අනගාරික ධර්මපාල (තුමා) ජාතිවාදී ද?

ජාතියේ ඉතිහාසයේ දී අපට මුණගැසෙන වීර චරිත අතරින් ඉතා සුවිශේෂී, අපූර්ව චරිතයක් අපි දකිමු. ඒ අනගාරික ධර්මපාල තුමා ය.  එසේ වුවත් එක් පැත්තකින් එතුමන් විසින් සිදු කර ඇති ඓතිහාසික කාර්ය භාරය නිසි ඇගයුමකට ලක් නොවීමත්, අනෙක් පැත්තෙන් (ඉතා ම සුළු පිරිසක් වුවත්) යම් පිරිසක් එතුමන්ට ජාතිවාදී ලේබල ඇලවීමට උත්සාහ කිරීමත් අපගේ කනගාටුවට හේතු වෙයි. අපගේ ජාතික වීරවරයන්ගෙ ලැයිස්තුවට ධර්මපාල තුමාගේ නම ඇතුලත් වන බව සැබෑ ය. වාර්ෂිකව එතුමන් සමරා ගුණ සමරු උත්සව ද පැවැත්වෙයි.  මෙරට බොහෝ ප්‍රදේශ වල එතුමන්ගේ නමින් මං මාවත් ද නම් කර ඇති බව පෙනෙන්නට තිබේ.  මේ එකදු ක්‍රියාවකින් වත් එතුමන් සතු සුවිශේෂී බාවය ඉස්මතු වේ ද? අප විසින් එතුමන් අගය කරනු ලබන්නේ නම් එතුමන්ට ජාතිවාදී චෝදනා එල්ල කරන සුළු පිරිසට අපි කවර පිළිතුරක් ලබා දෙමු ද? ධර්මපාල තුමාගේ 150 වන ජන්ම සංවත්සරය පසු වී දින කිහිපයක් ගත වී ඇතත්, ප්‍රමාද වී හෝ ඒ පිළිබඳ ව කතා කිරීම ඉතා වැදගත් බව අපි අදහස් කරමු. 

ධර්මපාල තුමා සුවිශේෂී වන්නේ ඇයි? එතුමන් සුවිශේෂී චරිතයක් නම්, එතුමන්ට නිසි ඇගයීමක් ලැබී නැතැ යි කියන්නේ ඇයි? එතුමන් ජාතිවාදී ද? නැත් ද? එතුමන් ගැන ඊනියා නැවත කියවීමක් අපි කෙසේ සිදු කරමු ද? මෙම ප්‍රශ්න වලට අපි පිළිතුරු ලබා දිය යුතු වෙමු. 

යටත් විජිත වාදයේ සංස්කෘතික සංරචකය හඳුනා ගැනීම 

ධර්මපාල තුමා නම් චරිතය අප සමාජයේ බිහි වන්නේ, මෙරට ජාතික ව්‍යාපාරය අරාජිකව පැවති යුගයක ය.  වෙල්ලස්සේ සහ මාතලේ (1818 සහ 1848) නිදහස් සටන් (ඇතැමුන්ට අනුව නම් මේවා කැරලි වන අතර, එසේ වන්නේ ඔවුන් ද ආක්‍රමණිකයාගේ කෝණයෙන් ඒවා දෙස බලන බැවින් විය යුතු ය.) නිර්දය ලෙස මර්දනය කිරීමත්, එම ප්‍රදේශ වල සිංහල නායකයන් සමූල ඝාතනය කිරීමත් නිසා මෙරට සාම්ප්‍රදායික නායකත්වය ඒ වන විට විනාශ වී තිබුණි.  අනෙක් පැත්තෙන්, බටහිර අධ්‍යාපන ආයතන හරහා බිහි වූ උගතුන් හට සමාජ ආධිපත්‍යයක් හිමි වීමත්, පිරිවෙන් අධ්‍යාපනය කඩා වැටීමත් යන කරුණු දෙක හේතුවෙන්, භික්ෂුවගේ සමාජ නායකත්වය ද ගිලිහී තිබුණි. (මේ තත්ත්වය අද ද එසේ ම ය.)  තවත් පැත්තකින්, මිෂනාරි පාසල් හරහා ව්‍යාප්ත කරන ලද බටහිර අධ්‍යාපන රටාවත්, බේබදුකම ඇතුලු දුසිරිත් පෙළත්, ඇඳුම් පැළඳුම් ඇතුලු සංකර ජීවන රටාවත්, මෙරට සමාජය වසා ගනිමින් තිබිණ. (අද වන විට මේවා කෙතරම් සාමාන්‍යකරණය වී ඇත් ද යත්, එසේ වීම ගැටළුවක් දැ යි කෙනෙකු ඇසුවහොත් අපි පුදුම නොවෙමු.)  ධර්මපාල තුමා දොන් ඩේවිඩ් හේවාවිතාරණ නමින් උපත ලබන්නේ මෙවන් සමාජයක් තුළ ය. ඒ, එකල මෙරට ආර්ථික ආධිපත්‍යය දැරූ, ධනවත් කමින් ඉහලින් ම වැජඹුණු ව්‍යාපාරික පවුලක ය.  මේ නිසා ම අධ්‍යාපනය සඳහා එතුමන් යොමු කෙරෙන්නේ ගල්කිස්ස ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලය වැනි ප්‍රමුඛ පෙළේ මිෂනාරි පාසල් වලට ය.  

ආක්‍රමණිකයන්ට මුහුණ දුන් වීර චරිතයෝ මෙරට ඉතිහාසයේ දී ඕනෑ තරම් අපට මුණගැසෙති. ආක්‍රමණිකයා දේශපාලනිකව පලවා හැරීමෙන් පමණක් පරිපූර්ණ නිදහසක් රටට, ජාතියට ලබා දීමට ඔවුන් බොහෝ දෙනෙකුට හැකි විය.  එහෙත් බටහිර යටත්විජිතවාදය වූ කලි ලොව මෙතෙක් බිහි වූ අධිරාජ්‍යවාදයන්ට වඩා වෙනස් වන්නේ එය දේශපාලන, ආර්ථික සහ සංස්කෘතික යන සංරචක තුන හරහා ම ක්‍රියාත්මක වීම ය. මුස්ලිම් අධිරාජ්‍යවාදයේ ද මෙම සංස්කෘතික සංරචකය ප්‍රධන තැනක් ගත්ත ද, බටහිර අධිරාජ්‍යවාදය තුළ එය ක්‍රියාත්මක වන්නේ කාටත් හොරා ඉතා සූක්ෂම ලෙස ය.  අනෙක් අතට ධර්මපාල තුමාගේ කාලය වන විට මුස්ලිම් අධිරාජ්‍ය වල බලපෑම මෙරටට එතරම් දුරට දැනී නොතිබිණ. එසේ ම, කැප්පෙටිපොල, පුරන් අප්පු වැනි වීර වරයන්ගේ කාල වල පවා බටහිර සංස්කෘතික බලපෑම එතරම් දුරට ප්‍රබල සාධකයක් නොවුනි.  ධර්මපාල තුමා අපට සුවිශේෂී සහ අපූර්ව වන්නේ මෙම සංස්කෘතික බලපෑම තෙරුම් ගත් මුල්ම නායකයා වීම නිසා ය.  එකල සමාජයේ වූ සංකර ගති ලක්ෂණ සිංහල බෞද්ධ සමාජය වෙලා ගන්නා වූ සංස්කෘතික පිළිලයක් බව එතුමා හඳුනා ගත්තේ ය. එහෙත්, ඒවා පිළිලයක් නොව ලෝක ප්‍රවනතාවක් බව කියන උගත්තු අද වන විට බිහිව සිටිති. ඒ සුද්දන් මෙරට ස්ථාපනය කරන ලද අධ්‍යාපනයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ය.  එකල ද, දේශීය නායකයන් ලෙස පෙනී සිටි උගත් ලාංකිකයන්ට මෙම සංස්කෘතික පරිහානිය ගැටලුවක් නොවී ය.  ඔවුන්ගේ එක ම අභිලාශය වූයේ "සුද්දන් විසින් ගොඩ නඟන ලද ලෝකයේ තමන්ට හිමි තැන ලබා ගැනීම" ය.  එසේ වුව ද තමන් ගත යුත්තේ කවර මගක් දැ යි අවබෝධ කර ගැනීමට තරම් අන්තර්ඥානයක් ධර්මපාල තුමාට විය. 

ධර්මපාල තුමාට එදා සිදු වූ අසාධාරණය

සිංහල බෞද්ධයාට සිය ජාතික විමුක්තිය උදා කර ගත හැක්කේ, බෞද්ධ සමාජය ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීම තුළින් පමණක් ම බව ධර්මපාල තුමාගේ මතය වූ බව පෙනේ. මෙකල බටහිර අධ්‍යාපනය හරහා බිහි වුනු, ඇතම් විට ආගමින් සැදැහැවත් බෞද්ධයන් වන, එහෙත් ක්‍රියාවෙන් සුද්දන් වීමට ම උත්සාහ කරන පිරිස (ඕල්කට් බෞද්ධයන්- මෙම පිරිස් අද සමාජයේ ද දැකිය හැකි ය. මෙම පිරිස බොහෝ විට ශ්‍රද්ධාවට වඩා තර්කය මත පදනම් වෙති.) දැරූ මතය වූයේ ජීවත් වන සංස්කෘතිය කුමක් වුවත්, ධර්මය පිළිපැද නිවන් දැකිය හැකි බව යි.  උදේට සුදු වතින් සැරසී පන්සල් ගොස්, හවසට සංකර ඇඳුමින් සැරසී බාල් නටා, නිවන් දැකිය හැකි බව සිතන පිරිසකට ධර්මපාල තුමා ගෙන ගිය වැඩ පිළිවෙල කිසිසේත් ම දැරිය හැක්කක් නොවන්නට ඇත.  මේ නිසා ම ඔවුහු අධිරාජ්‍යවාදියාට එරෙහි වීම පසෙක ලා, ධර්මපාල තුමන් සිය සතුරා බවට පත් කර ගත්හ.  එතුමන්ට නිග්‍රහ කිරීම සිය ඒකායන අරමුණ කර ගත්හ. උදාහරණයක් ලෙස ධර්මපාල තුමා සිය ජාතික, ආගමික වැඩ පිළිවෙල හරහා මුදල් වංචා කළ බව කියවෙන පත්‍රිකාවක් "ධර්මපාල අර්බූදය" නමින් එකල මහජනයා අතර බෙදා හැර ඇත. එහෙත් පසුව දැන ගන්නට ලැබී ඇත්තේ, මෙය සර් ඩී.බී. ජයතිලකගේ (මොවුහු ලංකාවේ නිදහස වෙනුවෙන් වැඩ කරන අතරතුර බ්‍රිතාන්‍යයෙන් ම නම්බු නාම් ලැබූවෝ වූහ.) මැදිහත් වීමෙන් බෙදා හරිනු ලැබූවක් බව ය.  අවසානයේ දී සිදුවන්නේ මේ සියල්ලෙන් ම කලකිරෙන ධර්මපාල තුමා, යළි කිසි දිනෙක ලංකා භූමියෙහි නූපදීවා යි ප්‍රාර්ථනා කොට මෙරටින් පිටව යාම යි.

ධර්මපාල තුමාට මෙදා සිදු වන අසාධාරණය

ධර්මපාල තුමාට අද සිදුවන විශාලත ම අසාධාරණය නම්, එතුමන්ට එදා කෙනෙහිලි කම් කළ පිරිස් ජාතික වීරවරයන් ලෙස දක්වන අතර ම, එතුමන් ද එම ලැයිස්තුවේ තවත් එක් අයෙකු ලෙස දැක්වීම ය. ධර්මපාල තුමාගේ චරිතය ගැන කියවෙන බොහෝ අවස්ථාවන් හි දී, එකල එතුමන් හට විඳින්නට වුනු අසාධාරණය යටපත් කෙරෙයි. ඊට හේතුව එකල විසූ කළු සුද්දන්ගේ ව්‍යාජ ප්‍රතිරූපයට හානියක් වනු දැකීමට මෙකල වෙසෙන කළු සුද්දන් දක්වන අකමැත්ත විය හැකි ය.  විශේෂයෙන් ම, පරම විඥානාර්ථවාදියෙකු වූ ස්ටීල් ඕල්කට් තුමා විසින් ශ්‍රී දළදා වහන්සේ ගැන සිදු කර ඇති අපහාසාත්මක ප්‍රකාශයත්, ධර්මපාල තුමා ඊට දැක් වූ විරෝධයත්, සූක්ෂම ලෙස සැඟවීමට බොහෝ අයෙක් උත්සාහ කරති.  එසේ ම, පසු කාලීනව ඕල්කට් තුමා සමග, ධර්මපාල තුමා සහ හික්කඩුවේ ශ්‍රී සුමංගල හිමියන් අමනාපයෙන් පසු වූ බව ද අපෙන් සඟවනු ලබේ.  මෙම කරුණු, ඩේවිඩ් කරුණාරත්න, නැසීගිය ආනන්ද ගුරුගේ වැනි වියතුන් විසින් ලියන ලද කෘතීන් වල සඳහන් ය. 

