දෙවන ලෝක යුද්ධය ආරම්භ වූ 1939 සිට එය අවසාන වූ 1945 දක්වා කාලය තුළ ශ්රී ලංකාව බ්රිතාන්යයන්ගේ ප්රධාන මිලිටරි බලකොටුවක්, ගිනිකොනදිග ආසියානු විධානයේ මූලස්ථානය සහ යුද්ධයට අත්යවශ්ය අමුද්රව්යයක් වූ රබර් සපයන ප්රධාන මූලාශ්රයක් ලෙස භාවිතා කරන ලදි. 1942 වන විට ජපානය විසින් අග්නිදිග ආසියාව සහ බුරුමය යටත් කර ගැනීමත් සමඟ කලාපය තුළ බ්රිතාන්ය බලය දැඩි අභියෝගයට ලක් වෙමින් තිබුණි. පසුව ඉන්දියානු සාගරයේ ආරක්ෂාව සඳහා ලංකාව ප්රධාන නාවික සහ ගුවන් මධ්යස්ථානය බවට පත් විය. "මුළු යුද්ධයේම වඩාත්ම භයානක සහ මාව වඩාත්ම බියට පත් කළ මොහොත ජපන් නාවික බලඇණිය ලංකාව දෙසට යාත්රා කළ අවස්ථාව" බව චර්චිල් පවසා ඇති බව ඔහුගේ මතක සටහන් සහ දෙවන ලෝක යුද්ධය පිළිබඳ ඓතිහාසික ලේඛනවල සඳහන් වේ. මයිකල් පැටර්සන්ගේ 'Battle for the Skies' වැනි ග්රන්ථවල ද මෙම ප්රකාශය උපුටා දක්වා ඇත. ඈෂ්ලි ජැක්සන් විසින් රචිත 'Ceylon at War 1939-1945' නම් පර්යේෂණ ග්රන්ථය මගින් බ්රිතාන්ය යුද කැබිනෙට්ටුව ලංකාව උපායමාර්ගිකව අතිශය වැදගත් ස්ථානයක් ලෙස සැලකූ ආකාරය විස්තර කෙරේ. ලංකාව අහිමි වූයේ නම් ඉන්දියානු සාගරයේ පාලනය ජපානයට නතු වන අතර, එමගින් මැදපෙරදිග, ඕස්ට්රේලියාව, ඉන්දියාව සහ බුරුමය අතර පවතින මුහුදු සන්නිවේදන මාර්ග සම්පූර්ණයෙන්ම බිඳ වැටීමට ඉඩ තිබූ බව එම මූලාශ්ර පෙන්වා දෙයි. එකල ලංකාව බ්රිතාන්ය අධිරාජ්යයේ ප්රධාන රබර් සැපයුම්කරු වූ අතර, එම සම්පත අහිමි වීම මිත්ර පාර්ශවයේ යුද නිෂ්පාදන කටයුතුවලට දැඩි තර්ජනයක් වීමට ඉඩ තිබුණි. ඉතිහාසඥ සර් ආතර් බ්රයන්ට් වැනි අය පෙන්වා දෙන්නේ ලංකාව පරාජය වූයේ නම්, එවකට බ්රිතාන්යයේ පැවති චර්චිල්ගේ සභාග රජය පවා බිඳ වැටීමේ දැඩි අවදානමක් තිබූ බවයි. එක්සත් රාජධානියේ ජාතික ලේඛනාගාරයේ පවතින කැබිනට් ලේඛන මගින් ද ලංකාව ආරක්ෂා කර ගැනීම බ්රිතාන්ය යුද ප්රයත්නයට කෙතරම් තීරණාත්මක දැයි සනාථ කෙරේ.
