4/28/2014

එදා සෝල්හයිම් සහ අද දකුණු අප‍්‍රිකානු මැදිහත්කරු

කතෘ:යුතුකම     4/28/2014   3 comments
එදා සෝල්හයිම්ගේ භූමිකාව සහ අද දකුණු අප‍්‍රිකානු මැදිහත්කරුගේ භූමිකාව අතර වෙනසක් නැති බැවින් වහා ඊට මැදිහක් වන්නැයි දේශහිතෛෂී ජාතික ව්‍යාපාරය රාමඤ්ඤ මහා  නිකායේ මහානායක අතිගරු නාපාන පේමසිරි නාහිමියන් වෙත ලිපියක් යොමු කරමින් ඉල්ලා සිටී.

අද ජාත්‍යන්තර බෙදුම්වාදී කුමන්ත‍්‍රණකරුවන් විසින් කළු ජාතික දකුණු අප‍්‍රිකානු නියෝජිතයකු තෝරා ගන්නේ සෝල්හයිම් නැමති පරාජිතවූ සුදු ජාතිකයා නැවත වේදිකාවට කැඳවිය නොහැකි බැවිනි. සිරිල් රැම්පෝසා නමති මෙම මැදිහත්කරුවා එම රටේ ප‍්‍රබල දේශපාලන නායකයෙකි. එමනිසා එම මැදිහත්වීමද ප‍්‍රබල ජාත්‍යන්තර මැදිහත්වීමක් බවට සැකයක් නැත. කෙසේ වෙතත් එම මැදිහත්කරුවා පත්කෙරෙන්නේ ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපතිතුමා විසින් දකුණු අප‍්‍රිකානු ජනාධිපතිතුමන්ගෙන් කරන ලද ඉල්ලීමක් අනුව බවද ප‍්‍රකාශවී ඇත. එම මතය පිළි නොගන්නා නමුත් රජයේ ප‍්‍රබල ඇමතිවරයකු වන නිමල් සිරිපාලද සිල්වා මහතා විසින් එම මැදිහත්වීම අනුමත කොට ඇති බවද එම ලිපියේ පෙන්වා දී තිබේ.

එම සම්පූර්ණ ලිපිය පහත දැක්වෙයි.

රාමඤ්ඤ මහා  නිකායේ මහානායක
අතිගරු නාපාන පේමසිරි ස්වාමීන්ද්‍රයන් වහන්සේ,
ශාසනවර්ධන පිරිවෙන,
මීරිගම.

අතිගෞරවණීය මහානායක ස්වාමීන් වහන්ස,

එදා සෝල්හයිම්ගේ භූමිකාව සහ අද දකුණු අප‍්‍රිකානු මැදිහත්කරුගේ භූමිකාව අතර වෙනසක් නැත – මැදිහත්වන්න

එදා පැරණි ඊළාම් සැළසුම තුළ මැදිහත්කරුවකු ලෙස එරික් සෝල්හයිම් නමැති ජාත්‍යන්තර ඒජන්තවරයා ඉදිරිපත් වන්නේ යුද්ධයට සම්බන්ධ පාර්ශ්ව දෙක අතර සාකච්ඡුා  දිරිමත් කිරීම සඳහා මානසික සූදානම්කම ඇති කිරීමට තුන්වන පාර්ශ්වයක මැදිහත්වීම අවශ්‍ය බව කියමිනි. එහිදී එම මැදිහත්වීම බාරගන්නා තැනට රජය තල්ලූ කරන්නේ කොටි ත‍්‍රස්තවාදියා අත වූ ආයුධ බලය පෙන්වමිනි. අද යුද ජයග‍්‍රහණයෙන් පසුව ආරම්භ වන නව ඊළාම් සැලසුම තුල ඊළාම්වාදීන් විසින් ජාත්‍යන්තර මැදිහත්වීම සඳහා පාර කපා ගන්නේ යුද අපරාධ චෝදනා සහ ආර්ථික සම්බාධක නැමති රාජතාන්ත‍්‍රික ආයුධ භාවිතා කරමිනි.

එදා මෙන්ම අදත් ජාත්‍යන්තර මැදිහත්වීම සාධාරණීය කරණය කෙරෙන්නේ දෙපාර්ශ්වය අතර සාකච්ඡුාවක් සහ සම්මුතියෙන් ප‍්‍රශ්නය බේරා ගත යුතු බව කියමිනි. ඊට අමතරව යම් විද්වතුන් කියා සිටින්නේ ජාත්‍යන්තරය මැදිහත්කර ගැනීම මගින් ප‍්‍රශ්නය විසඳීමේ වගකීම ඔවුන් පිට පැටවිය හැකි බවයි. එය තහවුරු කිරීම සඳහා ටී. එන්. ඒ. පක්‍ෂය කියා සිටින්නේ රජය කෙරෙහි විශ්වාසය බිඳී ඇති බැවින් සාකච්ඡ මේසයට පැමිණිය නොහැකි බවයි. එහිදී මැදිහත්කරුවාගේ භූමිකාව අතට ගැනීමට බලා සිටින දකුණු අප‍්‍රිකාව ව්‍යාජ සද්භාවයක් පෙන්වමින් කියා සිටින්නේ  ජාත්‍යන්තර මැදිහත්වීමට පෙර ටී. එන්. ඒ. පක්‍ෂය සාකච්ඡුා මේසයට යායුතු බවයි.

අද ජාත්‍යන්තර බෙදුම්වාදී කුමන්ත‍්‍රණකරුවන් විසින් කළු ජාතික දකුණු අප‍්‍රිකානු නියෝජිතයකු තෝරා ගන්නේ සෝල්හයිම් නැමති පරාජිතවූ සුදු ජාතිකයා නැවත වේදිකාවට කැඳවිය නොහැකි බැවිනි. සිරිල් රැුම්පෝසා නමති මෙම මැදිහත්කරුවා එම රටේ ප‍්‍රබල දේශපාලන නායකයෙකි. එමනිසා එම මැදිහත්වීමද ප‍්‍රබල ජාත්‍යන්තර මැදිහත්වීමක් බවට සැකයක් නැත. කෙසේ වෙතත් එම මැදිහත්කරුවා පත්කෙරෙන්නේ ශ‍්‍රී ලංකාවේ ජනාධිපතිතුමා විසින් දකුණු අප‍්‍රිකානු ජනාධිපතිතුමන්ගෙන් කරන ලද ඉල්ලීමක් අනුව බවද ප‍්‍රකාශවී ඇත. එම මතය අප පිළි නොගන්නා නමුත් රජයේ ප‍්‍රබල ඇමතිවරයකු වන නිමල් සිරිපාලද සිල්වා මහතා විසින් එම මැදිහත්වීම අනුමත කොට ඇත.

මෙම ජාත්‍යන්තර මැදිහත්වීම මගින් ටී. එන්. ඒ. පක්‍ෂය සහ රජය අතර සාකච්ඡුා පැවැත්වීමට ඉඩ ලබාදුනහොත් එදා සටන්විරාම ගිවිසුම අත්සන් කළ ආකාරයටම මෙදා අඩුතරමින් අවබෝධතා ගිවිසුමකට අත්සන් කිරීමට රජයට සිදුවනු ඇත. එවිට එම ජාත්‍යන්තර ගිවිසුම මගින් 13 වන සංශෝධනය අනුව බලය බෙදීමේ ක‍්‍රියාවලිය අධීක්‍ෂණය කිරීමට ජාත්‍යන්තරයට අවස්ථාව ලැබෙනු ඇත. ඊට අමතරව උතුරින් හමුදාව ඉවත්කිරීම සහ ටී. එන්. ඒ. පක්‍ෂයට එකග විය හැකි ආණ්ඩුකාරවරයකු පත්කිරීම ආදී අරමුණු ඉටුකර ගැනීමටද ඒ මගින් අවස්ථාව සැලසෙනු ඇත.
ඉන් පසු එදා සටන් විරාම ගිවිසුම යටතේ බෙදුම්වාදී න්‍යායපත‍්‍රය තාවකාලික ආණ්ඩුවක් දක්වා ඉදිරියට ගෙනයාම සඳහා ජාත්‍යන්තර සම සභාපතිවරු මණ්ඩලයක් පත්කරගත් ආකාරයට මෙදා ඉන්දියාව සහ ජපානයද ‘‘සාකච්ඡ ක‍්‍රියාවලියට’’ මැදිහත්වීමට මග පාදාගනු ඇත. ජිනීවා ඡන්දයේදී ඡන්දය දීමෙන් වැළකී සිටිම මගින් එම රටවල් ඒ සඳහා අව්‍යශ සදාචාර  බලය ලබාගෙන ඇත.

පසුගිය දිනවල ශ‍්‍රී ලංකාවට එරෙහිව එල්ල වන යුද අපරාධ විමර්ශන පීඩනය සමනය කිරීම සඳහා තමාට ඉදිරිපත්විය හැකි යයි ජපානයේ නියෝජිත යෂුෂි අකාෂි මහතා ප‍්‍රකාශකොට ඇත. බොහෝවිට ඉන්දියාව සහ ජපානය තම මැදිහත්වීමේ වටිනාකම පෙන්වීම සඳහා සාකච්ඡා ක‍්‍රියාවලිය සමග ගැට ගැසෙන බලය බෙදීමේ ක‍්‍රියාකාරකම් සඳහා අරමුදල් යෙදවීමටද ඉදිරිපත්වනු ඇත.

ජාත්‍යන්තර මැදිහත්වීම මත සිදුවන බලය බෙදීමේ ක‍්‍රියාවලිය සීමාව ඉක්මවා යන විට මහජන විරෝධය නිසා ශ‍්‍රී ලංකා ආණ්ඩුවට ඊට විරුද්ධ වීමට සිදු වනු ඇත. එවිට දෙපාර්ශ්වය අතර ගැටුම් ප‍්‍රචණ්ඩ මහජන වීදි සටන් බවට පත්වීමට බොහෝ ඉඩ කඩ ඇත. විවිධ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන හරහා එම ගැටුම් ඇවිලවීමටද කටයුතු කරන බවට සැකයක් නැත. එවැනි අවස්ථාවක මෙම මැදිහත්කරුවන් යෝජනා කරනු ඇත්තේ ප‍්‍රශ්නයෙන් බේරීම සඳහා පාර්ශ්ව තුනම අසමත් බැවින් ඒ සඳහා උතුරේ ජනතාවට අවස්ථාව ලබා දිය යුතු බවයි. සුඩානයේ සිදුවූ ආකාරයට ජාත්‍යන්තර මැදිහත්වීම මත ජනමත විචාරණයක් පැවැත්වෙනු ඇත්තේ එම අවස්ථාවේ දීය. එහි අවසාන ප‍්‍රතිඵලය රට බෙදා වෙන් කිරීම හැර අන් කිසිවක් නොවේ.

එදා පැරණි ඊළාම් සැලසුම තුළ යුද්ධ කිරීමට වසර 30ක් ගතවුවත් මෙම දෙමුහුන් කළ නව ඊළාම් සැලසුම සාර්ථකව අවසන් කිරීම සඳහා ගතවනු ඇත්තේ වසර 3කටත් අඩු කාලයකි. මතුපිටින් අහිංසක උදව්කිරීමක් ලෙස පෙනුනත් දකුණු අප‍්‍රිකානු නියෝජිතයාගේ මැදිහත්වීම ඉතා භයානක ක‍්‍රියාවලියක ආරම්භය බව ආණ්ඩුව තේරුම් ගන්නා අවස්ථාව වන විට එය ආපසු හැරවීමට ඉඩක් නොලැබෙන බවට කිසිදු සැකයක් නැත. එම නිසා මෙම උගුලට පය නොතබන ලෙස ජනාධිපතිතුමා ඇතුළු රජයට උපදෙස් දෙන ලෙස ඉල්ලා සිටිමු.

මෙයට,
දේශයට ලැදි,
ආචාර්ය ගුණදාස අමරසේකර
සභාපති,
දේශහිතෛෂී ජාතික ව්‍යාපාරය

4/24/2014

එස්.එල් : බෙදුම්වාදයට එරෙහිව නැගි අභීත හඬ....

කතෘ:යුතුකම     4/24/2014   2 comments
2009 මැයි නන්දිකඩාල්වලින් දෙමළ ජාතිවාදයේ ත්‍රස්ත පෙරමුණ අවසන් ගමන් ගියත්  එය සක්‍රීයව පැවති අවසන් දශක තුනක පමණ කාලය තුළ සිදුවූ බෙදුම්වාදයට සම්බන්ධ අතිශය තීරණාත්මක සිදුවීම් කිහිපයක් නිතැනිත්ම මතකයට නැගේ. එයිනුත් පහත සඳහන් කරන සිදුවීම් පෙළ විශේෂයෙන් සිහි කරනුයේ හදිසි අනතුරකට මුහුණ දීම නිසා මේ වන විට බරපතල තත්වයෙන් රෝහල්ගතව ප්‍රතිකාර ගනිමින් සිටින අප මේ තබන සටහනට මූලික වන කතා නායකයා මේ සිදුවීම් පෙළේ ප්‍රමුඛ කාර්‍යභාරයක් ඉටු කළ බව යළි යළිත් සිහිකරනු පිණිසමය.
  • # 1985 එල් ටී ටී ඊ ය සමග තිම්පු සාකච්චා 
  • # 1987 ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම හා උතුර හා නැගෙනහිර පළාත් ඒකාබද්ධය
  • # 2006 උතුර හා නැගෙනහිර පළාත් ඒකාබද්ධය අහෝසි කිරීම.
  • # 2005 සුනාමි සහන මණ්ඩල ගිවිසුම බලරහිත කිරීම    

තිම්පු සාකච්චා වල බෙදුම්වාදයට එරෙහි අභීත හඬ
තිම්පු සාකච්චා
1985 ජුලි - අගෝස්තු එල්ටීටීඊය සහ රජයේ පාර්ශවය අතර භූතානයේ තිම්පුහිදී පැවැත්වූ සාකච්ඡා දෙමළ ජාතිවාදයේ  බෙදුම්වාදී ඉල්ලීම් ප්‍රමුඛ ලෙසම කරලියට පැමිණි අවස්ථාව විය . මීට පෙර 76 වඩුක්කොඩෙයි සමුළුව හරහා සූත්‍රගත කර තිබූ දෙමළ බෙදුම්වාදී ඉල්ලීම් තිම්පු සාකච්චාවලදී එල්ටීටීඊ පාර්ශවයෙන් ඉදිරිපත් කළ මූලික ඉල්ලීම් වලට අනුබල සැපයීය. වෙනම රාජ්‍යයක් සඳහා වූ අවශ්‍යතා සපුරන ඒ ඉල්ලීම් අතර දෙමළ නිජබිම් අයිතිය පිළිබඳ ඉල්ලීම සුවිශේෂී විය. එල් ටී ටී ඊ පාර්ශවයේ ඉතිරි ඉල්ලීම් වලට ද පදනම වූ මේ නිජබිම් අයිතිය පිළිගැනීම යන කරුණට එරෙහිව ප්‍රබලව අදහස් පළකළ   ශ්‍රී ලංකා රජය පාර්ශවය නියෝජනය කළ දූත පිරිස අතර සිටි තරුණ නීතිඥවරයකු කැපී පෙණින.  දෙමළ නිජබිම් අයිතිය පිළිගත යුතු යැයි පළවූ අදහස් වලට එරෙහිව  නියෝජිත කණ්ඩායමේ සිටි ජේෂ්ඨ නීතීඥ එච් එල් ද සිල්වා මහතා සමග  එක්ව ඉතාමත් සවිමත්ව ඔහු ඉදිරිපත් කළ තර්ක ප්‍රතිවිරුද්ධ පාර්ශවය දුර්මුඛ කරන්නට තරම් ප්‍රබල විය.  ඔහු එස් එල් ගුණසේකර නම් විය. විශේෂයෙන් තිම්පු සාකච්ඡාවලදී සම්බන්ධීකරණ කටයුතු වෙනුවෙන්  යැයි සහභාගී වූ එවකට ඉන්දියාවේ අභ්‍යන්තර කටයුතු ලේකම් රොමේෂ් බණ්ඩාරි  එල්ටීටීඊයට පක්ෂපාතී ස්ථාවරයක සිටිමින් දිගින් දිගටම එල්ටීටීඊයට පොලිස් හා ඉඩම් බලතල ලබා ගැනීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටි අතර ඔහුට පිළිතුරු ලෙස රාජ්‍ය නියෝජිත කණ්ඩායමේ එස්.එල්.ගුණසේකර මහතා ඉතා සෘජුව "බණ්ඩාරි මහතා, ඔබතුමා ඉන්නෙ ඉන්දියාවෙ. අපි ඉන්නෙ ලංකාවෙ. ඔබතුමා මෙතැන හිනා වෙවී හිටියට අපිටයි ඕවාට මූණ දෙන්න වෙන්නේ.එනිසා කිසි සේත්ම මේ අසාධාරණ ඉල්ලීම එකඟ විය නොහැකියි " යනුවෙන් කළ ප්‍රකාශය ඉන්දීය ලේකම්වරයා නිරුත්තරකරන සුළු එකක් විය.එලෙස දෙමළ බෙදුම්වාදී ව්‍යාජය තර්කානුකූලව පරාජය කරන්නට එදා තිම්පුහිදී එස් එල් ගුණසේකර මහතා අතින් සිදුවූ මෙහෙවර ඉතා සුවිශේෂී විය.දෙමළ බෙදුම්වාදයට එරෙහිව නීතිය හමුවේ කටයුතු කළ අනෙකුත් පතාක යෝධයා වූ මෑතකදී රටේ අවාසනාවට දැයෙන් සමුගත් එච් එල් ද සිල්වා මහතාද මෙහිදී අමතක නොකළ යුතුය.

