විදුලොව හෙල්ලූ නලින් චින්තනය

ආචාර්ය නලින් ද සිල්වා මහතා සිය ජීවන ගමන නිමා කළේ 2024 වසරේ මැයි මස 02 වැනිදාය. මෙම ලිපිය එතුමාගේ ගුණ සමරනු වස් 2026 වසරේදී රචනා කෙරෙන්නකි. එතුමාගේ බුද්ධිමය දායාදය අප ප්‍රාර්ථනා කරන ස්වෛරී දේශය නිර්මාණය කිරීමෙහිලා මහත් වූ බලපෑමක් ඇති කරයි. එතුමා හුදු දේශපාලන චින්තකයෙකු පමණක් නොව, භෞතික විද්‍යාඥයෙකු සහ ගණිතඥයෙකු ලෙස මානව දැනුමට එක් කර ඇති දායකත්වය මිල කළ නොහැකිය.

1944 ඔක්තෝබර් 20 වැනිදා පානදුරේදී උපත ලැබූ ඔහු, මෙරට ප්‍රමුඛ පෙළේ අධ්‍යාපන ආයතන කිහිපයකින්ම ශිල්ප හැදෑරීය. ඔහුගේ පියා විදුහල්පතිවරයෙකු වූ අතර මව ගුරුවරියකි. කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයේදී සිංහල වාද විවාද කණ්ඩායමේ නායකත්වය දැරීමෙන් සහ කථිකත්වය සඳහා වූ වීරසූරිය පදක්කම දිනා ගැනීමෙන් පෙනී යන්නේ, ඔහුගේ භාෂාමය සහ තර්කන හැකියාවන් කුඩා කල සිටම වර්ධනය වී තිබූ බවයි.

එතුමා සිය ‘ජාතික චින්තනය’ ඉගැන්වීම් හරහා බටහිර ආධිපත්‍යයේ "මානසික මෝහනය" බිඳ දැමීමට උත්සාහ කළේය. ඒ වෙනුවට දේශීයත්වයේ මුල් බැසගත් ස්වෛරී දැනුම් පද්ධතියක් ආදේශ කිරීමට එතුමා දැරූ ප්‍රයත්නය, සමස්ත ජාතික ව්‍යාපාරයටම ශක්තිමත් පදනමක් සැපයීය. මෙම "ජාතික චින්තනය" වර්ධනය වූයේ 1977 විවෘත ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති සමඟ ඇති වූ සංස්කෘතික පරිහානියට ප්‍රතිචාරයක් වශයෙනි. ආචාර්ය ගුණදාස අමරසේකර මහතා මෙහි පුරෝගාමියා ලෙස සාහිත්‍යමය සහ සමාජීය ප්‍රවේශයක් ලබා දුන් අතර, නලින් ද සිල්වා මහතා ඒ සඳහා අවශ්‍ය ඥානවිභාගාත්මක පදනම සකස් කළේය යන්න මාගේ මතයයි.

ආචාර්ය නලින් ද සිල්වාගේ චින්තනමය මැදිහත්වීම වඩාත් කැපී පෙනෙන්නේ එතුමා සිය තරුණ අවධියේ දැරූ මාක්ස්වාදී භෞතිකවාදී චින්තනය අත්හැරීමත් සමඟය. මාක්ස්වාදය මෙන්ම බටහිර විද්‍යාව ද ග්‍රීක-යුදෙව්-ක්‍රිස්තියානි මතවාදී පදනමක නිෂ්පාදනයන් බව වටහා ගැනීම එතුමා මෙම මාවත තෝරා ගැනීමට හේතු විය. එතුමා නව සමසමාජ පක්ෂයෙන් ඉවත් වූයේ, මාක්ස්වාදය යනු ශ්‍රී ලංකාවේ "ජාතික ගැටලුව" තේරුම් ගැනීමට අපොහොසත් වූ බටහිර ද්‍රව්‍යවාදී නිර්මිතයක් බව පවසමිනි. සංස්කෘතික අනන්‍යතාවන් ඉතිහාසයේ ප්‍රධාන ගාමක බලවේග වන සමාජයක, පන්ති විශ්ලේෂණය පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවන බවට එතුමා තර්ක කළේය.