1936 වසරේ තේරී පත් වූ දෙවන රාජ්ය මන්ත්රණ සභාවේ නිල කාලය සාමාන්යයෙන් වසර පහකින්, එනම් 1941 දී අවසන් විය යුතු වුවත්, යුද්ධය නිසා එය වසර 11ක් දක්වා දීර්ඝ කෙරුණි. ඒ අනුව 1936 මාර්තු 17 වන දින ආරම්භ වූ මෙම සභාව විසුරුවා හරිනු ලැබුවේ 1947 ජූලි 4 වන දිනයි. 1936 රාජ්ය මන්ත්රණ සභාවේ සංයුතිය සහ එහි බලය බෙදී ගොස් තිබූ ආකාරය අප පෙර ලිපියෙන් සාකච්ඡා කොට ඇත. මෙම කාලය තුළ බ්රිතාන්ය පාලනය සමඟ සමීපව කටයුතු කළ ප්රධානතම දේශපාලන ප්රවාහය වූයේ ඩී.එස්. සේනානායක මහතා ප්රමුඛ ලංකා ජාතික සංගමයයි. 1942 දී ඉන්දියානු ජාතික කොංග්රසය ආරම්භ කළ "ඉන්දියාවෙන් පිටවනු" ව්යාපාරය මෙන් නොව, සේනානායක මහතා සහ ඔහුගේ සගයන් ගණන් බැලුවේ බ්රිතාන්ය යුද ප්රයත්නයට විශ්වාසවන්ත සහකරුවෙකු ලෙස සහය දීමෙන් නිදහස ලබා ගැනීම පහසු වනු ඇති බවයි. යුද්ධය අවසානයේදී බ්රිතාන්යයට වඩාත් ශක්තිමත් ලෙස බලපෑම් කළ හැක්කේ විශ්වාසවන්ත සහකරුවෙකු ලෙස කටයුතු කිරීමෙන් පමණක් බව ඔවුහු විශ්වාස කළහ. මෙම බලපෑම භාවිතා කර 1943 ප්රකාශනය බ්රිතාන්යයන්ගෙන් ලබා ගැනීමට සේනානායක මහතා ප්රමුඛ කණ්ඩායම සමත් විය. 1943 මැයි 26 දින බ්රිතාන්ය යටත් විජිත භාර ලේකම්වරයා විසින් ඉදිරිපත් කළ මෙම ප්රකාශනයේ ප්රධාන කරුණු මෙසේය: යුද්ධය අවසන් වූ වහාම ලංකාවේ සිවිල් පාලනය පිළිබඳ පූර්ණ වගකීම ලාංකිකයන්ට පැවරෙන පූර්ණ අභ්යන්තර ස්වදේශ පාලන තත්ත්වයක් ලබා දීමයි. එහෙත් ආරක්ෂක සහ විදේශ කටයුතු යන විෂයයන් තවදුරටත් බ්රිතාන්ය රජය සතුව පැවතිය යුතු විය. නව ව්යවස්ථාවක් සකස් කරන ලෙස ලංකාවේ මන්ත්රී මණ්ඩලයට ආරාධනා කළ අතර, එය බ්රිතාන්ය රජය විසින් පරීක්ෂා කර බැලීමට නියමිත විය. මෙම ප්රකාශනයෙන් උනන්දු වූ ඩී.එස්. සේනානායක මහතා, සර් අයිවර් ජෙනින්ග්ස්ගේ උපදෙස් මත 1944 දී නව ව්යවස්ථා කෙටුම්පතක් සකස් කළේය. මෙම කෙටුම්පත මගින් සුළුතර අයිතීන් සුරැකීම සඳහා සෙනෙට් මණ්ඩලයක් පිහිටුවීම සහ ස්වාධීන රාජ්ය සේවා කොමිෂන් සභාවක් ඇති කිරීම යෝජනා විය. මෙම කෙටුම්පත පරීක්ෂා කිරීම සඳහා බ්රිතාන්ය රජය විසින් 1944 අගභාගයේදී සෝල්බරි කොමිසම ලංකාවට එවන ලදී. අවසානයේදී 1947 සෝල්බරි ව්යවස්ථාව නිර්මාණය වීමට පදනම වැටුණේ 1943 දී ලබාගත් මෙම ප්රකාශනය මගිනි. ඩී.එස්. සේනානායක මහතා මෙය හැඳින්වූයේ නිදහස කරා යන ගමනේ එක් පියවරක් ඉදිරියට තැබීමක් ලෙසයි.