අද ධර්මපාල තුමා ගැන කතා කරන විට, බොහෝ දුරට ඉස්මතු කෙරෙන්නේ බුද්ධගයාව බේරා ගැනීමට එතුමා ගෙන ගිය වැඩ පිළිවෙල පමණි.  එතුමන්ගේ එම මෙහෙය අමතක කළ යුතු බව කීමට තරම් අපි කුහක නොවෙමු.  එසේ ම එතුමන්ගේ අභීත නායකත්වය නොවන්නට බුද්ධගයාව බේරා ගැනීම මෙතරම් සාර්ථකව නොවන්නට ද ඉඩ තිබුණි.  මේ සියල්ලට ම වඩා ඉස්මතු කළ යුත්තේ සුදු අධිරාජ්‍යවාදයේ සංස්කෘතික මුහුණුවරත්, අප ඊට මුහුණ දිය යුතු ආකාරයත්, එහි අනාගත ස්වභාවයත් එතුමන් විසින් හඳුනා ගැනීම ය. මෙහි දී, අප විශේෂයෙන් ම සිහිපත් කළ යුතු වන්නේ අධිරාජ්‍යවාදය අනාගතයේ දී ක්‍රියාත්මක වන අයුරු එතුමන් දුටු අයුරු කියවෙන එතුමන්ගේ සුප්‍රකට ප්‍රකාශය යි. 

"මතක තියා ගනිල්ලා,

කවදා හරි සුද්දෝ මේ රට දාලා යනවා. උන් යන්නේ උන්ගේ දරුවෝ වගේ කළු සුද්දෝ විසි තිස් දාහක් මේ රටේ බෝ කළාට පස්සෙ යි. ඊට පස්සේ අපේ රට පාලනය කරන්නේ මේ කළු සුද්දො. උන් සිංහල භාෂාවට, සිංහල සිරිත් විරිත් වලට වෛර කරනවා. උන් උඹලගෙ දරුවන්ට උගන්නාවි ජාති, ආගම්, භාෂා භේදයක් එපා ය කියලා. දෙමළත්, මරක්කලයත්, හම්බයත්, කොච්චියත් බෝරකාරයත් එක යි කියලා. උන් කියාවි මේ රට උන් ඔක්කොටොම අයිති ය කියලා. එහෙම කියලා උන් ඉංග්‍රීසියම රජ කරාවි. පන්සල් වටේ පල්ලි,‍ කෝවිල් හදාවි. උඹලා උඹලෑ වෙනුවෙන් දියසෙන් කුමාරයා ඉපදෙන කල් බලාන ඉන්නවා. උපදින්න ඉන්න දියසෙන්ලා තිඹිරි ගෙයි දී ම මරාදාන්න මේ කළු සුද්දන්ට පුළුවන් බව මතක තියා ගනිල්ලා. අපේ හාමුදුරුවන්ටත් උන් එදාට ඉනා බේතක් දෙනවා. ඊට පස්සේ උඹලෑ කොල්ලො කෙල්ලන්ට ඇටිකෙහෙල් කාපු රිලව් වගේ නියෝ නියෝ ඉන්න සිද්ධ වේවි. "

ජාතිවාදී චෝදනාව

ධර්මපාල තුමා සිය දින පොතෙහි තබන ලද සටහනක් වන මෙම ප්‍රකාශය තුළින් පැහැදිළි වන්නේ, එතුමන් ඒ වන විට හිස ඔසවමින් සිටි බටහිර අධ්‍යාපනය ලත් "කළු සුද්දන්ගේ" පරම්පරාව ගැන නිවැරදි අවබෝධයෙන් පසු වූ බවකි. එහෙත්, අවාසනාවට මෙම ප්‍රකාශය පදනම් කර ගනිමින්, ධර්මපාල තුමා ජාතිවාදියෙකු බව ප්‍රකාශ කිරීමට විකල්ප ගෝත්‍රයේ පිරිස් උත්සාහ දරන අතර  තවත් බොහෝ පිරිසක් ධර්මපාල තුමාට ජාතිවාදී චෝදනාවක් එල්ල වේ ය යන බියෙන් මෙහි අවසන් වගන්ති කිහිපය කපා දමති.  නැතහොත්, මෙම ප්‍රකාශය අදට නොගැලපෙන බව පවසති.  එහෙත්, අද වන විට  එතුමන් එදා පැවසූ සියල්ල සැබෑ වී ඇති බව බොහෝ දෙනෙක් තෙරුම් නොගනිති. 

මේ රට සිංහලයාගේ පමණ ද? 

ධර්මපාල තුමා කියන්න්නේ මේ රට සිංහලයාගේ පමණක් බව ද? සුළු ජාතීන් නමින් හැඳින්වෙන පිරිසට මේ රට අයත් නොවේ ද? සිංහල, දෙමළ, මරක්කල, මැලේ, බර්ගර් සහ වැදි ජනයා ආදී සියලු ජන කොටස් ද, බෞද්ධ, හින්දු, මුස්ලිම්, කතෝලික, ක්‍රිස්තියානි සහ නිර්-ආගමික ආදී සියලු ආගමිකයන් ද මේ රටේ පුරවැසියන් වන බව සැබෑ ය.  මෙම අදහස තව දුරටත් ඉදිරියට ගෙන යමින් අප රට "බහු වාර්ගික, බහු සංස්කෘතික, බහු ආගමික" රටක් බව අයෙක් කියති.  එහෙත්, මෙරට සිංහල බෞද්ධ රටක් බව අපි කියමු.  ඒ, මෙරට බහුතර ජනතාව සිංහල බෞද්ධයන් වීම නිසා නම් නොවේ: සමස්තයක් ලෙස, මෙරට ඉතිහාසය තුළ මෙරටට ම ආවේනික වූ යමක් බිහි වී ඇත් නම් ඒ සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය තුළ වීම නිසා ය.  අදටත් මෙරට දෙමළ ජනයා තම කලා ශිල්ප ආදී අංග ලෙස ගන්නේ දකුණු ඉන්දියාව තුළ බිහි වන ඒවා ය.  මෙරට මුස්ලිම් ජනයා තම සංස්කෘතිකාංග ලෙස හුවා දක්වන්නේ මොනවා ද?  

මෙරට භාවිත කෙරෙන දෙමළ භාෂාව, ඉන්දියාවේ භාවිත වන දෙමළ බසින් වෙනස් වන්නේ ඉතා සුළු වශයෙන් පමණක් වීම, මෙරට එම බස කතා කරන ජනතාවගේ කෙටි ඉතිහාසයට සාක්ෂි දරයි.  එහෙව් තත්ත්වයක් තුළ පවා මෙරට සිංහල බෞද්ධ රටක් නොව බහු සංස්කෘතික රටක් බව කළු සුද්දෝ කියති.  මෙය මෙරට දීර්ඝ සිංහල බෞද්ධ ඉතිහාසය, සෙසු ජන කොටස් වල කෙටි ඉතිහාසයට සම කිරීමක් නොවේ ද?

ධර්මපාල තුමාට කරන ලොකු ම ගෞරවය

අප ඉල්ලා සිටින්නේ සිංහල බෞද්ධ ජනතාවට විශේෂ වරප්‍රසාද ලබා දෙන ලෙස නොවේ; සෙසු ජන කොටස් වලට මෙරටින් පිටව යන ලෙසත් නොවේ.  අප ඉල්ලන්නේ සංස්කෘතියක් ලෙස "සිංහල බෞද්ධ" සංස්කෘතියට මෙරට දී විශේෂ තැනක් ලැබිය යුතු බව ය.  ධර්මපාල තුමාට කරන ලොකුම ගෞරවය වන්නේ වාර්ෂිකව එතුමන්ට පුෂ්පෝපාහාර දැක්වීම නොවේ.  මෙරට ඉතිහාසය තුළ එතුමන් සුවිශේෂී විරුවෙකු වන බවත්, එතුමන් විසින් අවධාරණය කරන ලද සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියට මෙරට හිමි තැන ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමේ වැදගත්කමත් හඳුනා ගැනීම ය.

-දුලන්ජන් විජේසිංහ

යුතුකම සංවාද කවය

www.yuthukama.com

අලියා ගොඩ ගැනීමට නම් ....

[කාටූනයThe Nation ඇසුරෙන් ]

එ.ජා.ප.ය යනු අප රටේ සුවිශේෂී දේශපාලන පක්ෂයකි. එය මෙරට ප්‍රධාන විපක්ෂය වෙයි. එසේ ම එය මෙරට පැරණි ම දේශපාලන පක්ෂ වලින් එකකි. එපමණක් නොව එය, මෙරට මැතිවරණ වලට එකම තරඟ ලකුණක් යටතේ වැඩිම කාලයක් මුළුල්ලේ පෙනී සිටි පක්ෂය යි. ඊටත් වඩා අද වන විට එය මෙරට වැඩියෙන් ම කතා බහට ලක් වන දේශපාලන පක්ෂයක් බවට පත්ව ඇත. එ.ජා.ප.ය දිගින් දිගට ම මැතිවරණ වලින් පරාජයට පත් වීම අද වන විට පක්ෂය තුළත්, රටේත් ප්‍රධාන මාතෘකාවක් බවට පත්ව ඇත. දේශපාලඥයින් එ.ජා.ප.ය අතහැර ආණ්ඩු පක්ෂය සමග එකතු වීම ද සුලබ සිදුවීමක් බවට පත්ව ඇත. එ.ජා.ප. යේ පරාජය අද වන විට පක්ෂයේ අභ්‍යන්තර අර්බූධයක් දක්වා වර්ධනය වී ඇතැ යි කියනු ලැබේ. එසේම එ.ජා.ප. ගැටලුවට විවිධ විසඳුම් ද ඉදිරිපත් වනු ද දැකිය හැකි ය. ඇතැමුන්ට අනුව අද එ.ජා.ප.යේ ඇත්තේ නායකත්වයේ ගැටලුවකි. වත්මන් රනිල් වික්‍රමසිංහයන්ගේ නායකත්වය වෙනස් කර වෙනත් නායකත්වයක් ගෙන එමෙන් ප්‍රශ්නය විසඳිය හැකි බව ඔවුහු කියති. මේ සඳහා යෝජනා වී ඇත්තේ සජිත් ප්‍රේමදාස මහතාගේ නම ය. තවත් පිරිසකට අනුව එ.ජා.ප. නායකත්වය වෙනස් කළ යුතු නැත. ඔවුන්ට අනුව කළ යුත්තේ පක්ෂය ප්‍රතිසංවිධානය කිරීම පමණි. මේ ආකාරයට එ.ජා.ප.යේ අර්බූදය සම්බන්ධ ප්‍රධානත ම මත වී ඇත්තේ මෙම මත දෙක ය. මෙම දෙපිරස අතර මත ගැටුමය කුරුඳු පොලු ගැටුමක් ලෙස පෙනී සිටියේ. මෙම ගැටුම් හමුවේ එ.ජා.ප.යට යළි කෙදිනක හෝ මැතිවරණයක් ජයග්‍රහණය කළ හැකි වෙයි ද? එසේ වීමට නම් පක්ෂය ගොඩ ගත හැක්කේ කෙසේ ද? ඒ සඳහා ඇත්තේ මෙම විකල්ප දෙක පමණ ද? පැරණි වාමාංශික පක්ෂ වලට අත් වූ ඉරණම ම එ.ජා.ප.යටත් අත් වේ ද? මේවා එ.ජා.ප.ය ගැන අයෙකුට ඇතිවිය හැකි ප්‍රශ්න වේ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රමය තුළ ඕනෑම දේශපාලන පක්ෂයක පැවැත්ම තීරණය වන්නේ ජනතා ඡන්දය මත ය. මේ අනුව එ.ජා.ප.යේ අනාගතය ගැන කතා කරද්දී ජනතාව එම පක්ෂය කෙරෙහි දක්වන ප්‍රතිචාරය සැලකිල්ලට භාජනය කිරීම අත්‍යවශ්‍ය බව අපි සිතමු.