ඉන්දු - ලංකා ගිවිසුමේ අනතුර කලින් දුටු  එස්.එල්

රට හිර කළ මර උගුල : ජේආර් - රජීව් ගිවිසුම
ඉන් පසු ඉන්දියාව සමග පැවැත්වූ ද්විපාර්ශික සාකච්චාවලදී ජේ ආර් ජයවර්ධන ජනාධිපතිවරයාගේ උපදේශවරයෙකු ලෙස කටයුතු කළ එස් එල් ගුණසේකර මහතා ලංකා ආණ්ඩුව ඉන්දීය උගුලේ නොවැටී සිටීම වෙනුවෙන් ඉමහත් උතසාහයක නිරත විය.  කෙසේ වෙතත් අවසානයේ ජේ ආර් ජයවර්ධන මහත ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමට අත්සන් කිරීමට තීරණය කිරීමත් සමග එයට එරෙහිව ඉතා සෘජුව පෙනී සිටිමින් එතෙක් දැරූ රජයේ සියලු තනතුරු අතහැර දමා ජේ.ආර් ජයවර්ධන මහතා හැරයාමට තීරණය කිරීම කොතරම් වැදගත් තීරණයකදැයි ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම  නිසා ඉන් පසු සිදුවූ ව්‍යසනයන් සාක්ෂි දරනවා ඇති. ඉරට හඳ යැයි කීවත් 'Yes Sir' කියා දෙකට නැවෙන උපදේශකයන් මෙන්ම සීතාම්බර පට විසිතුරු යැයි කියා රජතුමා නිරුවතින් පාර  දිගේ යැවූ එහෙයියන් වැනි උපදේශකයන් බහුල යුගයක එස් එල් ගුණසේකර මහතා  එදා ක්‍රියාකළ  ආකාරය ඉතා වැදගත් කොට සැලකිය යුතු සෘජු එඩිතර හැසිරීමක් විය. තමා නිවරදි යැයි විස්වාස කරන දේ වෙනුවෙන් කොන්දේසි විරහිතව පෙනී සිටීමට තරම් කශේරුකාවකින් ගුණසේකර මහතා සවිමත් විය.

ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම අත්සන් කරන්නට ඔන්න මෙන්න තියා පවා එස් එල් ගුණසේකර මහතා ජනාධිපතිවරයාට  අනතුරු අඟවා තිබුණේ " ජනාධිපතිතුමනි මේක අත්සන් කරන්න එපා.මේක අස්සන් කළොත් අපිට හොඳක් වෙන්නෙ නෑ. මේක කළොත් රටේ නොවූ විරූ ලේ ගංගාවක් ඇති වෙනවා. ඕක අස්සන් කරනව නම් මට ඔබතුමත් එක්ක මින් ඉස්සරහට වැඩ කරන්න බෑ. මම සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මැතිනිය එක්ක මේකට ප්‍රසිද්ධියේ විරුද්ධ වෙනවා." යනුවෙනි. එවකට පාලකයාට ඔහු සිදුකළ ප්‍රකාශය ගැන යන්තමින් හෝ සැලකිලිමත් විය හැකි වී නම් ඉන් පසු අපට උරුම වූ බොහෝ ඛේදයන් වල ඉරණම වෙනස් වන්නට ඉඩ තිබින. ඔහු අනතුරු ඇඟවූ පරිදිම දිවයිනේ දසත ගලා ගිය ලේ ගංගා නවතා ගන්නට හැකි වන්නට තිබිණ. නමුත් ජාතියේ අවාසනාවට ඒ වන විට J R ජනාධිපතිවරයා මහා ව්‍යසනයට එකඟ වන්නට තීරණය කර තිබිණ.  

බෙදුම්වාදී සුනාමිය පැරදවූ P-TOM අහෝසිය..

P-TOM බල රහිත කළ දින
2004 දෙසැම්බර් ශ්‍රී ලංකා භූමියට කඩා වැදුනු ස්වාභාවික සුනාමි ව්‍යසනය අභිබවා යන ඉරණමකට ඉන්පසු ශ්‍රී ලංකාව දේශපාලනික ලෙස හිර කෙරුවේ සුනාමි ප්‍රතිසංස්කරන මුවාවෙන් බටහිර උවමනාව අනුවම පිහිටවන්නට යොජනා වූ සුනාමි සහන මණ්ඩල යෝජනාවයි. උතුර හා නැගෙනහිර ට පමණක් සීමාව පැවති දෙමළ බෙදුම්වාදී ඉල්ලීම් ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම්  ප්‍රමාණයද ඉක්මවා මුලු දිවයිනට  බලපාන සේ සැකසෙන යාන්ත්‍රණයක් හරහා එල්ටීටීඊ යද එහි කොටස් කරුවන් කරගැනීම එම අනතුර විය.
එවකට ජනාධිපතිනිය තම දශපාලන දිවි පරදුවට තබා මෙන් මේ සුනාමි සහන මණ්ඩලය වෙනුවෙන් ක්‍රියා කළේ අනාගත නොබෙල් ත්‍යාගයක සිහිනයක ඇය අතරමං කර ඒ හරහා තම උවමනාව සපුරා ගැනීමට ඇය වටා සිටි බෙදුම්වාදී බලවේග නිසාද එසේත් නැත්නම් ස්වාමියාගෙන් උරුම වූ බෙදුම්වාදය දිනවීමේ නිසග දේශපාලන උවමනාව නිසාද යන්න හරියටම කිව නොහැක.

එවකට සංධාන ආන්ඩුව තුල ප්‍රබල භූම්කාවකට හිමිකම් කියූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සංධානය තුලින් දොට්ට බැසීමට කටයුතු යෙදෙන්නේද මේ සුනාමි සහන මණ්ඩල යොජනාවයි.
කෙසේ වෙතත් 2005 ජුලි 15 දුන් අධිකරණ තීන්දුවත් සමග ගිවිසුමේ තිබූ බෙදුම්වාදය පිනවන යෝජනා බොහොමයක්ම අවලංගු වී ගිය අතර සුනාමි සහන මණ්ඩල ගිවිසුමේ අනතුර තනුක විය.මේ අධිකරණ ක්‍රියාමාර්ගය පිටුපස සිටියෝධ ත්‍රයිකාව වූයේද එච් එල් - ගෝමින් - එස් එල් ත්‍රිත්වයයි. සුපුරුදු පරිදිම බෙදුමවාදයට එරෙහි ක්‍රියාමාර්ගයට එස් එල් ගුණසේකර මහතා සක්‍රීයව දායක විය.

දෙමළ ඊළාම් ඉල්ලීමේ ව්‍යාජ පදනම අහෝසි කළ තීන්දුව...

රජ තුන් කට්ටුව : එච් එල් , එස් එල් සහ ගෝමින්
උතුරා හා නැගෙනහිර ඒකාබද්ධය අහෝසි කළ දින...
ද්‍රවිඩ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණ වඩුක්කොඩෙයි සමුළුවෙන් සම්මත කරගත් දෙමළ ඊළම සඳහා වූ ඉල්ලීම් වල සිට එහි පදනම් ඉල්ලීම වූයේ උතුර හා නැගෙනහිර පළාත් දෙමල නිජබිම ලෙස පිළිගන්නා ලෙස කළ ඉල්ලීමයි. උතුර හා නැගෙනහිර පළාත් ඒකාබද්ධ කිරීම ඒ ඉල්ලීමට ඉනිමං බැඳි පියවරක් විය. ඉන්දු ලංකා ගිවිසුමෙන් ඒවා එක්ව ක්‍රියාකරන බවට එකඟ වූයේ ඉතාමත් ඉක්මනින් ඒ සඳහා ජනමත විචාරණයක් පවත්වා අනුමැතිය ලබාගන්නා බවට පොරොන්දු වෙමිනි. නමුත් ඉන්දියාව ඒ ඉල්ලීම ඉටු නොකරමින්ම උතුර හා දිගින් දිගටම නැගෙනහිර ඒකබද්ධව පවත්වාගෙන යන්නට උඩගෙඩි දුනි.
අද වන විට කෙසේ වෙතත් එදා බෙදුම්වාදයට එරෙහි ඉතාමත් නිවරදි ස්ථාවරයක් දැරූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ මූලිකත්වය ගෙන ගත් අධිකරණ ක්‍රියාමාර්ගය තුලින් 2006 ඔක්තෝබර් මාසයේදී  ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම යටතේ සිදුකළ උතුර හා නැගෙනහිර ඒකාබද්ධ කිරීම නීතිවිරෝධී සහ ව්‍යවස්ථාවට පටහැනි යැයි තීන්දු කළ අතර දෙමළ බෙදිම්වාදී නිජබිම් ඉල්ලීමේ පදනම ඒ සමගම බිඳ වැටිණ. එවකට අගවිනිසුරු සරත් එන් සිල්වා මහතා ප්‍රමුඛ පංච පුද්ගල විනිසුරු මඩුල්ල විසින් දුන් ඒ ඓතිහාසික අධිකරණ ක්‍රියාමාර්ගයේ එච් එල් ද සිල්වා මහතා සහ ගෝමින් දයසිරි මහතා සමග කටයුතු කළ අනෙක් පුද්ගලයා වූයේ එස් එල් ගුණසේකර මහතායි. ඊට දශක දෙකකට පමණ පෙර තමන් ජනාධිපතිවරයාට අනතුරු ඇඟවූ භයානක  ලියවිල්ලේ එක් කොටසක් හෝ නීතිය හමුවේ අවලංගු කරගැනීමට ගුණසේකර මහතාට හැකිවීම අපූරු දෛවෝපගත සිදුවීමක් විය. එතනින් නොනැවතුනු එස් එල් ගුණසේකර මහතා 13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝදනය සම්පූර්ණ අහෝසි කර බෙදුම්වාදී පිළිකාව සම්පූර්ණයෙන් ඉවත් කළ යුතුයැයි දිගින් දිගටම නැගූ හඬ අද දක්වා නොනැවතී ඇසිණ.

මෙලෙස බලන කල බෙදුම්වාදී අනතුර දරුණුව වැඩුනු තීරණාත්මක දශක තුනක කාලයක් පුරාවටම  මාතෲභූමියේ ඒකීයභාවයත් ස්වෛරීභාවයත් වෙනුවෙන් සුවිශේෂී ලෙස කැපවුණු සැබෑ දේශප්‍රේමියෙකු ලෙස එස් එල් ගුණසේකර මහතා සිදුකළ මෙහෙය සදා අනුස්මරණීය වනු ඇත. ඉන් නොනැවතී දෙමළ බෙදුම්වාදයේ ත්‍රස්ත පෙරමුණ පැරදවූ මානුෂීය මෙහෙයුම පැවති සමයේදී පවා මානෙල් මල් ව්‍යාපාරයේ කැඳුවුම් කරු ලෙස ඔහු කළ උත්තුංග මෙහෙවර ඉතිහාසයේ නිසි ගෞරවයෙන් යුතුව සටහන් වෙනු ඇත. හදිසි අනතුරකින් බරපතල ලෙස තුවාල ලබා මේ වන විට ප්‍රතිකාර ගනිමින් සිටින එස් එල් ගුණසේකර නම් වූ ඒ සුවිශේෂී ජාතිමාමකයාට ඉක්මන් සුව ලැබේවායි පතමින් මේ කෙටි සටහන නිම කරමු.




-කැලුම් නිරංජන
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

4/20/2014

"ඔබට ඉක්මන් සුව" - එස් එල් ගුණසේකර මහතාට යුතුකමේ පැතුම...

කතෘ:යුතුකම     4/20/2014   No comments

අපගේ මාතෘභූමියේ ඒකීය භාවය වෙනුවෙන් නොබියව සටන් කර බ්දුම්වාදයට එරෙහිව ජයග්‍රහණ රාශියක් මාතෘභූමියට දායාද කල සුවිසේෂී නීතිඥයකු සේ ගෞරවාදරයට පත් එස් එළ් ගුණසේකර මහතා හදිසි අනතුරකට ලක්වීම හේතුවෙන් මේ මොහොතේ බරපතල තත්වයෙන් රෝහල්ගතව ප්‍රතිකාර ලබමින් සිටී. මාතෲභූමිය වෙනුවෙන් යුතුකම් ඉටුකල මේ අව්‍යාජ මිනිසාට ඉක්මන් සුවය ප්‍රාර්ථනා කරමු !!

4/10/2014

නව නායකයා යටතේ ජවිපෙ නව ගමන කොයිබටද ?

කතෘ:යුතුකම     4/10/2014   8 comments
පසුගිය කාලයේදී විශාල පසුබෑමකට ලක්ව තිබූ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ තුළ අද වන විට නැවතත් කිසියම් පිබිදීමක් දක්නට ලැබේ. මෙවර මැතිවරණ ප‍්‍රතිපලයද ඒ සඳහා එක් උදාහරණයකි. එහිදී සීයට තුන්සීයක ඡන්ද වර්ධනයක් ආදී කෙන්ද කන්ද කර පෙන්වන වචන හරඹ කෙසේ වෙතත් ලබා තිබූ  පරාජයේ තරමට සාපේක්ෂව ඔවුන් මේ මැතිවරණයේදී තරමක් ඉදිරියට පැමිණ තිබේ. එමෙන්ම ජවිපෙ නව නායකත්ව වෙනසද ඔවුන්ගේ මේ නව පිබිදීමට බලපෑ එක් හේතුවකි. අද විපක්ෂ දේශපාලඥයකු ලෙස අනුර දිසානායකගේ භූමිකාව පක්ෂ භේදයකින් තොරව පොදු සමාජ අවධානයකට ලක්ව තිබෙන්නක් යැයි කීම සදොස් නොවේ. ඒ අනුව ජවිපෙ මෙම නව පිබිදීමේ අනාගත දිශානතිය කෙබඳු එකක් වේ දැයි සැකෙවින් විමසා බැලීම මේ ලිපියේ මූලික අභිලාෂය වෙයි.

අද මේ රට ඉතා වේගයෙන් ඇද වැටෙමින් තිබෙන කාලකන්නි තත්ත්වය තුළ ඊට එරෙහි යහපත් දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් මතුව ඒ නම් කුමන සීමාකම් මැද හෝ එය සතුටට කාරණයකි. එහිදී රටේ පුරවැසියකු ලෙස මගේ කැමැත්ත වනුයේද ජවිපෙ වැනි විකල්ප ව්‍යාපාර පරාජය වනු දැකීම නොව ඒවා ශක්තිමත්ව පෙරට එනු දැකිීමය. එහෙයින් ජවිපෙ විවේචනයට ලක් කිරීමේ කිසිදු පූර්ව අභිලාෂයක්ද මා තුළ නොවේ. එහෙත් ඔවුන්ගේ ගමන දෙස විමසුම් ඇසින් බැලීමේදී මට සැබවින්ම පෙනෙන දෙය ජවිපෙ කෙරේ වන සොඳුරු වැනුමක් නොවන්නේ නම් එය මගේ වරදක්ද නොවේ. මා මේ කාරණය මෙහිලා සඳහන් කළේම මා ජවිපෙ ගැන කරන  ඕනෑම මිතුරු විවේචනයක් වුවද සතුරු ලෙස භාර ගැනීමට මගේ අතීත දේශපාලන සගයන් සැදී පැහැදී සිටින හෙයිනි.

