity of this particular employee. It is necessary for the Government of Switzerland to make public whether they have any evidence that the Government of Sri Lanka was involved in the alleged abduction to suppress the identity of this employee. If such an allegation is made it is the duty of the Government of Sri Lanka to investigate such complaint. To deprive the Government of Sri Lanka in performing its obligation towards its citizens cannot be permitted for any reason.

"It is obvious that this entire drama is to cover up the illegal act on part of the Government of Switzerland and to embarrass the Government of Sri Lanka especially at a time when Geneva session are due in March 2020.

"The National Joint Committee note with much regret that even the notorious report of the OHCHR dated 16th September 2015 based its findings on the so called testimonies of witnesses whom the Commissioner withheld the identity. (Vide Paragraph 24 of Part 1 of the Report.) It is unfortunate that western governments with vested interests make use of the UN High Commission for Human Rights to harass and make false allegations on sovereign countries that are unwilling to comply with the dictates of these governments. Unable to find proof of these false allegations the latest is to withhold the identity of the ‘so-called victims’ and to initiate action against countries based on false allegations. The Government of Sri Lanka needs to revisit whether it could any longer treat the Government of Switzerland as a friendly nation that it could extend diplomatic immunity. The government of Sri Lanka should be mindful and take cognizance of the true friends of Sri Lanka without accommodating rogue states, hell bent on making false allegations for political reasons."
The Island [2019-12-02]

යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com 

Like us on facebook : https://www.facebook.com/yuthukama

11/25/2019

පරාජයේ පීතෘවරු සමග ජවිපෙ වඳවෙමින් යන රතු ලැයිස්තුවට?

කතෘ:යුතුකම     11/25/2019   No comments


ජාතික ජනබලවේගයේ ජනාධිපති ධූර අපේක්ෂකයා ලෙස අනුර කුමාර දිසානායක මහතා පත් වූ අවස්ථාවේ අපි 'පරාජයේ පීතෲවරු අභිෂේක කරවීම' යන මැයෙන් අරුණෙහි ලිපියක් පළ කළෙමු. එහිදී පැහැදිලි කරන්නට උත්සාහ කළේ ජවිපෙ මේ ගමන් කරමින් සිටින්නේ එදා සෝමවංශ අමරසිංහ මහතාගේ යුගයෙන් ඇරඹි ජයග්‍රහණයේ මාවත ආපසු හැරවූ පරාජයේ පියවරුන් සමග බවය. එය කොතෙක් දුරට ජවිපෙ ඉදිරි ජයග්‍රහණ වලකාලනු ඇත්දැයි අප ප්‍රශ්න කළෙමු. මැතිවරණ ප්‍රතිඵල ලැබී තිබේ . අප අනුමාන කළ පරිදිම තමන් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ඉතිහාසයේ ලැබූ දැවැන්ත මැතිවරණ පරාජය ලබා තිබේ. ජනාධිපතිවරණ ඉතිහාසයේ ජවිපෙ මීට පෙර තරග කර තිබුණේ දෙවරක් පමණි. එකක් 1982 දී රෝහණ විජේවීර සහෝදරයා නායකයා ලෙසත් ඉන් පසු 1999 නන්දන ගුණතිලක සහෝදරයා ජනාධිපති අපේක්ෂකයා ලෙස ඉදිරිපත් වීමයි.

මෙවර සුවිශේෂී වූයේ වසර විස්සකට පමණ පසු ජවිපෙ ජනාධිපති ධූරය සඳහා අපේක්ෂකයෙකු ඉදිරිපත් කිරීමයි.1999න් පසු අවස්ථා කිහිපයකදී ඔවුන් ක්‍රියා කළේ ප්‍රධාන පක්ෂය හෝ සන්ධානය එකතුවන අපේක්ෂකයෙකුගේ ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් තම පක්ෂය කැපකිරීමට. 2005දී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාටත් 2010දී සරත් ෆොන්සේකා මහතාටත් 2015 මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතාට ඔවුන් තම සහයෝගය දැක්වීය.චන්දය දුන්හ.
වසර විස්සකට පමණ පසු ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වූ මේ සුවිශේෂී අවස්ථාවේ ඔවුන්ට අත්වූයේ ඉතිහාසයේ ජවිපෙ ලබා ගත් දැවැන්තම මැතිවරණ පරාජයටයි. එය හුදු ඉලක්කම් වලින් එහාට ගිය පරාජයකි. ඉලක්කම් වලින් පමණක් ගතහොත් 1982 දී රෝහණ විජේවීර සහෝදරයා ලබාගත් 4.19%, 1998 නන්දන ගුණතිලක සහෝදරයා ලබා ගත් 4.08% ප්‍රතිශතයවත් මෙවර වසර විස්සකට පසුවත් ලබාගැනීමට ඔවුන් අසමත් විය.ඒ වෙනුවට ඔවුන්ට ලබාගත හැකි වූයේ 3.16% චන්ද ප්‍රතිශතයක් පමණි.

අපේක්ෂාවේ අපේක්ෂකයාගේ අපේක්ෂාව

ජනාධිපතිවරණය යනු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට මුහුණ දීමට අපහසුම මැතිවරණය බව සැබෑය. නාධිපතිධූරය අරබයා ජවිපෙ දක්වන මාරාන්තික විරොධයට එයත් එක් සාධකයකි.වසර කිහිපයක් තිස්සේ ඔවුන් මේ මර උගුලෙන් ගැලවිය හැකි මං සෙවීය. මෑතකදීම විසිවැනි සංශෝධනය හරහාද ඔවුන් උත්සාහය ගැනිණ. නමුත් එය නියමිත පරිදි සිදු කරගැනීමට තිබූ වටපිටාව හමුවේ නොහැකි විය. ඉන්පසු ඔවුන් උත්සාහ කළේ ජනාධිපති ධුරය සඳහා පක්ෂ දේශපාලනයෙන් ඔබ්බෙහි සිටින වෘත්තීයවේදියෙකු වැන්නකු ඉදිරිපත් කර පිම්මක් පැනීමටය. 222 එපා යන සටන් පාඨය උත්කෘෂ්ටයට නැගෙන්නේ ඒ පසුබිමෙහිය.
පසුගිය පළාත් පාලන චන්දයේදී කොළඹ නගර සභාවේ නගරාධිපතිධූරයට ජවිපෙන් තරඟ කල විශේෂඥ වෛද්‍ය රනිල් ජයසේන මහතා මේ පිළිබඳ ඉතා හොඳ ඉඟියක් පසුගියදා ප්‍රකාශ කර තිබිණි. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සමඟ එක්ව යන දේශපාලනයෙන් පසුගියදා ඉවත් වෙමින් යමින් ඔහු පැවසුවේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ජනාධිපතිවරණය හා අරබයා නිර්පාක්ෂික වෘත්තීයවේදී පොදු අපේක්ෂකයකු පත් කිරීම පිළිබඳ අභ්‍යන්තර සාකච්ඡාවක් කරමින් සිටි බවය. නමුත් හිටි හැටියේ ඒ සියලු සාකච්ඡා අතහැර දමා අනුර දිසානායක මහතා ජනාධිපති ධුරය සඳහා නම් කෙරුණු බවයි රනිල් ජයසේන මහතා චෝදනාත්මවක පවසා සිටියේ.
අනුර කුමාර දිසානයක මහතා මහා ජනාධිපතිධූර අපේක්ෂක ලෙස ඉදිරිපත් වන්නේ ජනාධිපති ධූරය අපේක්ෂාවෙන් නොවන බව ඕනෑම අයෙකුට පැහැදිලිය. ඔවුන් උත්සාහ කළේ ජනාධිපතිවරණයේ දී ලැබෙන දැවැන්ත පිම්ම හරහා ඊලඟ මහමැතිවරණයේදී දැවැන්ත පාර්ලිමේන්තු බලයක් අත්පත් කර ගැනීමයි. ඔවුන් අවම තරමේ සියයට 10 ක ඡන්ද ප්‍රතිශතයක් වෙනුවෙන් සිය මැතිවරණය මෙහෙයවීය.

කිසිදා නොකළ මැතිවරණ ප්‍රචාරණය

ජවිපෙ සාමාන්‍යයෙන් මැතිවරණවලදී වැඩිපුර බර යොදන්නේ ප්‍රතිපත්තිමය කාරණා කෙරෙහිය. අපේක්ෂකයාගේ හැඩරුව- ඇඳුම් පැළඳුම්- ගමන බිමන -කතාබහ පිළිබඳ ඔවුන්ගේ අවධානය එතරම් යොමු නොවිණි. නන්දන ගුණතිලක මහතා ඊට කදිම උදාහරණයයි. නමුත් මෙවර ඒ සියල්ල වෙනස් වී තිබිණි. අනුර කුමාර දිසානායක මහතා මහත් උත්කර්ෂයට නගමින් මැතිවරණ ක්‍රියාවලිය ආරම්භ වූයේ ගෝල්ෆේස් පිටියේ පැවති දැවැන්ත මහජන රැලියකිනි. එයද මෙතෙක් ජවිපෙ ජවිපෙ විසින් පවත්වාගෙන ගිය මැතිවරණ රැළි වලට වඩා හැඩයෙන් පමණක් නොව ගුණයෙන් ද වෙනස්විය. ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වතාවට අනෙකුත් පක්ෂ හා සම වෙමින් ජවිපෙ ගම් මට්ටමේ අහිංසකයන් තමාගේ රැළිය විශාල කරගැනීම සඳහා නොයෙක් ආකාරයේ උපක්‍රම යොදා කොළඹට ඇද්දහ. වෙනදා වැඩිපුර පාක්ෂිකයන්ගෙන් පිරෙන දේශපාලන එළිය මෙවර සාමාන්‍ය ජනතාව කාන්තාවන් සහ ඉතා වැඩි වශයෙන් කුඩා දරුවන් ගෙන් පිරී ඉතිරී ගියේ එහෙයිනි. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වූයේ කෙක්කෙන් හෝ කොක්කෙන් තමන් දැවැන්ත දේශපාලන පිම්මක් පනින්නට සූදානම් බව පිටට පෙන්වන්නටය. ඒ හරහා දැවැන්ත රැල්ලක් නිර්මාණය වී ජනාධිපතිවරණයේ දී එතෙක් මෙතෙක් නොලැබූ ඡන්ද ප්‍රමාණයක් ඔවුන්ට ලැබෙයිද ඔවුන් අපේක්ෂා කළාට සැක නැත. ඊට අමතරව ජනාධිපති ධූර අපේක්ෂකයා පිළිබඳ දැවැන්ත ප්‍රතිරූපයක් නැංවීමට ඔවුන් ක්‍රියා කළේය. දැවැන්ත කටවුට් - දැවැන්ත රැළි - දැවැන්ත ප්‍රචාරණය යොදාගෙන ඉතිහාසයේ මෙතෙක් නොදුටු අන්දමේ දැවැන්ත මැතිවරණ ප්‍රචාරණ ක්‍රියාවලියට ඔවුන් දායක විය. ඒ සමඟම ජාතික ජනබලවේගය හරහා නොයෙක් කණ්ඩායම් ඒකරාශී කිරීමට උත්සාහ කෙළේය පසුගිය මැතිවරණයේ දී හංස සන්ධානයේ සිටි ඊනියා සිවිල් සමාජ බහුතරය මෙවර ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විසින් අත්පත් කරගෙන තිබුණි.

පරාජයේ පරිමාණය සහ හේතු

නමුත් ඉතාමත් අසීරු තත්ත්වයන් යටතේ රෝහණ විජේවීර විසින් 1982 ලබාගත් 4.19 ප්‍රතිශතය වත් ලබාගැනීමට මෙතරම් දැවැන්ත මැතිවරණ ප්‍රචාරණ ක්‍රියාවලියක නිරත වූ ජවිපෙට නොහැකි විය.විශේෂයෙන් ජවිපෙ ශක්තිමත් බලකොටු ප්‍රදේශ පවා මෙවර සෝදාපාළුවට ලක් විය .ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වරක් දෙවරක් බලය ලබාගත් තිස්සමහාරාමය පවා එදා ඔවුන් ලබාගත් ඡන්ද ගන්නට වඩා අඩක් දක්වා අඩුකර ගැනීමට ඔවුන්ගේ දේශපාලනය ජනතාව විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන මට්ටමකට වැටී තිබේ. සෑම මැතිවරණ පරාජයකට පසු ජවිපෙ පෙන්නුම් කිරීමට උත්සාහ කළේ එය තමන් කැමති කුමන හෝ මැතිවරණයක් සමග සසඳා ඊට වඩා ඡන්ද එකක් දෙකක් හෝ වැඩි ප්‍රමාණයක් ලබාගත්තේ යැයි මහා ජයග්‍රහණයක් ලැබූ ආකාරයට ඉතා කෘතීම හැසිරීමකි. නමුත් ඔවුන්ට මෙවර එය කළ නොහැකි වී තිබේ.
අප පසුගිය ලිපියෙන් පෙන්වා දුන් ආකාරයට ජවිපෙ නායකත්වය යනු මේ ලබන පරාජයේ නියම පීතෲවරුන්ය.අප එසේ කියන්නේ නිකම් නොවේ.
එදා 2004 දී සමගි සන්ධාන ආණ්ඩුව හදා ජවිපෙ මන්ත්‍රී ධුර 41ක් ලබාගත් අවස්ථාව ජවිපෙ නායකයාට අනුව ඔවුන්ගේ පරාජයේ මුල් අවස්ථාවයි .ඔවුන්ට වැරදුණු අවස්ථාවයි.