ඩී.එස්. සේනානායක මහතා එසේ බ්රිතාන්යය සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කරමින් සිටියදී, ලංකා ජාතික සංගමයේ තරුණ නායකයන් ලෙස කටයුතු කළ ඩඩ්ලි සේනානායක සහ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන වැනි අය ජපානය සමඟ සහයෝගීතාවයක් වර්ධනය කර ගැනීමට උත්සාහ කළ බව ද ඇතැම් මූලාශ්ර මගින් හෙළිදරව් කරයි. ඒ සඳහා හේතු වූයේ ‘ආසියානුවන්ට ආසියාව’ යනුවෙන් යුද්ධය ආරම්භක වකවානුවේ ජපානය විසින් ගෙන ගිය ප්රචාරණ වැඩපිළිවෙළ විය හැකිය. එසේම යුද්ධයේ මුල් වකවානුවේ බ්රිතාන්යයට එරෙහිව ජපානය අත් කරගත් සාර්ථකත්වය ද මෙයට හේතු වන්නට ඇත. කෙසේ වෙතත් මෙම තරුණ නායකයන්ගේ අතිධාවනකාරී පියවර පාලනය කොට තබා ගැනීමට ඩී.එස්. සේනානායක මහතා සමත් විය.
ලංකා සමසමාජ පක්ෂය දෙවන ලෝක යුද සමයේ වඩාත්ම රැඩිකල් දේශපාලන ප්රවාහය නියෝජනය කළේය. 1935 දී ට්රොට්ස්කිවාදී සංවිධානයක් ලෙස පිහිටුවන ලද සමසමාජ පක්ෂය, දෙවන ලෝක යුද්ධය දෙස බැලුවේ ධනවාදී බලවතුන් අතර පවතින "අන්තර්-අධිරාජ්යවාදී යුද්ධයක්" ලෙසය. එබැවින් ඔවුන් බ්රිතාන්ය යුද ප්රයත්නයට සම්පූර්ණයෙන්ම විරුද්ධ වූ අතර එය ජාතික විමුක්ති සහ සමාජවාදී විප්ලවයේ අරමුණුවලින් අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමක් ලෙස හෙළා දුටුවේය. බ්රිතාන්ය පාලනය විසින් ආරක්ෂක පනත යටතේ 1940 දී සමසමාජ පක්ෂය තහනම් කරන ලද අතර එන්.එම්. පෙරේරා, පිලිප් ගුණවර්ධන සහ කොල්වින් ආර්. ද සිල්වා ඇතුළු මධ්යම කාරක සභිකයන් අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී. කෙසේ වෙතත්, අත්අඩංගුවට පත් නොවූ ලෙස්ලි ගුණවර්ධන මහතාගේ නායකත්වයෙන් පක්ෂය රහසිගතව ක්රියාත්මක විය. ඔවුන්ගේ වඩාත්ම කැපී පෙනෙන හැසිරීම වාර්තා වූයේ 1942 අප්රේල් මාසයේදීය. කොළඹට එල්ල වූ ජපන් ගුවන් ප්රහාරයත් සමඟ ඇති වූ ව්යාකූලත්වය මධ්යයේ, සමසමාජ නායකයින් බෝගම්බර බන්ධනාගාරයෙන් පලා ගොස් ඉන්දියාවට පැන ගියහ. මෙය හුදු පලායාමක් නොව, ලංකාවේ විප්ලවීය අරගලය ඉන්දියානු නිදහස් ව්යාපාරය සමඟ සම්බන්ධ කිරීමේ උපායමාර්ගික පියවරක් ලෙස ඔවුහු විග්රහ කරති. ඉන්දියාවේදී ඔවුන් 'ඉන්දියාව, ලංකාව සහ බුරුමය සඳහා වූ බෝල්ෂෙවික්-ලෙනින්වාදී පක්ෂය' පිහිටුවීමට උදවු කළ අතර "ඉන්දියාවෙන් පිටවනු" ව්යාපාරයට සක්රීයව දායක වූහ.