මෙවර මැතිවරණයේදී ජවිපෙ තරමක් පෙරට ඒම එහි මිතුරු බලවේගවලට විශාල ආස්වාදයක් වී තිබේ. ඔවුන්ගේ ආස්වාදය අසාධාරණ නැතත් එකී පෙරට ඒම එතරම් අරුමයක් හෝ තම ජයග‍්‍රහණයේ නියත සලකුණක් ලෙස සැලකිය යුත්තක්ද නොවේ. සම සමාජ, කොමියුනට්ස් වැනි දේශපාලන පක්ෂ පවා තවමත් ඉතිරිව පවතින්නේ නම් ජවිපෙ වැනි පක්ෂයක් නුදුරු අනාගතයකදී අභාවයට නොයන බව අමුතුවෙන් නොකිව යුත්තකි. කුමන තරමේ පසුබෑම් හෝ පරාජයන්ට ගොදුරු වුවද උස් පහත්වන වර්ධනයක් සහිතව කාලයක් පැවතීමේ හැකියාව එම ව්‍යාපාර සතු වෙයි. ඇතැම් විට ඉදිරියේදී මීටත් වඩා එම වර්ධනයන් ඉහළ යාමට ඉඩ තිබේ. එසේ වුවද වර්ධනයන් අත් කර ගැනීමෙන් හෝ ෆීනික්ස් පක්ෂියා සේ නොනැසී පැවතීමෙන් පමණක් එම ව්‍යාපාරවලට තීරණාත්මක ජයග‍්‍රහණ කරා ලඟා විය හැකි යැයි සිතන්නේ නම් එය බලවත් මුලාවකි.  තීරණාත්මක ජයග‍්‍රහණ කරා ළඟා වීමට නම් ඔවුන් විසින් සපුරා ගත යුතු සුදුසුකම් රාශියක් තිබේ. ඒ නිසාම ජවිපෙ සාමාජිකයන් තම ජයග‍්‍රහණ ගැන සතුටුවීම සාධාරණ වන්නේ ඔවුන්ගේ වත්මන් වර්ධනය එම ව්‍යාපාරය තුළ සිදුවූ ඉදිරිගාමී වෙනසක ප‍්‍රතිපලයක් වන්නේ නම් පමණකි. එවන් වෙනසක ප‍්‍රතිපලයක් නොවන විශාල වර්ධනයකට වඩා එවන් වෙනසක ප‍්‍රතිපලයක් ලෙස අත් කර ගන්නා පුංචි වර්ධනයක් වුවද බෙහෙවින් වැදගත් හා තීරණාත්මකය. එසේ වුවද අවාසනාවන්ත කාරණය වන්නේ ජවිපෙ වත්මන් වර්ධනය යනු හුදු සාමාන්‍ය උස් පහත් වීමක් විනා ජවිපෙ අලූතින් සිදු කර ගත් කිසිදු වෙනසක ප‍්‍රතිපලයක් නොවීමය. එය එසේ වන්නේ මන්ද යන්න මෙහිදී විමසා බැලිය යුතුව තිබේ.

මෑත ඉතිහාසයට අදාලව සලකා බලතොත් ජවිපෙ යනු 1994න් පසු යුගය තුළ ජය පිට ජය ලබමින් පෙරට ආ අභිමානවත් ගමනකින් පසුව මෝඩ ස්වයං විනාශයකට ගොදුරුව නැවතත් බිංදුවට ඇද වැටුණු දේශපාලන ව්‍යාපාරයකි. ඒ විනාශය නිසා එම පක්ෂයට පමණක් නොව මේ රටටද ලැබිය හැකිව තිබූ ජයග‍්‍රහණ ගණනාවක් නැති නාස්ති වී ගියේය. එම ව්‍යාපාරය වෙන්වෙන් කැපවූ සිය දහස් ගණනක් යහපත් මිනිසුන්ගේ ජීවිත කාලකන්නි කර දැමීමටද ඔවුන්ගේ පරාජය හේතුවිය. මේ නිසාම යළි නැගී සිටීමකදී ඔවුන් විසින් කළ යුතු පළමු කටයුත්තක් වන්නේ  මේ දරුණු ඛේදවාචකය ගැඹුරින් විශ්ලේෂණය කර ගැනීමය. එසේ වුවද බාහිරව හෝ අභ්‍යන්තර වශයෙන් ඒ පිළිබඳ වැදගත් සංවාදයක් ජවිපෙ තුළ තවමත් දක්නට නැත. එවැනි සංවාදයක් තියා එකී පරාජයේ තරමට සරිලන කම්පාවක් හෝ ඔවුන් කෙරෙන් පළ වනු දක්නට නැත. ඒ වෙනුවට ජවිපෙ පිළිවෙත වී ඇත්තේ ”ඔව් අපි යම් පසුබෑමකට ලක් වුනා” වැනි ඉතා ලූහු විග‍්‍රහයන් හරහා ඒ බරපතල ඛේදවාචකය ගැන ඉතා නොවැදගත් ප‍්‍රතිචාර දැක්වීමය. ඒ නොවැදගත් ප‍්‍රතිචාර තුළද ඔවුන් සරල ලෙස අවධානයට ගනිමින් හිදින්නේ සන්ධාන හැදීම හෝ ඒවායින් ඉවත් වීම ආදී උපායමාර්ගික ගමනට අදාළ කාරණා පමණක් වන අතර ජවිපෙ පරාජය කෙරේ බලපෑ සූක්ෂම අභ්‍යන්තර ප‍්‍රතිවිරෝධතා පිළිබඳ ඔවුන්ගේ කිසිදු අවධානයක් තවමත් පෙනෙන්නට නැත. ඇත්තෙන්ම ජවිපෙ විනාශය කෙරේ බලපෑ නරක ජන්ම ගති ලක්ෂණ රැසක් ජවිපෙ තුළ පවතින්නේ කිරි කලයකට ගොම බිඳක් නොව ගොම තලියක්ම මුසු වී ඇති පරිද්දෙනි. ඔවුන්ගේ සියලූ ප‍්‍රබලතා නිශේධනය කොට එම ව්‍යාපාරය පරාජය කරා ගෙන යාමට තරම් මේ අහිතකර ලක්ෂණ තීරණාත්මකය. නිළධාරීවාදය, පටු සංවිධාන ක‍්‍රමවේද, අනම්‍ය නීති රීති, දාර්ශනික අගතිීන්, අල්ප මතවාද, මෝඩ සංස්කෘතික ඇබ්බැහිකම් ආදී වශයෙන් හඳුන්වා දිය හැකි මේ නිශේධනාත්මක ප‍්‍රවණතා ජවිපෙ පසුගිය කඩා වැටීම කෙරේද අතිශය තීරණාත්මක ලෙස බලපෑවේය. ජවිපෙ ස්වයං විනාශය ගැන ලියූ ”බිඳුණු වම් අත” කෘතියේ වැඩිම ඉඩක් මා වෙන් කළේද මේ ප‍්‍රවණතා මොනවාදැයි විමසා බැලීමටය. එසේ වුවද අවාසනාවකට ජවිපෙ තුළ හෝ ඉන් පරිබාහිරව මේ තීරණාත්මක ප‍්‍රශ්නය ගැන තවමත් හරිහමන් සංවාදයක් නිර්මාණය වී නැත. ඒ වග ජවිපෙ නව නායකයා ඇතුලූ සියල්ලන්ගේ හැසිරීම්වලින් මනා සේ සනාත වෙයි.

ඊට අදාල උදාහරණ මොහොතකට සලකා බලමු. මාක්ස්වාදයේ සන්දර්භමය සීමා මායිම් කිසිවක් නොතකන ජවිපෙ තවමත් මාක්ස්වාදය සලකන්නේ ලෝකය පිළිබඳ පරම නිෂ්ඨාවක් ලෙසය.  නිර්මාණශීලී ලෙස ආභාසය ලද හැකි වැදගත් දාර්ශනික හා දේශපාලන ප‍්‍රවණතාවක් ලෙස එය ඇසුරු කිරීමට ඔවුන් තවමත් සූදානමක් නැත. එතැනින්ද නොනවතින ජවිපෙ මේ වනවිටත් තම ජාතික පුවත්පතේ පිටු දොස්තරවරුන්ට සතිපතා වෙන්කර දෙමින් සිටින්නේ කසිකබල් හේතුවාදයක් සනාථ කිරීම සඳහාය. එය ඔවුන්ගේ මතවාදීමය අල්ප බව පිළිබඳ බලවත් නිදසුනකි.  මෑතකදී නව නායකයා පුවත්පතකට පවසා තිබුනේ පක්ෂයට ද්‍රෝහීකම් කොට පලා ගිය අය හැරුණු කොට නොදැනුවත්කම නිසා අනවබෝධය නිසා පක්ෂය හැර ගිය පිරිස් යළි එකතු කර ගැනීමට තමන් සූදානම් බවය. ඒ ප‍්‍රකාශයේ අනෙක් අර්ථය වන්නේ පක්ෂය හැර ගිය සියලූ දෙනා ද්‍රෝහීන් හෝ අනවබෝධය ඇත්තන් පමණක් වන විට එසේ නොවූ සියලූ උත්තම පුරුෂයන් තවමත් ජවිපෙ තුළ යහතින් ඉතිරිව සිටින බවය.  මේ අධිමානයේ මනස පක්ෂය ගැන බැතිමත් වර්ණනාවලට මිස ඊට අත්‍යාවශ්‍යම වන කටුක දේශපාලන සංවාදයට කිසිදා විවෘත වන්නේ නැත. ජවිපෙ නව හා පරණ නායකයන්ගේ සිට ෆේස්බුක් වැනි සමාජ ජාල ඔස්සේ ජවිපෙ වෙනුවෙන් දිවා රෑ මත පතුරුවා හරින්නන්ගේ කියුම් කෙරුම්වලින් පවා ප‍්‍රදර්ශනය වන්නේ මේ අධිමානයේ මනසමය. ඉතා අල්ප හා පටු බෙදීම් ඔස්සේ දේවල් දෙස බලන ඔවුන්ට තමන්ට වඩා වෙනස් මතයක් දරන තමන්ගේම මිතුරු පාර්ශවයන්  පවා තවමත් පෙනෙන්නේ ද්‍රෝහීන් ලෙසය. මේ සියල්ල ඔවුහු තම කතාවෙන් හා ක‍්‍රියාවෙන් ඔප්පු කරමින් සිටිති. ඊට අදාල ආසන්නතම උදාහරණය වන්නේ සුමතිපාල මානවඩුගේ මළ ගෙදරට සහභාගි වූ පෙරටුගාමී සාමාජික පිරිස් පළවා හැරීම සහ ඒ අතරින් දෙදනකුට පහර දීමය. මේ සියලූ කාරණාවල සරල සාරාංශය වන්නේ තම අනාගත යහපත වෙනුවෙන් අතීත මෝඩ ඇබ්බැහිකම් අත හැරීමට ජවිපෙ තවමත් හිත හදාගෙන නැති බවය. ජවිපෙ තුළ කෙතරම් යහපත් ප‍්‍රතිපත්ති හා කැපකිරීම් ආදිය පැවතුනද මේ විනාශකාරී අභ්‍යන්තර දුර්ගුණාංග සමඟ තීරණාත්මක ගමනක් යාමට ඔවුන්ට කිසිදා හැකි වන්නේ නැත. තමන්ගේ කිරි කලයෙන් මේ ගොම තලිය ඉවත් කරන තුරා කිිරි ගැන ඔවුන් කරන සියලූ කාව්‍යමය වර්ණනා බීරි අලියන්ට කරන වීනා ගැසීමක් බඳු වනු ඇත. කාලයෙන් කාලයට උස් පහත් වන ඡන්ද ප‍්‍රස්තාර දෙස බලා සිටීමේ සදාතනික ඉරණම පරාජය කිරීමට නම් ඔවුන් විශාල වෙනසකට සූදානම් විය යුතුය.

මීළඟට වැදගත් කාරණය වන්නේ ජවිපෙ උපාය මාර්ගය ආශ‍්‍රිතව ඔවුන්ගේ වත්මන් ගමන විමසා බැලීමය. එහිදී අවධානයට ගත යුතු කාරණා කීපයකි. රටේ වර්තමාන පාලනය යටතේ අද මේ රට පවතින්නේ ඉතා ජරාජීර්ණ තැනකය. මේ නරක තත්ත්වය වෙනස් කිරීමට වර්තමාන පාලනය අසමත් නම් ඒ වෙනස කළ හැකි පාලන තන්ත‍්‍රයක් පිහිටුවා ගත යුතුය. එසේ වුවද  ඕනෑම වර්ගයක බල පෙරළියකින් හෝ  අරාබි වසන්තයක් මඟින් උදා කර ගත නොහැකි ඒ වෙනස වෙත එක් පියවරක් හෝ තැබිය හැකි වන්නේ  වඩා යහපත් ප‍්‍රගතිශීලී බලවේග අතට රටේ බලය මාරු කිරීමෙනි. එසේ වුවද අද මේ රටේ පවතින ආණ්ඩු විරෝධි ව්‍යාපාරය යනු එවන් ප‍්‍රගතිශීලී බලවේගයක් නොවේ. එම ව්‍යාපාරය ඉදිරියේදී පෙළ ගැසෙනු ඇත්තේ වත්මන් ආණ්ඩුව යුද්ධය හා බෙදුම්වාදය පැරදවීම ආශ‍්‍රිතව රටට ලබාදුන් වැදගත්ම ජයග‍්‍රහණය පවා ආපසු හැරවීම සඳහාය. රටේ වත්මන් ආණ්ඩුව පමණක් නොව ආණ්ඩු විරෝධී ව්‍යාපාරයද අද ජරාජීර්ණ අවුල් ජාලාවක් වෙයි. රටේ පවතින මේ තත්ත්වය තුළ අද ප‍්‍රගතිශීලී අරමුණු සහිතව ගොඩනැගෙන දේශපාලන ව්‍යාපාරයකට පසුකර යාමට සිදුවන්නේ ඉතා අසීරු හා සංකීර්ණ දේශපාලන අවස්ථාවකි. එක් අතකින් වත්මන් පාලනයේ නොමනාකම් වලට විරුද්ධ වන අතරේම ඒ විරෝධය වෙනත් අශ්ශීල බලවේගයක ගිණුමට බැර නොවන ආකාරයෙන් කටයුතු කිරීමටද එවන් ව්‍යාපාරයකට සිදුවෙයි. එවන් ප‍්‍රවේශයක් මේ මොහොතේ තරමක් දුෂ්කර හා ළඟ පෙනෙන ඉක්මන් ඉලක්ක රහිත එකක් විය හැකි වුවද තෝරා ගත යුතු මාර්ගය එය මිස අන් කවරක්වත් නොවේ. එසේ වුවද ජවිපෙ වත්මන් උපාය මාර්ගික ප‍්‍රවේශය සලකා බැලීමේදී අපට දැකගත හැක්කේ කුමක්ද?

 ජවිපෙ තම උපාය මාර්ගය වරදවා ගැනීමේ පළමු තීරණාත්මක අවස්ථාව 2005 ජනාධිපතිවරණය වන අතර එතැන් සිට ඔවුන් දිගින් දිගටම කළේ එකී මූලික වරද්දා ගැනීමේ දිශානතිය ඔස්සේම පෙරට යාමය. එම ගමනේ කඩිනම් ප‍්‍රතිපලය වූයේ ඡන්ද පදනම අතින් පමණක් නොව භෞතික හා අධ්‍යාත්මික වශයෙන්ද අන්තයට පිරිහී ගිය හා තම ගෞරවය සියතින්ම නැති නාස්ති කර ගත් ව්‍යාපාරයක තත්ත්වයට ජවිපෙ ඇද වැටීමය. 2011 වනවිට පෙරටුගාමී පක්ෂය ලෙස ජවිපෙන් කොටසක් බෙදී යාමටද මේ දරුණු ඇද වැටීම එක් හේතුවක් විය. මෙහිදී පෙරටුගාමී පක්ෂය වැඩිකල් යාමට පෙර කැඞී විසිරී ගිය නමුත් මේ හැල හැප්පීම් සියල්ලෙන් පසුව පවා ජවිපෙ නැවතත් ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් හිස ඔසවන්නට වූ අතර රාජපක්ෂ පාලනයේ නොමනාකම් විසින්ද ජවිපෙ භූමිකාවට විශාල සදාචාරාත්මක බලයක් හිමි කර දුන්නේය.  ඒ අන්දමට ආණ්ඩු විරෝධය ඔස්සේ ජවිපෙ පෙරට ආ ගමනේ ආසන්න වැදගත් ලක්ෂය පසුගිය බස්නාහිර දකුණ මැතිවරණයි. 