ශ්‍රී ලාංකිකයාගේ දේශපාලනික හැසිරීම

ශ්‍රී ලාංකික ජනතාවගේ දේශපාලනික හැසිරීම වෙනම ම සාකච්ඡා කළ යුතු මට්ටමේ ආකර්ෂණීය මාතෘකාවකි. කෙටියෙන් කියන්නේ නම්, අන් සෑම විටක දී ම පාහේ දේශපාලනයේ දී ද ඔවුහු සංයුක්ත වෙති; සංයුක්ත දෑ කෙරෙහි ආකර්ෂණයක් දක්වති. මේ අනුව ඔවුන් ඇලෙන්නේ දේශපාලන කිසියම් දෘෂ්ඨියකට නොව, දේශපාලන පක්ෂයකට ය. දේශපාලන දෘෂ්ඨියක් යනු සාපේක්ෂව වියුක්ත සංකල්පයක් වීමත්, පක්ෂයක් ඒ හා සසඳන කළ වඩා සංයුක්ත වීමත් නිසා ය ඒ. කිසියම් පක්ෂයකට ඇති මෙම ඇල්ම අයෙක් පාරම්පරිකව ද උරුම කර ගනිති. "පාරම්පරික යූ.ඇන්.පී කාරයන්" සහ "පාරම්පරික ශ්‍රී ලංකා කාරයන්" අපට දැකිය හැක්කේ මේ අනුව ය. රටේ සාමාන්‍ය ඡන්ද දායකයා මේ ආකාරයට ක්‍රියා කරද්දී, රටේ දේශපාලන පක්ෂ බොහෝ විට ක්‍රියා කරන්නේ කිසියම් දේශපාලන දැක්මකට අනුව ය. එහෙත්, කිසියම් දේශපාලන පක්ෂයකට ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන හෝ එම පක්ෂයේ ජයග්‍රහනය වෙනුවෙන් වැඩ කරන හෝ ජනයා අදාළ දේශපාලන පක්ෂයේ දෘෂ්ඨිය සෑම විට ම දරන බව ඉන් අදහස් නොවේ. එම පිරිස ආකර්ෂණය වන්නේ එම පක්ෂයට අදාළ වූ දෘෂ්ඨියට නොව, පක්ෂයේ සංයුක්ත වූ ක්‍රියා කලාපයට ය. එ.ජා.ප.ය යනු ලිබරල්වාදය සිය දේශපාලන මතය කර ගත් දේශපාලන පක්ෂයකි. එහි සාමාජිකත්වය දරන ඇතැම් දේශපාලඥයෝ ලිබරල්වාදීන්ගේ ජාත්‍යන්තර සමුළු පවා නියෝජනය කරති. ලිබරල්වාදය අගය කරන සාමාන්‍ය ජනයා අතර ද බොහෝ විට එ.ජා.ප.යට ඡන්දය ප්‍රකාශ කරන්නෝ වෙති. එහෙත්, එම පක්ෂයට ඡන්දය දෙන සියලු ම දෙනා හෝ ඉන් අතිමහත් බහුතරය ලිබරල්වාදී යැ යි කිව නොහැකි ය. අප එසේ කියන්නේ එ.ජා.ප.යට ඡන්දය දෙන බහුතරයක් දෙනාගේ ආකල්පත්, සාමාන්‍යයෙන් ලිබරල්වාදියෙකු සතු ආකල්පත් අතර වෙනසක් ඇති නිසා ය. ශ්‍රී.ලං.නි.ප., ජ.වි.පෙ., හෙළ උරුමය, දෙමළ සන්ධානය ආදී බොහෝ පක්ෂ වලට ද මෙම තත්ත්වය පොදු ය. තව ද එ.ජා.ප. ය තුළ සවිඥානිකව ලිබරල්වාදී පතිපත්ති දරන දේශපාලඥයන් සිටිය ද එහි ක්‍රියාකාරී දේශපාලනයේ යෙදෙන සියලු දෙනා එම මතය දරන බව ඉන් අදහස් නොවේ. එහෙත්, සමස්තයක් ලෙස පක්ෂය ලිබරල්වාදී ප්‍රතිපත්ති දරන්නේ යැයි අපට කිව හැකි ය.

එ.ජා.ප.ය සහ ජාතික මතය

මෙරට පළමු පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණය පැවැත්වෙන්නේ 1947 වසරේ දී ය. ලංකා සම සමාජ පක්ෂය වැනි වාමාංශික දේශපාලන පක්ෂ අභිබවමින් එම මැතිවරණය ජය ගෙන ආණ්ඩුව පිහිටුවන්නේ එ.ජා.ප.ය යි. එම මැතිවරණයෙන් තෝරා ගනු ලැබූ දේශීය නායකයන්ට බ්‍රිතාන්‍යයන් සිය පාලනය භාර දෙන්නේ (ඊනියා නිදහස ලැබෙන්නේ) ඊළඟ වසරේ දී ය. මේ නිසා ම එ.ජා.ප.ය යනු අප රටට නිදහස දිනා දුන් පක්ෂය බවට විහිළු සහගත ප්‍රකාශ කිරීමට ද අයෙක් ඉදිරිපත් වෙති. ඒ කෙසේ වෙතත් මෙම මැතිවරණ ප්‍රතිඵලයෙන් ප්‍රකාශ වුනේ මෙරට ජනතාව සමස්තයක් ලෙස මාක්ස්වාදය හෝ වෙනත් වාමාංශික දේශපාලන මතයකට වඩා ලිබරල්වාදී ප්‍රතිපත්ති අනුමත කරන බව නොවේ. එසේ නම්, එ.ජා.ප.ය අදාළ මැතිවරණයෙන් ජය ගත්තේ කෙසේ ද? එය හුදු අහඹු සිදු වීමක් ද? එය අහඹු සිදු වීමක් වුවත් නැතත් එම මැතිවරණයේ දී පක්ෂය වටා ගොනු වූ පිරිස දැඩිව පක්ෂයට ඇලීම හරහා එතැන් සිට "පාරම්පරික යූ.ඇන්.පී කාරයන්" පිරිසක් නම් බිහි වී ඇති බව පෙනී යයි. මෙහි දී මෙම පිරිස එ.ජා.ප.යට ම ගොනු වූයේ ඇයි ද යන්න වටහා ගැනීම වැදගත් ය. අධිරාජ්‍යවාදයෙන් වසර පන්සියයකට ආසන්න කාලයක් බැට කමින් සිටි මෙරට ජනතාවට ඉන් මිදීමේ දැඩි අවශ්‍යතාවක් ඒ වන විට මතු වී තිබෙන්නට ඇති බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ. එපමණක් ද නොව අධිරාජ්‍යවාදයෙන් නිදහස් වීම යනු දේශපාලන, ආර්ථික හා සංස්කෘතික යන එහි සංරචක තුනෙන් ම නිදහස් වීම බවට අවිඥානික අදහසක් මෙරට ජනයා තුළ තිබෙන්නට ඇත. විශේෂයෙන් මෙරට ජාතික ව්‍යාපාරය මගින් එවැනි මතයක් මෙරට ජනයා තුළ ඇති කරන්නට ඇත. විශේෂයෙන් ධර්මපාල තුමා ප්‍රධාන නායකයන් සිය ව්‍යාපාර වලදී සංස්කෘතික නිදහසට මූලික තැනක් දී ක්‍රියා කළ අතර, එම සටන් වලට සාමාන්‍ය ජනයා අතර විශාල ප්‍රසාදයක් හිමි විය. එහෙත්, එම ව්‍යාපාරය දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් බවට පත් නොවීම ජාතියේ අවාසනාවක් බව කිව යුතු ම ය. මෙවැනි තත්ත්වයක් තුළ 1947 මැතිවරණය යනු ජාතික මතය ප්‍රබල වූ
අවස්තාවක් ලෙස අපට සඳහන් කළ හැකි ය.

1947 මැතිවරණයට තරඟ කළ ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ දෙක වූ ලංකා සමසමාජ පක්ෂය සහ එ.ජා.ප.ය අතරින්, සමසමාජ පක්ෂය සංස්කෘතික නිදහසක් ගැන ඍජුව හෝ වක්‍රව කතා කළේ ම නැති තරම් ය. එම පක්ෂයේ සංස්කෘතික ප්‍රතිපත්තිය එදා මෙන් ම අද ද ජාතිකත්ව විරෝධී (විශේෂයෙන් ම සිංහල බෞද්ධ විරෝධී) ලෙස සකස් වී ඇත. එහෙත්, එ.ජා.ප.ය එකළ සංස්කෘතික නිදහසක් ගැන කතා කළ බවක් ඉන් නොකියවෙයි. එහෙත් සමසමාජ පක්ෂයට සාපේක්ෂව එ.ජා.ප.යේ සහ එහි නායකයන්ගේ ප්‍රතිපත්ති සහ සංයුක්ත වැඩ පිළිවෙල ජාතිකත්ව හිතවාදී බව මෙරට වැසියන්ට හැඟී යන්නට ඇත. එවකට එ.ජා.ප. නායක ඩී. එස්. සේනානායක මහතා අමධ්‍යප ව්‍යාපාරය වැනි ව්‍යාපාර වලට සම්බන්ධ වී සිටීම, මෙරට කෘෂිකර්මයේ සහ වාරිමාර්ග ක්ෂේත්‍රයේ උන්නතියට එතුමා අනුගමනය කළ වැඩ පිළිවෙල ආදී සංයුක්ත කරුණු නිසා එතුමා ජනප්‍රසාදයට පත් වී ඇති බව පැහැදිලි ය. සමසමාජ පක්ෂයට වුව ද එවකට යම් තාක් ඡන්ද සංඛ්‍යාවක් ලබා ගැනීමට හැකි වූයේ එහි නායකයින් අධිරාජ්‍ය විරෝධී සටන් මෙහෙය වීම නිසාය. එහෙත්, 1948න් පසුව ඔවුන්ගේ සිංහල බෞද්ධ විරෝධී ප්‍රතිපත්ති ඔවුන්ට ම පාරාවළල්ලක් වී, අද වන 
විට නිෂ්ක්‍රීය දේශපාලන පක්ෂයක් බවට පත්ව ඇත.

එ.ජා.ප.ය නමැති දේශපාලන පක්ෂය නිර්මාණය කරනු ලබන්නේ යටත්විජිත යුගයේ ප්‍රභූ පිරිසක් විසිනි. එහි නායකත්වය හිමි වූයේ ද එම පිරිස නියෝජනය කළ පිරිසකට ය. එහි ප්‍රතිපත්ති සකස් වූයේ ද එම පිරිසෙහි තීරණ මත ය. එ.ජා.ප.ය ලිබරල්වාදී පක්ෂයක් වන්නේ ඒ ආකාරයට ය. මේ අතර, කලින් සඳහන් කළ ආකාරයට, එ.ජා.ප.යට ඡන්දය දෙන පිරිසෙහි ආකල්ප සමස්තයක් ලෙස ඊට වෙනස් විය. බොහෝ විට අවිඥානිකව වුව ද, ඔවුන්ගේ අභිප්‍රාය ජාතිකත්වය මත පදනම් විය. නිදහසින් පසුව වුව ද එ.ජා.ප. නායකයන් වූ ඩී. එස්. සේනානායක සහ ඩඩ්ලි සේනානායක යන මහතුන්ගේ යම් ජාතිකත්වයක් දක්නට ලැබුණි. මේ නිසා ඔවුන්ගේ ඇතැම් ජාතිකවාදී ප්‍රතිපත්ති මගින් සිය ලිබරල් ප්‍රතිපත්ති ආවරණය කර ගැනීමට ඔවුහු සමත් වූහ. නැති නම් දැඩි ලිබරල්වාදී දේශපාලන දෘෂ්ඨියක් ඔවුන් දෙදෙනාට නොතිබෙනට ඇත. භික්ෂූන් වහන්සේලා ප්‍රමුඛ ජාතික ව්‍යාපාරයේ හඬට කන් දෙන ලක්ෂණයක් ද මේ දෙදෙනා තුළ ම තිබිණි. පොහොය දින නිවාඩුව ක්‍රියාත්මක කිරීම එවැනි උපදෙස් හරහා එ.ජා.ප. රජයක් විසින් ගනු ලැබූ එක් ප්‍රගතිශීලී තීරණයක් ලෙස පෙන්වා දිය හැකි ය. කෙසේ වෙතත් ලංකාවේ මැතිවරණ ජයග්‍රහණය කෙරෙහි සෑම විට ම ජාතික ව්‍යාපාරයේ මතය ම නොහොත් සංස්කෘතික කරුණු ම හේතු වූ බව ඉන් අදහස් නොවන බව කිව යුතු ය. ඒ සඳහා වෙනත් දේශපාලන හා ආර්ථික කරුණු ද බල පෑ බව 
ඇතැම් මැතිවරණ ප්‍රතිඵල දෙස බැලූ කළ පෙනී යයි.