සමසමාජය ඉන්දියාවේ මාක්ස්වාදය සමඟ මෙලෙස සම්බන්ධතා තර කර ගැනීම ඔස්සේ ඔවුන්ගේ පක්ෂයේ බෙදීමකට ද මාර්ගය විවෘත විය. බෝල්ෂෙවික්-ලෙනින්වාදී කණ්ඩායම විශ්වාස කළේ ලංකාව වැනි කුඩා දූපතක හුදකලාව සමාජවාදී විප්ලවයක් කළ නොහැකි බවයි. ඔවුන්ගේ 1946 'ලංකාව සඳහා වූ වැඩපිළිවෙළ' ලේඛනයට අනුව, ලංකාවේ විප්ලවීය අරගලය ඉන්දියානු මහද්වීපයේ සමස්ත විප්ලවයේම ප්රාන්තීය අංගයක් ලෙස හඳුන්වා දෙන ලදී. බ්රිතාන්ය අධිරාජ්යවාදය පරාජය කළ හැක්කේ ඉන්දියානු විප්ලවය සමඟ ඒකාබද්ධ වීමෙන් පමණක් බව ඔවුන්ගේ ස්ථාවරය විය. මෙම මතවාදී ස්ථාවරය 1945 දී පක්ෂය දෙකඩ වීමට ප්රධාන හේතුවක් විය. එන්.එම්. පෙරේරා සහ පිලිප් ගුණවර්ධන මහත්වරුන් ප්රමුඛ පාර්ශවය තර්ක කළේ, දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු තත්ත්වය වෙනස් වී ඇති බැවින්, ඉන්දියාව සමඟ ඒකාබද්ධ වූ විප්ලවයක් පිළිබඳ බලාපොරොත්තුව යථාර්ථවාදී නොවන බවයි. ඔවුන් ලංකාව කේන්ද්ර කරගත්, ජනතාවාදී පක්ෂයක් ලෙස කටයුතු කිරීමට තීරණය කළ අතර, කොල්වින් සහ ලෙස්ලි යන මහත්වරුන් ඉන්දියානු විප්ලවීය සබඳතා සහිත බෝල්ෂෙවික්-ලෙනින්වාදී පක්ෂය (පසුව බෝල්ෂෙවික් සමසමාජ පක්ෂය) ස්ථාවරයේම රැඳී සිටියහ. ඒ අනුව ඔවුන් දෙපළ 1945 දී ලංකා සමසමාජ පක්ෂයෙන් ඉවත්ව බෝල්ෂෙවික් සමසමාජ පක්ෂය පිහිටුවූහ. මෙය සමසමාජ පක්ෂයේ පළමු බෙදීම නොවේ. සමසමාජයේ පළමු බෙදීම සිදු වූයේ 1940-41 කාල වකවානුවේදී ය. ඊට නායකත්වය දුන්නේ එස්.ඒ. වික්රමසිංහ සහ පීටර් කේනමන් යන දෙපළයි. ඔවුන් දෙපළ සමසමාජ පක්ෂයේ ට්රොට්ස්කිවාදී ස්ථාවරයෙන් බැහැරව ස්ටාලින්වාදය වැළඳ ගත්තෝය. ඔවුන් විසින් පිහිටුවූ දේශපාලන පක්ෂය ශ්රී ලංකාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයයි.
කොමියුනිස්ට් පක්ෂය, 1941 ජුනි මාසයේදී නාසි ජර්මනිය සෝවියට් දේශය ආක්රමණය කිරීමත් සමඟ "මහජන යුද්ධය" ප්රතිපත්තිය වැළඳ ගත්තේය. මෙම මතවාදී වෙනස නිසා ඔවුන් බ්රිතාන්ය යුද ප්රයත්නයට පක්ෂපාතීව සහය දක්වන පිරිසක් බවට පත් විය. යුද්ධයට සහය දීම හරහා කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට මෙම කාලවකවානුව තුළ සිය නීත්යානුකූල බව තහවුරු කර ගැනීමට ද ඉඩ සැලසුණි. 1939 සැප්තැම්බරයේ දෙවන ලෝක යුද්ධය ආරම්භ වීමට මාස තුනකට පෙර, 20 වන සියවසේ ලංකාවේ ඇති වූ පළමු සිංහල-දෙමළ ගැටුමට මඟ පෑදුණි. 1937 දී ජී.