මේ ආකාරයට අද වන විට ආණ්ඩු විරෝධී බලවේගයක් ලෙස ජවිපෙ භූමිකාව ආකර්ශණීය එකක් විය හැකි වුවද ඔවුන් තවමත් උපාය මාර්ගිකව වැදගත් ප‍්‍රවේශයක් ගෙන ඇතැයි සිතීම අසීරුය. ජවිපෙ වත්මන් ආණ්ඩු විරෝධී සටන් පාඨ බොහොමයක් සාධාරණ ඒවා වුවද ඔවුන් අද මේ රටේ පවතින අවුල බොහෝවිට විග‍්‍රහ කර ගනිමින් සිටින්නේද සරල ආණ්ඩු විරෝධයේ සීමාව දක්වා පටු වෙමිනි. ඊට ඉහළින් පවතින යටත් විජිතවාදයේ නරුම වියගස ගැන ජවිපෙ වත්මන් විවේචනය ඉතා තුනී එකක් වනවා පමණක් නොව ඔවුන් විටෙක හැසිරෙමින් සිටින්නේ යටත්විජිතවාදයේ ඇතැම් බලවේගවල ආස්වාදයට පවා හේතුවන අන්දමිනි. ජිනීවා ප‍්‍රශ්නය වැනි දේශපාලන කාරණාවලදී පමණක් නොව මෙරට කෘෂි රසායන භාවිතය ආශ‍්‍රිතව මතුවූ මිනිස් ජීවිත පිළිබඳ ඉතා තීරණාත්මක ගැටලූ වලදී පවා අනුර දිසානායකලා කටයුතු කළ ආකාරය ඊට එක් උදාහරණයකි. සැකෙවින්ම ගතහොත් වත්මන් ජවිපෙ කිසිවෙකු සමඟ සන්ධානගතව නොසිටියද ඔවුන්ගේ නොනිල සන්ධානය ගොඩනැ`ගී ඇත්තේ මෙරට දූෂිත ආණ්ඩු විරෝධී ව්‍යාපාරය සමගය. එය හුදු ආණ්ඩු විරෝධී සාධකය යටතේ ඉබේම සිදුවන කඳවුරු බෙදීමකට වඩා වැඩි දැනුවත් ගනුදෙනුවක් බව පැහැදිලිව පෙනෙයි. අනුරගේ නව නායකත්වයද මේ ගනුදෙනුවේදී තීරණාත්මක සාධකයක් විය හැකිය. අනුර යනු ජවිපෙ තුළ ඔත්තුකරුවකු ලෙස කටයුතු කොට අද ඔස්ටේ‍්‍රලියාවේ සුවසේ ජීවත් වන කුමාර් ගුණරත්නම්ගේ මීළඟ අනුප‍්‍රාප්තිකයාද නැද්ද යන සැකය කුමක් වුවත් අනුර වනාහී පසුගිය කාලයක් තිස්සේම එජාපය ප‍්‍රමුඛ බලවේග සතුටු කරවන තීන්දු තීරණ වෙනුවෙන් ජවිපෙ තුළ අරගල කළ අයෙකි. ඔහුට එරෙහි තැනක සිටි විමල්, සෝමවංශ වැනි අයගේ විරෝධයද රහිත තත්ත්වයක් යටතේ අද අනුරට වඩා පහසුවෙන් ක‍්‍රීඩා කළ හැකිව තිබේ. මේ නිසාම දෝ අද ජවිපෙ ගමනට පූර්ණ විප්ලවීය සහයෝගය ලබාදෙමින් සිටින්නේ සිරස, මව්බිම වැනි සමාජ පාදඩකරණ මාධ්‍ය ආයතන විසිනි. අතීතයේදී ජවිපෙ පතුරු ගැසූ සිරසටත්, රනිල් එලවීමේ කොන්ත‍්‍රාත්තුවේදී සිරසේ සම සහකරුවා වන මව්බිමටත් ජවිපෙ ගැන පහල වී ඇති මේ හදිසි ආදරය එම පක්ෂය තුළ සිටින සිහි බුද්ධියක් ඇති සාමාජිකයන්ගේ තියුණු විමසුමට ලක්විය යුත්තකි. එවැනි සමාජ දූෂක මාධ්‍ය ආයතන පමණක් නොව මෙරට ගෝස්තරවාදී විකල්ප ගෝත‍්‍රික ඊනියා බුද්ධිමතුන්ද අද පෙල ගැසී සිටින්නේ ජවිපෙ වටාය. පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ නියත අභාවයෙන් පසු ඔවුහු තම අභිලාෂයන් සඳහා නැවතත් ජවිපෙ වෙත ඉව අල්ලමින් සිටිති. මෙවර මැතිවරණයේදී ජවිපෙ වෙනුවෙන් ප‍්‍රකාශ ලබා දී ඇත්තේ නිර්මාල් රංජිත්, කුමාර් ඬේවිඞ්, ජෙගනාදන්, දයාන් ජයතිලක ආදී අපූරු මහදැනමුත්තන් පිරිසකි. එදා ජවිපෙ පස් අවුරුදු සැලැස්ම පතුරු ගැසූ දයාන් ජයතිලක ජවිපෙ වත්මන් නවීන සමාජවාදී වැඩපිළිවෙල පසසමින් ලංකා පුවත්පතට සාකච්ඡාද ලබාදෙයි. තමන් ජවිපෙට ඡන්දය දෙන්නේ මන්දැයි පුවත්පතකට ලියන නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි පවසන්නේ ජවිපෙ තුළින් සිංහල ජාතිකවාදී සංඝටක බැහැර වී තිබීමත්, මෑතක සිට ඔවුන් දෙමළ ජාතික සන්ධානය සමඟ කිට්ටුවෙන් කටයුතු කිරීමත් බෙහෙවින් අගය කළ යුතු ගුණාංග බවය. එසේ පවසන අතරේම වන සත්වයෙකුට ඇති තරමේ හෝ ප‍්‍රායෝගික බුද්ධියක් නොමැති මේ ඇදුරාට පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය පෙනෙන්නේ සමාජවාදී පරිවර්තනයට අවශ්‍ය බුද්ධි මහිමය සහිත ව්‍යාපාරයක් වශයෙනි. ලොකුම ඛේදවාචකය වන්නේ මෙවන් නරි නාටකීය විචාරයන් තඹ දොයිතුවකට නොතකා බැහැර කිරීමට අවශ්‍ය නිවැරදි දේශපාලන පෞරුෂය වත්මන් ජවිපෙ තුළ නොතිබීමය. මෑත ඉතිහාසය තුළ ජවිපෙ යහතින් පෙරට ආ සෑම මොහොතකම මේ "යූඇන්පී වාමාංශිකයෝ" එහි සතුරු පිල නියෝජනය කළෝ වෙති. ඇත්තෙන්ම මේ අපාය සහායකයන්ගේ ආශිර්වාදයම ජවිපෙ වත්මන් භූමිකාව කුමක්දැයි වටහා ගත හැකි වැදගත් දර්ශකයකි. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වනුයේ යහපත් සමාජ ව්‍යාපාරයක් ලෙස වැඩෙන ජනතා විමුක්ති පෙරමුණක් නොව තමන්ගේ සිල්ලර වුවමනා සඳහා  අවභාවිතයේ යෙදවිය හැකි ජනතා විමුක්ති පෙරමුණකි. ඔවුන්ගේ කඩිනම් අවශ්‍යතාව වනුයේ ඉදිරි බල හුවමාරුවක් සඳහා ජවිපෙ වෙතින් අත් උදව් සපයා ගැනීමය. ඒ අනුව ඉදිරි ජනාධිපතිවරණයකදී පොදු අපේක්ෂකයකු ඉස්සර කර ගනිමින් පැමිණෙන ද්‍රෝහී න්‍යාය පත‍්‍රය බලාත්මක කර ගැනීමේදී ඔවුන්ට ජවිපෙ සහාය අත්‍යාවශ්‍ය වෙයි. නමුත් ජවිපෙ හෝ රටේ ජයග‍්‍රහණයට හේතු නොවන එකී න්‍යාය පත‍්‍රය බෙදුම්වාදය යළි දිනවන, ජාතිවාදය පෝශණය කරන, රටේ අස්ථාවරභාවය ඉලක්ක කර ගත් වැඩපිළිවෙලක් වනු නොඅනුමානය. ඔවුන්ගේ වත්මන් අභිලාෂය වනුයේ මේ සඳහා අතකොලූවක් ලෙස භාවිත කළ හැකි ජනතා විමුක්ති පෙරමුණකි. අද ඒ අභිලාෂයට ජවිපෙ පාර්ශවයෙන්ද සුබවාදී අනුබල සැපයෙමින් තිබේ.

ජවිපෙ ආණ්ඩු විරෝධි වීමේ කිසිදු වරදක් නැතත් ඔවුන් එය කළ යුත්තේ රටේ ජයග‍්‍රහණවලට හේතුවන ආකාරයෙනි. ජවිපෙ සන්ධාන ගතවීම නිරපේක්ෂව වරදක් නොවුනත් ඔවුන් එය කළ යුත්තේද යහපත් සමාජ ව්‍යාපාරයක් ලෙස තමන්ගේ සහ රටේ සුබ සිද්ධියට ඉවහල් වන අන්දමිනි. මේ මොහොතේ ළඟ ඉලක්ක රහිතව වුවත් ඔවුන් විසින් තෝරා ගත යුතු ප‍්‍රවේශය එවැන්නකි. අද ජවිපෙ වටා එක්ව සිටින කපටි ආරක්ෂකයන්ගේ මර උගුල්වලින් ගැලවීමට ඔවුන්ට හැකිවනුයේ ඒ නිසි ප‍්‍රවේශය ඔස්සේ අතීත මෝඩකම් නිවැරදි කර ගනිමින් පෙරට යාමෙනි. එසේවුවද අනුර දිසානායක යනු බොහෝ විට ඒ උගුල් මඟ හැර යා හැකි නායකයෙක් නොව ඒ උගුල් කරා ජවිපෙ ගෙනයාමේ අවදානමක් සහිත නායකයෙකි. අකමැත්තෙන් වුවත් අද පෙනෙන්නට තිබෙන කාරණා අනුව අපට එළඹීමට සිදුවන කටුක නිගමනය එවැන්නකි. එහෙයින් මේ කටුක දේශපාලන කාරණා තේරුම් නොගනිමින් පුංචි ඡන්ද වර්ධනයක් ගැන උද්දාමයට පත්වීම තේරුමක් නොවේ. අනෙක් අතින් මේ මැතිවරණයේදී ජවිපෙ අභිබවා යාමට සරත් ෆොන්සේකාගේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පක්ෂය පවා සමත්ව තිබේ. එය කෙටිකාලීන රැල්ලක් ලෙස හැඳින්විය හැකි වුවද ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පක්ෂයට ලැබුනු ඡන්ද ප‍්‍රමාණයෙන් පෙනී යන්නේ ජවිපෙ තම මෝඩ ක‍්‍රියාමාර්ග හරහා නිකරුනේ නැතිි නාස්ති කරගත් ගෞරවය හා මහජන විශ්වාසය යළි පිළිසකර කර ගැනීම ඔවුන්ට එතරම් පහසු නොවන බවය. ෆොන්සේකාගේ පක්ෂයේ ඉදිරිය කුමක්විය හැකි වුවද නව විකල්ප ව්‍යාපාරයක් සඳහා රට තුළ බලවත් අපේක්ෂාවක් පවතින බව ඒ පක්ෂයට කඩිනමින් ලැබුණු ඡන්ද ප‍්‍රමාණයෙන් පෙනීයයි. 

අවසාන වශයෙන් සැකෙවින් සලකා බැලීමේදී 1994 සිට ජවිපෙ පැමිණි ජයග‍්‍රාහී ගමන නින්දිත පරාජයක් දක්වා ඇද වැටීමට බලපෑ ප‍්‍රධාන හේතු දෙකක් තිබේ. පළමු කාරණය වන්නේ තම අභ්‍යන්තරයේ තිරව මුල් බැස පැවති දුර්ගුණාංග හඳුනා ගනිමින් කාලානුරූපව ඒවා වෙනස් කර ගැනිමට ඔවුන් සමත්  නොවීමය. දෙවන කාරණය වන්නේ ඔවුන් තම නිසි උපාය මාර්ගික ගමන වරද්දා ගැනීමය. අද ජවිපෙ පුංචි මැතිවරණ නැගීමකින් උද්දාමයට පත්ව සිටියද මේ මූලික වැරදි දෙක නිවැරදි කර ගැනීමේ අවම සූදානමක් හෝ තවමත් ඔවුන් වෙතින් පෙනෙන්නට නැත. ඔවුන් අද නැවතත් පෙරට යාමට සූදනම් වන්නේ මේ වැරදි එලෙසම පවත්වා ගනිමින් වීම බෙහෙවින් කණගාටුදායක තත්ත්වයකි. කෙසේ හෝ වේවා මේ වැරදි නිවැරදි කර නොගත් පලියට එම පක්ෂය නැත්තට නැතිවී යන්නේ නැත. ඉදිරියේදී ඇතැම්විට ඔවුන් තව තවත් වර්ධනය විය හැකිය. තව තවත් මන්තී‍්‍ර ධූරද ලබාගත හැකිය. වැටෙන වැටෙන වාරයක් පාසා මොන මොන ක‍්‍රමයකින් හෝ යළි යළි නැගී සිටීමටද බැරි කමක් නැත. එසේ වුවද වැටි වැටී නැගිටින සුපුරුදු ගමන වෙනුවට ස්ථාවර ශක්තියකින් නැඟී සිටිමින් මේ රටේ වැදගත් පරිවර්තනයක් කිරීමට ජවිපෙට හැකිවනුයේ ඉහත වැරදි තේරුම් ගනිමින් ඒවා වෙනස් කර ගැනීමට ඔවුන් කවදා හෝ සමත් වන්නේ නම් පමණි. අපට අවසාන වශයෙන් කළ හැක්කේ ඒ නිසි මාවත වෙත තම ව්‍යාපාරය ගෙනයාමට අවශ්‍ය සිහි බුද්ධිය ජවිපෙ සාමාජිකයන් තුළ කවදා හෝ පහළ වේවායි ප‍්‍රාර්ථනා කිරීමය.



-ඉසුරු ප්‍රසංග
යුතුකම සංවාද කවය

විජයග්‍රහණයක ගැඹුරු අඬිතාලම

කතෘ:යුතුකම     4/10/2014   2 comments
2014 බක් මස 5 වන දින ශ්‍රී ලංකාව ඉන්දියාව පරදා විස්සයි විස්ස ලෝක කුසලාන ක්‍රිකට් ශූරතාවය දිනා ගත් සතුට ශ්‍රී ලාංකිකයන් හදවතින් වැළද සිටින මොහොතකි මේ. එසේම 1996 මැදින් මස 17 දින අපි ඕස්ට්‍රේලියාව පරදා එක් දින ලෝක කුසලානය දිනා ගතිමු. ඒ දෙදින අතර පැවැත් වුනු ලෝක කුසලාන තරගාවලි හතරකින් අපි අනුශූරතාවය දිනා ඇත්තෙමු. ඒ එක් එක්  කේවල තරඟාවලීන්හි ලබන ජයග්‍රහණ පසු පස මහ දැවැන්ත අඬිතාලමක් පසුබිමක්, පදනමක් ඇති බව අප සිහිකැර ගත යුතුය. කුමක් ද මේ පදනම? අඬිතාලම?