එ.ජා.ප.ය සහ ශ්‍රී.ලං.නි.ප.ය

බණ්ඩාරනායක මහතා විසින් 1951 දී ශ්‍රී.ලං.නි.ප.ය පිහිට වනු ලබන්නේ තවත් ලිබරල් මතධාරී පක්ෂයක් ලෙස ය. ඔක්ස්ෆර්ඩ් හි සිට කළු සුද්දෙකු ලෙස මෙරටට සැපත් වන බණ්ඩාරනායක මහතා එවැනි ප්‍රතිපත්තියක් දැරීම ස්වභාවික ය. එහෙත් මෙරට ජනයා බලාපොරොත්තු වන දේශපාලනය කුමක් දැ යි ඉවක් ඒ මහතාට තිබිණ. 1956 වන විට එම පක්ෂය ජාතිකත්වයේ පක්ෂයක් බවට පත් වන්නේත්, රටේ ජාතික බලවේග එම පක්ෂය වටා එක් රොක් වන්නේත් මේ ඉව අනුව සිදු කෙරෙනා පක්ෂයේ ප්‍රතිපත්තිමය වෙනස් කම් නිසා ය. 1948-56 කාලය තුළ එ.ජා.ප. රජය විසින් ගත යුතුව තිබූ ක්‍රියාමාර්ග රැසක් 1956 දී ශ්‍රී.ලං.නි.ප ප්‍රමුඛ පෙරමුණෙහි මැතිවරණ පොරොන්දු බවට පත් වන්නේත් මේ අනුව ය. විශේෂයෙන් ම ගුණපාල මලලසේකරයන්ගේ ප්‍රධානත්වයෙන් යුතු බෞද්ධ තොරතුරු පරීක්‍ෂණ සභාවේ වාර්තාව මේ වන විට ඉදිරිපත් ව තිබුණි. එපමණක් ද නොව පැවති එ.ජා.ප. රජය මෙම වාර්තාව නොසලකා කටයුතු කිරීමත්, බණ්ඩාරනායක මහතා ප්‍රමුඛ පෙරමුණ එම නිර්දේශ පිළිගැනීමත් නිසා එ.ජා.ප.ය වටා සිටි ජනතාවගෙන් කොටසකුත්, වාමාංශික දේශපාලන පක්ෂ වලින් ගිලිහෙමින් තිබූ කොටසකුත් තමා වටා ගොනු කර ගැනීමට ශ්‍රී.ලං.නි.ප.ය සමත් විය. ශ්‍රී ලාංකික ජනතාව සමස්තයක් ලෙස ගත් කළ කිසියම් දේශපාලන පක්ෂයකට තදින් ඇලෙන බව අපි කලින් සඳහන් කළෙමු. එසේ ම ඔවුහු එම පක්ෂය හැර වෙනත් දේශපාලන පක්ෂයකට ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීමට දක්වන්නේ ද දැඩි අවස්ථිතියකි. එහෙත්, එවන් ජන කොටසක් වුව ද ඉතා ප්‍රබල සංයුක්ත කරුණක දී තම ඡන්දය වෙනස් කිරීමට පෙළඹිය හැකි ය. 1956 දී සිදු වූයේ එවැන්නකි. 1959 දී බණ්ඩාරනායක මහතා ඝාතනය නොවන්නට, එ.ජා.ප.යේ අද පවතින ආකාරයේ අර්බූදයක් ඇති වන්නේ එකළ ය. ශ්‍රී.ලං.නි.ප. සාර්ථකත්වය පිටුපස වූ රහස පොදු ජන අවශ්‍යතාවය මත සිය ප්‍රතිපත්ති වෙනස් කර ගැනීම බව එ.ජා.ප.ය එදා තේරුම් නොගත් කරුණ විය. ඔවුන් එය අද ද තේරුම් ගත් බවක් නොපෙනේ. ප්‍රතිපත්ති වෙනසක් වෙනුවට නායකත්ව වෙනසක් ගැන එ.ජා.ප.යේ බොහෝ දෙනෙකු කතා කරන්නේ එබැවිනි. 1959 න් පසුව ශ්‍රී.ලං.නි.ප.ය වුව ද වාමාංශික පක්ෂ සමග සන්ධාන ගත වීම හේතුවෙන් ජාතිකත්වයෙන් අපගමනය වූ අවස්ථා ද දැකිය හැකි විය. මේ නිසා ම 1977 දක්වා ම එ.ජා.ප. ඡන්ද පදනම අභියෝගයට ලක් 

නොවේ.

එ.ජා.ප.යට වැරදුනු තැන

එ.ජා.ප.ය සෑම විට ම තම මැතිවරණ සටන් පාඨය බවට පත් කර ගත්තේ සරල ආර්ථික කරුණකි. එනම් "බඩු මිළ අඩු කිරීම" යි. මෙය හොඳ සටන් පාඨයක් බව සැබෑ ය. එහෙත්, එය සෑම විට ම හොඳ ම සටන් පාඨය වූයේ නැත. රටේ ඒකීය භාවය සුරැකීම, සංස්කෘතිය ආකරක්ෂා කිරීම වැනි සටන් පාඨ එ.ජා.ප.යට ගෝචර වූයේ නම් ඒ ඉතා අඩුවෙනි. "බඩු මිළ" රටේ ප්‍රමුඛ ප්‍රශ්නය බවට පත් වූ කාල වකවානු තිබුණි. එම කාල වල දී එ.ජා.ප.යට ජය අත් විය. 1977 හා 2002 මැතිවරණ වල දී ප්‍රමුඛ වූයේ ජනතාවගේ කුස ගින්න යි.. එහෙත්, ඒ සෑම අවස්තාවකින් ම පසුව ඊට වඩා ප්‍රබල සටන් පාඨයක් විපක්ෂයට නිර්මාණය කර දීමට එ.ජා.ප. රජයන් සමත් විය. එ.ජා.ප.යේ වත්මන් කඩා වැටීම කෙරෙහි 1977 සිට මේ දක්වා සිය පක්ෂය නායකත්වය දුන් රජයන්ගේ ක්‍රියා කලාප හේතු වූ බව අපගේ අදහස වේ. 1970-77 සමගි පෙරමුණු රජයේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය හේතුවෙන් ජනතාව අධික පීඩාවකට ලක් වන්නේ, "රටේ අත්‍යවශ්‍ය භාණ්ඩ සුලබ කිරීම හා බඩු මිළ අඩු කිරීම" ආදී සටන් පාඨ ඔස්සේ එ.ජා.ප.යට අති විශාල ජන වරමක් 1977 දී ලැබෙයි. මෙම ජන වරමින් උද්දාමයට පත් වන එ.ජා.ප. රජය නතර වන්නේ අති ලිබරල්වාදී ප්‍රතිපත්ති ලඟ ය. මෙය අතීත එ.ජා.ප. රජයන්ගේ ක්‍රියා කලාපයට හාත්පසින් ම වෙනස් තත්ත්වයකි. නොඑසේ නම්, අප දකින ආකාරයට මෙය එ.ජා.ප.ය විසින් තමාගේ ම වල කපා ගැනීමකි. එහි දී රට විවෘත ආර්ථික ක්‍රමයක් වෙත ඇද දමනු ලැබිණි. රාජ්‍ය අංශය ශක්තිමත් කරනු වෙනුවට රාජ්‍ය දේපොළ පුද්ගලීකරණය කරනු ලැබිණි. දෙමළ ජාතිවාදය හා ත්‍රස්තවාදය මැඩ පවත්වනු වෙනුවට ඒ දෙකම පෝෂණය කරන ක්‍රියා කලාප ඇතැම් විට අනුගමනය කරන ලදී. කුප්‍රකට ඉන්දු-ලංකා ගිවිසුම ඔස්සේ රටේ ස්වාධිපත්‍යය ඉන්දියාවට යට කර දෙනු ලැබිණි. මේවාට එල්ල වූ විරෝධය ටයර් සෑ සහ වධකාගාර ඔස්සේ මැඩ පවත්වන ලදී. ත්‍රස්තවාදීන්ට ආයුධ සහ වෙනත් පහසුකම් ලබා දෙන ලදී. මේ සියල්ල රටේ ජනතාව විසින් ඉල්ලා සිටිනු ලැබූ දෑ වෙනුවට රටට ආගන්තුක ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කිරීමේත්, පැලැස්තර විසඳුම් වලත්, අවස්ථාවාදයේත් ප්‍රතිඵළ විය. 2002 න් පසුව ද සිදු වූයේ මෙවැනි ම තත්ත්වයකි. මේ සියලු හේතු නිසා එ.ජා.ප.යෙන් ගිලිහෙමින් තිබූ ජනතා ප්‍රසාදය 2009 යුධ ජයග්‍රහණයෙන් පසුව තමා වටා ගොනු කර ගැනීමට මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා සමත්ව ඇත. රාජපක්ෂ මහතා පරිපූර්ණ නායකයෙක් බවත්, ශ්‍රී.ලං.නි.ප.ය පරිපූර්ණ පක්ෂයක් බවත් මින් නොකියවෙයි. එහෙත්, මෙරට ජාතික බලවේග විසින් ඉල්ලා සිටින්නේ කුමක් ද යන්නත්, තම ස්ථාවරත්වය ගොඩ නඟා ගත හැක්කේ ඒවා ඉටු කිරීමෙන් බවටත් අදහසක් ඔවුන් සතුව තිබුණි. ඔවුන්ගේ වුව ද අනාගතය තීන්දු වන්නේ එකී මගෙහි ගමන් කිරීමෙන් මිස ඉන් අපගමනය වීමෙන් නොවන බව මෙහි දී කිව යුතු ම ය. 1994 මහ මැතිවරණය වන විට තත්ත්වය උඩු යටිකුරු වී තිබිණි. එහි දී චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග මහත්මිය ප්‍රමුඛ පෙරමුණ සාම සාකච්ඡා, බලය බෙදීම් ගැන කතා කළේ ය. මේ නිසා එකල ශ්‍රී.ලං.නි.ප.යට සාපේක්ෂව එ.ජා.ප.යේ ජාතිකත්වක් පෙනුන ද, ජනතාවට එම කරුණ එම මැතිවරණයේ දී වැදගත් නොවිණි. 1977-94 කාලයේ එ.ජා.ප. ක්‍රියා කලාපය නිසා එම මැතිවරණයේ දී රටේ ඒකීය භාවයට වඩා කෙසේ හෝ එ.ජා.ප.ය ගෙදර යැවීම ය ජනතාවට

වැදගත් වූයේ ය. එය එ.ජා.ප.යේ මෙන් ම රටේ ද අවාසනාව විය.