උපුටා ගැනීම:
" 1998 සිට 2010 දක්වා අපේ දේශපාලන ගමන් මග දෙස අපි ආපසු හැරී බැලීමක් කළා. එහිදී අපි හඳුනාගත්තා අපේ පක්ෂයේ හැරවුම කොතනද කියල. ඒ තමයි 2004 සන්ධානය. අප 2004 දක්වා ආපු ගමන් මග 2004න් සන්ධානයෙන් පසු වෙනත් දිශාවකට හැරුනා. එය තමයි අපේ දේශපාලන කඩාවැටීමේ හැරවුම් ලක්ෂය"
"2004 සන්ධානයක් පිළිබඳ සාකච්චාවෙදි මට වෙනම ස්ථාවරයක් තිබුනා. ඒක මධ්‍යම කාරක සභාව හොඳින් දන්නව. 2005, 2010 ජනාධිපතිවරණයේදී මට වෙනම ස්ථාවරයක් තිබුණා. ඒ ස්ථවරය අනිත් අයගේ ස්ථාවරවලට වඩා වෙනස් වෙන්නත් පුළුවන්. "
-අනුර කුමාර දිසානායක - Daily Mirror 2014 පෙබරවාරි 07

එදා ඒ මන්ත්‍රී ධුර 41ක් ලැබූ අවස්ථාව හරියට කළමනාකරණය කර ගත්තේ නම් ඉන්පසු උපක්‍රම ඒ මත තීරණය කර ගත්තේ නම් අද වන විට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ සිටින්නේ 3% මට්ටමේ නොව යූඇන්පියට පවා අභියෝගයක් විය හැකි මට්ටමේ දැවැන්ත දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් බවට පත්වී හමාරය. නමුත් සෝමවංශ අමරසිංහ මහතා කියූ පරිදි ඔවුන් තෝරා ගත්තේ සිරිසඟබො භූමිකාවයි. ඔහු මධ්‍යම කාරක සභාවට පෙන්වා දී තිබෙන්නේ ඒ භූමිකාව අවසන් වන්නේ ජවිපෙ තවත් සම සමාජයක් , කොමියුනිස්ට් පක්ෂයක් බවට පත් වීමෙන් බවයි. අද සිදුවෙමින් ඇත්තේ එය නොවේ ද?

ජවිපෙ මේ ලැබූ දැවැන්ත පරාජයන් කිසිසේත්ම අහම්බයක් නම් නොවේ. ඔවුන් 2015න් ඇරඹි යහපාලන ආණ්ඩුවේ ප්‍රධානතම සම්පත්දායකයා විය. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා විසින් ඉදිරිපත් කළ විනාශකාරි අණපනත් සියල්ලටම පාහේ නොයෙකුත් හේතු දක්වා එකඟවීමට අනුර කුමාර ප්‍රමුඛ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ කටයුතු කළේය.
අතුරුදන්වීමේ කාර්යාල පනත , පළාත් සභා මැතිවරණය කල් දැමීමට ගෙනා පනත ආදිය ඊට හොඳම නිදසුන්ය.

ඉන්පසු ඔවුන් ඇඟිලි ගනිමින් සිටියේ බෙදුම්වාදී පෙඩරල් ව්‍යවස්ථාව පාර්ලිමේන්තු ඉදිරිපත් වන තෙක්ය. සුමන්තිරම් සමග එක පෙළට සිට බෙදුම්වාදී ව්‍යවස්ථාව සම්මත කර ගන්නටය.
ඒ සඳහා ඔවුන් පක්ෂය ඇතුළේ ඊට පෙර තිබූ දේශහිතෛශී මතවාදය හකුළා දමා නායකත්වයටම සරිලන පරිදි කුප්‍රකට එන්ජීඕ මතවාදය සමග අනුගත වී තිබිණි. ජවිපෙ හිටපු ලේකම්වරයෙකු වූ ලයනල් බෝපගේ මෙහිදී හොඳ උදාහරණයකි.
ඔහු අසූව දශකයේ ජවිපෙ හැර යන්නේ රෝහණ විජේවීර සමඟ උතුරේ අරගලයට දෙන විසඳුම සම්බන්ධව න්‍යායික ගැටුමක් ඇති කරගෙනය. ඒ බෙදුම්වාදය ශක්තිමත් කරන බලය බෙදාහැරීමක් , ස්වයංතීරණ අයිතිය මත බලය බෙදාහැරීමක් මත විශ්වාසය තබාය. නමුත් රෝහණ විජේවීර සහෝදරයා විසින් ඒ මතවාදය පක්ෂය ඇතුළේ පරාජය කෙරිණි. ඊළාම් අරගලයට විසඳුම කුමක්ද යන්න මැයෙන් දැවැන්ත විශ්ලේෂනයක් ඉදිරිපත් කරමින් ඔහු ජවිපෙ මතවාදය තීරණාත්මක ලෙස බෙදුම්වාදයට එරෙහි අස්ථානයක පිහිටි විය. නමුත් අද සිදුව ඇත්තේ කුමක්ද?
ඒ බෝපගේම අනුර කුමාර දිසානායක මහතාගේ කරට අත දමාගනිමින් අලුත් බලාපොරොත්තුවක් යනුවෙන් උදම් අනමින් සිටියි.
එහ හුදු කරට අත දා ගැනීමක් පමණක්ම නොවේ. ලයනල් බෝපගේ එදත් පෙනී සිටින්නේ බෙදුම්වාදයක් ස්වයංතීරණ අයිතිය ලබා දීමත් මතය ඔහු දේශපාලනය තෝරන්නෙ ඒ මත සිටය. අනුර කුමාර දිසානායක මහතා ලයනල් බෝපගේ කරට අත දාන්නේ ඒ ස්ථාවරයට ඔවුන්ද අද තල්ලු වී ඇති නිසාය.

ජවිපෙ පහළ මට්ටමේ කාඩරය විසින් සමාජ ජාලා හා වෙනත් මාධ්‍ය හරහා ප්‍රකාශ කරමින් සිටින්නේ තමන්ට ඡන්ද අඩුවූයේ ජවිපෙ ඡන්ද එජාපය පරාජය කිරීමේ අපේක්ෂාවෙන් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාට දුන් බැවින් බවයි. ඇත්තටම එහි ඇත්තේ ඉතා සීමිත ඇත්තකි.මක් නිසාද යත් අපගේ ගණන් බැලීම අනුව නම් ඉතාමත් වැඩි ඡන්ද ප්‍රමාණයක් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වෙතින් ගිලිහී ගියේ ගොඨාභය පාර්ශ්වයට නොව සජිත් පාර්ශ්වයට බවයි. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණය සහය දෙන්නෙකු වශයෙන් ප්‍රකට, ජනතා ජාතික ජනබලවේගය ප්‍රතිපත්ති සකසන්නකුද වන ආචාර්‍ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි මහතා පැවසූ මේ සටහන ඊට සාක්ෂි දරනවා ඇති. ඔහු එහිදී ප්‍රකාශ කරන්නේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ පාක්ෂිකයින් ගෝඨාභය පැරදවීමේ අපේක්ෂාවෙන් සජිත් ට චන්දය දුන් බවයි.

උපුටා ගැනීම:
" අනුරට ඡන්ද අඩුවූයේ ඇයි?
අනුරට ඡන්ද අඩුවීමට හේතුව ලංකාවේ ඡන්ද දායකයා මෝඩ වීම නොව බුද්ධිමත් වීමයි. හැබැයි බුද්ධිමත් වීම යනු අප ඔවුන්ගෙන අපෙක්ෂා කරන හැසිරීම ඔවුන් විසින් පෙන්නුම් කරනු ලැබීම නොවේ. ජනාධිපතිවරණයකදී ජය ගන්නේ එක් අපේක්ෂකයෙක් පමණි. ඒ නිසා ඡන්දය දෙන ඡන්දදායකයාට මුලින්ම තීරණය කරන්න වෙනවා තමන් කිසියම් අපේක්ෂකයෙකුගේ ජය වෙනුවෙන් ඍජුවම ඡන්දය පාවිච්චි කරනවාද යන්න. අපගේ යෝජනාව වූයේ එසේ නොකරන ලෙසයි. අනුර ජය නොගන්නා බව අප මෙන්ම ලංකාවේ සමස්ත ඡන්දදායක ප්‍රජාවද දැන සිටියේය. ඒ නිසා අනුරට ඡන්දය දීමට කැමැත්තෙන් සිටි අය අතරින් එසේ කිරීමට හැකි වූයේ කිසියම් අපේක්ෂකයෙකුගේ ජය වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටින අයට පමණි. නමුත් අනුරට ඡන්දය දීමට සූදානම් සිටි බොහෝ දෙනෙකුට ගෝඨා දිනීම වැලැක්වීමට ද අවශ්‍ය වී තිබිණි. විශේෂයෙන් දෙමළ හා මුස්ලිම් ඡන්දදායක බහුතරය සම්බන්ධ තත්වය එසේ වීය. එය කිරීමට තිබූ ප්‍රායෝගික පියවර ලෙස ඔවුන් දුටුවේ සජිත් ජයග්‍රහණය කරවීමයි. මේ නිසා බොහෝ දෙනෙක් මේ අරමුණු දෙකම එකට සාක්ෂාත්කරගැනීමට උත්සාහ කලේ සජිත්ට පළමු මනාපයද, අනුරට දෙවෙනි මනාපයද දීමෙනි. සමහර විට අනුරට දෙවෙනි මනාපය දීමේ තේරුමක් නැති නිසා සජිත්ට පමණක් ඡන්දය දුන්නාද විය හැක. "
ආචාර්‍යය නිර්මාල් දේවසිරි
-2019 නොවැ 17

ජවිපෙ වත්මන් නායකත්වයෙන් පසුගිය අවුරුදු පහක් පුරාම ක්‍රියාත්මක කළේ නිල් වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුව රකින පිළිවෙතක් බව සැඟවීමට උත්සහ කිරීම නිශ්ඵල උත්සහයකි. ඔවුන් ඒ අණ්ඩුවේ දැවැන්ත වැරදි හමුවේ පවා ක්‍රියා කළේ ඒවාට ඉරටුවෙන් තලමින් රාජපක්ෂ පාර්ශවයට කුළුගෙඩියෙන් තලන විෂම ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරමින් ය. එයින් ලබා දුන් පණිවිඩය ජවිපෙ පාක්ෂිකයාට නොවැටහෙන්නට හේතුවක් නැත. තම නායකත්වය විසින් දැඩිව පහර දෙන පාර්ශවය කුමක්දැයි හොඳින් හඳුනා ගත් ඔවුන් ඒ හරහා තමන්ගේ ප්‍රධාන සතුරා බවට පත්කර ගත්තේය ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ප්‍රමුඛ පාර්ශවයයි. ඉතා තීරණාත්මක මේ මොහොතේ අනුර කුමාර දිනනවාට වඩා ඔවුන්ට ගෝඨාභය පැරදවීම ප්‍රධාන වන්නේ ඒ වටපිටාව තුළය.
අනෙක් පසින් පසුගිය ආණ්ඩුවේ ප්‍රබල ම කොටස්කරුවා වූ ජවිපෙ පරාජය නොවී එක්සත් ජාතික පක්ෂය පමණක් දැවැන්ත පරාජයට පත් වීමට කිසිසේත් ඉඩක් නැත. මේ කණ්ඩායම් දෙකම එකවර එකට දැවැන්ත ලෙස පරාජය වූයේ මේ කණ්ඩායම් දෙකේ තිබූ ඒකමතිය නිසාය. නැතිනම් ආණ්ඩු පක්ෂය පරාජය වද්දී විපක්ෂයේ යැයි කියාගන්නා කණ්ඩායමක් ඊට වඩා දරුණු ලෙස පරාජය වන්නේ කෙසේද ? විජාතික මනස්, විජාතික න්‍යායපත්‍රයන් ඇත්තන් පෙරමුණේ තබා 'ජාතික' ලේබලය ඇලවූ පෙරමුණු අටෙව්වාට එය ජාතික වන්නේ නැත. පසුගිය කාලය පුරාම රනිල් වික්‍රමසිංහගේ රැස් වලල්ලේ සිට බෙදුම්වාදී ව්‍යවස්ථාව නිර්මාණය කර දීමට දිවා රෑ වෙහෙසුනු බෙදුම්වාදී කප්පිත්තන් අලුත් පරපුරේ විකෘති නලු බට්ටන් , සිරිමහ බෝධිය යට අඩියක් ගැසීමට කල් මරන මානසික ව්‍යාධි ඇත්තවුන්, ජේතවනාරාමයට කුණු පුරවන්නට බලා සිටි සමනළියන්, බුදුන්ගේ රස්තියාදුව ගැන කුණුහරුප ලියූ රස්තියාදුකාරයන් අනුර කුමාර ජනපති කරන වේදිකාවේ කෑ මොර දෙද්දී මීට වඩා වෙනස් ප්‍රතිඵලයක් ලැබුනේ නම්ය අප පුදුම විය යුත්තේ .

-කැලුම් නිරංජන
අරුණ : 2019-11-25

යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com
Like us on facebook : https://www.facebook.com/yuthukama

11/16/2019

පවුල, සහෝදරත්වය වරදක් ද? ඔබේ හදවත නිරෝගී ද?