96 ලෝක කුසලානයට පදනම වැටෙන්නේ ඊට වසර ගණනාවකට පෙරාතුවය. ඒ පිළිබඳ මහරු අර්ථකතනයක් කුමාර සංගක්කාර විසින් 2011 වසරේදී එම්. සී. සී කව්ඩ්‍රි දේශනයේදී සපයන ලද බව අපගේ තක්සේරුවයි. ද්‍රෝහීන් විසින් ඔහු ගේ කතාවෙන් ද අපටම දමා ගැසීම සදහා කැට කැබිලිති කිහිපයක් සොයා ගනු ලැබුවද ඔහුගේ ඡේතනාව යහපත් වූ බවට අපට සැකයක් නැතිවාක් මෙන්ම එහිදී ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව හා සම්බන්ධිතව එහි සාර්ථකත්වයට අඬිතාලම වැටුනු අයුරු පිළිබඳ  කෙරුණු පැහැදිළි කිරීමට සාවදානව ඇහුකම් දීමෙන් ක්‍රිකට් හා සම්බ්න්ධව වැටුන අඬිතාලම අපගේ අනෙකුත් සාමාජ, අධ්‍යාපන හා දේශපාලන යන ක්ෂේත්‍රයන් සඳහාද ඉතා වැදගත් මඟ පෙන්වීමක් කරන බවත් එය හදුනාගෙන එම ක්ෂේත්‍රයන්ටද ගලපා ගැනීමට ජාතියක් ලෙස අපට සමත් විය හැකි බවත් අපි විශ්වාස කරමු. එම දේශනය තුළ ඔහු ගෙනහැර පෑ එම පදනම සැකසුනු ආකාරය එහි කොටස් තුළින් ගෙන පහත උපුටා දක්වන්නේ අවසන් තරඟයේ වීරයා වෙමින් විස්සයි විස්ස තරඟ වලින් සමුගත් නිසා ඔහුට කෙරෙන ගෞරවයක් ලෙස නොව, ලංකාවේ ක්‍රිකට් අරඹයා වැටුනු ඒ ගැඹුරු පාදම විමංසනය කොට එමඟින් යමක් ලාංකීය සමාජයීය දේහය උදෙසාද උකහා ගෙන එහි ගෞරවය ඔහුට ලැබෙන්නට හැරීමේ අටියෙනි.

දැඩි ලෙස අපගේ උරුමය සහ සංස්කෘතිය පිළිබඳ සාඩම්බර වන්නෙමු...

මාගේ රටේ ඉතිහාසය වසර 2500කට ඈත අතීතකයට උරුමකම් කියන්නකි. ඉන්දියන් සාගරයේ උපායමාර්ගිකව වැදගත් ස්ථානයක පිහිටි ඒ සුන්දර දිවයින ඈත අතිතයේ පටන්ම ලෝකයේ අවදානය දිනා ගැනීමට සමත් වීම ඇගේ වාසියට මෙන්ම අවාසියටද හේතු විය. අපගේ ඉතිහාසය පුරා විශිෂ්ට සෞභාග්‍යයමත් සමඟි සම්පන්න අවදීන් මෙන්ම, යුද්ධයන් හා භීෂණයන්ද අප පසුකර විත් ඇත. ඒ සෑම අත්දැකීමකින්ම සවිමත්වන ලාංකීය සමාජය සිය නොසැලෙන ගුණය නිසා මෙන්ම ජීවිතය සැමවිටම විදීමේ හැකියාවද ප්‍රගුණ කර ඇති සාඩම්බර සමාජයකි.

යටත්විජිතකරණය අපගේ නොබිදෙන අධ්‍යාත්මය සුණූවිසුනු කර දැමීමට හෝ බාල කර දැමීමට හෝ අපොහොසත් විය.

ශ්‍රී ලාංකිකයන් ඉතා තදින් එකට බැඳුනු සමාජයකි. ශක්තිමත්ව බැඳුනු පවුල අප සමාජයේ ජීවගුණයේ කැඩපතයි. අප විචාරාත්මක හා විනෝදකාමී සමාජයකි. දුෂ්කර අවස්ථාවලදී අපහසුවෙන් හෝ සිනාසෙන අපි වාසනාවන්ත අවස්ථාවන් දැඩි ලෙස සමරන්නෙමු. හෙට නොව අද ජීවත්වන ලාංකිකයෝ ජීවිතයේ සෑම හුස්මක්ම ආශ්වාද කරන්නෝය. අපි දැඩි ලෙස අපගේ උරුමය සහ සංස්කෘතිය පිළිබඳ සාඩම්බර වන්නෙමු. ඕනෑම ලාංකිකයෙකු ඒ දැනුම තුළ වැදගත් හා ආරක්ෂිත වන්නේය. වසර හාරසියයකට වඩා පෘතුග්‍රීසීන්, ලන්දේසීන් හා ඉංග්‍රීසීන් විසින් දියත් කරන ලද යටත්විවිජිතකරණය අපගේ නොබිදෙන අධ්‍යාත්මය සුණූවිසුනු කර දැමීමට හෝ බාල කර දැමීමට හෝ අපොහොසත් විය. මේ සන්දර්භය තුළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව හඳුන්වාදීම විසින් අපගේ මෑත කාලීන ඉතිහාසයට හා සමාජයට කරන ලද බලපෑම විශ්මය ජනකය.

ශ්‍රී ලාංකීය සමාජය බටහිරකරණයට දැඩි ප්‍රතිරෝධයක් දක්වන්නකි. ඇතැම් විට බටහිර සම්ප්‍රදායන් විනාශකාරි යක්ෂයකු ලෙස සළකා එය නිෂ්ප්‍රභා කරති. කෙසේ නමුත් ක්‍රිකට් බටහිර විරෝධී ආරක්ෂිතයේ සිදුරු තුළින් රිංගා ගන්නට සමත් වුනි. ඇතැම් විට තමන්ට ඇති එකම දේ පවා අමුත්තාට ලබා දෙන අපගේ ආගන්තුක සත්කාරයට ලැදි වූ හැඟීම එයට හේතු වූවා විය හැකිය. ගැමි පළාතක ගෙදරකට ගිය විට ලැබෙන්නේ සීනි වැඩියෙන් දැමූ තේ කෝප්පයකි. මට ඒ හේතුව වැටහුනේ පසුවය. ඔවුහු සෑම දෙයක්ම වැඩිපුර අමුත්තාට ලැබිය යුතු බව සිතති. සීනි සඳහාද එහි වෙනසක් නැත.

ධනවතුන්ට සීමා වූ පාසල් කිහිපයකට පමණක් හිමි වූ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව අති බහුතරයක් ශ්‍රී ලාංකිකයින් සැළකුවේ තමනගේ සීමාවෙන් පිටත වූ යමක් ලෙසය...

ක්‍රිකට් යනු වියදම් අධික ක්‍රීඩාවකි. ක්‍රීඩා පිටි, උපකරණ, පුහුණුකරුවන් ආදී සියළු පහසුකම් බිර්තාන්‍යය ජාතික මිෂනාරීන් විසින් ඔවුන් බිහි කළ ඉංග්‍රීසි පාසල් පද්ධතිය වෙත ලබා දුනි.

ධනවතුන්ට සීමා වූ පාසල් කිහිපයකට පමණක් හිමි වූ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව අති බහුතරයක් ශ්‍රී ලාංකිකයින් සැළකුවේ තමනගේ සීමාවෙන් පිටත වූ යමක් ලෙසය.

විසිවන සියවසෙහි මුල මේ ධනවත් පාසල්වලින් පිටවන ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයිනට ක්‍රීඩා කිරීම උදෙසා ක්‍රීඩා සමාජ ඇරඹුනි. ඒවායේ නම් සිංහල ක්‍රීඩා සමාජය, ටැමිල් යූනියන්, බර්ගර් රික්‍රියේෂන් සහ මූවර්ස් යනාදි වශයෙන් වර්ගවාදී ස්වරූපයක් ගත්තද ඒ සියල්ලක්ම එකට ගත් කළ ඉංග්‍රීසි පන්නයේ සංස්කෘතියකට උරුමකම් කීහ. ක්‍රීඩා සමාජ ක්‍රිකට් එම ලාංකිකයන්ට බ්‍රිතාන්‍යන් සමඟ සමාජ‍‍යීය වශයෙන් මුහු වීමට අවස්ථාවක් ලබා දුනි. 1948 දී බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් ලංකාවට නිදහස ලබාදෙන විට ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව ලාංකීය ඉහළ පැළැන්තියකට හිමි වූවක් වීම පුදුමයක් නොවීය.

නිදහසින් පසු මුල් අවදිය තුළ ඉංග්‍රීසි පන්නයේ පංතිය කුඩා සුළුතරයක් වුවද, ඔවුන්ගේ දේශපාලන මතවාදය බටහිර ගැති වූ අතර ඔවුහු දේශපාලනිකව බලවත් කොටසක් වූහ.

නිදහසින් පසු පැවති මුල් මැතිවරණවලින් ඉහළ පැළැන්තියට සම්බන්ධ රජයන් තේරී පත්වූ අතර රජයන්ට නායකත්වය දුන් අඟමැතිවරු තිදෙනාම ඉහළ පාසල් නි‍යෝජනය කරමින් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කර ඇති අතර ඔවුහූ SSC හි සාමාජිකයින්ද විය.

ඉංග්‍රීසි පන්නයට ලැදි පාලනයෙන් බලය නැගී ආ සමාජවාදී හා ජාතිකවාදී බලවේගයන් අතට පත්වුනු 1960 සිට 1981 දක්වා කාලය තුළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවේ ජනප්‍රියත්වය වර්ධනය වූයේ සෙමිනි.

 දිවංගත ගරු ගාමිනී දිසානායක මහතාට ස්තුතිවන්න 1981 දී ශ්‍රී ලංකාව ටෙස්ට් තත්වය ලබාගන්නා ලදී. ඉංග්‍රීසි පැළැන්තියට සීමා වුනු ක්‍රිකට් ජනතාවගේ ක්‍රීඩාවක් බවට පරිවර්තනය වීමේ ආරම්භය සිදු‍වූයේ ඒ සමඟය.

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් සිය අනන්‍යතාවය සොයා ගැනීමේ අර්බුදයෙන් පෙළෙමින් තිබූ අතර අපි අපේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරපු ආකාරයේ තිබුනේ ඉතා කුඩා ශ්‍රී ලාංකීය ගතියක් පමණි...

1995 ට පෙර යුගයේ ශ්‍රී ලංකාව විසින් ඉතා විශිෂ්ට ක්‍රීඩකයින් බිහි කළද පැරණි යටත්විජිත බලපෑමෙන් ක්‍රීඩා කරන ආකාරය මුදවා ගැනීමට නොහැකි විය. 1981 ටෙස්ට් වරම් ලබා ගත්තද ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් සිය අනන්‍යතාවය සොයා ගැනීමේ අර්බුදයෙන් පෙළෙමින් තිබූ අතර අපි අපේ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා කරපු ආකාරයේ තිබුනේ ඉතා කුඩා ශ්‍රී ලාංකීය ගතියක් පමණි.

අපි පොතේ ක්‍රිකට් ගගහ හිටියේ ක්‍රිකට් බලවතුන්ගේ සම්මතයන් හා සම්ප්‍රදායන් අනුකරණය කරමිනි. වර්තමානයේ ජීවත්වීම සහ සතුට හා වාසනාව පිළිබඳ ආකල්පයන්  යන අපගේ අනන්‍යතාව හා බැදුනු දේ අපේ ක්‍රිකට්වල නොවීය.

දක්ෂ ක්‍රීඩකයින්ගෙන් සමන්විත හොඳ කණ්ඩායමක් අප සතු වුවත් අප බයාදු, මෘදු හා තනි තනි ක්‍රීඩකයන් වශයෙන් හෝ කණ්ඩායමක් වශයෙන් අපි අපගේ වටිනාකම පිළිබඳ නිසි විශ්වාසයක නොසිටියෙමු.

සමස්ථ පද්ධතියක් වෙනස් කිරීමට එල්ලයක් ඇතිව ඒ වන විට අවාසි සහගත වූ සංස්කෘතියක් හා සම්ප්‍රදායක් වෙනුවෙන් සිට ගැනීමට සහ ඒ විශිෂ්ට අරමුණ වෙනුවෙන් තමාම ඉදිරි වළල්ලට යාමට සූදානම් වූ එඩිතර වූ නායකයෙක්...

ඒ වන විට අපට අවැසි වූයේ නායකයෙකි. පොදු ජනයා තුළින් ආ පෞර්ෂවත් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක්, හැකියාව මෙන්ම සියල්ලටම වඩා ධෛර්යයවන්ත පුද්ගලයෙක්, සමස්ථ පද්ධතියක් වෙනස් කිරීමට එල්ලයක් ඇතිව ඒ වන විට අවාසිසහගත වූ සංස්කෘතියක් හා සම්ප්‍රදායක් වෙනුවෙන් සිට ගැනීමට සහ ඒ විශිෂ්ට අරමුණ වෙනුවෙන් තමාම ඉදිරි වළල්ලට යාමට සූදානම් වූ එඩිතර වූ නායකයෙක්. අප බලා සිටි ගැලවුම් කරුවා යෝධ හැකියාවක් ඇති මදක් තරබාරු අර්ජුන රණතුංග නමින් අප අතරට පැමිණියා. ඔහු පැමිණියේ ලාංකීය ක්‍රිකට් උරුමයේ ඉතිහාසය උඩුයටිකුරු කර ක්‍රීඩාව මිලියන විස්සක් පමණ වන ජනතාවක් මහත් භක්ත්‍යාදරයෙන් වැළඳ ගන්නා පොදු ක්‍රීඩාවක් බවට පත් කිරීමටයි.

අන් කාටත් වඩා අර්ජුනට තමා අවබෝධවුනේ ඇයි යටත්විජත අතීතයේ විලංගු වලින් මිදී අපි අපගේම වූ අනන්‍යතාවක්, ශ්‍රී ලාංකීය හරයන්ගෙන් උකහා ගත් අනන්‍යතාවක්, සාමාන්‍යය ලාංකිකයාගේ රිද්මයට හා  හැඟීමට අනුව සැකසුණු අනන්‍යතාවක් සකසා ගත යුත්තේ කියන කාරණය. අර්ජුන සිය සළකුණ ලාංකීය ක්‍රිකට් මත තැබීමට මුරණ්ඩු වුනු, විදේශීය සම්ප්‍රදායන්ගෙන් මිදී නව ජාතික සන්නාමයක් ක්‍රිකට් මත තැබීමට අදිටන් කරගත් මිනිසෙකි.

ආනන්ද විද්‍යාලයෙන් SSCයට පැමිණීම ඔහුට සංස්කෘතික ගැටුමක් විය. එවක SSC හි ආධිපත්‍යය ඉසිළුවේ ශාන්ත තෝමස් හා රාජකීය විද්‍යාල වලින් පැමිණියවුන්ය. අර්ජුන පවසා තිබෙනවා එහි සංස්කෘතිය ඔහුට කෙතරම් නුහුරු වූවාද සහ ඊට හුරු වීම කෙතරම් අපහසු වූවාද යන්න. වයස අවුරුදු 15 ක ශීෂ්‍යයකු වශයෙන් ක්‍රීඩා සමාජයේ ක්‍රිකට් දැලක් තුළ පිතිකරණ පුහුණුවේ යෙදෙන අර්ජුනගෙන් ඔහු පිළිබදව එක් ජේෂ්ටයෙක් විමසා සිටියා. ඔහු ආනන්ද විද්‍යාලයෙන් බව දැන්ගත් කල්හි "අපට මේ ක්ලබ් එකට සරම් ජොනියෝ අවශ්‍යය නැහැ" හි පවසමින් ඔහුගේ නිසඟ හැකියාවන් නිෂ්ප්‍රභා කෙරුනා. 