මත වරනිඳු ගොඩ ගැනීම

අද මැතිවරණ වලින් සන්ධාන රජය ජය ගන්නේ ඔවුන්ගේ දක්ෂතාවයකටත් වඩා එ.ජා.ප.යේ ප්‍රතිපත්තිමය අදක්ෂභාවය නිසා බව කිව හැකි ය. රාජපක්ෂ රජයේ වුව ද ඇතැම් බොහෝ ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති ජාතිකත්වයට බර යැ යි කිව නොහැක. කැසිනෝ සහ සංචාරක ව්‍යාපාරය මූලික කර ගත් ආර්ථික ක්‍රමයක් වෙත ආණ්ඩුව නැඹුරු වෙමින් පවතින බව පෙනෙන්නට තිබේ. මේවා වත්මන් ආණ්ඩුවෙන් ජනතාව බලාපොරොත්තු වූ දෑ නොවේ. 2002 දී බලයට පත් එ.ජා.ප. රජය ජනතා අප්‍රසාදයට පත් වීමට ද එම රජය අනුගමනය කළ මෙවැනි ප්‍රතිපත්ති ද එක හේතුවක් වූ බව අපට මතක ය. එවැනි තත්වයක් යටතේ වුව ද ජනතාව තවමත් රජය ආරක්ෂා කිරීමට පෙළඹෙන්නේ යුද්ධය නිමා කිරීමට කළ ගුණ දැක්වීමක් ලෙස සිතීම විහිළුවකි. මේ රජය යටතේ රටේ ඒකීයභාවය රැකෙන බවට විශ්වාසයක් ජනතාව තුළ ගොඩ නැඟී ඇත. මේ ආණ්ඩුව ගෙදර යැවීමට නම්, බලයට ගෙන ඒමට සුදුසු විකල්පයක් ජනතාවට පෙනිය යුතු ය. ජනතාව බලාපොරොත්තු වන ක්‍රියාමාර්ග වලට වඩා, රටට අනවශ්‍ය මතවාද වලින් මත් වීමට යාමෙන් එ.ජා.ප.ය මුල සිටම මඩ ගොහොරුවක ගිලීම ඇරඹී ඇත. මුල දී ම තමා ලද අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන ගෙන ඉටු කළ හැකිව තිබූ කාර්යයන් ශ්‍රී.ලං.නි.ප. ප්‍රමුඛ රජයන්ට කිරීමට ඉඩ දී බලා සිටීම මගින් එ.ජා.ප.ය සිය ඡන්ද පදනම අහිමි කර ගෙන ඇත. ඔවූනට නිවැරදි දැක්මක් තිබුණි නම් 1980 දශකය අග දී ම කොටි ත්‍රස්තවාදය පරාජය කිරීමට තිබුණි. අඩු ම තරමේ 2002 දී ලැබුණු ජන වරමින් වත් නිසි ප්‍රයෝජනය ගෙන, රෑ වැටුණු සටන් විරාම වලේ දවල් නොවැටී කොටි පරාජය කිරීමට එ.ජා.ප. රජයට තිබුණි. තම රජයක් යටතේ, රටේ ඒකීයභාවය අභියෝගයට ලක් නොවන බවටත්, බලය බෙදීම් නොකෙරෙන බවටත්, කැසිනෝ සහ සංචාරක ව්‍යාපාර මත පදනම් වූ අර්ථ ක්‍රමයක් වෙත නොයන බවටත්, කුඩු සහ එතනෝල් රජ නොවන බවටත් සහතිකයක් දීමට එ.ජා.ප.යට හැකි ද?

2009 යුධ ජයග්‍රහණයෙන් පසුව කිරි බත් කෑ, රතිඤ්ඤා පත්තු කළ උන් අතර එ.ජා.ප. පාක්ෂිකයන් ද විය. ඔවුහු අවංකව ඒ ගැන සතුටු වූහ. ඉන් ප්‍රකාශ වූයේ රටේ ඒකීයභාවය, භෞමික අඛණ්ඩතාවය ඔවුන්ගේ ඇති කැමැත්ත යි. අවාසනාවට "ඕනෑම ගොනෙකුට යුද්ධ කිරීමට හැකි බව" දැන සිටි එ.ජා.ප. නායකයෝ ජනතාව තමන්ගෙන් බලාපොරොත්තු වන්නේ එය බව නොදැන සිටියහ. යුද්ධ නොකෙරූ එ.ජා.ප.යට අඩුම තරමේ යුධ ජයග්‍රහණ අවතක්සේරු කිරීමෙන් වැළකී සිටීමට වත් තිබුණි. එහි දී එ.ජා.ප.ය තොප්පිගල හුදු කැලයක් බව නොකියා සිටියා නම් හොඳ ය; මැදවච්චි, පාමංකඩ කතා නොකියා සිටියා නම් හොඳ ය. ඇතැම් විට ජනතාව මෙවැනි කතා විශ්වාස කරමින් ආණ්ඩුවෙන් ගිලිහී තමන් වෙත ආකර්ෂණය වනු ඇතැ යි එ.ජා.ප. නායකයන් සිතන්නට ඇත. එහෙත්, ජනතාව මැතිවරණ ගණනාවක් ඔස්සේ ප්‍රකාශ කළේ එම උපකල්පනයේ වැරැද්ද බව එ.ජා.ප.ය තේරුම් ගත් බවක් නොපෙනෙන්නේ ඔවුන් ජිනීවා යෝජනා ගැන අද කියන කතා අසන විට ය. ඔවුන් ගෙන් ඇතැමෙකුට අනුව මෙම ජිනීවා යෝජනාවලියට යුද්ධයේ සම්බන්ධයක් නොමැත. ඒ වෙනුවට, 2009න් පසුව ආණ්ඩුවේ ක්‍රියා කලාපයත්, ආණ්ඩුවේ වැරදි විදේශ ප්‍රතිපත්තියත් මෙම යෝජනා ගෙන ඒමට හේතුව බව ඔවුහු කියති. එහෙත් මෙවැනි ප්‍රකාශ හරහා ඔවුන් නොකියා කියන්නේ ජිනීවා යෝජනා ගෙන ඒම සාධාරණ බව යැ යි එ.ජා.ප.යට නොවැටහෙන්නේ ද? මේ අතර ආණ්ඩුව අද ද ජනතා සිතුම් පැතුම් මනා ව වටහා ගෙන ඇති සෙයක් පෙනෙයි. එළඹෙන පළාත් සභා මැතිවරණයට දින නියම කර ඇති ආකාරයෙන් ඒ බව පැහැදිළි වේ. ජිනීවා මානව හිමිකම් සැසියේ දී කුමක් සිදු වුවත්, එය යුධ ජයග්‍රහණයට එරෙහි ව ගෙන එන්නක් බව ජනතාව අවබෝධ කර ගන්නා බව රජය දනී. එහෙත්, විපක්ෂ දේශපාලඥයින් කියන්නේ ජනතාවට එසේ නොසිතන ලෙස ය. ඔවුන් ගෙන් සමහරෙකු කියන්නේ මෙම යෝජනා ජනතා අනුකම්පාව දිනා ගැනීමට ආණ්ඩුවේම උවමනාවට බටහිර රටවල් විසින් ගෙන එනු ලබන්නක් බව ය.

මේ අනුව එ.ජා.ප.ය ගොඩ ගැනීමට නම් ප්‍රතිපත්තිමය වෙනසක් වහාම අවශ්‍ය බව කීමට තවත් අටුවා ටීකා අනවශ්‍ය ය. ප්‍රතිපත්ති වෙනස් නොකර නායකත්ව වෙනසක් සිදු කළ ද, නායකත්ව මණ්ඩලයක් පත් කළ විට සිදු වන්නේ පය බරවායට පිටිකර බෙහෙත් බැඳීමකි. රාජපක්ෂ රජයේ වුව ද ඇතැම් බොහෝ ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති ජාතිකත්වයට බර යැ යි කිව නොහැක. මේ මොහොතේ රජය පෙරලීමේ විකල්පය වීමට එ.ජා.ප.ය සිතන්නේ නම් "ජාතික චින්තනය" මත පදනම් වූ ප්‍රතිපත්ති අනුගමනය කිරීම මගින් පමණි එය කළ හැක්කේ. ෆෙඩරල් මතවාදය වෙනුවට රටේ ඒකීයභාවයත්, මෙරට සිංගප්පූරුවක් කරනු හෝ රට පුරා ඇඟලුම් කම්හල් දහසක් ඇති කරනු හෝ වෙනුවට කෘෂි ආර්ථිකයක් මගින් මෙරටට සෞභාග්‍යය උදා කිරීම සිය ප්‍රතිපත්තිය කර ගැනීම මගින් යළි ජනතාව අතරට යාමට එ.ජා.ප.යට හැකි වනු ඇති බව අපගේ විශ්වාසය යි.

 -දුලන්ජන් විජේසිංහ

යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

මැන්ඩෙලාලාගේ සුසමාදර්ශය ....

හිටපු දකුණු අප්‍රිකානු ජනාධිපති නෙල්සන් මැන්ඩෙලා මහතාගේ අභාවය ලොව ම කම්පා කිරීමට සමත්ව ඇත. විවිධ රටවල රාජ්‍ය නායකයෝ ඒ පිළිබඳ සිය ශෝකය පළ කළහ. ඇමරිකානු ජනාධිපති බැරක් ඔබාමා මහතා සහ බ්‍රිතාන්‍ය අගමැති ඩේවිඩ් කැමරන් මහතා ද ඒ අතර වූහ. ධවල මන්දිරයෙහි ඔසවා තිබූ ඇමරිකානු ජාතික ධජය මෙම මරණය වෙනුවෙන් අඩ කුඹු කෙරිණ. සී.එන්.එන් වැනි රූපවාහිනී නාලිකා සිය විකාශන කාලයෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් ඔහුගේ මරණය වෙනුවෙන් වෙන් කළේ ය. මැන්ඩෙලා මහතාට මේ සා විශාල ප්‍රසිද්ධියක්, ගෞරවයක් ලෝකය පුරා හිමි වූයේ ඒ මහතා හිටපු රාජ්‍ය නායකයෙක් වීම නිසා ම නොවේ. ඒ මහතා සුදු වර්ණ භේද වාදයට එරෙහි ව සටන් කළ විමුක්තිකාමියෙක් විය.  මෙම සටන් හේතුවෙන් ම වසර ගණනක් සිර බත් කෑ ඒ මහතා, වර්ණභේදවාදී දකුණු අප්‍රිකානු පාලනය අවසන් කිරීම වෙනුවෙන් අනුගමනය කළ වැඩපිළිවෙල උදෙසා 1993 දී නොබෙල් සාම ත්‍යාගයෙන් ද පිදුම් ලැබී ය. මෙසේ ලෝක ගෞරවාදරයටත්, ප්‍රසිද්ධියටත් පත් තවත් වීවරයෙකු වන්නේ ඉන්දියාවේ මහත්මා ගාන්ධි තුමා ය. ඔහුගේ නම නොබෙල් සාම ත්‍යාගය සඳහා කිහිප වරක් නිර්දේශ වූ අතර, මෙම චරිත දෙක පාදක කර ගනිමින් හොලිවුඩ් චිත්‍රපට පවා නිර්මාණය වී ඇත.

අධිරාජ්‍යවාදීන්ගෙන් ම ගෞරව සම්මාන 

මෙසේ අධිරාජ්‍යවාදයට විරුද්ධ වූ පුද්ගලයන් අධිරාජ්‍යවාදී යැ යි කියන රටවල ම ගෞරවාදරයට පාත්‍ර වන්නේ ඇයි? ඊට හේතුව එම රටවල් සැබවින් ම අධිරාජ්‍යවාදී නොවීම ද? නැතහොත් අකමැත්තෙන් වුව ද ලෝක ජන මතයට හිස නැවීමට එම රටවලට සිදු වී ඇත් ද? නොඑසේ නම් මෙය එම රටවල් අනුගමනය කරන උපක්‍රමයක් ද? එසේත් නැති නම් ඊට හේතුව මැන්ඩෙලා, ගාන්ධි වැනි පුද්ගලයින් සැබවින් ම අධිරාජ්‍ය විරෝධී නොවීම ද? බටහිර අධිරාජ්‍යවාදයට නතු වූ බොහෝ රටවල නිදහස් සටන් ඇති වන්නට ඇත. එම නිදහස් සටන් වලට සම්බන්ධ බොහෝ වීරවරයින් සිටින්නට ද ඇත. එහෙත්, ඒ සෑම විරුවෙක් ම මෙසේ ලෝක මට්ටමෙන් ගෞරවාදරයට පාත්‍ර නොවන්නේ ඇයි? මේ ආකාරයට පුගලයින් කිහිප දෙනෙකු පමණක් ලෝක මට්ටමේ වීරවරයින් බවට පත් වීමේ රහස කුමක් ද? මෙම නායකයින් සමග සංසන්දනය කිරීමේ දී අපේ රටේ අනගාරික ධර්මපාල තුමා, කැප්පෙටිපොල නිලමේ තුමා, වීර පුරන් අප්පු වැනි වීරවරයන්ට හිමිවන තැන කුමක් ද? ඔවුන් අප රටේ නිදහස වෙනුවෙන් සිදු කළ කාර්යභාරය කෙබඳු ද? මෙම ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු ලබා ගැනීමට ප්‍රථම බටහිර අධිරාජ්‍යවාදයේ ස්වභාවය තේරුම් ගැනීම අත්‍යාවශ්‍යය බව අපේ විශ්වාසය යි.