කතෘ:යුතුකම     11/16/2019   No comments


දැන් අපි අද ගුණ සමරන්නේ මාතර, පාලටුව දෝන දන්දිනා සමරසිංහ දිසානායක නැතිනම් රාජපක්ෂ මහත්මිය ගේත ඩී. ආර්. රාජපක්ෂ මැතිතුමන් ගේ බිරිය ගේත චමල්, ඩඞ්ලි, මහින්ද, ගෝඨාභය, බැසිල් රෝහණ ආදින් ගේ මව ගේ, ගිරවාපත්තුවේ පාලටුව හාමිනේ ගේ. එ තුමිය මියගියේ 1985 නොවැම්බර් 2 වන දිනත මේ 34 වන ගුණසමරුව.
දැන් අපි සමරන කාන්තාවන් සිහිපත් කළොත් සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිණිය, විශාඛා විද්‍යාලය නිර්මාණය කළ ජෙරමියස් දියස් මැතිනිය... මේ අය තමන් ම නායකත්වයට පත්වෙලා ඉතිහාසගත වූ චරිත. ඒත් අපි දන්දිනා රාජපක්ෂ මැතිනිය සමරන්නේ බිරිඳක් ලෙස, ඊටත් වඩා මවක් ලෙස. බිරිඳක් වීම මඟින්, මවක් වීම මඟින් ඉතිහාසගත වීම... මම හිතන්නේ මේ තරුණ අපේ සංස්කෘතිය ගැන, අපේ සභ්‍යත්වය ගැන සුවිශේෂ කරුණක් කියාපානවා.අපේ කාන්තා ආදර්ශය කුමක් ද? බෞද්ධ සාහිත්‍යයේ මහා ප්‍රජාපතීගෝතමිය ගැන, විශාඛාව ගැන, යසෝදරාව ගැන කියැවෙනවා. ඒත් අවුරුදු 2500ක ඉතිහාසය පුරාවට ජාතියේ කාන්තා ප්‍රතිරූපය වුණේ, කාන්තා ආදර්ශය වුණේ විහාරමහා දේවිය යි. බුදුරජාණන් වහන්සේ ගේ සර්වඥ ධාතූන් වැඩි ම ප්‍රමාණයක් නිදන්කර ඇති මහාසෑයේ, අපේ රුවන්වැලි මහා සෑයේ චෙත්‍ය මළුවේ අතීතයේ පටන් ඉදිකර තිබුණ ජාතියේ පරමාදර්ශ චරිත දෙක, ගැමුණු මහරජතුමා ගේ හා එ තුමා ගේ මව ගේ - විහාරමහා දේවිය ගේ පිළිරූ දෙක.

විහාරමහා දේවිය මවක් වීමට පෙර, එතුමියට කාවන්තිස්ස රජතුමා හා එක් ව රට පරසතුරන් ගෙන් මුදාගැනීමේ සටනකට නායකත්වය දීම ගැන හිතන්න තිබුණා. නැතිනම් කාවන්තිස්ස රජතුමා ගෙන් පසු ව රජ වී රට බේරාගැනීමට නායකත්වය දීමට සැලසුම් කරන්න තිබුණා. ඒත් එ තුමිය ගේ පැතුම වුණේ දරුවෙක්? රට රකින වීර පුතෙක්? එතකොට අපේ පරමාදර්ශී කාන්තාව විරෝධාර දරුවෙක් රටට දායාද කර, එ මඟින් රට රකින්න, රට හදන්න සිහින දකින මවක්? ඒ වෙනුවෙන් යුතුකම් ඉටු කරන මවක්? අපේ මවුවරු කවුරුත් එහෙමයි. මේ මෙ තැනට එක්රැස් වෙලා ඉන්න සෑම මවක් ම එහෙමයි. ගැමුණු කුමාරයා ගේ කතාවල අහන්න ලැබෙනවා තවත් අම්මා කෙනකු ගැන. ගැමි හාමිනේ
කෙනකු ගැන. ගැමුණු කුමාරයා පැරදී පලායන විට කන්න දුන්න අම්මා ගැන. ගැමුණු කුමාරයාට ඉවසීමේ වැදගත්කම, ක්‍රමානුකූලභාවයේ වැදගත්කම කියලා දුන්නේ, නැතිනම් මතක් කරදුන්නේ ඒ අම්මා. උණු බත් කන හැටි හා ඒ සමඟ ම යුද්ධය ජයගත හැකි ආකාරය ගැන කියා දුන්නේ මේ අපේ ගමේ--ගොඬේ අම්මා කෙනෙක්? පාලටුවේ හාමිනේ තුළ, දන්දිනා රාජපක්ෂ මාතාව තුළ මේ චරිත දෙක ම, විහාරමහා දේවිය ගේ සෙවනැල්ල වගේ ම අර ගැමි අම්මා ගේ සෙවනැල්ලත් අපට දකින්න පුළුවන්. මම කවදාවත්
ආශ්‍රය කර නැතිවුවත්, යම් යම් තැන්වල එ තුමිය ගැන කියවන්න ලැබුණු කුඩා කුඩා සටහන්වලින් මැවුණු චිත්තරූපය අනුව යි මම එහෙම කියන්නේ. දැන් ‘ඩී. ඒ. රාජපක්ෂ: සමකාලීනයන් ගේ මතක සටහන්’ කෘතියේ ඩී. ඒ. රාජපක්ෂ මහතා ගේ ලේකම්වරයා වූ පියසේන උබේසිංහ මහතා ගේ සටහනේ මෙ ලෙස දැක්වෙනවා: “මැතිවරණ ප්‍රචාරක රැස්වීම් ගැන එතුමා උනන්දු වූයේ නැත. ගම් මට්ටමෙන් කණ්ඩායම් සෑදී ඡන්දදායකයෝ මැදමුලනට පැමිණියහ. අතිවිශාල පිරිස් පැමිණියහ. රාජපක්ෂ මැතිනිය ඔවුන්ට
සංග්‍රහ කළා ය. හාල් ගෝනි ගණන් සම්බා බත් කන්නට දුන්නා ය. ඇතැම් දිනෙක රැයක තැම්බූ බත් අවසන් වෙයි.

“එතුමියට ඩී. ඒ. රාජපක්ෂ මැතිතුමාත් මාත් සිහිවෙයි. හට්ටියේ දංකුඩ සූරා පිඟන් දෙකකට බෙදයි. එකක් මට, එකක් රාජපක්ෂ මැතිතුමාට. ඒ පිඟන් දෙක ඇතුළු කාමරයක වසා තබයි. ඒ රැයේ එමියට ද දංකුඩ බත් ය. “එබඳු අවස්ථා උදා වූයේ ඉඳහිට ය. ඒ බලාපොරොත්තු නොවූ පරිදි අතිවිශාල පිරිසක් කෑමට ආ දවස්වල ය. බොහෝ දිනවල සාලයේ මැද මේසය මත කුරහන් පිට්ටු, මී කිරි, කිතුල් පැණි, කිරි හොදි, මාළු, එළවු ̈ පිරී තිබිණි. “රාජපක්ෂ මැතිනිය දෙව් දුවකි. ඇගෙන් බත් කටක් නොකෑ කෙනෙක් මුළු ගිරුවායේ ම නැත. ̃
දැන් බලන්න ඩී. ඒ. රාජපක්ෂ මහතා හා දන්දිනා මහත්මිය සිය චමල් පුතාට ලියන මේ ලියුම. මම උපුටා ගන්නේ දෙනගම සිරිවර්ධන ජ්‍යෙෂ්ඨ පුවත්පත් කලාවේදියා ගේ ‘දුප්පත් දරුවන් ගේ මිතුරා’ පොතෙන්. මේ 1964 මාර්තු 30 ලියූ ලිපියක්: “ආදරණීය පුත්‍රය, “මෙය ඔබට ලියන්නේ මා ළඟ ඔබ කෙරෙහි පවතින අකලංක ආදරය හා ප්‍රේමය නිසා බව
කරුණාවෙන් සලකන්න. “පුත්‍රය, ඔබ පොලිසියට බැඳීමට අවසර ඉල්ලූ අවස්ථාවේ දී මා ඊට අවසර දුන්නේ බොහෝ දුර කල්පනා කර බලා ය. ඕනෑ ම යහපත් චරිතයක් දූෂණය කිරීමට පොලිසිය සමර්ථ බවයි, අද බොහෝ අයගේ පිළිගැනීම. එහෙත් කොහොඹ ගසේ මීය බැන්දාට මීය අහිමිහිරි නොවන්නා සේ ම හොඳ අයෙකු පොලිසියට ගියත් හොඳ ම වන්නේ ය. මත්පැන් පානය සහ චරිත දූෂණය පොලිසියේ උරුමයන් ලෙස පවතින්නේ මුත් විශේෂයෙන් ම මේවායින් මිදී ඔබ සිය කටයුතු කරාවි යැයි මා සහ මව් උදක් ම බලාපොරොත්තු වෙමි. “එම නිසා ආදරණීය පුත්‍රය, පවුලේ සහ ඔබේ අනාගතය දීප්තිමත් කර ගැනීමට යහපත් මාර්ග යෙහි ගමන් කරමින් උත්සාහවන්ත වන ලෙස ඔබේ කාරුණික පියා සහ මව් ඔබට මතක් කරන බව තරයේ සිත තබාගන්න.
“මීට,
ඔබේ කාරුණික මව්පිය දෙදෙනා ̃

අපේ අම්මලා, තාත්තලා ඉඳහිට හෝ තමන් ගේ දරුවන්ට මෙහෙම ලිපියක් ලියනවා නම් කොතරම් හොඳද? මේ හැම තැනට ම වඩා මට එතුමි ගේ හදවත විවර වුණු, දැනුණු තැන තමයි මහින්ද මහත්තයා තර්ස්ටන් විද්‍යාලයයේ ඉගෙන ගනිද්දී නාට්‍යයක රඟපාන්න ගිය අවස්ථාවේ මේ අම්මා ගේ මැදිහත් වීම. එතකොට දයානන්ද ගුණවර්ධන ඒ විශිෂ්ට නාට්‍යකරුවා තර්ස්ටන් විදුහලේ ගුරුවරයෙක්. ශිෂ්‍යයන් සමඟ ‘නරි බෑණා’ රඟදක්වන්න දරණ උත්සාහයට බාධක ගොඩයි. මහින්ද ශිෂ්‍යයා අරමුදල් හොයාගන්න උපකාර කරනවා. අන්තිමට කාන්තා චරිත රඟපාන්නේ කවුද කියන ප්‍රශ්නය එනවා. ‘අපි ම රඟපාමු’ මහින්ද සිසුවා විසඳුමක් දෙනවා. මේක අම්මාට ආරංචි වෙනවා. දෙනගම මහත්තයා ගේ පොතේ ලියැවිලා තියෙන්නේ මෙහෙම:
“ඇත්ත ද පුතේ ගමදුව ගේ චරිතයට පුතා එනවා කියන්නේ?
“ඔව් අම්මෙ, අපේ ස්කෝලෙ ඉන්නේ පිරිමි ළමයි විතරයි නෙ.
“ඒ වුණාට පුතේ, පුතා පිරිමි චරිතයක් මිස ගැහැණු චරිත රඟපාන්න යන්න එපා. ̃