පසුව අර්ජුන SSC යට වසර ගණනාවක් නායකත්වය සැපවූවා පමණක් නොව, ඉංග්‍රීසි පන්නයේ පාසල්වල ග්‍රහණයෙන් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව මුදවා ගන්නටත් ඔහු සමත්වුනා. ඔහුගේ එල්ලය වුනේ කණ්ඩායමට ආත්ම විශ්වාසයක් ලබා දී, අපට පිටකොන්දක් සහ තම වටිනාකම පිළිබඳ අගයක් ලබා දී එමගින් ප්‍රතිවාදී කණ්ඩායම හා සමතත්වයෙහි ලා දැකගෙන සැකයෙන් හා බියෙන් තොරව ක්‍රීඩා කරමින් අහිතකර සම්ප්‍රදායන් පසෙකලා අපේම වූ ශ්‍රී ලාංකීය අනන්‍යතාවක් වැළඳ ගැනීමයි. ඒ සඳහා ඔහු නොබියව ප්‍රශ්න කළ නොහැකි බලයක් සහිතව නායකත්වය සැපයූ අතරම ඉතා සංසුන් සහ නොසැලෙන ගුණයෙන්ද යුක්ත වූයේ 'කැප්ටන් කූල්' යන අන්වර්ත නාමයද ලබා ගනිමින්.

මේ තරමක් බර වැඩි වමත හුරු මිනිසා තුළ, ප්‍රථම වතාවට ලංකාවේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර සිය බලකාය සඳහා සෙබළුන් සොයන විශිෂ්ට ජෙනරාල්වරයෙක් සිටියා...

1996 ජයග්‍රහණය සඳහා අවැසි ප්‍රථම සහ වඩා වැදගත්ම අඬිතාලම එලෙස සකස් විය. මේ තරමක් බර වැඩි වමත හුරු මිනිසා තුළ, ප්‍රථම වතාවට ලංකාවේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර සිය බලකාය සඳහා සෙබළුන් සොයන විශිෂ්ට ජෙනරාල්වරයෙක් සිටියා.

ඒ වන විට අර්ජුන අන් කවරෙකුටත් වඩා වටහාගෙන තිබුනා අපට යම් වාසියක් වුවමනා බව සහ ඒ සඳහා තමාටම අනන්‍යය වූ හැකියාවන් ඇති ඔපමට්ටම් කර ගත් විට ප්‍රතිවාදීන් අන්දමන්ද කර විනාශ කර දැමිය හැකි ක්‍රීඩකයන් ඔහු පිරික්සුවා. ජාතියක් ලෙස අපි මුරලිගේ සහ සනත්ගේ දෙමාපයන්ට ණය ගැති විය යුතුයි මේ විශිෂ්ටයන් දෙදෙනා ලාංකීය ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවට අවැසිම කලක ජනිත කර තිබීම පිළිබඳව.

සුවිශේෂි ඔපනොදැමුනු අමු හැකියාවන් සමඟ සනත් මාතරින් පැමිණියා. අර්ජුනගේ මඟපෙන්වීම යටතේ වර්ධනය කර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවට හඳුන්වා දුන් එදාමෙදා තුර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙහි වූ ඉතාම විනාශකාරීම පිතිකරණ බලවේගයක්. එය අප කළින් නොදැක තිබුනු හැකියාවක් සහ ඔහුගේ සමුගැනීමෙන් පසු යළි දකින්නට නොලැබෙන දෙයක්. පන්දුව දැඩි ලෙස දඟ කවමින් සිතාගත නොහැකි කෝණයකින් පන්දුව කපන මුරලි නුවරින් පැමිණියා. ඔහු පිට දඟ පන්දුවට අතේ මැණික් කටුව උපයෝගි කරගැනීම හඳූන්වාදුන්නා.

 

අන්න ඒ අවස්ථාවේදි ලාංකිකයන්ට ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම "අපේ කොල්ලෝ" බවට විය..

අර්ජුනගේ කණ්ඩායම විශිෂ්ට හැකියාවන් සමඟ දැන් සූදානම්. නමුත් තවමත් එය කණ්ඩායමක් නොවින. එය සිදුවූයේ 1995 දීය. මුරලි පන්දුව දමාගසන බවට චෝදනා ලැබීමේ ප්‍රතිපලය ඉතා දුරකට විහිද යන බව එවේලේ අවබෝධ වුයේ ඉතා ටික දෙනෙකුට පමණි. මේ සිදුවීම සමස්ථ ජාතියේම උදහසට, කම්පාවට හේතුවිය. ඔහු තව දුරටත් තනි නොවීය. ඔහු ගේ කණගාටුව හා වේදනාව සියල්ලෝ විසින්ම බෙදා ගත්තෝය. විචාරකයන් කුමක් පැවසුවද අර්ජුන හා කණ්ඩායම මුරලි පසුපස සිටගත් ආකාරය සමස්ථ ජාතියම සාඩම්බරයට පත් කළේය. අන්න ඒ අවස්ථාවේදි ලාංකිකයන්ට මේ ක්‍රිකට් කණ්ඩායම "අපේ කොල්ලෝ" බවට විය. ඒ අවස්ථාවේදි ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවට මුලින් පැවති දුරස්තභාවය සහමුලින්ම දුරු වී ක්‍රිකට් කණ්ඩායම සිය පුතුන්, සහෝදරයන් බවට පත් විය. මුරලි මෙල්බ'න් හිදි පන්දුව දමා ගසනවා යයි චෝදනා ලැබීම සියළුම ලාංකිකයන්ට කරන ලද ප්‍රතිඋත්තර දිය යුතු අවමානයක් බවට විය. සිතිය නොහැකි දේ කිරීමට ශ්‍රී ලංකාවට ලැබුනු උත්ප්‍රේරකය එය විය. 

ඒ වගේම වැදගත් නිරීක්ෂණයක් වන්නේ 1981 ට පෙර 80% ක්ම ජාතික කණ්ඩායම නියෝජනයේ කළේ ඉංග්‍රීසි පැළැන්තියේ පාසල් වු නමුත් 1996 ලෝක කුසලාන සංචිතයට එම පාසල්වලින් එකඳු ක්‍රීඩකයකු හෝ සිටියේ නැතිවීමයි

කුමාර සන්ගක්කාරගේ ඉහත දේශනයෙන් කියැවුනේ ක්‍රිකට් ලෝකයේ අති ප්‍රබල ස්ථානයකට ශ්‍රී ලංකාව ඔසොවා තැබුම සඳහා අඬිතාලම වැටුනු ආකාරයය. යටත්විජිත උරුමයක් වුවත් එහි අධ්‍යාත්මය යටත්විජිත විලංගු වල ග්‍රහණයෙන් මුදවා එය දේශීයකරණය කළ ආකාරය සහ එයට නායකත්වය සැපයුනු ආකාරයය. අප සාර්ථක වූ පෙදෙස්වලින් අප පාඩම් ඉගෙන ගත යුතුය. මේ පරිවර්තනය අප අපගේ අනිත් ක්ෂේත්‍රයන්හී සිදු කැර ගැනුමට සමත් වී ඇත්තෙමුද? ඒ පරිවර්තනයක අවශ්‍යතාව වටහා ගෙන සිටින්නමුද යන්න පවා ඉතා සැක සහිතය. අපි අපගේ හරයන් මත පිහිටා අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් හෝ දේශපාලන ක්‍රමයක් හෝ යටත්විජිත සමයෙන් පසු යළි ස්ථාපිත කිරීමට සමත් වී ඇතැයි සිතීම උගහටය. එසේ කිරීමට අවැසි නම් අපගේ හරයන් මොනවාද, අපගේ චින්ත්නය කුමක්ද යන්න ගැන පැහැඳිළි චිත්‍රයක් අවැසිය. ජාතික චින්තනය පිළිබඳ සංවාදය සමාජගත කෙරෙන්නේ අන්න ඒ පරිවර්තනයට අවැසි වන අපගේ අධ්‍යාත්මය, හරයන් හා හැඟීම් හදූනාගැනීම පිණිසමය.

අනුකරණයක් සමාජයකට අවශෝෂණය කර ගැනුම හෝ නොගැනුම හෝ අරඹයා ගුණදාස අමරසේකරයන් ගේ 'සිංහල කාව්‍යය සම්ප්‍රදාය' නමැති කෘතියෙන් උපුටා ගත් කොටසකින් දැනටමත් දිගු වූ මේ ලිපිය අවසන් කරන්නෙමු.

සැම අනුකරණයක්ම කිසියම් සංස්කෘතියක් තුළ ව්‍යාප්ත වනුයේ ඒ සංස්කෘතිය තුළ හට ගෙන ඇති හිඩසක්, ඌනතාවක් නිසා බව අපි දනිමු. ඒ හිඩැස නිසා ව්‍යාප්තවන අනුකරණය (නැත්නම් නව සංස්කෘතිය) කාලයාගේ ඇවෑමත් සමඟම ඉරණම් දෙකකින් එකකට භාජනය වෙයි. එක්කෝ එය ගසක් වසා පැතිරෙන පරපෝෂිතයකු සේ අර දේශීය සංස්කෘතිය වසා පැතිරගෙන අවසානයේ එය විනාශ කර දමයි. (පසුගිය වකවානුව තුළ තුන්වන ලෝකයේ රටවල මෙය සිදුවී ඇති සැටි අපට හොඳින් දැකගත හැකිය). එසේ නැත්නම් අර දේශීය සංස්කෘතිය විසින් අනුකාරක සංස්කෘතිය රිසි පරිදි දිරවා අවශෝෂණය කරගෙන එය දේශීය සංස්කෘතියේම කොටසක් බවට පත් කරගනු ලැබේ. එසේ පත්කර ගැනුම නිසා අර දේශීය සංස්කෘතිය අත්‍යාවශ්‍යය පරිණාමය ලබා ශක්තිමත් වෙයි. මේ කටයුත්ත සාර්ථක කර ගැනුමට නම් දේශීය සංස්කෘතිය, බමුණු කුලයක - අතළොස්සක සංස්කෘතියක් නොව පොදු ජනතාවගේ සංස්කෘතියක් විය යුතුය. එවැනි පොදු ජන සංස්කෘතියකට පමණි අර අවශෝෂණ කාර්යය සාර්ථකව කරගත හැක්කේ.


-ලසන්ත වික්‍රමසිංහ
යුතුකම සංවාද කවය

4/07/2014

තුන් සිංහලය එක් සේසත් කළ රාත්‍රිය ... !!!

කතෘ:යුතුකම     4/07/2014   10 comments
ඒ සිහිනය නැවත සැබෑ කර ගන්නට අපට වසර 18ක් පෙරුම් පිරීමට සිදුවිය. ලෝක කුසලාන 4ක් අසලට පැමිණ නැවත හැරී යන්නට සිදුවිය. කෙසේ වුව ඒ සියල්ල අතීතයට එක් කර ඊයේ රාත්‍රී සිහිනය සැබෑ කර ගතිමු. ඩැරන් සාමි අනුව නම් ඒ දෙවියන්ගේ කැමැත්තයි. 

තරඟය ආරම්භ කරන මොහොතේ මා සිටියේ තුරඟ තරඟ පිටියේ ක්‍රීඩාගාරයේය. මුළු නගරයම සැණකෙළි වෙස් ගෙන තිබිණි. ක්‍රීඩාංගණයේ දැවැන්ත තිරය තරඟය සජීවි ලෙස විකාශනය කිරීමට සුදානම් කර තිබිණි. ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රීකට් ලෝලීන් සිංහ ධජ පතාක රැගෙන ජයඝෝෂ නඟමින් ක්‍රීඩාංගණය වෙත පැමිණි අතර ක්‍රීඩාගාරය අතුරුසිදුරු නැතිව පිරී යන්නට වැඩි වේලාවක් ගත නොවිණි. 

කාසියේ වාසිය මාලිංග සතු කර ගනිත්ම ජය ඝෝෂාවෙන් මුළු ක්‍රීඩාංගණය ම ගිගුම් දෙන්නට විය. ලංකාවේ ජය පතා වයන මෝලම් හඬ දෙගුණ තෙගුණ විය. ඉන්දීය ජාතික ගීය ගයන විට සියලු ජය ඝෝෂා නතර කොට නිහඬවීමට තරම් බොහෝ ලාංකිකයින් වගකීම් සහගත වුව ද සුළු පිරිසක් කෑ කෝ ගසමින් සිය අසංස්කෘතිකත්වය ප්‍රදර්ශනය කිරීමට අමතක නොකළේය. ඒ මොහොතේ සිය අසුන්වලින් නැගිට නිහඬව සිය ගෞරවය ඉන්දීය ජාතික ගීයට පළ කළ සියලු දෙනා මගේ විශේෂ ගෞරවයට පාත්‍ර වේ. කෙසේ වුව මාලිංග ප්‍රමුඛ ලංකා කණ්ඩාවම අපේ ජාතික ගීය ගයන විට සියලු දෙනා නැඟිට මහත් අභිමාණයෙන් ජාතික ගීය ගැයූ බව ද කිව යුතුමය.

දස අත ගිගුම් දෙන ජයඝෝෂා මැද තරඟය ඇරඹිණි. අපේ සිංහ පැටව් වෙනුවෙන් මුළු ක්‍රීඩාගාරය ම ජය ඝෝෂා නැඟු අතර ඉන්දී ජාතිකයින් පිරිසක් සිය රටේ ජය පතා ඝෝෂා නඟනු දක්නට ලැබිණි. මෙහිදි විශේෂයෙන් සඳහන් කළ යුත්තේ මා අවට සිටි මුස්ලිම් පිරිස ලංකාවේ ජය පතා හඬ නැඟු බවය. ඔවුන් මුස්ලිම් අන්තවාදයේ ගොදුරු බවට පත් නොවූ සැබෑ දේශප්‍රේමි ලාංකිකයින්ය. 

මුල් පන්දු වාර කිහිපය අවසානයේ මම මගේ නවාතැන අසල ශ්‍රී විහාර් හෝටලය වෙත පැමිණියෙමි. (එය මීට පෙර ශාන්ති විහාර් නම් විය.) රාත්‍රී ආහාරය ගෙන එහි සේවක පිරිස සමඟ හෝටලයේ රූපවාහිනිය ඔස්සේ තරඟය නැරඹුවෙමි. ශ්‍රී විහාර් දෙමළ හින්දු වෙජිටේරියන් හෝටලයකි. එහි සේවක බහුතරය ශ්‍රී ලංකා දෙමළ වන අතර සූපවේදීන් සිව් දෙනෙක් ඉන්දීය ජාතිකයෝය. එම සිව් දෙනා අතරින් තරඟය නරඹමින් සිටි දෙදෙනා හැර අපි සියලු දෙනා ලංකාවේ ජය පැතූ අයවීමු. ඉන්දිය විකට් බිඳෙන විට, ලකුණු වළක්වන විට අපි ප්‍රමුදිත වූ අතර චිරාත් කෝලි පිටිය සිසාර සිය අණසක පතුරු වන මුකුලිත වීමු. එවන් අවස්ථාවල ඉන්දියානුවෝ බෙහෙවින් සතුටු විය.
තරඟය කෙළවරවත්ම මට මගේ කොළඹ හින්දු මිතුරියගෙන් ලැබුණු කෙටි පණිවිඩයක සඳහන් වූයේ "අපි දිනුවා! කොහොමද සංගාගේ වැඩ!" යනුවෙනි. මගේ යාපනේ මිතුරියක සිය නිවසේ සිට මට එවූ කෙටි පණිවිඩයක් මෙසේය.

"Ys Iya, It's a new year gift 4 all Sri Lankans. wow amazing. Gud luck Sanga. He is a hero. Thnk God." 

මේ සියල්ල මා කීවේ මා බොහෝ කලක සිට කියන කතාවක් නැවත කීම සඳහා පසුබිම සකසා ගැනීම පිණිසය. විවිධ හේතු නිසා විවිධ බෙදීම් රාමුවල සිරවී සිටින අපි ඊයේ රාත්‍රී ජාතියක් ලෙස එකට සිට ගතිමු. එකම අපේක්ෂාවක් වෙනුවෙන් අත්වැල් බැඳ ගතිමු. අපේ මව්බිමේ ජයග්‍රහණය වෙනුවෙන් එකාවන්ව පෙනී සිටියෙමු. 

විවිධ අන්තවාදී බෙදුම්වාදී දිශානතීන් වෙත නොගොස් මේ රටේ සිංහලයින් සමඟ එකාවන්ව ජීවත්වීමට කැමති හින්දු සහ මුස්ලිම් සහෝදර පිරිසට අප ගරු කළ යුතුය. ඔවුන් ද සිංහලයින්මය. සිංහයින්මය. ජාතිය එක් මතයක ඇදබැඳ තබා ගැනීමට අපට ක්‍රිකට් භාවිත කළ හැකිය. ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව ඔස්සේ තුන් සිංහලය එක් සේසත් කළ හැකිය. ඒ තුන් සිංහලය නම් සිංහලයින්, සිංහල හින්දුන් සහ සිංහල මුස්ලිමුන්ය. 