මාක්ස්වාදය පිළිබඳ ඔහුගේ විවේචනය හුදු දේශපාලනික එකක් පම්නක් නොවීය. ඔහු තර්ක කළේ මාක්ස්වාදය යනු කාර්ල් පොපර්ගේ විද්‍යාත්මක නිර්ණායකයන්ට පවා අනුකූල නොවන, බටහිර යුදෙව්-ක්‍රිස්තියානි චින්තනය මත පදනම් වූ තවත් එක් ‘කතාවක්’ පමණක් බවයි. 1993 දී ඔහු රචනා කළ ‘මාක්ස්වාදයේ දරිද්‍රතාවය’ සහ ‘අපෝහකයේ රූපිකය’ වැනි කෘති හරහා මාක්ස්වාදී ද්‍රව්‍යවාදය සහ දයලෙක්තික තර්කනය එතුමා දැඩි විවේචනයට ලක් කළේය.

1980 මුල් භාගයේදී එතුමා දෙමළ ස්වයං-තීරණ අයිතියට සහය දුන්න ද, පසුව ෆෙඩරල්වාදය යනු රට බෙදීම සඳහා වූ බටහිර මෙවලමක් බව වටහාගෙන ඒකීය රාජ්‍ය ආකෘතිය වෙනුවෙන් සෘජුව පෙනී සිටියේය. එතුමා සිය මතය ස්ථාපිත කිරීම සඳහා මැතිවරණවලට ඉදිරිපත් වීම, පා ගමන් සංවිධානය කිරීම සහ ඕනෑම වේදිකාවක ප්‍රතිවාදීන් මතවාදීව පරාජය කිරීම වැනි අභියෝගාත්මක පියවර සඳහා නොපැකිළිව ඉදිරිපත් විය.

1986 දී ප්‍රකාශිත එතුමාගේ විශිෂ්ටතම නිර්මාණයක් වන ‘මගේ ලෝකය’ කෘතිය මෙරට ශාස්ත්‍රීය සමාජය තුළ පුළුල් චින්තනමය පෙරළියක් ඇති කළේය. එහිදී ඔහු තර්ක කළේ "සත්‍යය" යනු වාස්තවික සොයාගැනීමක් නොව, නිරීක්ෂකයාගේ ඉන්ද්‍රිය පද්ධතිය, මනස සහ සංස්කෘතියට සාපේක්ෂව ගොඩනගන ලද නිර්මාණාත්මක නිර්මිතයක් බවයි. බටහිර විද්‍යාවට එරෙහි එතුමාගේ ප්‍රධාන විවේචනය වූයේ "කාටිසීය ප්‍රාකාරය" ප්‍රතික්ෂේප කිරීමයි; එනම්, නිරීක්ෂකයා සහ නිරීක්ෂණය එකිනෙකින් ස්වායත්ත බවට බටහිර දර්ශනය තුළ ඇති පූර්ව උපකල්පනයයි.

විද්‍යා ලොව තුළ එතුමා "නිර්මාණාත්මක සාපේක්ෂතාවාදය" (Constructive Relativism) හඳුන්වා දුන් අතර, අංශුවල තරංග ස්වභාවය ප්‍රතික්ෂේප කරමින් "විද්‍යාලංකාර විවරණය" (Vidyalankara Interpretation) ඉදිරිපත් කළේය. එසේම, විශ්වය එකවර ත්වරණය (Acceleration) සහ මන්දනය (Deceleration) වන බව පවසන නව විශ්ව න්‍යාය ආකෘතියක් ද ඉදිරිපත් කරමින් බටහිර මතවාදවලට අභියෝග කළේය. ඔහු මෙම ආකෘතිය සඳහා බෞද්ධ අග්ගඤ්ඤ සූත්‍රයේ එන "සංවට්ට" සහ "විවට්ට" යන සංකල්ප භාවිත කළේය.