මෙන්න නියම අම්මා කෙනකු ගේ හදවත? අපේ අම්මා කෙනකු ගේ හදවතෳ මේ හැම අම්මා කෙනකුගේ හදවතෳ? ගෑනුන්ට අඳින පිරිමි ගෙන් පිරිච්ච ඇමැති මණ්ඩලයකින් අපේ රටට වෙලා තියෙන දේ අපි කවුරුත් දන්නවා. කාන්තා සමානතා ගැන හිතන සහෝදරියන් දැන් කලබල වෙන්න එපා. අපේ සභ්‍යත්වය ‘සම’ තැන නොවේ, ‘නිසි’ තැන දුන්න සමාජයක්. රුවන්වැලි සෑ සඵතල මළුවේ විහාරමහා දේවිය ගේ පිළිරුව පිහිටුවන්නේ කාවන්තිස්ස රජතුමා ගේ, තිස්ස කුමාරයා ගේ පිළිරූ නැතිව. ඒ වගේ ම අපි ගෙදර බුදුන් කියන්නේ තාත්තාට නොවේ, අම්මාට? විහාරමහා දේවිය විශිෂ්ටත්වයට පත්වුණේ කුමක් නිසා ද? රට රැක්ක විරෝධාර පුතකු රටට ජාතියට දායාද කළ නිසා. දන්දිනා රාජපක්ෂ මැතිනිය අප අද සමරන්නේ ඇය තම පවුලට යුතුකම් ඉටුකළ, මේ රට ම්ලේච්ඡ ත්‍රස්තවාදයකට සහමුලින් ම ගොදුරු ව තිබූ අවස්ථාවක අපේ රට රැකදුන් පුතුන්, රාජපක්ෂ සහෝදරයන් රටට දායාද කළ නිසා. මහින්ද පුතා ජනාධිපති ලෙස, සේනාධිනායක ලෙස, ගෝඨාභය පුතා ආරක්ෂක ලේකම් ලෙස, බැසිල් රෝහණ පුතා ඉන්දියාව
කළමනාකරණය කරමින් ආර්ථිකය කළමනාකරණය කරමින්, චමල් පුතා වැඩිමහ ̈ සහෝදරයා ගේ භූමිකාවට පණදෙමින් - මොන තරම් අපූරු ද? අම්මා කෙනකුට මීට වඩා ජයග්‍රහණයක් ලැබිය හැකි ද? මහින්ද ජනාධිපතිතුමෙනි, අපේ සතුරෝ, මවුබිමේ සතුරෝ, එන්.ජී.ඕ. පරදේශක්කාර කුලීකාරයෝ මේ අපේ පවුල විනාශ කරන්න, දියකර හරින්න දිවාරාත්‍රී වෙහෙසෙනවා. අපේ ඇල්ලේ නායක හාමුදුරුවෝ නිතර පෙන්වා දෙන ආකාරයට රූපවාහිනී නාලිකාවල ගොන් දෙපැය යෙදවෙන්නේ ඒ සඳහා. දැන් බලන්න මේ එ.ජා.ප. රජයේ නව ව්‍යවස්ථා සම්පාදන ක්‍රියාවලියේ දී ‘පවුල’ නැතිවෙන, ‘අම්මා’ අතුරුදහන් වෙන විෂම, විකෘති ක්‍රියාකාරකම් මූලික අයිතිවාසිකම්වලට ඇතුළු කරන්න ගත්ත උත්සාහය. ලාල් විජේනායක කමිටු වාර්තාවෙන් නිර්දේශ කරනවා, සමලිංගික, නාරිලිංගික, බහුලිංගික විවාහ නීතිගත කරන්න. එහෙම බැ ̈වා ම ඔබතුමාලාට පවුල්වාදය ගැන
චෝදනා නඟන මේ රජයේ ප්‍රධාන තනතුරු හොබවන්නේ, ප්‍රධාන කැබිනට් අමාත්‍ය තනතුරු දරන්නේ ‘පවුල්කන’ පිරිසක් ද නැතිනම් විකෘති පවුලක් ද කියලත් සමහරු අහනවා.
ධර්මාශෝක අධිරාජ්‍යයා, බුදු දහම ලංකාවට එව්වේ පුතා ගේ, මිහිඳු නැත්නම් මහින්ද මහ රහතන් වහන්සේ ගේ නායකත්වයෙන්. ශ්‍රී මහා බෝධිය එව්වේ තම දියණිය අත, සංඝමිත්තා තෙරණිය අත. ඉන්දියාවෙන් මහා සංහාර රැසක් හමුවේ බුදු දහම තුරන් කෙරුණා. ඒත් ලංකාවේ අපි රැකගත්තා. ඉන්දියාවේ ශ්‍රී මහා බෝධිය විනාශ කෙරුණා. ඒත් ලංකාවේ අපි රැකගත්තා. ධර්මාශෝක අධිරාජයා පිහිටුවපු ධාර්මික පාලන ව්‍යුහය ඉන්දියාවට අහිමිවුණා. අපි අවුරුදු දහස් ගණනක් ඒ දැහැමි පාලන ව්‍යුහය රැකගත්තා. අද ඉන්දියාව තමන් ගේ ශ්‍රේෂ්ඨ ම පුත්‍රයා ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ ලෙස පිළිගෙන, තමන් ගේ ශ්‍රේෂ්ඨ ම පාලකයා ධර්ම අශෝක ලෙස පිළිගෙන, තමන් ගේ ජාතික කොඩියට ධර්ම චක්‍රය ඇතුළු කර තිබෙනවා. අපේ අයියලා හිටියා නම් ධර්මාශෝක පවුල්වාදියෙක් කියා නිග්‍රහ කරාවි. පවුල, සහෝදරත්වය අපි අගය කළ යුතු දේවල් ද? හෙළා දැකිය යුතු දෙවල් ද? ෆෙඞ්රික් එංගල්ස් ‘පවුල, පෞද්ගලික දේපොළ හා රාජ්‍යයේ ආරම්භය’ පිළිබඳ කෘතියේ දී පවුල විග්‍රහය කරන්නේ. ආදරය, සෙනෙහස මුල් කරගත් නැතිනම් ආගමික භක්තිය මුල්කරගත් සංස්ථාවකට වඩා පෞද්ගලික දේපළ අයිතිය මුල් කරගත් ආයතනයක් හැටියට. යුරෝපයට, බටහිරට එහෙම වුණාට අපිටත් එහෙම ද? පෙරදිගටත් එහෙම ද?
චීනයේ පවතින සභ්‍යත්ව රාජ්‍යය ගැන, චීනයේ නැඟීම ගැන ගැඹුරු අධ්‍යයනයක් කළ මහාචාර්ය මාටින් ජැක් සිය ‘චීනය ලොව පාලනය කරන දා’ නමැති කෘතියේ පෙන්වා දෙනවා චීනය නැඟී සිටීමේ කේන්ද්‍රීය සාධකයක් ලෙස ඔවුන ගේ විස්තෘත පවුල, පරම්පරා තුනක් එකට බැඳී එකට ජීවත් වන චීන පවුල, ඔවුන ගේ සභ්‍යත්ව රාජ්‍යයේ පදනම බව.

දැන් සහෝදරයන් පිරිසක් එකට එකමුතුව, සමඟියෙන් පොදු අරමුණක් වෙනුවෙන් කටයුතු කරන එකටත් ගරහනවා නේ? අපේ අම්මලා ගේ පැතුම සහෝදරයෝ එකමුතු ව එකට කටයුතු කරන එක ද? බෙදිලා වෙන්වෙලා කුළල් කාගන්න එක ද? කාවන්තිස්ස රජතුමා, විහාරමහා දේවිය පැතුවේ ගැමුණු, තිස්ස සොහොයුරන් ගේ සමඟිය නො වේ ද? ෆිඩෙල්, රාහුල්, කැස්ත්‍රෝ සහෝදරවරු කියුබන් විප්ලවයට ශක්තියක්, ආලෝකයක් නො වේ ද? අපේ රතු රෝස සහෝදරයන් සහෝදරවාදයක් ගැන කියමින් කියුබාව හෙළා දකිනවා ද? සහෝදරවරු? සහෝදරකම අවුලක් නම්, හෙළා දැකිය යුතු දෙයක් නම් ඇයි ඒ අය තමන් ගේ පක්ෂයේ සාමාජිකයන්ව ‘සහෝදරයන්’ ලෙස අමතන්නේ? මගේ යාළුවෙක් මගෙන් ඇහුවා, මේ කාර්, බස්, දුම්රිය, නැව් වගේ නෙවෙයි නේ ද ගුවන්යානා කියලා. මම කිව්වා, ඔව් ඉතින් ගුවන්යානා යන්නේ උඩින්නේ කියලා. යාළුවා කියනවා, නෑ, නෑ, ඒක නෙවේ, මේ ගුවන්යානා හදලා තියෙන්නේ සහෝදරයෝ දෙන්නෙක් නේ, හරි--වැරදියි නේ කියලා. මෙ තරම් මිනිසුන් ඉන්දැද්දි සහෝදරයෝ දෙන්නෙක් එකතු වෙලා හදපු එක හරි-වැරදියි
නේ කියලා? අද අපි ගුණසමරණ දන්දිනා මැතිනිය ගේ පුත්තු, රාජපක්ෂ සහෝදරවරු එකතු ව සමඟියෙන් ප්‍රභාකරන් ගේ ම්ලේච්ඡ ත්‍රස්තවාදයෙන් අපේ රට බේරාගත් එක වරදක් ද? හෙළා දැකිය යුතු දෙයක් ද? නැතිනම් අගය කළ යුතු දෙයක් ද?

2015 විදේශ කුමන්ත්‍රණයට රට ගොදුරු වුණා ම, මහින්ද ජනාධිපතිතුමා ජනතාව ගේ ඉල්ලීමට කන්දී විශ්‍රාම ජීවිතයට ආයුබෝවන් කියා පැමිණ ඒකාබද්ධ විපක්ෂයට නායකත්වය දෙනවා. ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ‘වියත් මඟ’, ‘එළිය’ සංවිධාන ගොඩනඟා ගෙන රට රැකගන්න, රට හදන්න වියතුන්, වෘත්තිකයන්, ව්‍යාපාරිකයන් එක්ක වැඩ පිළිවෙලවල් සකස් කරනවා. බැසිල් රෝහණ රාජපක්ෂ මහතා ලංකාවට ඇවිත් සිරගත වෙලා, නිදහස් වෙලා මේ රටේ ගමක් ගමක් පාසා ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පක්ෂය නිර්මාණය කරනවා. මෙහෙම සහෝදරවරුන් ඇගයීම නොවේ ද කළ යුත්තේ? මේ අපිට, මේ රටේ සෑම පවුලකට ම ආදර්ශයක් නොවේ ද? දැන් මහින්ද ජනාධිපතිතුමා රට පුරා යමින් කියනවා, අපි ඉදිරිපත් කළේ නියම වැඩකාරයෙක්, දක්ෂයෙක්, ගෝඨාභය ව විශ්වාස කරන්න. ඔහුට ඡන්දය දෙන්න කියලා. මොන තරම් අපූරු ද? මේ මැතිවරණයෙන් රාජපක්ෂ සහෝදරවරු දැනටමත් දිනලා කියන එකයි මගේ අදහස. මේ සහෝදර ආදර්ශය තව අවුරුදු දහස් ගණනක් මේ රටේ මිනිසුන් අගය කරාවි. එතකොට නොවැම්බර 16?
නොවැම්බර 16 ඡන්දය අපේ හදවත් පිළිබඳ ජනමත විචාරණයක්. සිංහල හදවත් පිළිබඳ, සැබෑ ශ්‍රී ලාංකික හදවත් පිළිබඳ ජනමත
විචාරණයක්! සුද්දට, කළුසුද්දට, 77 මජර පාරිභෝගිකවාදයට, 2015 බොරුව ඇත්ත නැත්ත කළ අවමංගලකරණයට අපේ හදවත් කොතරම් කුණු කිරීමට, අකාමකා දමන්නට හැකි වෙලා ද කියන එක ගැන ජනමත විචාරණයක්. තාමත් අපි කී දෙනෙක් ගේ හදවත් නිරෝගී ද කියන එක ගැන ජනමත විචාරණයක්!

2019 නොවැම්බර් 02 දින ඇඹිලිපිටියේ පැවැත් දන්දිනා රාජපක්ෂ ගුණසමරුවේ දී ගෙවිඳු
කුමාරතුංග කළ දෙසුම.

යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com 
Like us on facebook :https://www.facebook.com/yuthukama

11/10/2019

දැක්කොත් හිනා පහලවන අපේක්ෂකයාගේ සැබෑ අපේක්ෂාව.

කතෘ:යුතුකම     11/10/2019   No comments

මේ මෑතක සිට ජනාධිපතිවරණ උනුසුම රට පුරා විවිධ පුවත් නිර්මාණය කරමින් පවතියි. ඒ එක් එක් පක්ෂ වල ජනාධිපතිධූර අපේක්ෂකයින් ගැන පුවත් වේ. නාගරික ප්‍රදේශ වල බිත්ති පෝස්ටර් වලින් වැසීයමින් ඇත. මෙලෙස අප කාටත් දකින්නට ලැබුනු වෛවර්ණ පෝස්ටර් අතරේ එක් විශේෂ පෝස්ටරයක් උනේ " අපේක්ෂාවේ අපේක්ෂකයා " යනුවෙන් සඳහන් වූ එක්තරා චන්ද ප්‍රචාරක දැන්වීමක්. ඒ ගැන අදහස් දැක්වීමට පෙර නොකියාම බැරි තවත් එක් කරුනක් කිව යුතුයි. ඒ අනිකක් නොව මේ අපේක්ෂකයා දුටු කල මෙරට දේශපාලනයේ හැටි දන්නා කාටත් සිනා පහල වීමය. මේ කියන්නට යන්නේ කවුරුවත් ගැන නොවෙයි, ඒ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ජනාධිපති ධූර අපේක්ෂකයා වන අනුර කුමාර දිසානායක ගැනයි. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ යනු මාක්ස්වාදය අනුගමනය කරන වාමාංශික දේශපාලන ව්‍යාපාරයකි. එය ආරම්භයේ සිට මේ වන තෙක් මාක්ස්වාදය රටේ බහුතර ජනතාවකගේ සිතුම් පැතුම් සමග ගලපාගන්නට එහි නායකයින් අපොහොසත් වීමත්, වත්මන් පක්ෂ නායක අනුර කුමාර එම පක්ෂයේ දේශපාලන ගමන ගෙන ගොස් ඇති දිශාවත් ගැන බලන විට, දැන් මීලඟ ජනාධිපති වීමට සැරසෙන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ අපේක්ෂාවේ අපේක්ෂයකයා දුටු විට සිනා පහල වීම වඩා තීව්‍ර කරයි.

19 ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් පසු ජනාධිපති බලතල වල යම් වෙනසක් ඇතිව තිබුණත් විධායක ජනාධිපති ධූරය අහෝසි වී නැත. එසේ නොවේනම් එය අහෝසි කිරීමට රනිල්ට මෙතරම් කැහිල්ලක් තිබෙන්නටද අවශ්‍ය නොවේ. මෙරට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව අනුව රටේ රාජ්‍ය නායකයා වන්නේ ජනාධිපතිවරයායි ඔහු ත්‍රිවිධ හමුදාවේ සේනාධි නායකයාද වේ. කැබිනට් මණ්ඩලයේ ප්‍රධාණියා ජනාධිපති වනවා මෙන්ම විධායකය මුළුමනින්ම වාගේ නියෝජනය කරන්නේ ඔහුයි. එසේනම් විධායක ජනාධිපතිවරයෙකුට රාජ්‍ය නායකයෙකු ලෙස පැවරෙන රාජ්‍ය හා ජාතික වගකීම් එතරම් සරල සුමට ඒවා නොවන බව ඉතා පැහැදිලියි. පක්ෂ පාට කුමක් වුවත් කුමන ස්වාධීන අපේක්ෂකයෙකු වුවත් ජනාධිපති ධූරය වෙනුවෙන් තරග කරන කිසිදු අපේක්ෂකයෙකුට රටේ ආර්ථික ප්‍රශ්න හා දූෂණ වංචා ගැන පමණක් කතා කරමින් චන්ද සටන මෙහෙයවිය නොහැක.