අධිරාජ්‍යවාදී සුසමාදර්ශයේ වෙනසක්....

බටහිර අධිරාජ්‍යවාදය ප්‍රධාන සංරචක තුනක් ඔස්සේ ක්‍රියාත්මක වේ. දේශපාලන, ආර්ථික සහ සංස්කෘතික යනු එම සංරචක තුන වන අතර මේවා එකිනෙකින් ස්වායත්තව (වෙන් වෙන්ව) නොපවතී. මේවායින් එකඳු හෝ සංරචකයකට යටත් වූ රටක් සෙසු සංරචක දෙකට ද යටත් වීම ස්වභාවය යි. මේ අනුව, අධිරාජ්‍යවාදයෙන් නිදහස් වීම යනු, මෙම සංරචක තුනෙන් ම නිදහස් වීම මිස එකකින් හෝ දෙකකින් හෝ නිදහස් වීම නොවන බව අවධාරණය කළ යුතු ය. මෙකී අධිරාජ්‍යවාදය වර්තමානය වනවිට කෙසේ ක්‍රියාත්මක වේ දැ යි අනගාරික ධර්මපාල තුමා කල් තියා ම දුටු බව එතුමා විසින් කරන ලද මෙම ප්‍රසිද්ධ ප්‍රකාශයෙන් පැහැදිලි වෙයි. "මතක තියා ගනිල්ලා කවදා හරි සුද්දෝ මේ රට දාලා යනවා. උන් යන්නේ උන්ගේ දරුවෝ වගේ විසි තිස් දාහක් බෝකලාට පස්සෙයි. ඊට පස්සේ මේ අපේ රට පාලනය කරන්නේ මේ කළු සුද්දෝ." අද වන විට බටහිර ජාතීන්ගේ ඍජු යටත් විජිත ඇත් නම් ඒ අතලොස්සක් පමණි. එසේ නම් ධර්මපාල තුමා මේ ඉඟි කරන්නේ බටහිර යටත් විජිතවාදයේ අනාගත සුසමාදර්ශයක් (පැරඩයිමයක්) ගැන ය. අප එයට නව යටත්විජිතවාදයකැ යි නොකියන්නේ, මුල් යටත්විජිතවාදයේ ම දිඟුවක් ලෙස හඳුනා ගන්නා බැවිනි. මෙම දිඟුව නොහොත් වෙනස ඇති වීම ප්‍රමාද වන්නේ සුද්දන් නොමැතිව වුව ද ඔවුන්ගේ කාර්යය මෙරට දී ඉටු කළ හැකි ආකාරයේ සැලකිය යුතු ස්වදේශිකයින් පිරිසක් සිය යටත් විජිත වල බිහිවන තෙක් ය. මෙම සුසමාදර්ශීය වෙනස දකුණු ආසියානු කලාපය තුළ ඇති වන්නේ 1940 දශකය අග දී ය. සාමාන්‍යයෙන් ඕනෑ ම ක්ෂේත්‍රයක ඇති වන සුසමාදර්ශීය වෙනසක දී සිදු වන්නේ, එම වෙනස පැරැන්නන්ගේ නොසතුටටත්, තරුණයන්ගේ ආකර්ෂණයටත් ලක් වීම ය. මෙම අධිරාජ්‍යවාදී සුසමාදර්ශය ද ඉන්දියාවේ පහළ වන විට ඇති වූ එකී ප්‍රතිරෝධයකට එරෙහි සටනකට ය මහත්මා ගාන්ධි තුමා නායකත්වය ලබා දෙන්නේ. ගාන්ධි තුමාගේ ව්‍යාපාරය වියපත් බටහිර නායකයන්ගේ නොසතුටට හේතු වන්නට ඇතත්, තරුණ නායකයන්ගේ සතුටට, ප්‍රසාදයට හේතු වූවාට සැක නැත. මේ අනුව, දකුණු ආසියානු කලාපය තුළ අධිරාජ්‍යවාදයේ සුසමදර්ශීය වෙනසකට මුල පිරූ ගාන්ධි තුමා බටහිර ලෝකයේ වීරවරයෙකු ලෙසත්, ලෝක ආධිපත්‍යය බටහිරයන් සතු වීම හරහා ලෝක මට්ටමේ වීරවරයෙකු ලෙසත් ඉතිහාස ගත වී ඇත. ශ්‍රී ලංකාව වැනි රටවල් ද මේ අසන්න කාලයක දී අධිරාජ්‍යවාදයෙන් ඊනියා නිදහසක් (මෙහි දී අප ඊනියා යන්න විශේෂණ පදයක් ලෙස යොදා ගන්නේ, සැබවින් ම අධිරාජ්‍යවාදයෙන් නිදහස් වීමක් එහි දී සිදු නොවුන බැවිනි. එහෙත් පහසුව තකා මින් ඉදිරියට විශේෂණ  රහිතව නිදහස යන වචනය ම භාවිත කර ඇත.) ලැබුව ද, අප්‍රිකානු කලාපයේ රටවල තත්ත්වය මීට වෙනස් විය. මෙම කලාපයේ බොහෝ රටවල් මෙම නිදහස ලබන්නේ මීට වසර ගණනාවකට පසුව ය. ඊට හේතු වන්නේ, එම රටවල මෙම නව සුසමාදර්ශය ඇති වීම පිණිස අත්‍යාවශ්‍ය සාධකයක් වූ "කළු සුද්දන් පිරිස" නිසි ආකාරව බිහි වීම ප්‍රමාද වීම ය. මෙම ප්‍රමාදයට හේතු වන්නට ඇත්තේ බටහිර අධ්‍යාපනය මෙම රටවල දී ආසියාතික රටවල තරම් සාර්ථක නොවීම විය හැකි ය.

දකුණු අප්‍රිකාව හෙවත් නොමේරූ දරුවා

ආසියානු, අප්‍රිකානු කලාපයේ සෙසු රටවල් සමග සංසන්දනය කිරීමේ දී දකුණු අප්‍රිකාවේ තත්ත්වය ඉඳුරා ම වෙනස් එකක් විය. දකුණු අප්‍රිකානු රාජ්‍යය බිහි වීම ම මෙම නව සුසමාදර්ශය තුළ නොමේරු දරුවෙකු බිහි වීම වැනි ය. එම රාජ්‍යය බ්‍රිතාන්‍යයෙන් නිදහස ලබන්නේ 1931 දී ය. ඒ, කැනඩාව, ඕස්ට්‍රේලියාව, නවසීලන්තය වැනි සුදු ජාතිකයන් බහුතරයක් වෙසෙන රටවල් නිදහස ලැබීමත් සමග ය. ඊට හේතු වන්නේ දකුණු අප්‍රිකාවේ ද එකී රටවල මෙන් බ්‍රිතාන්‍ය සම්භවයක් සහිත සුදු ජනයා සැලකිය යුතු ප්‍රමාණයක් වාසය කිරීම ය. මේ අනුව,මෙම නිදහස ලබා දීමේ දී දකුණු අප්‍රිකාවේ පාලන බලය හිමි වන්නේ ස්වදේශික සම්භවයක් සහිත කළු ජාතිකයන්ට නොව මෙම සුදු ජාතිකයන්ට ය. ඉන් අනතුරුව, බහුතරය ස්වදේශීය සම්භවයක් සහිත කළු ජාතිකයන් ගෙන් සමන්විත වූ  රටක සිය පාලන බලය රැක ගැනීම උදෙසා සුදු ජාතිකයන් ගත් උත්සාහය යි වර්ණභේදවාදය ලෙස දකුණු අප්‍රිකාවේ දී ඉස්මතු වූයේ. මුල සිට ම වර්ණභේදවාදී ප්‍රතිපත්තියක් දකුණු අප්‍රිකාව තුළ ක්‍රියාත්මක වුව ද, නිදහසින් පසුව සුදු ජාතික ආණ්ඩුව විසින් ක්‍රියාත්මක කරන ලද ඇතැම් ප්‍රතිපත්ති මගින් පැහැදිලි වන්නේ අනාගත "කළු සුද්දන්ගේ" පරපුරක් බිහි වීම වැලක්වීමට ඔවුන් උත්සහ කළ බවකි. පල්ලිය මගින් පවත්වා ගෙන ගිය කළු ජාතිකයන්ට වෙන් වූ පාසල් වලට ලබා දුන් ප්‍රතිපාදන 1950 දශකයේ දී කපා හැරීම මේ සඳහා උදාහරණයක් ලෙස ගත හැකි ය. කෙසේ වෙතත්, මේ වන විට බ්‍රිතාන්‍යයන් ගෙන ගිය ආකාරයේ ම පාලනයක් ගෙන යා හැකි කළු ජාතිකයන් පිරිසක් එරට බිහි වෙමින් සිටි අතර, අප්‍රිකානු ජාතික කොන්ග්‍රසය ලෙස ක්‍රමක්‍රමයෙන් ශක්තිමත් වන්නේ මෙම පරපුර යි. මැන්ඩෙලා මහතා නායකත්වය ලබා දෙන්නේ එම පරපුරට යි. ඔහු සටන් කරන්නේ දකුණු අප්‍රිකානු සුදු රජයේ වර්ණභේදවාදී ප්‍රතිපත්ති වලට එරෙහිව ය. ඔහු සිර ගත වන්නේ සුදු ජාතික ආණ්ඩුව පෙරලීමට ගන්නා උත්සාහ නිසා ය. අධිරාජ්‍යවාදයේ නව සුසමාදර්ශය 1970-80 දශක වන විට ලෝකය පුරා ස්ථාපිත වී තිබූ අවස්තාවක, එය දකුණු අප්‍රිකාව තුළ ක්‍රියාත්මක නොවීම කෙරෙහි බලපාන එරට සුදු ජාතික රජයේ ක්‍රියා කලාපය බටහිර රටවල ම දෝෂදර්ශනයට ලක් වීම ස්වභාවික ය. මෙම සුසමාදර්ශය සිය රටෙහි ස්ථාපිත කිරීමවෙනුවෙන් සටන් වදින මැන්ඩෙලා මහතා බටහිර අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ වීරවරයෙක් වීම ද මේ අනුව ස්වභාවික ය. එම අධිරාජ්‍යවාදයට නතු වූ ලෝකයක එවැන්නෙක් ලෝක මට්ටමේ විරුවෙක් වීම ද ස්වභාවික ය. 

 විසංවාදී නිදහස් සටන් 

සාමාන්‍යයෙන් ආක්‍රමණිකයෙක් සිය යටත් විජිතයන්හි සිය ආධිපත්‍යය පතුරුවන්නේ එක්කෝ බලහත්කාරයෙනි. නැති නම් රැවටීම මගිනි. එවන් ආක්‍රමණිකයෙකුගෙන් සාමකාමීව නිදහස ඉල්ලීම ම විසංවාදී ය. එහෙත්, මැන්ඩෙලා මහතා සහ ගාන්ධි තුමා යන දෙදෙනාගේ ම සටන් සාමකාමී සටන් වූ බව පැවසේ. මේ දෙදෙනා ම දැන් හෝ නොදැන හෝ සිදු කර ඇත්තේ, අධිරාජ්‍යවාදයේ නව ගමන් මග කෙරෙහි ඇතැම් යටත්විජිතවාදයේ පැරණි ආකල්ප දැරූ නායකයන්ගෙන් එල්ල වූ බාධා වලට එරෙහිව සටන් වැදීම ය. තරුණ යටත්විජිතවාදීන්ගේ අභිලාෂයන් ඉටු කිරීමකි. තව ද, මේ දෙදෙනාගේ ම සටන් වල දී යටත්විජිතවාදයේ "සංස්කෘතික" සංරචකය ඉස්මතු නොවීම ද කැපී පෙනෙන ලක්ෂණයකි. අප්‍රිකානු රජ පෙළපතකින් පැවත එන මැන්ඩෙලා මහතා සිය රජ පවුලේ නැති වූ උරුමය වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේ නැත. මිෂනාරි පාසල් හරහා අප්‍රිකානු දරුවන් ක්‍රිස්තියානිකරණය වීම ගැන කතා කළේ නැත. දේශීය ආර්ථිකයක් ගැන කතා කළ ගාන්ධි තුමා දේශීය සංස්කෘතිය රැකීමක් ගැන කතා නොකළේ ය. මේ දෙදෙනා ම ඉල්ලා සිටියේ බටහිරයන් විසින් සිය රටවල ස්ථාපිත කරන ලද පාලන ක්‍රමය තුළ ස්වදේශිකයන්ට හිමි තැන ලබා දෙන ලෙස ය. මෙවැනි නායකයන් අප රට තුළ ද සිටි අතර, ඔවුන් ලෝක මට්ටමේ නායකයන් නොවීමට එකම හේතුව මැන්ඩෙලා, ගාන්ධි වැනි නායකයින්ට සාපේක්ෂව ඔවුන්ගේ ප්‍රතිභාවේ අඩු කම යි. පසු ගිය සියවස මුල දී ඔවුන් විසින් ඉටු කළ මුල් ම කාර්ය භාරය වූයේ, ධර්මපාල තුමා විසින් මෙරට ගොඩ නඟන ලද, ප්‍රධාන වශයෙන් සංස්කෘතික සංරචකය මුල් කර ගත් සටන අඩ පණ කිරීම යි. මහජනයා අතර බෙදා හරින ලද "ධර්මපාල අර්බූදය" නම් පත්‍රිකාවක් මගින් ධර්මපාල තුමාට අපහාස කිරීමට උත්සාහ කිරීම මීට උදාහරණයක් වේ. මෙම උත්සාහය පිටුපස සිටියේ බ්‍රිතාන්‍යයෙන් ම නයිට් නාම දිනූ ඩී.බී. ජයතිලක මහතා බව එකළ ප්‍රකට වී ඇති කරුණකි. 