-නාමල් උඩලමත්ත (සංහිඳ)
යුතුකම සංවාද කවය

3/28/2014

වහාබ් අන්තවාදයට පිළිතුර කුමක්ද?

කතෘ:යුතුකම     3/28/2014   4 comments
යටත් විජිත සමයේ මෙරට වාසය කළ ආමන්ඩ් ද සූසා නම් ඉංග්‍රීසි ජාතික මාධ්‍යවේදියා විසින් 1915 සිංහල මරක්කල කෝලාහලය අළලා ලියා පළකරන ලද "Hundred Days in Ceylon Under Martial Law- 1915" නම් කෘතිය මෙම ලිපියෙහි පූර්විකාව වෙයි. එම කෘතිය යසපාල වනසිංහ මහතා විසින් "සිංහල මරක්කල කෝලාහලය" නමින් සිංහලයට පරිවර්ථනය කර මෙම සිදුවීමට අදාළ ප්‍රධාන නඩු සහ කොමිෂන් සභා වාර්ථාද සමඟින් ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත. පුවත්පත් කතුවරයකු වශයෙන්ද සුදු ජාතිකයකු වශයෙන්ද ආමන්ඩ් ද සූසා මහතාට රටේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර පරීක්ෂා කිරීමටත් බ්‍රිතාන්‍යයේ කිරීටයේ සිට සාමාන්‍ය ගැමියා දක්වා වූ සියළු තලයන් නිරීක්ෂණය කිරීමටත් නිදහස තිබිනි. එබැවින් ඔහුගේ මෙම කෘතිය එම සිදුවීම සම්බන්ධ ඓතිහාසික වාර්තාවක් ලෙසින් සැලකිය හැකියැයි සිතමි. මෙයට සියවසකට පෙරාතුව රටේ ජන සංයුතිය, සමාජ සැකැස්ම මෙන්ම ජාතික දේහය මත පිළිලයක් ලෙසින් වැඩෙන ජාතිවාදයක මූල බීජය දෙරණ මත පතිත වන ආකාරයත් අධ්‍යයනය කිරීමට එය මහඟු මූලාශ්‍රයකි.

මෙම අතීක කතා පුවත අදට වැදගත් වන්නේ අප අභිමුවෙහි ඇති සැබෑම ප්‍රශ්නය කුමක්දැයි වටහා ගැනීමේදීය. නාස්තිය, දූෂණය, වංචාව, දරිද්‍රතාවය, විරැකියාව, නීතියේ ස්වාධීනත්වය ආදී දහසකුත් දෑ සාකච්ඡා කළද අද මෙරට ඇති කේන්ද්‍රීය ප්‍රශ්නය කුමක්ද? දේශපාලන න්‍යායන් තුළින් කුමන අන්දමකින් විග්‍රහ කලද මා දකින සරල සත්‍යය නම් ජාතික ස්වාධීනත්වය, ආර්ථික, දේශපාලනික සහ සංස්කෘතික අධීනත්වය පරයන ප්‍රමුකතාවයක් කිසිඳු රටක කවර ප්‍රශ්නයකටවත් හිමි නොවන බවයි. තිස් අවුරුදු යුද්ධය අවසන් යැයි සිතා අපට අත පිසදාගත නොහැක්කේ අද වන විටත් අප හමුවේ ඇති කේන්ද්‍රීය ප්‍රශ්නය ජාතික නිදහස නොමැති වීම හෙවත් සිංහලයන්ට මෙරට හිමි විය යුතු තැන නොලැබීම වන බැවිනි.

මෙම වත්මන් ප්‍රශ්නයට 1505 දක්වාම දිවයන ඉතිහාසයක් ඇත. ජාත්‍යන්තරය තුළ යටත්විජිතවාදීන්ගේ දේශපාලන භාවිතාවේ මුහුණුවර කාලානුරූපව වෙනස් වුවද ඔවුන්ගේ අරමුණ කිසි ලෙසකින් හෝ වෙනසකට භාජනය වී නැත. ඩේවිඩ් කැමරන් අද මෙරටට ගොඩ බසින්නේ 1815 දී ඔවුන් කන්ද උඩරටට ගමන්කළ අරමුණෙන් දශමයකින් හෝ වෙනස් වූ අරමුණකින් නොවේ. ඉදිරියේදීද එය එසේම වනු ඇත. සර්ව හිතවාදී විශ්වීය මානව නිදහසක් පිළිබඳව අප වැනි රටවලට වැදි බණ දෙසීමට ඉදිරිපත් වුවද ඔවුන්ගෙන් අධීන වූ නිදහසක් ලබා ගැනීමට කවර ලෙසකින් හෝ ඔවුන් අවසර නොදෙනු ඇත. පන්සිල් සුරැකිය හැකි, සිංහලයන්ට පමණක් නොව දෙමළ මුස්ලිම් ආදී අනෙක් ජන වර්ග වලටද සාමයෙන් සතුටින් සහජීවනයෙන් ජීවත් විය හැකි පරිසරයක්, නිවන අරමුණු කරගත් දේශපාලන ආර්ථික දර්ශනයක් ගොඩනගා ගැනීමට ඔවුන් ඉඩ නොතබනු ඇත. ඔවුන්ගේ ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියට විකල්පයක් බිහි වනු දැකීමට ඔවුන් රිසි නොවනු ඇත. මෙම කරුණේදී සිංහලද දෙමළද මුස්ලිම් ද යන්න අදාළ නොවේ. මුළු ලොවම ඔවුන්ගේ දේශපාලන ආර්ථික සංස්කෘතික යටත්විජිතවාදය තුළ සිර කර තැබීම ඔවුන්ගේ න්‍යායයි. 1505 දී ඇරඹී අද වන විටද අප හමුවේ ඇති ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය එයයි.

1848 දක්වා අවියෙන් කරන ලද 1948 දක්වා ඍජු දේශපාලන යටත්විජිතකරණය හරහා සිදුකරන ලද එම කාර්යය ඔවුන් විසින් ඉන් අනතුරුව ප්‍රධාන පෙරමුණු දෙකක් ඔස්සේ ක්‍රියාත්මක කර ඇත. මෙම පෙරමුණු දෙකම ඔවුන් විසින් බිහිකරනුයේ 1948 ට පෙර ඉතා උපක්‍රමශීලීවය. ඉන් පළමු පෙරමුණ මිශනාරී අධ්‍යාපනය, ප්‍රභූ ආර්ථිකය හරහා මෙරට බිහි කරන ලද කළු සුද්දන් පිරිසයි. අනගාරික ධර්මපාල තුමා මෙම කළු සුද්දන්ගෙන් වන හානිය පළමු වරට දුටු ප්‍රඥයාය. ආමන්ඩ් ද සූසා මෙම කෘතිය රචනා කිරීමේ අරමුණද මෙම කෝලාහලයේදී සුද්දන් සිංහලයන්ට කරන ලද අසාධාරණය දැකීමෙන් ඔවුන්ගේ සුවච කීකරු කුක්කන් සේ ඇතිකරන ලද සිංහල කළු සුද්දන් ඔවුන් කෙරෙහි කලකිරේවියැයි ඇතිවූ බියයි. ඒ බව ඔහුගේ පෙරවදනේ පටන් මුළු කෘතිය පුරාම ඉතා පැහැදිලිව විග්‍රහ කර ඇත. නමුත් එවන් කලකිරීමක් ඇති නොවිනි. ආමන්ඩ් ද සූසා සිතුවාට වඩා තදින් කළු සුද්දන් ඔවුන්ගේ ග්‍රහණයට නතු වී තිබිනි. 1948 දී සුද්දන් පාලන බලය ඔවුන් වෙත ප්‍රදානය කළේ එබැවිනි.


දෙවැනි පෙරමුණ මෙරට සුළු ජන වර්ග අතර වපුරන ලද ජාතිවාදයයි.
තමන් උපන් රටේ නිජ අයිතියක් සෑප පුරවැසියෙකුටම හිමිය. එහි විවාදයක් නැත. එසේ වුවද රටේ දේශපාලන, ආර්ථික, සංස්කෘතික උරුමකාරිත්වය හිමිවිය යුත්තේ යම් රටක මුල් බැසගත්, එහිම ඉපදී, එහිම හැදී වැඩුනු එබැවින්ම එහි නිජ අයිතිය උරුම කරගත් එනම් ශිෂ්ඨාචාරය ගොඩනැගූ ජාතියටය. එනයින් ගත් කළ සිංහල බෞද්ධ චින්තනයට සහ සංස්කෘතියට මෙරට ඇති උරුමය කිසිවෙකුට හෝ ප්‍රශ්න කළ නොහැකිය. වසර 2500ක් දක්වා දිවයන පැහැදිලි සැක සංකා රහිත අඛණ්ඩ උරුමයක් අප සතුව ඇත. මෙම උරුමය සෑම පුරවැසියෙකුටම උපතත් සමඟ හිමිවන අයිතිවාසිකම් වලට ඔබ්බෙන් පවතින්නකි. එම තනි තනි පුරවැසි අයිතිවාසිකම් වලට කිසිවෙකු වැට නොබැඳිය යුතුවාක් මෙන්ම සෑම පුරවැසියකුම මෙරට මුල් බැසගත් ජාතිය වශයෙන් අපට ඇති එම උරුමය පිළිගත යුතුය.

1948න් පසුව කළු සුද්දන් කළේ අඟේ ඉඳන් කන කන්නාක් මෙන් මෙම ජාතිකත්වය දුර්වල කිරීමයි. දේශපාලනය, අධ්‍යාපනය, නීතිය, කලාව, මාධ්‍ය ආදී සෑම ක්ෂේත්‍රයකම එය ක්‍රියාත්මක විය. අද ජාතියක් වශයෙන් අපට අත්වී ඇති දුර්භාග්‍යයේ සම්පූර්ණ පාපය මෙම ක්ෂේත්‍රයන්හි හිමිකාරිත්වය දරන බටහිර අධ්‍යාපනයෙන් මොළ සෝදාගත් පිරිස භාරගත යුතුය. අපගේ මුල් සිඳින අතර සුද්දන් වපුරාගිය ජාතිවාදී බිජුවට වළට රිසි සේ වර්ධනය වීමට ඔවුහු ඉඩ දුන්හ. බීජ, කෝෂ, කීට අවධි පසුකරමින් අද වනවිට සුහුඹුල් තත්ත්වයට පත්වී ඇති දෙමළ ජාතිවාදයත් කීට අවධිය පසුකරමින් සිටින මුස්ලිම් අන්තවාදයත් එහි ප්‍රතිඵල වෙයි.

බටහිරයන් විසින් ආදරයෙන් හදාවඩාගත් මෙම දරුවන්ට සිංහල බෞද්ධ ජාතිකත්වය වෙතින් ඇඟට දැනෙන ප්‍රහාරයක් එල්ල වූයේ 2005න් පසුවය. නෝර්වේ කාරයන් වැනි කුලී හේවායන්ට නොහැකි වූ කල කැමරන් සහ ඔබාමා ඍජුවම අද වනවිට මෙරට ප්‍රශ්නයට අත දමා ඇත්තේ මෙම දරු සෙනෙහස නිසාමය. මානව හිමිකම් ඔවුන්ගේ නවතම ආයුධය වෙයි. මුල් කාලය තුළ ඔවුන් යොදාගත් යුධ අවි සහ මෙම අවිය අතර ඇති එකම වෙනස යෙදූ සැනින් වල් පැළ නසන ග්‍රැමක්මක්සෝන් සහ දින 14ක් ඇතුලත ප්‍රතිඵල පෙන්වන වීඩෝල් අතර ඇති වෙනසට සමාන වෙයි. කුමක් යෙදුවද අවසන් ප්‍රතිඵලය රජරැටියන්ගේ වකුගඩු මෙන්ම අපගේ ජාතික දේහය විනාශ වීමයි.

මුස්ලිම් අන්තවාදීන් විසින් රටට එරෙහි බොරු වාර්ථා ඔසවාගෙන ජිනීවා යන්නේ ඔවුන් හා දෙමළ ජාතිවාදීන් නිවුන් සොයුරන් වන බැවිනි. ප්‍රභාකරන් කාත්තන්කුඩි පල්ලිය තුළ බැතිමතුන් මරා දමද්දී හකීම් ඔහු හා සන්ධානගත වන්නේත්, නැගෙනහිර මුදවාගන්නා විට ආණ්ඩුව පෙරලීමට කටයුතු කරන්නේත්, රටේ අධිකරණ අමාත්‍ය ධූරය දරමින් රටට එරෙහිව ජිනීවාවල නඩු කියන්නේත් එකම හේතුවක් නිසාවෙනි. එනම් නැගී එන මෙම වහාබ් අන්තවාදය බටහිර යටත්විජිතවාදය වෙතින්ම පෝෂණය වන්නක් වන බැවිනි.

1915 දී සිංහල මරක්කල කෝලාහලය පිළිබඳව ආමන්ඩ් ද සූසාගේ සටහන වැදගත් වන්නේ සුදු අධිරාජ්‍ය වාදයට ජාතකව උපන්, ලෝකය තුළ වරින් වර වර්ධනය වන මුස්ලිම් අන්තවාදයන්ගෙන් ගුරු හරුකම් සහ ආධාර උපකාර ලබමින් වැඩෙන මෙම මුස්ලිම් අන්තවාදය පැහැදිලිව තේරුම් ගැනීම සඳහාය.
මෙම අන්තවාදයෙන් දූෂණය නොවුනු, තම ආගමික අනන්‍යතාවය ආරක්ෂා කර ගනිමින් සිංහල බෞද්ධ උරුමය පිළිගත් මෙරට මුල් බැසගත් සාප්‍රදායික මුස්ලිමුන් විශාල ප්‍රමානයක් අද වන විටද රට තුළ ජීවත් වෙති. මූලික වශයෙන් නැගෙනහිර පළාත මුල් කරගනිමින් ක්‍රියාත්මක වන වහාබ් අන්තවාදය පිළිබඳව මුලින්ම අනතුරු හඟවන්නේ මෙම සාම්ප්‍රදායික මුස්ලිම් ප්‍රජාව විසිනි.
1915 වන විටද ලංකා මරක්කල ලෙසින් හැඳින්වුනු අරාබි සම්භවයක් ඇති සාම්ප්‍රදායික මුස්ලිමුන් විශාල ප්‍රමාණයක් ඉතා සාමකාමීව රටතුළ ජීවත් වූහ. කෝලාහලයට මුළ පුරන්නේ ඉන්දීය සම්භවයක් ඇති හම්බ ලෙසින් හැඳින්වුනු එවකට ඉතා සුළු පිරිසක් වුනු මුස්ලිමුන් විසිනි. ගම්පොල හෙනකඳ බිසෝ බන්ඩාර දේවාලයේ වාර්ශික පෙරහැරට විරුද්ධ වන මෙම හම්බයන් සුද්දන්ගේ අනුග්‍රහය ලබමින් රටතුළ ප්‍රචණ්ඩත්වය පතුරවයි. සිංහලයන් කෙතරම් අහිංසක සහනශීලී සාධාරනය ගරුකරන ජාතියක්ද යන්න මෙම කරුණ  සම්බන්ධ නඩු වාර්ථා මඟින් මනාව සනාථ වෙයි.

1915 දී සිදුවුනු එම ක්‍රියාවලියම අද වන විටද එලෙසින්ම ක්‍රියාත්මක වන්නේ කුමන හේතුවකින්ද? මා දකින පරිදි අප 1915න් එම සිදුවීම අමතක කර දැමුවද අපේ සතුරන් එලෙස කර නැත. දෛවෝපගත ලෙසින් වසර 100කට පසුවත් එම ඉතිහාසයම පුනරාවර්ත වන්නේ එබැවිනි.එසේ වුවද මෙම ප්‍රවාහය ආපසු හැරවීමට අප තවමත් ප්‍රමාද නැතැයි මම සිතමි. විශේෂයෙන් දේශපාලනික සහ සංස්කෘතික ක්ෂේත්‍රයන්හි කළ යුතු විශාල කාර්යයක් ඇත. තවමත් රටේ 70% කට ආසන්න ප්‍රමානයක් සිංහල බෞද්ධ වෙයි.