ජනාධිපතිවරයා යනු ව්‍යවස්ථාව අනුව මෙරට රාජ්‍ය නායකයායි. රාජ්‍ය නායකයාට ජාතික ආරක්ෂාව සම්බන්ධයෙන් පැවරෙන්නේ සෘජු වගකීමකි. ඔහුට රටේ ජාතිකත්වය, ජාතික අනන්‍යතාවය මේ රට රටක් ලෙස ලොවට බිහිකළ සිංහල බෞද්ධ ජන ඉතිහාසය ඇතුළු සම්ප්‍රදායන් හා පිළිගැනීම් ගැන මනා අවබෝධයක් තිබිය යුතුය. ඒ අයුරින්ම රටට ආවේනික ලෙස සිතන පතන බහුතර ජනයාගේ සිතුම් පැතුම් ගැනත් රටට ආවේනික චින්තන ආකෘතියට අනුව බහුතර ජනයාගේ ජීවන රටාව ඇතුළු අනෙකුත් සියළු අංග වල පෙලගැස්ම ගැනත් අවබෝධයක් තිබීම අනිවාර්ය වේ. ආර්ථිකය හා සම්පත් පරිභෝජනය ගැන ජනාධිපතිධූර අපේක්ෂකයෙකු වන කොයි කෙනාටත් කතා කරන්නට සිදුවන්නේ ඉහත කාරනා ගැන අවබෝධයක් ඇතිව මිස ඒ නොසලකා නොවේ. සරල උදාහරනයක් කිවහොත් රටේ ජාතික ආරක්ෂාව තහවරු කරන ආකාරය ගැන පැහැදිලි ප්‍රායෝගික වැඩපිළිවෙලක් නොමැතිව රටේ ආර්ථිකය හදන වැඩපිළිවෙලවල් වලට ප්‍රායෝගිකත්වයක්ද නොමැති වීම පෙන්විය හැක. ජාතික ආරක්ෂාව ජරාජීර්ණ තත්වයකට පත් වීමට වර්තමානයේ බලපා තිබෙන ප්‍රධානතම හේතුව රාජ්‍ය පාලනය තුල ජාතිකත්වය ඉතා දුර්වල මට්ටමක පැවතීමයි. රටට හිතකර ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීමට ජාතිකත්වය ශක්තිමත් වූ ජාතික ආරක්ෂාව විශ්වාසනීය මට්ටමක තිබෙන, පැහැදිලි ප්‍රභල රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති මාලාවක් අනුගමනය කරන රටක් අපට තිබිය යුතුය. එසේනම් අපේක්ෂාවේ අපේක්ෂකයාටද අන් සියළු අපේක්ෂකයන්ට මෙන්ම එම කාරනා මත පිහිටා තම චන්ද ව්‍යාපාරය කිරීමට සිදුවේ. ඔහුට මැතිවරණයෙන් ජය ගැනීම අවශ්‍යද නැද්ද යන්න වෙනමම කාරනාවක්.

දැක්කොත් හිනා පහලවන අපේක්ෂාවේ අපේක්ෂකයාට ඔහුගේ මැතිවරණ ව්‍යාපාරය තුල කියන්නට ඇති දේ මොනවාද? ඔහු දැනටත් වැඩි ප්‍රමුඛත්වයක් දී කතා කරන දේ අතර නොකියවෙන එහෙත් රටේ බහුතරයකට අවශ්‍ය දේ මොනවාද? හොඳ විශ්වාසයෙන් එකක් කියන්නට පුළුවන්. ඒ ප්‍රධාන දේශපාලන කණ්ඩායම් දෙකේ දූෂණ හා වංචා ගැන කතා කිරීමට දැක්කොත් හිනා පහලවන අපේක්ෂකයා වැඩි කාලයක් වැය කරන බවයි. එයිනුත් රනිල්ගේ විජාතික කඳවුරේ වැරදි ගැන කතා කිරීමේදී කට පරිස්සම් කරගෙන සීමාවකට එය කිරීමට ඔහුට සිදු වෙයි. ඒ රනිල්ගේ විජාතික කඳවුරට මෙන්ම ජාතිකත්වයක් නැති දැක්කොත් හිනා පහලවන අපේක්ෂකයාගේ කඳවුරටත් සිටින පොදු හතුරා ජාතික බලවේග වල සහය ලැබෙන කණ්ඩායම වන බැවින්.

සම්පත් පරිභෝජනය , ජාතික ධනය අයතා පරිහරනය, බඩු මිල , දේශපාලනයේ හොරකම් වංචා දූෂණ, ආර්ථික විශ්ලේෂණ ඇතුළු කාරනා රැසක් ගැන මේ වන විටත් ජාතික ජන බලවේගය යැයි කියා ගන්නා කණ්ඩායමේ දැක්කොත් හිනා පහල වන අපේක්ෂකයා මහත් උද්‍යෝගයකින් කතා කරනු දැකගත හැකියි. බැලූ බැල්මට මේ සියල්ල සාධාරනය. එහෙත් මේ වාමාංශික අපේක්ෂකයාගේ වැඩපිලිවෙලවල් වලට වඩා හොඳින් රටේ බහුතරයට ගැලපෙන මාක්ස්වාදී නොවන ආර්ථික වැඩපිළිවෙලක් මෙවර ජාතිකත්ව කඳවුරටත් ඉතා සාර්ථකව ඉදිරිපත් කිරීමට හැකියාව තිබේ. එහෙයින් අර අපේක්ෂකයාගේ පරණ මාක්ස්වාදී සුරංගනා කතා වලට පෙර තිබූ වටිනාකමක්නම් නොලැබෙන එක ස්ථිරයි. ඒ හැරුනු විට මෙවර රටේ අතිමහත් බහුතරයක් වන ජාතිකත්වයට සමීප ජනයා වැඩි අවධානයක් යොමු කරන කාරනා කීපයක් වෙයි. ඉන් ප්‍රධානම කාරනය ජාතික ආරක්ෂාවයි. විශේෂයෙන් ජනාධිපතිධූර ආපේක්ෂකයෙකුට එය මගහැර යන්නට කිසිසේත් නොහැක. ඊට අමතරව ඊලාම් බෙදුම්වාදය හා උතුරේ දෙමළ ජාතිවාදය ඉදිරියේ තමන් කටයුතු කරන්නේ කෙසේද යන්නත් සුන්නි ආගමික අන්තවාදය ඉදිරියේ කටයුතු කරන්නේ කෙසේද යන්නත් අනුර කුමාර දිසානායක වන අපේක්ෂාවේ අපේක්ෂකයා රටට පැහැදිලි කළ යුතුය. සහරාන්ගේ කල්ලියේ ඊබ්‍රහීම් උන්නැහේ ජාතික ලැස්තුවට දමාගෙන සුමන්තිරන්ලා එක්ක හුරතල් උන මේ අපේක්ෂකයා වැඩි උනන්දුවකින් මේ කිසිවක් ගැන කතා නොකිරීම පුදුමයක් නොවෙයි. රටේ සිංහල බෞද්ධයන්ට ඓතිහාසිකව හා සංස්කෘතික වශයෙන් තිබෙන සුවිශේෂත්වය, ආගමික සදාචාරාත්මක කරුණු හා ලිංගිකත්වය සම්බන්ධ කාරණා ගැනත් දැක්කොත් හිනා පහල වන අපේක්ෂකයා තම ස්ථාවරය පැහැදිලි කළ යුතුය. ඒ කෙසේ වෙතත් නිරාගමික හා සමලිංගිකත්වයට පක්ෂ කාන්තා විමුක්තිවාදී පුහු උගත්තුන්ගෙන් මේ අපේක්ෂකයා උපදෙස් ලබා ගන්නා බව නම් ඔහු කරන කියන කටයුතු වලින් පැහැදිලියි.

අපේක්ෂාවේ අපේක්ෂකයා දකින විට හිනා පහල වන්නේ හුදු ජාතිකත්ව විරෝධය මත මාක්ස්වාදී වමේ වෙස්මූනත් එක්කම සිරිකොතෙයි අරලියගහ මන්දිරෙයි රනිල් එක්ක ලගින්නට ගිය ආකාරය අපේ මතකයට නැගෙන විටයි. අනුර කුමාර දිසානායක නොහොත් අපේක්ෂාවේ අපේක්ෂකයා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ගමන් මාර්ගය වෙනස් කර තිබෙන ආකාරය දෙස විමසිල්ලෙන් බලන විට පෙනෙන්නේ වර්තමාන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විජාතික NGO කල්ලියක ස්වරූපකින් එතරම් වෙනස් නොවන බවකි. මේ තත්වය රනිල් වික්‍රමසිංහගේ නායකත්වයෙන් වත්මන් එක්සත් ජාතික පක්ෂය තුලත් මීට ටික කලකට ඉහතදී චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගගේ නායකත්වයෙන් තිබූ පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ තුලත් දකින්නට හැකියි.

යුදෙවු නිරාගමික නූතනවාදයේ ජාත්‍යන්තර එකතුව විසින් ඇතිකර තිබෙන වත්මන් ලෝක ප්‍රවනතා සමග මේ තත්වය ගැන කරුනු කීම වැදගත්. මේ ප්‍රවණතාවල නවතම ස්වරූපය වන්නේ බෙදුම්වාදය හා ස්වයංපාලන උමතුව, පුද්ගල ආත්මාර්ථකාමීත්වය හා විසංවිධානය, කාන්තාවාදය හා සමලිංගිකත්වය, නිරාගමිකකරණය හා වෙනත් සදාචාර විරෝධී දේ සාධාරණීකරණය යන සිද්ධි හරහා ලොව පුරාම දැකගත හැක. ඉතින් මේ දැක්කොත් හිනා පහලවන අපේක්ෂාවේ අපේක්ෂකයා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ ගමන්මග වෙනස් කර තිබෙන්නේ පෙර කී ප්‍රවණතා අනුව බව තේරුම් ගැනීම අපහසු නොවෙයි. චන්ද්‍රිකාගේ නායකත්වයෙන් පොදුජන එක්සත් පෙරමුණ ගෙනගියේත්, රනිල්ගේ නායකත්වයෙන් වත්මන් එක්සත් ජාතික පක්ෂය ගෙන යන්නේත් මේ ගමන් මාර්ගයේමයි. රනිල් චන්ද්‍රිකා අනුර පක්ෂ වලින් බෙදී හිටියත් එකම විජාතික කඳවුරක මෙරට සිංහල බෞද්ධ ජාතිකත්වයට එරෙහි පොදු මතවාදයක සිටින්නේත් දැක්කොත් හිනා පහලවන අපේක්ෂකයාගේ හා විජාතික පොදු අපේක්ෂා එක සමාන බැවින් අපේක්ෂකයා සිරිකොතට පස්ස දොරින් රිංගා රනිල් සමග ලගින්නේත් රටේ ජාතිකත්වයට එරෙහි විජාතික කඳවුරේම අපේක්ෂාව එකක් බව තව දුරටත් තහවරු කරමින්. ජනාධිපතිවරණය දෙස බැලීමේදී විජාතික කඳවුරේ සියළු අපේක්ෂකයන්ගේ අරමුණ වන්නේ තමන් දිනන එක කෙසේ වෙතත් ජාතිකත්වයේ අපේක්ෂක ගෝටාභය මහතා පරාජය කරවීමයි. අර අපේක්ෂකයාටත් ඒ අරමුණ තම ජයග්‍රහණයට වඩා උඩින් තිබේ. යම් විදිහකින් එක්සත් ජාතික පක්ෂ අපේක්ෂකයා රනිල් වුනානම් අර අපේක්ෂකයා රනිල්ගේ ජය පතා වේලාසන සටනින් ඉවත් වන්නටද බොහෝ ඉඩකඩ තිබුණු බවත් අප සිහි තබා ගත යුතුය. දැනටත් තොරතුරු අනුව දැනගන්නට ඇත්තේ අර අපේක්ෂකයාගේ කඳවුරේ නායකයි මැතිවරණයේදී පළමු මනාපය අපේක්ෂකයාටත් දෙවන මනාපය ගෝටාභයට විරුද්ධ අයෙකුටත් දීමට උපදෙස් දී ඇති බවයි. ඉතින් ජාතිකත්වයට ලැදි ජාතික අරමුණු වලට ප්‍රමුඛත්වය දෙන බහුතරය මෙවර ගෝඨාභය මහතා ඉහල ප්‍රතිශතයකින් ජයග්‍රහනය කරවිය යුත්තේ ඇයි කියන එකට තවත් හේතු අවශ්‍යද?

බණ්ඩාර දසනයක

යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com 
Like us on facebook : https://www.facebook.com/yuthukama

සුදු වෑන්, කොළ කොටි සහ නාඳුනන තුවක්කුකරු සදහටම පිටුදකිමු

කතෘ:යුතුකම     11/10/2019   No comments
පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ආචාර්ය බන්දුල ගුණවර්ධන මහතා විසින් සම්පාදිත ‘සුදු වෑන් සංස්කෘතිය හෙවත් ශිෂ්ටත්වයට එරෙහි අහිෂ්ටත්වය’ කෘතිය එළිදැක්වූ අවස්ථාවේ දී ගෙවිඳු කුමාරතුංග කළ කතාව ඇසුරිනි. ගෙවිඳු 1984-1989 කාලයේ දී කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයෙහි ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරී කමිටුවේ ද අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලයේ ද සාමාජිකයෙක් විය. 1987 දී එජාප රජය කිසිදු චෝදනාවකින් තොර ව ඔහුව මාස 2ක කාලයක් අත්අඩංගුවේ රඳවා ගති. ඔහු කොළඹ සරසවියේ ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරකම් මත පැන නැගුණ ජාතික චින්තන ව්‍යාපාරයේ පුරෝගාමියෙකි..

මගේ විශ්වවිද්‍යාල ජීවිතය ගත වුණේ සුදු වෑන්වලින් තරුණයන් පැහැරගැනීම් දිනපතා සිදුවූ යුගයක, එදා ඉඳන් අද වෙනකන් අවුරුදු 30ක් ගතවෙලා තියෙනවා. අලුත් පරම්පරාවලට ඡන්ද බලය ලැබිලා තියෙනවා. ඒ නිසා මගේ පෞද්ගලික අත්දැකීම් උඩ මගේ කතාවේ, පළමු වෙනි කොටස මං යම්කිසි සිද්ධිදාමයක් විතරක් සිහිපත් කරන්න අදහස් කරනවා.