ගෝත්‍රික කැරලිකරුවා 

ධර්මපාල තුමාගේ සංස්කෘතික සංරචකය මුල් කර ගත් ව්‍යාපාරය එකල දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් බවට පත් කර ගැනීමට නොහැකි වීම අප රටේ අභාග්‍යයකි. අපේ සාම්ප්‍රදායික දේශපාලන නායකත්වය බ්‍රිතාන්‍ය පාලන යුගයේ මුල් අවධියේ දී ම විනාශ කිරීමත්, පසුව මිෂනාරි පාසල් ඔස්සේත්, එම අච්චුවේ ම බෞද්ධ පාසල් ඔස්සේත් බිහි වූ නායකත්වය ධර්මපාල විරෝධී වීමත් ඊට හේතුව යි. මේ නිසා ම 1848 න් පසුව අපේ රටේ නිදහස් සටන් (අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ වචන වලින් ම කියන්නේ නම් "කැරළි") ඇති වී නැත.  එසේම, අන් රටවල ද මෙවැනි නිදහස් සටන් සිදු කළ වීරවරයින් සිටින්නට ඇත. එහෙත්, එම වීරවරයින්ට බටහිර නායකයන්ගේ, බටහිර ජන මාධ්‍ය වල සහ හොලිවුඩ් චිත්‍රපට කරුවන්ගේ ප්‍රසාදයක් හිමි නොවන්නට ද ඇත. ඒ නිසා ම ඔවුන් කිසිවෙකු නොදත් ක්ෂුද්‍ර මට්ටමේ "ගෝත්‍රික කැරළි කරුවන්" බවට පත් වන්නට ඇත. වාසනාවකට කැප්පෙටිපොල, වීර පුරන් අප්පු, අනගාරික ධර්මපාල වැනි වීරවරයින් අපේ ජන හදවත් තුළින් තව ම ගිලිහී නැත.




  - දුලන්ජන් විජේසිංහ

www.yuthukama.com

ගැලරියේ හිඳ සමනල සංධ්වනිය නැරඹීමි

කලාවෙහි කාර්ය භාරය වන්නේ රසිකයා පහන් සංවේගයට පත් කිරීම ය. එබැවින්, රසිකයාගේ මනසෙහි රස ජනිත කිරීම කිසියම් කලා නිර්මාණයකින් අත්‍යවශ්‍යයෙන් ම සිදු විය යුත්තකි. සිනමාව ද කලාවකි. මේ නිසා ම කිසියම් සිනමා නිර්මාණයක උසස් පහත් බව මැනීමේ දී නිර්මාණය මගින් ප්‍රේක්ෂකයා කෙතරම් දුරට රසාශ්වාදයට පත්කරන්නේ ද යන්න අනිවාර්ය නිර්නායකයක් බවට පත් වේ. චිත්‍රපටයේ තේමාව සුන්දර වුවත්, කටුක වුවත්, සමස්ථය සෞන්දර්යාත්මක නොවන්නක් කිසි සේත් ම කලාත්මක චිත්‍රපටයක් විය නොහැක. ඒ කෙසේ වෙතත්, 'ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි යනු සෑම විට ම සෞන්දර්යාත්මක ගුණයෙන් අනූන නිර්මාණ බිහි කරන කලා කරුවෙකි' යනුවෙන් අප සිත් තුළ වූ අදහස නිවැරදි බව ඔහු යලිත් ඔප්පු කර ඇත. සිනමාකරුවෙකු ලෙස ජයන්ත පැමිණ ඇති ගමන් මග කෙටි ය. පසුගිය වසර වන විටත් ඔහු අතින් නිර්මාණය වී තිබුනේ චිත්‍රපට දෙකක් පමණි. එහෙත්, ටෙලි නාට්‍යා කරුවෙකු සහ වේදිකා නාට්‍ය කරුවෙකු ලෙස ජයන්ත විසින් අප තුළ ගොඩ නංවන ලද විශ්වාසය යි ඔහුගේ තෙවන සිනමා නිර්මාණය ගැන බලාපොරොත්තු තබා ගැනීමට අප පොළඹවන ලද්දේ. දැන් ඔහු එම නිර්මාණය ද එළි දක්වා ඇත. දැන් එළඹ ඇත්තේ එම තෙවන සිනමා නිර්මාණය වන "සමනල සංධ්වනිය" රස විඳීමේ අපේ වාරය යි.

චිත්‍රපටය සිය කතාවට මුල පුරන්නේ, 1992 වසරේ දී පුණ්‍යා නම් තරුණියක් (යශෝධා විමලධර්ම) සිය ආදරය ඉල්ලා සිටින රේවත නම් තරුණයෙකුට තම කැමැත්ත ප්‍රකාශ කරමින් ලියු ලිපියක් වාදීෂ දේවමින්ද වික්‍රමනායක නම් පාසල් සිසුවාට (සූර්යා දයාරුවන්) හමුවීමේ සිද්ධියකිනි. ලියුම් බෙදන්නා විසින් විසි කරනු ලබන ලිපි ඕනෑ තරම් කියවා ඇති වාදීෂගේ සිත තුළ කම්පනයක් ඇති කිරීමට පුණ්‍යාගේ ලිපිය සමත් වෙයි. එම ලිපිය පෙම් හසුනකි. එය බොහෝ විට යෞවන ප්‍රේමය සම්බන්ධව වාදීෂගේ පළමු අත්දැකීම බව සිතිය හැකිය. ඒ වන විටත් වාදීෂ කෙරෙහි සිය පාසල් මිතුරියක් වන අහිංසා දැරණියගලගේ (බුද්ධිනි පූර්ණිමා) යම් කැමැත්තක් ඇති බව පෙනුනත්, ඔහු ඒ ගැන කිසිඳු උනන්දුවක් දක්වන බවක් නොපෙනේ. අනෙක් අතට, මෙම ලිපිය රේවත සහ පුණ්‍යාගේ ජීවන මගෙහි සන්ධිස්ථානයකි. සෙසු ලියුම් මෙන් කියවා විසි නොකර, මෙම ලිපිය අයිතිකරුවන්ට ම බාර දීමට වාදීෂට සිතෙන්නේ එබැවිනි. මෙම සිද්ධිය මට එකතරා පැරණි සිංහල චිත්‍රපටයක කතාවක් සිහි ගන්වයි. (චිත්‍රපටයේ නම මට මතක නැත). එයින් කියවුනේ වසර ගණනකට පෙර නැති වූ ලියුම් මල්ලක් නිසා, එහි වූ ලියුම් වලට සම්බන්ධ පුද්ගලයන්ගේ ජීවිත තීරණාත්මක ලෙස වෙනස් වී තිබෙන ආකාරය යි. එහෙත්, මෙවැනි එක් ලියුමක් නැතිවීමෙන් ඔවුන්ගේ ජීවිත වලට වන බලපෑම නොගිනිය හැකි නොවේ දැ යි එස්.එම්.එස්. යුගයේ ජීවත් වන තරුණයෙකු ඇසුවොත් එය පුදුමයට කරුණක් ද නොවේ. ඒ අද වන විට අපට සිතා ගත නොහැකි ආකාරයට සන්නිවේදන තාක්ෂණයේ වෙනස් කම් මගින් අප ජීවිත වෙනස් කර ඇති නිසා ය.

මිනිස් සිත විසිතුරු ය; විවිධාකාර ය. 'කිසියම් අවස්තාවකට අදාලව කෙනෙකු සිතන්නේ මෙසේ ය; මේ ආකාරයට ය;' කියා මනස සාධාරණීකරණය  කිරීමකට යමෙකු පෙළඹෙන්නේ නම් එය අනුවණ කමකි. කෙනෙකුට ඉතා සුළු කොට තැකිය හැකි සිදුවීම් පෙළක්, තවත් පුද්ගලයෙකුගේ සිත තුළ වසර ගණනාවක්, ඇතැම් විට ජීවිත කාලය පුරා ම හොල්මන් කළ හැකි ය. මේ සිද්ධිය අරබයා වාදීෂ තුළ ඇතිවන්නේ අතිශය සංකීර්ණ හැඟීම් සමුදායකි. එය පුණ්‍යා නම් වැඩිහිටි තරුණිය කෙරෙහි ඇතිවන හුදු ප්‍රේමයක් ද නොවේ. 'මලීනා' නම් ලෝක ප්‍රකට ඉතාලි චිත්‍රපටයේ රෙනාතෝ නම් නව යොවුන් වියට පිවිසෙන දරුවාගේ සිතෙහි මලීනා නම් වැඩිහිටි කාන්තාව කෙරෙහි ඇතිවන ආකාරයේ රාගය පෙරටු කර ගත් එකක් ද නොවේ, එය. උක්ත ලිපිය රේවත අතට හෝ යළි පුණ්‍යා අතට හෝ පත් නොවීමෙන් ඔවුන්ගේ ප්‍රේමයට අත් විය හැකි ඉරණම ගැන අනුකම්පා සහගත හැඟීමකින් ඇරඹෙන්නකි. එහෙත්, පසුව කුමාරි උද්‍යානයේ දී පුණ්‍යා දැකීමත් සමග ඇගේ රූමත් බවින් කම්පනයට පත් වන නව යොවුන් තරුණයා තුළ ඇගේ භෞතික රූපය කෙරෙහි යම් ආලයක් (ඇල්මක්) හට නොගත්තා යැ යි ද කිව හැකි නොවේ. පුණ්‍යාගේ පසු පසින් ඇගේ නවාතැන්පොල වෙත යාමට වාදීෂව පොළඹවන්නේ මෙම ඇල්ම ද? එසේ යාමෙන් පසුව අභූත චෝදනාවකට ලක් වන හෙතෙම ඉන් ගලවා ගැනීමට පුණ්‍යා දරන උත්සාහය නිසා ඇය ගැන කිසියම් ගෞරවණීය හැඟීමක් ඔහු තුළ ඇති විනැ යි ද අපට උපකල්පනය කළ හැකි ය. කෙසේ වෙතත්, විවිධ අවස්ථානුකූල සිදුවීම් හේතුවෙන් ලියුම නැවත පුණ්‍යාට ලබා දීම මග හැරී යාමත්, ලිපිය සිය වැඩිමහල් සොයුරා අතට පත් වීමත් නිසා තමා අතින් මහා වරදක් සිදු වූයේ ය යන හැඟීමක් ද වාදීෂ තුළ ජනිත වූවා යැ යි කිව හැකි ය. මේ සියල්ල මුසු වූ වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැකි සංකීර්ණ හැඟීම් ගොන්න සිය සංගීත නිර්මාණ ඔස්සේ වරින් වර එළි දැක්වෙන්නේ මෙතැන් සිට ය. මේ සියල්ලෙහි අග්‍ර ඵලය වන්නේ, වදීෂ අතින් නිමවෙන 'මට මගේ නොවන මගේ ම ආදරයක් තිබුණා' නම් ගීතය යි. චිත්‍රපටය ඇරඹෙන්නේ ම වර්තමානයේ යොවුන් විය පසු කරමින් සිටින වාදීෂ නම් ජනප්‍රිය ගායකයා සහ සංගීතඥයා (උද්දික ප්‍රේමරත්න) මහා ප්‍රසංගයකදී මෙම ගීතය ගායනා කරන අවස්ථාවකිනි. ඒ අතර තුර දිග හැරෙන්නේ ඔහුගේ නොවන වදීෂගේ ආදරය යි. එය ඔහුගේ ප්‍රථම මෙන් ම එක ම ප්‍රේමය යි. එහෙත් එය ඔහුගේ ප්‍රේමය නොවේ. එය, ප්‍රේමය යනු කුමක් දැ යි ඔහුට කියා දුන් අත්දැකීම යි; සිය ජීවිතයෙන් මකා දැමීමට තැත් කරන අත්දැකීම යි. චිත්‍රපටයේ එක දෙබසකින් කියවෙන ආකාරයට පසුගිය වසර විස්සක පමණ කාලය තුළ තරුණියන් කිහිප දෙනෙක් සමග වාදීෂගේ ප්‍රේම සම්බන්ධතා පැවතී ඇතත්, ඒවා අසාර්ථක වී ඇත්තේ, ආදරය ගැන සිතට නැඟෙන සෑම විටක ම සිය මුල් අත්දැකීම විසින් ඔහු පීඩාවට පත් කරනු ලැබීම විය හැක. මේ මහා සංගීතඥයා මධුලොලියෙකු (බේබද්දෙකු) බවට පත් වන්නේ ද මෙම අත්දැකීම අමතක කිරීම පිණිස මත් පැනින් මෝහය කරා යාමට ඔහු පෙළඹෙන නිසා ය. අවසානයේ, හෙතෙම සෞන්දර්යා නම් තරුණියක් (චතුරිකා පීරිස්) සමග යෝජනාවක් ඔස්සේ විවාහ වන්නේ, සිය හැසිරීම් මගින් බිරිය සහ කුඩා දියණිය පීඩාවට පත් කර යි.