එතුමා හර්ෂ විජයවර්ධන මහතා වැනි විද්වතුන් සමඟ එක්ව ශ්‍රී ලංකාවේ බින්දුව භාවිතය පිළිබඳ පුරාවිද්‍යාත්මක සාධක මැණික්දෙන සහ සීගිරිය වැනි ස්ථානවලින් සොයා ගැනීමට උනන්දු විය . මෙය ගණිත ඉතිහාසය පිළිබඳ බටහිර ආඛ්‍යානයට අභියෝග කළ අතර, අපේ මුතුන් මිත්තන් දැනුම නිර්මාණය කළවුන් බව ලොවට පෙන්වා දුන්නේය.

උතුරු මැද පළාතේ ආසනික් පිළිබඳ ඇති වූ ආන්දෝලනය එතුමාගේ ක්‍රමවේදය පරීක්ෂාවට ලක් වූ අවස්ථාවක් විය. මෙම උපකල්පනය සඳහා පදනම ලැබුණේ නාථ දෙවියන් ලබා දුන් පණිවිඩයකින් බව නලින් ද සිල්වා මහතා විවෘතව ප්‍රකාශ කළේය. බටහිර විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේද හරහා ආසනික් හඳුනා ගැනීමට නොහැකි වූ විට, දෙවියන් විසින් යෝජනා කරන ලද සුවිශේෂී පරීක්ෂණ ක්‍රමයක් භාවිත කර ආසනික් හඳුනා ගත් බව ඔහු පැවසීය.

ඔහු සහ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා අතර පැවති සම්බන්ධය ඉතා සමීප එකක් විය. ඔහු රාජපක්ෂ පාලනය සැලකුවේ 1956 විප්ලවයේ ඉදිරි පියවරක් ලෙසයි. දේශපාලනය තුළ ඔහු කිසිදු පෞද්ගලික ප්‍රතිලාභයක් අපේක්ෂා නොකළ අතර, තමන් නිවැරදි යැයි විශ්වාස කළ මතය වෙනුවෙන් දිගින් දිගටම පෙනී සිටියේය.

ඔහු "ඔල්කොට් බුද්ධාගම" සහ "සිංහල බුද්ධාගම" අතර පැහැදිලි වෙනසක් පෙන්වා දුන්නේය. ඔල්කොට් බුද්ධාගම යනු බටහිර ක්‍රිස්තියානි මූලධර්මවලට අනුකූලව සකස් කරන ලද නූතනවාදී බුද්ධාගමක් බවත්, එය සිංහල සංස්කෘතියේ මුල්වලින් බැහැර වී ඇති බවත් ඔහු පැවසීය. ඔහු උත්සාහ කළේ සිංහල-බෞද්ධ අනන්‍යතාවය මත පදනම් වූ ස්වෛරී දැනුම් පද්ධතියක් ගොඩනැගීමටයි.

ආචාර්ය නලින් ද සිල්වා විශ්වාස කළේ ශක්තිමත් රටක් සඳහා "අනුකාරකයින්" නොව "අභිසංස්කරණවාදීන්" (Creators/Innovators) බිහි කරන අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් අවශ්‍ය බවයි. බටහිර විද්‍යාව "ප්‍රයෝජනවත් මෙවලමක්" ලෙස ඉගෙන ගන්නා අතරම, බෞද්ධ තර්කනය සහ චතුස්කෝටික ක්‍රමය මඟින් දාර්ශනික ස්වාධීනත්වය රැකගත යුතු බව එතුමා අවධාරණය කළේය.

එතුමාගේ සමස්ත ජීවිතයම කැප වූයේ ශ්‍රී ලංකාව බටහිර බලවතුන්ගේ "වෙළඳපොළක" සිට "විශිෂ්ට චින්තනයක්" හිමි ජාතික රාජ්‍යයක් දක්වා පරිවර්තනය කරමින් මනස නිදහස් කර ගැනීම වෙනුවෙනි. එතුමාගේ උරුමය නව පරපුරට ලබා දෙන්නේ ස්වෛරී රාජ්‍යයක් ගොඩනැගීමට අවශ්‍ය බුද්ධිමය ශක්තියයි.

- දක්ෂිණ ජයවික්‍රම

- යුතුකම ජාතික සංවිධානය

www.yuthukama.com

Like us on facebook :: https://www.facebook.com/yuthukama