මම කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ විද්‍යා පීඨයට ඇතුළත් වුණේ 1984 දී. ඒ අවුරුද්දේ තමයි පේරාදේණිය
විශ්වවිද්‍යාලයේ ඇතුළේ එ.ජා.ප. රජය පොලිසියක් පිහිටුවලා ඇතිවුණු ගැටුමෙන් පේරාදේණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ පද්මසිරි වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයා, ඒ එක්කම ඊට එරරහි විරෝධතාවන්හි දී කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ රෝහණ රත්නායක සරසවි සිසුවාත් ඝාතනය වුණේ. ඒ අවස්ථාවේ ඇතිවුණු සිද්ධිවලට, මට දේශපාලන පක්ෂයක් තිබුණේ නෑ. මට දේශපාලනයට ලොකු උනන්දුවක් තිබුණෙත් නෑ. මම ගණිතය ගැන ආසාවට තමයි කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයට ආවේ. මට ඒ සිද්ධීන් දැක්කම බලා ඉන්න බැරිකමට මැදිහත් වෙලා කොහොම හරි අවුරුද්දෙ අග වෙනකොට මම පළමු වතාවට අන්තරේට - අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලයට කොළඹ සරසවියේ විද්‍යා පීඨ නියෝජිතයා විදිහට සහභාගි වුණා. එය ඒ කාලේ නීති විරෝධි සංවිධානයක්. සරසවි සිසුන්ට එහෙම සංවිධානය වෙන්න, අදහස් ප්‍රකාශ කරන්න ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතියක් තිබුණේ නෑ. අහුවුණොත් සිරගත කිරීමේ, අතුරුදන් කිරීමේ, සුදු වෑන් එකක ප්‍රවාහන පහසුකම් ලැබීමේ කාර්යයක් හැටියට තමයි අන්තර් ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩල රැස්වීම්වලට සහභාගි වීම සැලකුණේ. එතකොට අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයේ කැඳවුම්කරු හැටියට හිටියේ කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ උපාලි ජයවීර සහෝදරයා. ඊළඟට පේරාදේණිය සරසවියේ ඉංජිනේරු පීඨයේ රන්ජිතම් ගුණරත්නම් සහෝදරයා. දැන් පෙරෙටුගාමි පක්ෂයේ නායකයා ගේ අයියා. ඊළඟට
කොළඹ නීති පීඨයේ සරත් එදිරිසිංහ සහෝදරයා. ඊට පස්සේ කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ සේන
මංචාගම සොහොයුරා. ආපහු මොරටුව ඉංජිනේරු පීඨයේ නිමල් බාලසූරිය සහෝදරයා. ඊට පස්සේ මම, අවසාන වශයෙන් අන්තරේට සහභාගි වෙනකොට, ශිෂ්‍යත්වයෙන් කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයට ඇවිල්ලා, ලංකාවෙන් ම පළමුවැනියා වෙලා, කොළඹ වෛද්‍ය පීඨයට ආපු වෙනුර එදිරිසිංහ සහෝදරයා.

මේ එක සහෝදරයෙකුටවත් ස්වාභාවික මරණයක් අත්වුණේ නෑ. ඒක තමයි ඇත්ත. අපි දන්නේ නෑ ඒ අය ගෙන් කී දෙනෙක්ව පැහැරගෙන ගියේ සුදු වෑන්වලින් ද කියලා. අපි නියත වශයෙන් ම දන්නවා එවුන් කාටවත් ස්භාභාවික මරණයක් අත් නොවුණු බව. ඔවුන්ව විවිධ ඝාතක කල්ලිවලින් ‘ප්‍රා’ වෙන්න පුළුවන්, කොළකොටි වෙන්න පුළුවන්, එකී නොකී ඝාතන කල්ලිවලින් පැහැරගෙන ගිහින් ඝාතනය කළා කියන කාරණය අපි දන්නවා. ඒ කාලයට ම අදාළයි, කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ වෛධ්‍ය පීඨය බවට අද පත්වෙලා තියෙන රාගම ස්ථාපිත කරන්න හදපු පෞද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයට එරෙහි සටනේදි, පැහැරගෙන ගිහින් අමානුෂික වද දීලා මරාදාපු වෛද්‍ය ශිෂ්‍ය ත්‍රීමා විතාරණ මරණය. ඊට පස්සේ මම දිගින් දිගට ම විස්තර කියන්න යන්නෙ නෑ. ජ්‍යෙෂ්ඨ මාධ්‍යවේදී ධර්මන් වික්‍රමරත්න ගේ ‘ජ.වි.පෙ. දෙවන කැරැල්ල’ පොතේ පෙරළන පෙරළන පිටුවක් ගාණේ තියෙන්නේ, කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයන්, ඇඹිලිපිටියේ ශිෂ්‍යයන්, පේරාදෙණි විශ්වවිද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයන් ආදි ලෙස ඝාතනය වුණ ආකාරය. ඝාතනය වුණේ එක්කෙනා දෙන්නා නෙවෙයි, 30--40 ගණන්. කියන්න අමාරුයි. තව අපි මතක් කළොත් බන්දුල ගුණවර්ධන මහතාගේ මේ ‘සුදු වෑන් සංස්කෘතිය’ පොත පිළිගන්වන ප්‍රවීණ මාධ්‍යවේදියකු වූ රිචඞ් සොයිසා පැහැරගෙන ගියේ සුදු වෑන් එකකින් ද?, සුදු හෙලි කොප්ටරයකින් ද? ඊට පස්සේ අපි කවුරුත් දන්නා ජ.වි.පෙ. නායකයා, රෝහණ විජේවීර. අපි කවුරුත් දන්නවා මොහු අත්අඩංගුවට පත්වුණු බව. කොත්මලේ ප්‍රදේශය් දී අත්අඩංගුවට පත්වුණාට පසු විවිධ ස්ථානවලට ගෙනගිය බව, ප්‍රශ්න කරපු බව. ප්‍රශ්න කළාට පසු ඔහු ගේ
ප්‍රකාශයක් පටිගත කරලා රූපවාහිනිය මඟින් විකාශනය කරපු විත්තිය. අවසාන වශයෙන් බොරැල්ලේ කනත්තට ගෙනියලා, ඇසින් දුටු සාක්ෂි තියෙනවා දෙපාරක් වෙඩි තියලා, මරණයට පත් නොවී සිටිය දී පණපිටින් උඳුනට විසි කරපු බවට. විසි කරලා අළු කරපු බවට මේවාට ජ.වි.පෙ.න්, එක්නැලිගොඩට වුණු දේ අහන එක හොඳයි, කාගෙත් මරණවල ඇත්ත දැනගන්න අවශ්‍යයි, හැබැයි තමන්ගේ නායකයා ගේ ඝාතනය ගැන පක්ෂයේ ඉන්න අයවත් කතා කරන්නේ නෑ. ඒ පක්ෂයේ ඉන්න ඇය ඇත්ත ඉල්ලන්නේ නෑ. දඬුවම් දෙන්න කියලා ඉල්ලන්නේ නෑ. අද ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාට මේ සුදු වෑන් සම්බන්ධයෙන්, චෝදනා නඟනවා. හරියට එතුමා පටන් ගත්තා වගේ. මොන විහිළුද? ඒ කතා කරන සිද්ධි ඔක්කොම අයිති වෙන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ගේ පළමුවෙනි ධුර කාලයට, එල්.ටී.ටී.ඊ ත්‍රස්තවාදය පැවුණ, මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ පිපිරිච්චි, ඒ බෝම්බ පිපිරීමට පෙර නිශ්ක්‍රීය කිරීම සඳහා හමුදා ඔත්තුකරුවන්, හමුදා සෙබළුන් කටයුතු කරපු යුගයක් ඒක. ඒ යුගයේ තමයි ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනය වෙන්නේ.

ජනමාධයවේදීන්ට පහරදීම සම්බන්ධ සිද්ධි සියල්ල ම අදාළ වෙන්නේ. මම කියන්නේ මේ ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි අරගලය තිබුණු නිසා මේවා සාධාරණ යි කියන එක නෙවෙයි. එතැනින්  පස්සෛ් මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමා ගේ තව පාලන යුගයක් තියෙනවා. 2005 - 2009 එක යුගයක්. 2010- - 2015 තව යුගයක්. මේ පාලන යුග දෙකේ දී ම ආරක්ෂක ලේකම් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා. සුදු වෑන්වල පැහැරගැනීම්, ඝාතන දැන් ඝෝඨාභය මහතා ගේ සිරිතක් නම්, නැත්නම් පෙළඹවීමක් නම්, 2010 - 20-15 කාලයේ මේ කිසිම සිද්ධියක් වාර්තා නොවෙන්නේ කොහොමද? උදය ගම්මන්පිල මහතා  පාර්ලිමේන්තුවේ ප්‍රශ්නයක් අහලා හැන්සාඞ් ගතවෙලා තියෙනවා. රජය වෙනුවෙන් ඒ වෙලාවේ ගයන්ත කරුණාතිලක ඇමැතිවරයා පිළිතුරු දෙනවා, මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ගේ දෙ වන පාලන කාලය සම්බන්ධයෙන් එවැනි එක ම චෝදනාවක් නැත කියලා. සුදු වෑන් නැත කියලා. පළමු වෙනි පාලන යුගයේ දී ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ආරක්ෂක ලේකම් වෙන ගමන් ම බලවත්, මුරණ්ඩු, අහංකාර හමුදාපතිවරයෙක් සිටියා. ඔහු දැනුත් ප්‍රසිධියේ කියනවා මම දන්නවා නම් මූව ඒ කාලයේ ඉවර කරනවා කියලා. ලසන්ත වික්‍රමතුංග ඝාතනය වුණ කාලේ රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාත්, එජාපයේ එවකට සිටි ප්‍රබලයෙක් වුණු ජෝශප් මයිකල් පෙරේරා මහතාත් දෙදෙනාම පාර්ලිමේන්තුවේ දී ප්‍රකාශ කරනවා මේ ඝාතනය හමුදාපතිවරයා යටතේ ක්‍රියාත්මක වුණු හමුදා ඛණ්ඩයකින් සිද්ධ කළා කියලා. අනිත් අතට ගත්තාම සරත් ෆොන්සේකා මහතා හමුදාපති වුණ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ලේකම් වුණ යුගයේ යම් යම් සිද්ධි තිබුණා නම් සරත් ෆොන්සේකා මහතා තනනුර හැරගියාට පස්සේ ඒත් ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතා ආරක්ෂක ලේකම් වශයෙන් ඉන්දැද්දි එහෙම සිද්ධි නැත්නම්, අපි අර ෂර්ලොක් හොම්ස් විදියට හිතුවොත්, පළමුවෙනි සැකකාරයා වෙන්න ඕන කවුද? මම ඔබ හමුවේ ඒ ප්‍රශ්නය තියලා මේ පිළිබඳ මගේ අදහස් දැක්වීම නතර කරනවා.

ඊළඟට මේ සිද්ධ වුණේ, ඉඩමේ මායිමට මිනිස්සු රණ්ඩු වෙන්නේ, මරා ගන්නේ, ඒ වගේ එජාපයත් - ජවිපෙත් මරා ගැනිල්ලක් පමණ ද? මගේ අදහස මේක ඊට වඩා භ්‍යානකයි කියන කාරණය. 83 කළු ජූලිය නිර්මාණය වුනේ කොහොම ද? මගේ වටහා ගැනීම නම් 1977න් පස්සේ එජාපය යනු දේශපාලන බලය වෙනුවෙන්, මොනම දේශපාලනයකටවත් අදාළ නැති අහිංසක අසරණයන් පවා ඝාතනය කරන්න දෙපාරක් නොහිතපු කෲර අධම පාලනයක්. ඔබතුමාලට මතක ද දන්නේ නෑ, මම එතකොට උසස් පෙළ පාසල් ශිෂ්‍යයෙක්, එ හමුදා සොල්දාදුවන් 10 ඝාතනය වුණාම, ප්‍රථම වතාවට මේ රටේ එහෙම දෙයක් සිද්ධ වුණේ. ජනතාව අතර විශාල කැළඹීමක් ඇතිවුණා. ගම්වල මිනිස්සු ඒ හමුදා ගෙවල්වලට එක්රොක් වුණා. විරෝධය තිබුණේ ජේ.ආර්. එක්ක. ඒ වොකොට සරච්ඡන්ද්‍ර මහත්තයට පහර දීලා, සෝභිත හමුදුරුවන්ට කාණුවේ දාලා පහර දීලා, ගැටඹේ පන්සලට කටු කම්බි ගහලා, මිනිස්සු කිව්වෙ එළාර නැවත ඉපදිලා කියලා.

හමුදාවේ ගෙවල්වලට මිනිස්සු එක්රොක්වුණා. ආණ්ඩු විරෝධී, එජාප විරෝධයත් එක්ක ජේ.ආර්.
විරෝධයක් එක්ක. ඒ නිසා ඒ සිරුරු ගම්වලට යැව්වේ නෑ. ගෙනාවා බොරැල්ල කනත්තට. මිනිස්සු බස් පිටින් ආවා කනත්තට. මිනිස්සු කිව්වෙ දෙමළ ගෙවල් ගැන කතාවක් නොවෙයි. එතැන කතා වුණේ යමු වෝඞ් පෙදෙසට කියලා. ජේ.ආර්. ජනාධිපතිතුමා ජීවත් වුණේ වෝ පෙදෙසේ. එතැන තිබුණේ ආණ්ඩු විරෝධය, ජේ.ආර්. විරෝධය. ඒ විරෝධය නොමග යවන්නට ඒ මිනිසුන් අතරට එජාප මැරයන් ඇතුළු කරලා කනත්තෙන් එළියට එනකොට ම දෙමළ කඩ සහ ගෙවල් ගිනි තිබ්බා. මේක නිකම් මරා ගැනිල්ලක් නෙවෙයි. මේක දේශපාලන බලය වෙනුවේන අර මීයන් ගානට, මැසි මදුරුවන් ගානට මිනී මරන්නට දෙපාරක් නොහිතපු පාලනයක් පිළිබඳ කතාවක්.