අපි විවිධ කාම වස්තූන් විෂයෙහි ලෝභ, ද්වේශ, මෝහාදී සිතුවිලි ඇති කර ගනිමු. අප එසේ කරන්නේ එම වස්තූන්ගේ ස්වභාවය වෙනස් වන සුළු බව ද අමතක කරමිනි. වසර විස්සකට පමණ පසු කුමාරි උද්‍යානයේ දී ම වාදීෂ නැවත පුණ්‍යා මුණගැසෙන අවස්ථාවේ දී අප (සහ වාදීෂ) පෙර දැක තිබූ සුන්දර ස්ත්‍රී රූපය වෙනුවට දුර්වල, වයස් ගත රූපයක් අප දකින්නේ අනිත්‍යතාව ගැන යම් ඉඟියක් ද ලබමිනි. එම අවස්ථාවේ වාදීෂ තුළ මෙන් ම ප්‍රේක්ෂක අප තුළ ද, පුණ්‍යා දැකීමෙන් ඇති වන්නේ කම්පනයකි. ඒ මොහොතේ වාදීෂගේ කළමණාකාරවරයා වන ඩැනීගේ (විල්සන් ගුණරත්න) මුවින් පිටවන වචන කිහිපය නොවන්නට මේ අදහස තවත් තීව්‍ර වීමට ඉඩ තිබුණි. එසේම අප කම්පනයට පත් කරන තවත් හේතුවක් වන්නේ විසි වසරකට පසුව ද පුණ්‍යා එහි තනිව ම දක්නට ලැබීම යි. එහෙත් පසුව කියවෙන්නේ පුණ්‍යා විවාහ වී සිටියේ බ්‍රිගේඩියර් රේවත දිසානායක (රොජර් සෙනවිරත්න) සමග බවත්, ඔහු වසර කිහිපයකට පෙර හමුදා ක්‍රියාන්විතයක දී මිය ගොස් ඇති බව යි. 92 වසරින් පසුව බොහෝ මාර්තු මාස වල ඔවුන් දෙදෙනා කුමාරි උද්‍යානයට පැමිණෙන්නට ඇත. එහෙත් 1993 වසරේ දී කුමාරි උද්‍යානයට පුණ්‍යා පැමිණ ඇත්තේ රේවත සමග නොවේ. එසේ වූවා නම්, ඇතැම් විට වාදීෂගේ ජීවිතය මීට ඉඳුරා ම වෙනස් වීමට ද ඉඩ තිබුණි. ඇතැම් විට ඔහු තුළ වූ විශිෂ්ට සංගීතඥයා එතනින් ම මිය යන්නට ද ඉඩ තිබුණි. මේ සියල්ලේ ම එකතුව අපට මවා දෙන්නේ රසවත් කතාවකි. මේ කතාවේ පාත්‍ර වර්ගයා මුහුණ දෙන අත්දැකීම් රසවත් යැයි කීම වැරදි ය. එහෙත්, එම අත්දැකීම් ඇසුරෙන් අපට ගොනු කර දෙන කතාව රසවත් බව කීම නිවැරදි ය. එම රසවත් කතාව ඉතාමත් සෞන්දර්යාත්මක ලෙස ඉදිරිපත් කිරීමෙන් ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි යලිත් පෙන්වා දෙන්නේ සිනමාකරුවෙකු ලෙස ඔහු සතු ප්‍රතිභාව යි. සමනල සංධ්වනිය වැනි සංගීතය තේමාව කර ගත්, සංගීතමය චිත්‍රපටයක පසුබිම් සංගීතය සහ එහි ගීත වල තනු සහ සංගීතය ගැන කතා නොකරන්නේ නම් මා කරන්නේ විශාල වරදකි. 'කේමදාසයන්ගේ වියෝව ජයන්ත චන්ද්‍රසිරිගේ නිර්මාණ වල සාර්ථකත්වයට හානියක් කළේ ය' යන ප්‍රකාශය මෙම චිත්‍රපටයේ සංගීත නිර්මාණය කළ දර්ශන රුවන් දිසානායකයන්ට කරන අපහාසයක් නොවූවත් ඔහු සිනමා සංගීතඥයෙකු ලෙස පැහැදිලි ඉදිරි ගමනක් ඇත්තෙකු බව මෙතුලින් පසක් කර දෙයි. මගේ දැනුමේ හැටියට මෙය ඔහුගේ ප්‍රථම සිනමා සංගීත අධ්‍යක්ෂණය වෙයි. එහෙත්, විශේෂයෙන් ම චිත්‍රපටයේ සාර්ථකත්වයට මෙහි ගීත වලින් සහ පසුබිම් සංගීතයෙන් සිදු වූ මෙහෙය ඉමහත් ය.

මම සිනමා විචාරකයෙක් නොවෙමි. එහෙත්, මම සිනමා විචාර ද කියවීමට රුචිකත්වයක් දක්වන සාමාන්‍ය සිනමා ප්‍රේක්ෂකයෙක් වෙමි. මට වැටහෙන ආකාරයට ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි යනු සිනමා විචාරකයන්ට වඩා මා වැනි සාමාන්‍ය සිනමා රසිකයන් අතර තැනක් දිනා ගත් චිත්‍රපට කරුවෙකි. ඊට එක් හේතුවක් ලෙස මා දකින්නේ අද්‍යතන සිනමා විචාරකයන් අතර අධිපතිවාදී තේමාවන් වන නිරපේක්ෂ යුද විරෝධය, මනෝ විශ්ලේෂණය, ස්ත්‍රීවාදය ආදිය ජයන්තගේ නිර්මාණ තුළට වස්තු විෂය නොවීම ය. දෙවැනි හේතුව වන්නේ, ජයන්තගේ චිත්‍රපට වල දක්නට ලැබෙන ඔහුට ම අනන්‍ය වූ ශෛලිය යි. ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි සිය නළු නිළි කැල යොදවන්නේ තාත්වික රංගනයක නොවේ. එම රංගනය තුළ කිසියම් ශෛලිගත ස්වරූපයක් මුසු කරවීම මගින් අපූර්ව සෞන්දර්යයක් ගොඩ නැංවීම ඔහු සතු ප්‍රතිභාව යි. මෙහි දී මට 'හතර දෙනෙක් සෙන්පහියෝ' ටෙලි නාට්‍යයෙහි එන එක්තරා ජවනිකාවක් සිහියට නැඟෙයි. 'පාතාල කල්ලියක නායකයා (බුද්ධදාස විතානාරච්චි) සහ එම කල්ලියේ ම සාමාජිකයෙකු වන ඩයනා (බුද්ධික ජයරත්න) අතර බහින් බස් වීමක් සිදු වෙයි. පාතාල නායකයා සිටින්නේ ඇපල් ගෙඩියක් සපමිනි. කෝපයට පත් වන ඔහු එක් වරම ඇපල් ගෙඩිය ඩයනා වෙත දමා ගසයි. ප්‍රහාරයෙන් ගැලවීමට ඩයනා තම හිස පැත්තකට හරවයි. ඇපල් ගෙඩිය ඔහුට පිටුපසින් සිටි වෙනත් පාතාල සාමාජිකයෙකුගේ හිසෙහි වදියි. ප්‍රහාරයට ලක් වන ඔහු සිහි සුන් ව ඇද වැටෙයි.' ඇපල් ගෙඩියක් හිසෙහි වැදීමෙන් සිහි සුන් වන පුද්ගලයෝ අපට සාමාන්‍ය ජීවිතයේ දී මුණ නොගැසෙති. එහෙත්, අදාළ අවස්ථාවේ දී එවැනි සිද්ධියක් මගින් කිසියම් හාස්‍යයක් ද මුසු රසයක් ජනිත කරවීමට ජයන්ත සමත් වෙයි. ඔහු විසින් යොදා ගනු ලබන මෙම "අර්ධ තාත්වික රංගනය" බටහිර හෝ වෙනත් රටක හෝ සිනමාකරුවන් විසින් යොදා ගනු නොලබන්නේ ය යන්න මගේ හැඟීම යි.මේ නිසා ම ජයන්තගේ නිර්මාණ තුළ පාත්‍ර වර්ගයාගේ මෙම හැසිරීම බොහෝ සිනමා විචාරකයන්ට ගැටළුවක් විය හැකි ය. මා "සමනල සංධ්වනිය" නැරඹීමට අසුන් ගන්නේ ම එතුළ ද මෙම ලක්ෂණය බලාපොරොත්තුවෙනි. කුමාරි උද්‍යානයේ දී කාන්තාවන්ට හිරිහැර කරන මැරයන් දෙදෙනා තුළ මෙන් ම, වාදීෂගේ අයියා (පුබුදු චතුරංග) තුළ ද උක්ත "අර්ධ තාත්වික රංගනය" මට දැක ගත හැකි විය. විශේෂයෙන් ම වාදීෂගේ සොහොයුරා සහ මැරයන් දෙදෙනා අතර හුවමාරු වන දෙබස් කිහිපය තුළ තාත්වික බවක් අන්තර්ගත කරනවාට වඩා රසයක් අර්ධ තාත්වික හැසිරීම් යොදා ගනිමින් මතු කිරීමට සිනමාකරුවා සමත්ව ඇත. එමෙන් ම 'බෝඩිමේ අයියාගේ' කාමරයේ එල්ලා ඇති කාන්තා යට ඇඳුම් දැකීමෙන් තරුණිය (දමිතා අබේරත්න) සිහිසුන් වීම තවත් එවැනි ම උදාහරණයකි. මේ නිසා ම ජයන්තගේ මෙම නිර්මාණය ඊනියා බුද්ධිමත් ප්‍රේක්ෂකයා නොව 'ගැලරිය' ඉලක්ක කර ගත් නිර්මාණයක් බව ඇතැම් විචාරකයන් කියනු ඇත. ඔවුන් එසේ කියන්නේ සෞන්දර්යාත්මක ගුණයෙන් හීන, වාර්තා චිත්‍රපට ලෙස සැලකිය හැකි චිත්‍රපට ඉතා විශිෂ්ට නිර්මාණ ලෙස අගය කරන අතර තුර ය.

බොහෝ විට මෙම සිනමා කෘතියට ඊනියා ජාත්‍යන්තර සම්මාන නොලැබෙනු ඇත. එහෙත්, මගේ නිගමනය වන්නේ සමනල සංධ්වනිය විශිෂ්ට සිනමා නිර්මාණයක් බව ය. ඒ මා එය 'ගැලරියේ' හිඳ නැරඹු නිසා ය.

---දුලන්ජන් විජේසිංහ ----

යුතුකම සංවාද කවය

www.yuthukama.com