ජී. පොන්නම්බලම් මහතා විසින් 50 ට 50 යෝජනාව රාජ්ය මන්ත්රණ සභාවට ඉදිරිපත් කළ බව පෙර ලිපියේදී අප පැහැදිලි කොට ඇත. 1939 වන විට ඔහු මෙම 50 ට 50 යෝජනාව රැගෙන දිවයිනේ දෙමළ කතා කරන ජනතාව වෙසෙන ප්රදේශවල රැස්වීම් මාලාවක් පැවැත්වීය. එම දේශනවලදී සිංහලත්වය පිළිබඳ දැඩි වෛරී ප්රකාශ සිදු කෙරිණි. සිංහල ජාතිය යනු සංකලිත ජාතියක් බවත්, ඔවුන් දෙමළ ජනතාවගෙන් පැවත එන්නන් බවත්, මහාවංශය යනු ප්රබන්ධයක් බව පවසමින් එය දැඩි ලෙස හෙළා දුටු ඔහු, ඉතිහාසයේදී සැමවිටම දෙමළ රජවරුන් විසින් සිංහලයන් පාලනය කළ බවට තර්ක කළේය. විජය රජු 'විජයන්' ලෙසත්, කාශ්යප රජු 'කාසි-අප්පන්' ලෙසත්, පැරකුම්බා රජු 'පාණ්ඩ්ය-පරාක්රම' නම් දෙමළ රජෙකු ලෙසත් ඔහු විසින් අර්ථකථනය කරන ලදී. මේ ප්රකාශවලින් කුපිත වූ සිංහල ජනතාව 1939 ජුනි මාසයේදී නාවලපිටිය නගරයේදී ජී.ජී. පොන්නම්බලම් මහතා විසින් සංවිධානය කළ රැස්වීමකට පහර දුන්හ. මෙම නොසන්සුන්තාව නාවලපිටියෙන් ආරම්භ වී මාතලේ, පස්සර, මාස්කෙළිය, නුවරඑළිය සහ යාපනය දක්වා ද ව්යාප්ත විය. මෙම සිදුවීම හරහා ඔහු උතුරේ දෙමළ ජනතාව අතර අතිශය ජනප්රිය නායකයෙකු බවට පත් විය. පොන්නම්බලම් මහතා විවේචනාත්මක දේශන පැවැත්වූ සෑම නගරයකම පාහේ බණ්ඩාරනායක මහතා විසින් පසුව සිංහල මහා සභාවේ ශාඛා පිහිටුවීම ආරම්භ කරන ලදී.
යාපනය කේන්ද්ර කොට ගනිමින් ක්රියාත්මක වූ දෙමළ වාර්ගික දේශපාලනය කඳුකරයේ දෙමළ ප්රජාව වෙත පතුරවා හැරීමේ ප්රමුඛයා වූයේ ද ජී.ජී. පොන්නම්බලම් මහතාය. දෙවන ලෝක යුද්ධ සමය තුළ ඔහු බ්රිතාන්යයට පක්ෂපාතීව කටයුතු කරමින් ඔවුන්ගේ විශ්වාසය දිනා ගැනීමට ද උත්සුක වූ බව පෙනේ. 1944 අගෝස්තු 29 වන දින පොන්නම්බලම් මහතා විසින් සමස්ත ලංකා දෙමළ කොංග්රසය පිහිටුවන ලදී. මෙය මෙරට දෙමළ ජනතාව නියෝජනය කිරීම සඳහා පිහිටුවූ පළමු දේශපාලන පක්ෂයයි. පොන්නම්බලම් මහතා 1930 දශකයේ මැද භාගයේදී කිහිප වතාවක්ම නාසි ජර්මනියේ සංචාරය කර ඇති බව වාර්තා වේ. වඩාත්ම කැපී පෙනෙන කරුණ වන්නේ ඔහු මෙම සංචාරයන් සිදු කළේ එවකට බ්රිතාන්යයේ ක්රියාත්මක වූ බ්රිතාන්ය ෆැසිස්ට් සංගමයේ සාමාජිකයන් සහ ඔහුගේ දක්ෂිණාංශික බ්රිතාන්ය මිතුරන් සමඟ වීමයි. 1938 වසරේදී ඔහු ජර්මනියේ විශේෂ සංචාරයක නිරත වූ බව ජේන් රසල් නම් ඉතිහාසඥවරිය සිය පර්යේෂණ කෘතියේ සඳහන් කරයි. පොන්නම්බලම් මහතා එවකට යුරෝපයේ ජනප්රිය වූ ජාතිවාදී ජාතිකවාදය මෙරටට ආනයනය කළ බවට විවේචකයන් චෝදනා කරති. ඔහු නාසි ජර්මනියේදී හිට්ලර් විසින් යුදෙව් විරෝධය යොදා ගනිමින් බලයට පත්වූ ආකාරය නිරීක්ෂණය කළ බවත්, එම උපායමාර්ගය ලංකාවේ සන්දර්භයට අනුවර්තනය කළ බවත් මූලාශ්ර පෙන්වා දෙයි. එහිදී සිංහලයන් සංකලිත ජාතියක් ලෙස හඳුන්වමින් ඔවුන්ගේ ඉතිහාසය හෑල්ලු කිරීම සහ දෙමළ ජාතියේ ශ්රේෂ්ඨත්වය ඉස්මතු කිරීමට ඔහු කටයුතු කළේය. සිංහල බහුතරය විසින් දෙමළ සුළුතරය විනාශ කරනු ඇතැයි යන භීතිය දෙමළ ජනතාව තුළ ක්රමානුකූලව වපුරමින් ඔහු තම නායකත්වය ස්ථාවර කර ගැනීමට උත්සාහ කළ අතර, 1939 නාවලපිටිය දේශනය වැනි සිදුවීම් හරහා වාර්ගික ආතතිය හිතාමතාම වර්ධනය කළේය.