ලේ වැකි කුමන්ත්‍රණවලින් බලය තියාගන්න කටයුතු කරපු තවත් අවස්ථා දෙකක් විතරක් කියන්න අවසර දෙන්න. මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ගේ යුගයේ සිදුවූ අලුත්ගම සිද්ධිය, මගේ අදහස ඒකත් ලේවැකි කුමන්ත්‍රණයක්, බොදුබල සේනාව ඒකේ ගොදුරක් වුනා. අශෝක අබේගුණවර්ධන යහපාලනය ගේන්න කටයුතු කරපු එක චරිතයක්. පොතකුත් ලිව්වා ඒක ජයග්‍රහණය කරපු ආකාරය ගැන ‘යුග පෙරළිය’ කියලා. ඒ පොතේ තියෙනවා මහා දූරදර්ශී චම්පිකයාණෝ හැඩිගල්ලේ විමලසාර හාමුදුරුවන්ට කිව්වලු දැන් ඔබ වහන්සේ මාධ්‍ය සාකච්ඡාවක් තියන්න. තියලා කියන්න දැන් ජාතික හෙළ උරුමයෙන් වැඩක් නෑ කියලා. මේ චම්පික කියන්නේ, අශෝක ලියන්නේ. දැන් වැඩක් තියෙන්නේ බොදුබල සේනාවෙන් කියලා, ප්‍රසිද්ධියේ කියල ජාතික හළ උරුමයෙන් ඉල්ලා අස්වෙලා ගිහින් බොදුබල සේනාවට  එකතුවෙලා ඔබ වහන්සේ අවශ්‍ය කාර්යභාරය පටන් ගන්න කියලා. මේක ලිඛිතව තියෙනවා. අශෝක මේ පොත ලියලා මුද්‍රණය කරලා රනිල් වික්‍රමසිංහ අගමැතිතුමා සහ මෛත්‍රීපාල සිරිසේන ජනාධිපතිතුමා දෙන්නම ඉන්න සභාවක එළිදක්වලා දැනටත් පොත තියෙනවා. දැන් යහපාලනය ආවට පස්සේ ජාතික හෙළ උරුමය වැඩක් නෑ කියලා බොදුබල සේනාවට ගිය හැඩිගල්ලේ හාමුදුරුවෝ මෙන්න ජාතික හෙළ උරුමයේ ලේකම් වෙලා, චම්පික රණවකගේ දකුණු අත පැත්තෙන් ඉඳගෙන මාධ්‍ය සාකච්චාවල. ඒ මරණවල ලේ මේ ගොල්ලගේ අත්වල ගෑවිලා නැද්ද? මේ දේශපාලන බලය සඳහා අර විද්‍යාගාරවල ඉන්න බල්ලන් බළලුන් වගේ මිනිසුන් භාවිත කරන අධම පාලක ජුන්ටාවක්.

ඊළඟට දිගන සිද්ධිය. නාමල් කුමාර ගේ හඬ පටවල තියෙන ඒවා අහගෙන ඉන්න. දිගන සිද්ධියට සම්බන්ධ බොහෝ අය ඩී.අයි.ජී. නාලක ගේ වාහනයේ තැනින් තැනට ගිහින් බස්සලා තියෙනවා. දිගන සිද්ධියෙන් මොකද වුණේ? පොදුජන පෙරමුණ නමින් පක්ෂයක් අලුතින් හදලා, ලංකා ඉතිහාසයේ පළමු වතාවට පාලන බලය නැති පක්ෂයක් අලුත් පක්ෂයකට නොවෙයි, මේ රටේ ආණ්ඩු බලය නැති එක පක්ෂයකටවත් බැරිවුණ එක ප්‍රාදේශීය සභා ජයග්‍රහණය කරන්න. ඒ වගේ ම ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකින් වෙල්වෙලා ගිහින් හදපු එක පක්ෂයකටවත්, චන්ද්‍රිකා මහත්මිය උත්සාහ කළා. මෛත්‍රීපාල සේනානායක මහතා උත්සාහ කළා. ලලිත් ඇතුලත්මුදලි , ගාමිණී දිසානායක, ප්‍රේමචන්ද්‍ර උත්සාහ කළා. ඒ කාටවත් කරන්න බැරිවුණ දේ. ජනතාව ඒ පක්ෂය ජයග්‍රහණය කෙරෙව්වා. ඒ ජයග්‍රහණය සමරන මහා රැළිය තියන්න තිබ්බෙ නුගේගොඩ. මොකද වුණේ? ඇයි තියන්න බැරි වුණේ? දිගන සිද්ධිය නිසා ද? දිගන සිද්ධිය නිසා ජාතිවාදී කලබල ඇතිවෙයි කියන බියට. මාධ්‍යවල ඒ ජයග්‍රහණය ගැන කතා කරන එක පැත්තකට දාලා දිගන සිද්ධිය ගැන කතා කරන්න ගත්තා. මේවා අහඹුද? මං හිත්නේ නෑ අහඹු සිදුවීම් කියලා. ඊළඟට 88 - 89 ඊටත් වඩා භයානකයි. හිටපු ජනාධිපති රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහතා 88 - 89 දී කරපු කටයුතු ඊටත් භයානකයි. දැන් හෙට අනිද්දා ධර්ම ගේ පොතක් එළිදැක්වෙනවා. ඒ පොතේ අර ඝාතකයා ගේ ලයනල් ගේ, ඝාතන ගැන කියවෙනවා. දැන් ලයනල් හරහා ඝාතනය වුණු චරිත අරන් බලන්න, කාට අභියෝගයක් වුණු චරිත ද ඝාතනය වුණේ කියලා? විජය කුමාරතුංග එදා දවසේ ජ.වි.පෙ.ට මහා අභියෝගයක් ද, නැතිනම් ජනාධිපතිවරණයේ දී යම් හෙයකින් විජය කුමාරතුංග
ඡන්දෙ ඉල්ලුවා නම් අභියෝගය කාට ද? ජනාධිපතිවරණයේ දී ප්‍රේමදාස මහතා අමතන්නෙත්, විජය කුමාරතුංග මහතා අමතන්නෙත් එක ම පංතියකට නෙවෙයි ද? ඊට පස්සේ ඝාතනය කරපු මහාචාර්ය ස්ටැන්ලි විජේසුන්දර, එජාපයේ මහාලේකම් නන්දලාල් ප්‍රනාන්දු, මේ අය, ඒ ඝාතනවල මුල නම් ටික කියෙව්වොත් ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මහතා වෙනුවෙන් එජාපය දුවවපු පුද්ගලයෝ. ඒඅය ඝාතනය කරලා මං දන්නේ නෑ ජවිපෙට ලබා ගන්න පුළුවන් දෙයක් තිබ්බා ද කියලා. ඊළඟට ඒ දිනවල කතාවක් පැතිරුණා ජේ.ආර්. මහත්තයා ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් ගෙනැවිත් 3 වැනි වතාවටත් ඉල්ලන්න යනවා කියලා. සතියක් ගියේ නෑ ඝාතනයක් සිද්ධ වුණා. කාවද ඝාතනය කළේ? ග්ලැඩිස් ජයවර්ධන මහත්මිය. රාජ්‍ය ඖෂධ සංස්ථාවේ එවකට සශාපතිතුමිය. මොනම ආකාරයකටවත් දේශපාලනයට සම්බන්ධ නෑ. ජේ.ආර්.ගේ ඥාතියෙක් විතරයි. මම දන්නේ නෑ ඇත්ත ද කියලා. ඒ දවස්වල කතාවක් ජනයා අතර පැතිර ගියා. ඝාතනයෙන් පස්සේ රණසිංහ ප්‍රේමදාස අගමැතිතුමා ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මහතාට කිව්වලු ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ගෙනැල්ලා ඡන්දය ඉල්ලන්න ගියොත් අනිත් ඥාතීන්ටත් මේ ඉරණම අත්වෙන්න පුළුවන් කියලා. මේව ගැන ගැඹුරින් හිතන්න ඕන නැද්ද?

ඊළඟට මට ම පෞද්ගලික සම්බන්ධ සිද්ධියක්. ඒ කාලේ ජවිපෙත් අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බලමණ්ඩලයත් ප්‍රධාන ම සටන් පාඨය වුණේ ජේ.ආර්. මරවු කියන එක. රණසිංහ ප්‍රේමදාසට දුන්නා අපේක්ෂකකම. අපි අන්තරේ පැය 4කට වඩා වාද කළා සටන් පාඨය වෙනස් කරගන්න. ජේ.ආර්. ඉල්ලන්නෙත් නැත්නම්, ජේ.ආර්. මරවු කියලා පෝස්ටර් අලවලා අහවල් දේකට ද අපි හිතේ යන්නේ. ප්‍රේමදාස පිළිබඳ සටන් පාඨයකට පැය 5කට කිට්ටු වුණාට පස්සේ තමයි, මේ භීෂණය තියෙද්දි තමයි මේ පැය 5ක් වාද කරන්න වුණේ. කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ සහෝදරයන් ගේ මතයට අවසාන වශයෙන් චම්පික එකඟ වුණ නිසා. අපිට තීන්දුවක් ගන්න පුළුවන් වුණා ප්‍රේමදාසට විරුද්ධව පෝස්ටරයක් ගහන්න. ගැහුව ද එහෙම? ලංකාවේ එක විශ්විවිද්‍යාලයකවත් ගැහුවේ නෑ, කොළඹ හැර. අපි විතරයි ගැහුවේ. දැන් කොළඹ විශ්වවිදයාලයේ නීති පීඨයේ පාරට පේන්න ලොකුවට ගහලා තියෙනවා ප්‍රේමදාසට විරුද්ධව පෝස්ටර්.

එදා පාර්ලිමේන්තුවේ (මේවා හැන්සාඞ් එකෙත් තියෙනවා) අගමැතිතුමා කතා කරමින් කියනවා,  එතුමාත් මේ අද වගේ ම යි කිවුවෙ එතෙක් වුණු ඝාතන, ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුම, ඉන්දියන් හමුදා මෙරටට ඒම එතුමා සම්බන්ධ නෑ කියලනේ. එතුමා අලුත් ම මිනිහෙක් අද වගේ, පුතා වගේ ම - එතුමා කියනවා මේ විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රජාව ඉන්නෙ මාත් එක්ක කියලා. මේ සිය ගණන් මැරෙද්දි. එතකොට රිචඞ් පතිරණ මන්ත්‍රීතුමා නැගිටලා කියනවා, අගමැතිතුමා විහිළු නොකර ඉන්න, අන්න කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ශිෂ්‍යයෝ දැන් ඔබතුමාට විරුද්ධව පෝස්ටර් ගහලා කියලා. එතකොට මේ එජාපයේ අගමැතිවරයා පාර්ලිමේන්තුවේ දී කියනවා එහෙම වෙන්න බෑ. මේ ප්‍රේමදාස කියනවා ශිෂ්‍යයෝ මට විරුද්ධව පෝස්ටර් ගහන්න බෑ. දැන් මේ අපි මාරාන්තික පැය 5ක් වාද කරලා ඔය පෝස්ටරයේ තීරණය ගත්තේ. ‘ගහලා තිබ්බොත්, රිචඞ් පතිරණ මන්ත්‍රීතුමා අහනවා වැරදිලාවත් ගහල තිබ්බොත් මම ඊළඟට පාර්ලිමේන්තුව රැස්වෙන දවසේ ඊට පිළිතුරු දෙනවා කියලා අගමැති උත්තර දෙනවා. එච්චර විශ්වාසයක් කොහෙන් ද එයාට. විශ්වවිද්‍යාලේ  අපි එජාපය එක්ක මරාගෙන ගහන පෝස්ටර් ගැන එයා දන්නේ කොහොම ද, එහෙම උත්තර දෙන්න.