ඉහත තොරතුරු විශ්ලේෂණය කොට බලන විට සමස්තයක් වශයෙන් ලංකාවේ දේශපාලනය 1939-45 දෙවන ලෝක යුද්ධ සමය තුළ බ්රිතාන්ය සහ සෝවියට් දේශය ප්රමුඛ මිත්ර බලවතුන්ට පක්ෂපාතී ස්ථාවරයක පැවතුණත්, ඇතැම් කණ්ඩායම් ජපානය ඔස්සේ අක්ෂ බලවතුන් වෙනුවෙන් ද සහයෝගය දක්වමින් සිටි බව පෙනේ. ලාංකිකයන් සම්බන්ධ වූ ප්රධානතම අක්ෂ හිතවාදී ක්රියාකාරකම් වාර්තා වූයේ ජපානය යටත් කරගත් මලයාසියාවෙන් සහ සිංගප්පූරුවෙනි. සිංගප්පූරුවේ පදිංචිව සිටි ග්ලැඩ්වින් කොතලාවල මහතා (පසුව 1955 දී එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් පාර්ලිමේන්තුවට තේරී පත් වූ අතර ඔහු අගමැති සර් ජෝන් කොතලාවල මහතාගේ ඥාතියෙකි) ජපානය සමඟ සහයෝගයෙන් කටයුතු කළ ලාංකික ප්රජාවේ නායකයා ලෙස ඉස්මතු විය. සුභාෂ් චන්ද්රබෝස්ගේ මගපෙන්වීම යටතේ කොතලාවල මහතා විසින් ඉන්දියානු නිදහස් ලීගය තුළ 'ලංකා බලකායක්' පිහිටුවන ලදී. ලංකා බලකායේ හැසිරීම බ්රිතාන්ය ආරක්ෂක වළලු පිටුපස ඔත්තු බැලීම සහ කඩාකප්පල්කාරී ක්රියා සිදු කිරීම විය. මේ හේතුවෙන් තරුණයන් කිහිප දෙනෙකු මරණ දණ්ඩනයට යටත් කිරීමට ද බ්රිතාන්යයන් කටයුතු කළහ.
වඩාත්ම කැපී පෙනෙන සිදුවීම වූයේ කෝකෝස් දූපත්වල සිදු වූ ලාංකික සොල්දාදුවන්ගේ කැරැල්ලයි. සමසමාජ ප්රචාරවලින් උත්තේජනය ලැබූ මෙම සොල්දාදුවන් දූපත් ජපානයට භාර දීමට උත්සාහ කළහ. මෙම කැරැල්ල මර්දනය කර එහි නායකයින් එල්ලා මරා දැමූ අතර, මෙම සිදුවීම නිල පක්ෂපාතීත්වයට යටින් තිබූ දැඩි අධිරාජ්ය විරෝධය සිහිපත් කරන්නක් විය..
මතු සම්බන්ධයි..
-පැතුම් ඒ. රණසිංහ-
ලේකම් -යුතුකම ජාතික සංවිධානය
යුතුකම ජාතික සංවිධානය
www.yuthukama.com
Like us on facebook :: https://www.facebook.com/yuthukama
0 comments :
ෆේස්බුක් ගිණුමක් නොමැතිවත් මෙතනින් ඔබේ අදහස පළ කළ හැක .