ඊට පස්සේ සිද්ධීන් දෙකක් තියෙනවා මතක් වෙන. 2003 රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා අගමැති වුණාම, රුක්මන් සේනානායක මහතාට නොසලකා හැරියාම එතුමා ලංකාදීපයට දීපු පුවත්පත් සාකච්ඡාවේ, පැහැදිලි ව කියනවා ‘අපි ඒ භිෂණ යුගයේ එජාපය බේරාගත්තේ ඔය කැරලිකාරයන්වත් අපේ ගෙවල්වල තියාගෙන කන්න බොන්න දීලා’ කියලා. ඒ කිව්වම මට මතක් වුණා, ඒක ඇත්ත. එදා 1988 බන්දුල ගුණවර්ධන මහතාට මතක ඇති, දිනේෂ් ගුණවර්ධන මන්ත්‍රීතුමා මුල් කරගෙන සිරිමාවෝ මැතිණිය ගේ නායකත්වයෙන් අපි ජාතික පෙරමුණක් හදන්න හැදුවා, එදා එජාප පාලනයට එරෙහිව. පෙරමුණක් හදලා සිරිමාවෝ මැතිණිය ජනාධිපතිවරයෙන් දිනවල ඒ භීෂණයෙන් මේ රට බේරාගන්න. ඒ සාකච්ඡා ඉතා සාර්ථකව ඉදිරියට ගෙන ගියා. ඒත් ඒ පෙරමුණ තුළට ඇවිල්ලා ඒකෙ සාකච්ඡා කඩාකප්පල් කළේ රුක්මන් සේනානායක මහතා. ඒ වෙනකොට ඔහු එජාපයෙන්, මං හිතන්නේ අර චම්පික ගේ හාමුදුරුවෝ වගේ ම ඉවත් වෙලා. ව්‍යාජ අලුත් පක්ෂයක් හදාගෙන ඒ පෙරමුණේ සාමාජිකයෙක් හැටියට ඉඳිමින් දිගින් දිගට ම මැතිණියට වඩා ජවිපෙට වැඩි බලතල දියයුතු බවට යෝජනා ගෙන එමින් ඒ පෙරමුණ කඩාකප්පල් කළා. ඒ දවස්වල අන්තරේ සහෝදරයොත් නතරවෙලා හිටියා ඒ ගෙදර. චම්පික සාක්ෂි දරයි මේ ගැන. අපි අන්තර් විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍ය බලමණඩලයේ අරගලයක් කරන කොට මේ පෙරමුණට එකතු වීමෙන් තොරව ශිෂ්‍යයන් ගේ ජීවිත බේරාගන්න බෑ, දෙවියන් ගේ නාමෙට මේකට එකඟ වෙන්න, ඊට පස්සේ දේශපාලන වශයෙන් වෙනස්කම් තියෙනවා නම්, එජාප රජය පරදා, ඊට පසු ඒ ගැන කටයුතු කරමු කියලා, ජ.වි.පෙ. සහෝදරවරු කිව්වේ, ‘අතරමැද නවාතැන් නෑ’ කියලා. ධම්මික මහත්තයා (ජවිපෙ ශිෂ්‍ය අංශය භාරව හිටියෙ, පසුව ඝාතනය වුණා) මට තර්ජනය
කළා. ‘සහෝදරයා නිහඬවෙන්න, සෙල්ලම් කරන්න එපා, මේ වෙලාවේ අපේ සහෝදරවරු මාරාන්තික ආවේශයකින් ඉන්නේ, සහෝදරයා ගේ ජීවිතේ අනතුරේ දාගන්න එපා, සහෝදරයා ඔය පෙරමුණ අත හරින්න, ඔය වලව් පස්සේ යන්න එපා’ එහෙමයි මට කිව්වේ. සේනානායකලා ගේ වුඞ්ලන්ඞ් වලව්වෙන් කනබොන ගමන් තමයි කිව්වෙ. ඒ අය ප්‍රේමදාසව දිනවන්න කරන්න පුළුවන් සියලුම දේ කළා. ජවිපෙ සහෝදරවරු කියනවා, ‘නෑ නෑ, සමාජවාදය ඕන නෑ, ඊට ඉස්සර ගොඩක් දේවල් කරන්න පුළුවන්’ කියලා. අඩුම ගානේ හැට දාහක් තරුණයෝ බේරාගන්න තිබුණා නේද අපේ සහෝදරයෝ, අපේ පරම්පරාවේ හොඳම ක්‍රියාශීලීන්, මොන පක්ෂයේ හිටියත් හැට දාහක් බේරාගන්න තිබුණා, ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම ආපහු හරවන්න තිබුණා, පළාත් සභා එදා අහෝසි කරන්න තිබුණා, මැතිණිය දිනෙව්වා නම්. එහෙම නම් මවුබිමට වෙනත් ගමනක් යන්න තිබුණා. මේ අය දැනුවත් ව ප්‍රේමදාස මහතා දිනෙව්වා. ඡන්දෙ දාන්න එපා කියලා, ඡන්දෙ දාන අයට වෙඩි තියනවා කියලා, ඇඟිලි කපනවා, අත් කපනවා කියලා, භීෂණයක් මවලා, අහිංසක පුරවැසියන් ගෙදර ඉන්දලා, ප්‍රේමදාස ගේ මැර හමුදාවට ඡන්ද පෙට්ටි පුරවා ගන්න දුන්නා.

දැන් මං අහන්නේ මේ මොකක් ද වුණේ? මේක හුදු උපක්‍රමික ක්‍රියාවලියක් ද? නැත්නම් සම්පූර්ණ සැලසුම් සහගත ක්‍රියාවලියක් ද? මං දන්නේ නෑ. සයිමන් නවගත්තේගම, මම දකින ආකාරයට නිදහසින් පස්සෙ ලංකාවේ අපිට ඉන්නවා විශිෂ්ට නවකතාවකරුවන් දෙන්නෙක්, ටෝල්ස්ටෝයි හා ඩොස්ටොව්ස්කි වගේ. ගුණදාස අමරසේකර හා සයිමන් නවගත්තේගම. ඒ නවකතාවකරුවන් දෙදෙනා ගෙන් මම හිත්නනේ නෑ ඔබතුමන්ලා, ඒ ප්‍රාඥයෝ දෙන්නා ගෙන් රට වෙනුවෙන් වැඩක් ගත්තා කියලා. සයිමන් නවගත්තේගම මහතා ජීවත්වීම සඳහා ප්‍රේමදාස අගමැති ළඟ රස්සාවට ගියා. එතුමා පොතක් ලිව්වා, ‘ක්ෂීර සාගරය කැළඹිණි’ කියලා. මේක පළවෙන්නේ 1990 වසරේ, අර මහා භිෂණය ඉවර වෙනකොට මේ පොත ලියනවා. ඔබ දන්නවා ඇති අමෘතය හොයා ගත්තේ ක්ෂිර සාගරය කළඹළා. මං හිතන්නේ, මේ පොත තුළින් එතුමා ලබාගත් යම්කිසි අවබෝධයක් රට හමුවේ තබනවා. ඒ අවබෝධය තමයි ක්ෂිර සාගරය කළඹළා ලබාග න්නේ. මේ පොතේ එක චරිතයක් තමයි අධිරාජයා. අනෙක් චරිතය කැරලිකාරයෙක්. තව චරිත තියෙනවා. පොතේ අන්තිමට කියවනකොට මේ දෙන්නම එකයි. අධිරාජයා තමයි කැරැල්ල ගහලා තියෙන්නේ.

මං මේ කියන්නේ සරල දෙයක් නොවෙයි. මේක බොහොම භයානක කතන්දරයක්. මං මේ කියන්නේ වසූරිය නැතිකරන්න වසූරිය විෂබීජ භාවිතා කරනවා වගේ, ඒ තරුණයන් ගේ කැරලිකාරත්වය සම්පූර්ණයෙන් ම ලෙයින්. යකඩින් මර්දනය කරලා දාන්න, ඒ අය ම ද මේ කැරැල්ල ඇති කළේ කියන බරපතල ප්‍රශ්නය යි මම ඔබ ඉදිරියේ තබන්නේ. දැන් සත්‍ය සෙවීමේ කොමිෂන් ගැන කියනවා. මං හිතනවා ඔබතුමාලට යුතුකමක් තියෙනවා මේ රටේ ජනතාවට ඇත්ත හෙළිදරව් කරන්න. අපිට ඇත්ත දැනගන්නඕනෑ. මිනීමරු ලේපිපාසිතයන් ගෙන් මව්බිම සැබවින්ම නිදහස් කර ගැනීම අපි අද හෝ කළ යුතු යි. මේ භයානක යථාර්ථය තරුණයන් ගේ, මිනිසුන් ගේ ජීවිත ගැන මොනම ආකාරයකටවත් තැකීමක් නැති තමන් ගේ විරුද්ධකාරයා ගේ පමණක් නොවෙයි, තම දේශපාලන ඉලක්ක සඳහා ඕනෑ ම අහිංසකයෙක් ඝාතනය කිරීමට දෙවරක් නොසිතන දේශපාලනය අපි අවසන් කළ යුතු යි. මේ භයානක යථාර්ථය ගැඹුරින් අවබෝධ කරගෙන මව්බිම මේ ලේ තැවුරුණු දේශපාලනයෙන් නිදහස් කරගැනීමට කටයුතු කරන ලෙස උදක් ම ඉල්ලා සිටිනවා. මේ නොවැම්බර් 16 ඡන්දය ඔබ ඒ වෙනුවෙන් යොදාගත
යුතු යි.

www.aruna.lk

යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com


Like us on facebook : https://www.facebook.com/yuthukama

11/09/2019

යුක්තිගරුක, විනයගරුක, ගුණගරුක සමාජයක්

කතෘ:යුතුකම     11/09/2019   No comments



යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

ඔබේ මනාපය රට වෙනුවෙන් කැපවුනු යුතුකම සංවාද කවයේ ෆේස්බුක් පිටුවේ ලකුණු කරන්න. (Like us on facebook)
https://www.facebook.com/yuthukama

ඉර-හඳ පායනා තෙක් පවත්නා සභ්‍යත්වයක්!

කතෘ:යුතුකම     11/09/2019   No comments



යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

ඔබේ මනාපය රට වෙනුවෙන් කැපවුනු යුතුකම සංවාද කවයේ ෆේස්බුක් පිටුවේ ලකුණු කරන්න. (Like us on facebook)
https://www.facebook.com/yuthukama

ශක්ති සම්පන්න රජයක්! සුරක්ෂිත රටක්!!

කතෘ:යුතුකම     11/09/2019   No comments



යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

ඔබේ මනාපය රට වෙනුවෙන් කැපවුනු යුතුකම සංවාද කවයේ ෆේස්බුක් පිටුවේ ලකුණු කරන්න. (Like us on facebook)
https://www.facebook.com/yuthukama

Labels

-ලසන්ත වික්‍රමසිංහ "බිල්ලො ඇවිත්" - යුතුකම සම්මන්ත්‍රණය ගම්පහ 1505 2005 සහ 2015 2009 විජයග්‍රහණය 2015 BBS Budget cepaepa ETCA GENEVA NGO NJC Operation Double Edge Political S. අකුරුගොඩ SITP ඉන්දු ලංකා ඊළාම් ඊළාම්වාදී ඒකීය ඕමාරේ කස්‌සප චින්තනය ජනාධිපතිවරණය ජනිත් විපුලගුණ ජනිත් සෙනෙවිරත්න ජයග්‍රහණය ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි ජයන්ත මීගස්වත්ත ජවිපෙ ජාතික ආරක්‍ෂාව සාම්පූර් ජාතික එකමුතුව ජාතික ඒකාබද්ධ කමිටුව ජාතික බලවේග ජාතිකවාදය ජාතිය ජිනීවා ජිනීවා යෝජනා ජීවන්ත ජයතිස්ස ඩිහාන් කීරියවත්ත තාරක ගල්පාය තිවංක අමරකෝන් තිවංක පුස්සේවෙල තිස්‌ස තී‍්‍ර රෝද රථ ත්‍රිකුණාමල නාවික හමුදා මූලස්‌ථානය ත්‍රිකුණාමලය ත්‍රීකුණාමලයේ ආනන්ද දකුණු අප‍්‍රිකානු දර්ශන කස්තුරිරත්න දර්ශන යූ මල්ලිකගේ දසුන් තාරක දහතුන දිනාගනිමුද දිවයින දුලන්ජන් විජේසිංහ දෙමුහුම් අධිකරණය දේවක එස්. ජයසූරිය දේවපුරගේ දිලාන් ජාලිය දේශපාලන ධනේෂ් විසුම්පෙරුම ධර්මන් වික්‍රමරත්න නලින් නලින් ද සිල්වා නලින් සුබසිංහ නලින් සුභසිංහ නලින්ද කරුණාරත්න නලින්ද සිල්වා නසරිස්‌තානය නාමල් උඩලමත්ත නාරද බලගොල්ල නාලක ගොඩගේවා නාවික හමුදා කඳවුර නිදහස නිදහස් අධ්‍යාපනය නිර්මල කොතලාවල නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි නිසංසලා රත්නායක නීතිඥ කණිෂ්ක විතාරණ නීතිඥ සංජීව වීරවික‍්‍රම නීල කුමාර නාකන්දල නෝනිස් පරණගම වාර්තාව පාවා දීම පාවාදෙමුද පැවිදි හඬ පුනර්ජි දඹොරගම පූජ්‍ය ඇල්ලේ ගුණවංශ හිමි පූජ්‍ය බෙංගමුවේ නාලක හිමි පූජ්‍ය මැදගම ධම්මාන්නද හිමි පොඩි මෑන් ගේ සමයං පොත් ප්‍රකාශකයන් පොදු අපේක්‍ෂයා ප්‍රකාශ් වැල්හේන ප්‍රදීප් විජේරත්න ප්‍රසංග සිගේරා බණ්ඩාර දසනායක බම්බුව බලු කතා බිල්ලො ඇවිත් බුදු දහම බෙංගමුවේ නාලක බෙංගමුවේ නාලක හිමි බෙදුම්වාදය බෙදුම්වාදී බෞද්ධයා භාෂාව මතීෂ චාමර අමරසේකර මතුගම සෙනවිරුවන් මනෝඡ් අබයදීර මනෝහර ද සිල්වා මනෝහර සිල්වා මරක්කල මහ නාහිමි මහාචාර්ය ජී. එච්. පීරිස් මහාචාර්යය ගාමිණි සමරනායක මහින්ද මහින්ද පතිරණ මහින්ද රනිල් මහිම් සූරියබණ්ඩාර මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමි මානව හිමිකම් මාමිනියාවේ ඒ. පී. බී. ඉලංගසිංහ මාලින්ද සෙනවිරත්න මැදගොඩ අභයතිස්ස නාහිමි මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමි මිලේනියම් සිටි මුස්‌ලිම් මෙල්බර්න් අපි මෛත්‍රිපාල මොහාන් සමරනායක යටත්විජිතකරණය යටියන ප්‍රදිප් කුමාර යටියන ප්‍රදීප් කුමාර යුතුකම යුතුකම ප්‍රකාශන යුධ අපරාධ රණ විරුවා විජයග්‍රහණයේ දිනය විජේවීර වෙනස සැපද සංගීතය සජින් සභ්‍යත්ව රාජ්‍යය කරා සරච්චන්ද්‍ර සීපා හෙළ උරුමය

පාඨක ප්‍රතිචාර

ලිපි ලියූවෝ

Copyrights © 2014 www.yuthukama.com Designed By : THISAK Solutions