එසේ වුවද රටේ පාර්ලිමේන්තුව තුලින් එම සැබෑ ජන අනුපාතය නිරූපනය වන්නේද? විකාර රූපී ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී මැතිවරණ ක්‍රමය මඟින් සැබෑ ජන මතය යට ගසා ඇත. අන්තවාදයට ජාතිවාදයට ඉඩකඩ විවර කර ඇත. ජාතිවාදී ආගම්වාදී ප්‍රවනතාවන් පදනම් කරගනිමින් ක්‍රියාත්මක වන පළාත් සභා ආදී ව්‍යුහයන් තුළින් සිදුවන හානිය සුළුපටු නොවේ. එබැවින් මෙම තත්ත්වයන් නිවැරදි කිරීමේ දිශාවට රටත් රජයත් ජනතාවත් පමණක් නොව අධිකරණයද මෙහෙයැවීමේ වගකීම ජාතික සංවිධාන විසින් සියතට ගත යුතුය. තුන් වේල වෙනුවට එක් වේලක් කා හෝ තිර අදිටනින් විජාතික බලවේගයන්ට එරෙහි වීම සඳහා ජාතිය සූදානම් කළ යුතුය.

නමුත් එය මෙම සටනේ එක් අංශයක් පමනි. 1915 දී සීමිත ප්‍රදේශයක පැතිරුනු හම්බයන් අද රට පුරා විසිරුනු අනෙක් සාම්ප්‍රදායික මුස්ලිම් ජන කොටස් කෙරෙහි ඉතා සීඝ්‍රයෙන් තම අණසක පතුරවමින් සිටී. අප විසින් වැට බඳිය යුත්තේ එම සමාජ පිළිලයටයි. 1915දී ලද පසුබෑමත් සමඟ සිංහලයන් යටත් කරගැනීම පහසු නොවන බව තේරුම්ගත් මෙම අන්තවාදය සමස්ථ මුස්ලිම් ප්‍රජාවම බිළි ගනිමින් නව අධියරකින් පෙරට පැමින ඇත. ජයග්‍රාහී මානසිකත්වයක් ගොඩ නගාගෙන ඇත. ඉදිරියේදී අප වෙත එල්ලවීමට නියමිත ක්‍රමයෙන් උග්‍ර වන බටහිර බලපෑම් හමුවේ ඔවුන්ගේ මානසිකත්වය තව තවත් ශක්තිමත් වනු ඇත. අප පැරදවිය යුත්තේ එම ප්‍රවාහයයි.

මෙම උවදුරද එහි ඍජු ප්‍රතිවිපාකද කෙරෙහි අප සවිඥානක වුවද ස්ථිරසාර ලෙස එය මැඩලීමේ දිශාවට අප තවමත් නැඹුරු වී නැතැයි මම සිතමි. අප අපගේ ජාතික උරුමයන් සංස්කෘතික වටිනාකම් රැකගනිමින් දේශපාලන සහ සංස්කෘතික ක්ෂේත්‍රයන්හි අපගේ ක්‍රියාකාරිත්වය ශක්තිමත් කළ යුතුය. දෙමළ ජාතිවාදයද වහාබ් අන්තවාදයද එක ලෙසින්ම නිසි පරිමානයෙන් වටහාගනිමින් ක්‍රියාත්මක විය යුතුය.
නමුත් දීර්ඝකාලීන වශයෙන් විසඳුමක් ලබා ගැනීමටනම් එයද ප්‍රමාණවත් නොවේ. මුස්ලිම් ප්‍රජාව ඔවුන්ගේ ආගමික සංස්කෘතික හර පද්ධතීන් රැකෙන පරිදි අපගේ සංස්කෘතිය වෙත අවශෝෂනය කර ගැනීමටද ක්‍රියා කළ යුතුය. සෙනරත් රජු නැගෙනහිර මුහුදුබඩ ප්‍රදේශවල ඔවුන්ව පදිංචි කළේ පරම්පරා කිහිපයක් තුළ සිංහල ජාතියට අවශෝෂණය විය යුතු බවට කොන්දේසියක් පනවමිනි. නමුත් එම කරුණ සාක්ෂාත් කර ගැනීමට අප සමත් වී නැත. හම්බ මුස්ලිමුන් සිය සංස්කෘතියේ අනසක අනෙක් මුස්ලිම් ප්‍රජාව වෙත පැතිරවීමට පසුගිය සියවස තුළම ක්‍රියාත්මක වී ඇත. නමුත් අප යම් තරමකින් හෝ සාර්ථක වී ඇත්තේ මැලේ මුස්ලිමුන් අපගේ සංස්කෘතිය තුළට අවශෝෂණය කරගැනීමට පමනි.

සිංහල කතා කරන මුස්ලිමුන් අප වෙත සමීපවීමේ නැඹුරුවක් ඇති නමුදු එය අපගේ ක්‍රියාකාරිත්වය සහ වහාබ් අන්තවාදයේ සීඝ්‍රතාව මත තීරණය වනු ඇත. මෙම නව ප්‍රවනතාවන් කෙරේ සවිඥානික ජාතික සංවිධාන මුස්ලිම් සමාජය තුළ ඇති සියුම් විවිධත්වය වටහාගත යුතුය. තොප්පිය පැළඳූ සිකුරාදා කඩ වහන සියල්ලන්ම එකම මිම්මකින් මැනීම ප්‍රශ්නය තව තවත් බැරෑරුම් කිරීමක් විය හැකිය. මෙම මුස්ලිමුන්ගෙන්ම කොටසක්
ඓතිහාසික වශයෙන් අප මෙන්ම, දෙමළ බැතිමතුන් මෙන්ම කතරගම දෙවොළ වෙත ඇදෙන බව අප සිහි තබා ගත යුතුය. අපගේ දීර්ඝකාලීන ඉලක්කය විය යුත්තේ වෛරයේ ගිනි දළු නිවා සනසන එවන් ආශිර්වාදාත්මක සංස්කෘතික සම්මිශ්‍රණයන් වඩ වඩාත් ශක්තිමත් කිරීම උදෙසාය. යම් දවසක මුස්ලිමුන්ට කතරගම අහිමි කෙරෙයිනම් එය සිදුවන්නේ වහාබ් අන්තවාදයේ යකඩ හස්තය මඟින් මිස සිංහල බෞද්ධ සමාජය මඟින් නොවන බව ඒත්තු ගැන්විය යුතුය.    

දෙමළ හෝ මුස්ලිම් හෝ ක්‍රිස්තියානි හෝ මෙම කවර ගැටළුවකට වුවද අවසාන විසඳුම විය යුත්තේ ඒ සැමදෙනාම අපගේ ජාතිකත්වය තුළට වද්දා ගැනීමයි. එය සියවස් කිහිපයක් තුළ සිදුවිය යුත්තක් විය හැකිය. නමුත් අද අප ඒ වෙනුවෙන් මුල් පියවර තැබිය යුතුය. වහබ් අන්තවාදයෙන් පීඩා විඳින සාම්ප්‍රදායික මුස්ලිමුන්ගේ ආගමික අයිතිය වෙනුවෙන් අප ක්‍රියාත්මක විය යුතුය. ඔවුන්ට රැකවරණය සැළසිය යුතුවාක් මෙන්ම අප සංස්කෘතිය තුළ ඔවුන්ට රැකවරණයක් ඇත යන විශ්වාසයද ඔවුන් තුළ ජනිත කළ යුතුය. රටත් ජාතියත් ලේ විලක් වෙත දක්කන කපටි ආරක්ෂකයන්ගෙන් ඔවුන් මුදවාගත යුතුය.

ඉඳුනිල් ප්‍රසන්න
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

3/26/2014

තක්කඩියන්ගේ සම්ප‍්‍රාප්තිය හා යහපත් මිනිසකුගේ නික්ම යාම

කතෘ:යුතුකම     3/26/2014   1 comment
ජවිපෙ තුළ සිටියදී සුමතිපාල මානවඩු සහෝදරයා සමග මට තිබුණේ ලොකු හැදුනුම්කමක් නොව පුංචි හැදුනුම්කමකි.යම් යම් වැඩකටයුතුවලදී දින තුන හතරක් පමණ ඔහු මට හමුවී කතාබහ කොට තිබේ. පක්ෂය එකක් වුවද පක්ෂය තුළ සිටින පුද්ගලයන් විවිධාකාරය. එවන් විවිධ වූ සගයන් අතර දින තුන හතරකදී යන්තමින් දැන හඳුනාගත් සුමතිපාල සහෝදරයාගේ අනන්‍යතාවය මගේ සිත් පැහැර ගත්තේය. සුනාමි අවස්ථාවේදී දින පනස් හතකින් මුහුදුබඩ දුම්රිය මාර්ගය යළි ඉදිකිරීම වැනි මහා මිනිස් බල මෙහෙයුම්වල සාර්ථකත්වයට පවා, සංවිධායක ධූරය පුද්ගල මමත්වයේ ආභරණයක් බවට පත් කර නොගත් සුමතිපාල වැනි සහෝදරයන්ගේ නායකත්වය වැදගත් හේතුවක් වන්නට ඇතැයි මම විශ්වාස කරමි. එවන් වූ දේශපාලනයක දුර ගමනක් පැමිණි සුමතිපාල සහෝදරයා මෙරට දේශපාලනය ඉතා උණුසුම් මොහොතක නොසිතූ විරූ ලෙස තම ජීවිතය අතැර ගියේය. ඊයේ (මාර්තු 25 ) සවස මුද්දරගම පැවති ජන හමුවක් ඇමතීමට එමින් සිටියදී හදිසි අනතුරකින් ඔහු මළ පුවත ඉන් පැය දෙක තුනකට පසු මට දැන ගන්නට ලැබිණි. නාසි කඳවුරකට යවා සමූල ඝාතනය කළ යුතු ජඩයන් අහිනක් මන්ත‍්‍රීධූර ලැබීමට ආසන්න මොහොතකදී දිගු කල් ජීවත්විය යුතු මිනිසකු මරණය වැළඳගත්තේ එසේය.

 සුමතිපාල සහොදරයාගේ දේශපාලන ව්‍යාපාරය පිළිබඳ මා තුළ පැවති හා පවතින මිතුරු විවේචනය කුමක් වුවත් ඔහු වැන්නවුන්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය හිස නමා පිළිගැනීමට ඒ විවේචනය කිසිදු බාධාවක් වන්නේ නැත. ලාංකීය දේශපාලනය උපරිම වශයෙන් පාදඩකරණයට ලක්ව ඇති මෙවන් කාලයක සුමතිපාල සහෝදරයා වැනි යහපත් මිනිසුන්ගේ භූමිකාව අප තුළ දල්වාලන පහන් සංවේගයට පක්ෂ භේදයක් තිබිය නොහැකිය. ඓතිහාසික සමත්කම් හා දේශපාලන සාපරාධ ඔස්සේ ඔහුගේ ව්‍යාපාරය කුමන ස්වයං විනාශයකට ලක්ව පසුබා තිබුණද සුමතිපාල සහෝදරයා අයත් වන්නේ දළ රළ අතර තම මව් උරින් ගෙන පිහිනූ බෝසත් පුතුන්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨ පරම්පරාවකටය. එසේ වුවද ඔහු වැන්නවුන් මහා දේශපාලනයේ පිටස්තරයන් බවට පත් කරමින්, මව් සමග වුව අවල කෙලියේ නිරතවිය හැකි විගඩම්කාර නරුමයන් රොත්තක් අද වන විට මව්බිමේ නාමය විකුනමින් මැතිවරණ පොරයකට ඉදිරිපත්ව සිටිති. ඔවුන්ගේ සුබ අනාගතයට එරෙහිව නැගිටිය හැකි බොහෝ යහපත් බලවේග අද මේ බිමේ දුබල තත්ත්වයට පත්ව ඇත. ඒ අනුව පියාගේ මෘතදේහයෙන් උපන් දූවරුන්, ඒ මෘතදේහවලට වගකිව යුතු කුඩු වෙළ ඳුන්ගේ ගෝලබාලයන්, සාරි බේසම් උදලූතල බෙදාහරින පරිත්‍යාගශීලීන්, ජඩමාධ්‍ය ඔස්සේ දිදුලන තරු ලෙස ඔසවා තැබූ සෝබනකාර නොමේරූ දරුවන්,  මානසික ප‍්‍රතිකාර ලබාදිය යුතු වයස්ගත සිනමා නිළියන්, ජේත්තුකාර චෞරයන් වීම සඳහා වෘත්තීය පුහුණුව ලබන මැති ඇමති පැටවුන්, ආදී එකී නොකී අවලමුන් රැසක් නුදුරේදීම ඉහල මනාප සහිතව ජනතා නියෝජිත ධුර ලැබීමට නියමිතය.

 රතු ඉර ගිලෙන විට නැගී එනුයේ ඝනදුරය. යහපත් මිනිසුන් නික්ම යන විට සම්ප‍්‍රාප්ත වන්නේ තක්කඩියන්ය. සුමතිපාල සහෝදරයා රිය අනතුරකින් දිවි අත්හලේ මාර්තු 25 වැනිදා වුවද ඔහුගේ පරම්පරාව සාමූහික අනතුරකට ලක්ව දේශපාලන කරලියේ ඇද වැටුනේ ඊට බොහෝ කාලයකට පෙරාතුවය. මේ නිසාම ඔහු වැනි පරහිතකාමීන්ගේ උතුම් ශක්‍යතාවන්ට මේ බිම තුළ නිසි වටිනාකමක් හිමිකර දිය නොහැකි වීමේ සාමූහික අවාසනාව ගැන පක්ෂයක් ලෙස පමණක් නොව රටක් ජාතියක් ලෙසද අප නැවත නැවතත් කල්පනා කර බැලිය යුතුය. සුමතිපාල සහෝදරයා අකලට නික්ම ගිය මේ මොහොතේදී ඔහුගේ ජීවින භාවිතාව වෙනුවෙන් අපට පුදකළ හැකි හොඳම උපහාරය වන්නේද එයය.


-ඉසුරු ප්‍රසංග
යුතුකම සංවාද කවය

HTML tutorial

Labels

"බිල්ලො ඇවිත්" - යුතුකම සම්මන්ත්‍රණය ගම්පහ -ලසන්ත වික්‍රමසිංහ 1505 2005 සහ 2015 2009 විජයග්‍රහණය 2015 BBS Budget ETCA GENEVA NGO NJC Operation Double Edge Political S. අකුරුගොඩ SITP cepaepa ඉන්දු ලංකා ඊළාම් ඊළාම්වාදී ඒකීය ඕමාරේ කස්‌සප චින්තනය ජනාධිපතිවරණය ජනිත් විපුලගුණ ජනිත් සෙනෙවිරත්න ජයග්‍රහණය ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි ජයන්ත මීගස්වත්ත ජවිපෙ ජාතික ආරක්‍ෂාව සාම්පූර් ජාතික එකමුතුව ජාතික ඒකාබද්ධ කමිටුව ජාතික බලවේග ජාතිකවාදය ජාතිය ජිනීවා ජිනීවා යෝජනා ජීවන්ත ජයතිස්ස ඩිහාන් කීරියවත්ත ත්‍රිකුණාමල නාවික හමුදා මූලස්‌ථානය ත්‍රිකුණාමලය ත්‍රීකුණාමලයේ ආනන්ද තාරක ගල්පාය තිවංක අමරකෝන් තිවංක පුස්සේවෙල තිස්‌ස තී‍්‍ර රෝද රථ දකුණු අප‍්‍රිකානු දර්ශන කස්තුරිරත්න දර්ශන යූ මල්ලිකගේ දසුන් තාරක දහතුන දිනාගනිමුද දිවයින දුලන්ජන් විජේසිංහ දෙමුහුම් අධිකරණය දේවක එස්. ජයසූරිය දේවපුරගේ දිලාන් ජාලිය දේශපාලන ධනේෂ් විසුම්පෙරුම ධර්මන් වික්‍රමරත්න නලින් නලින් ද සිල්වා නලින් සුබසිංහ නලින් සුභසිංහ නලින්ද කරුණාරත්න නලින්ද සිල්වා නසරිස්‌තානය නාමල් උඩලමත්ත නාරද බලගොල්ල නාලක ගොඩගේවා නාවික හමුදා කඳවුර නිදහස නිදහස් අධ්‍යාපනය නිර්මල කොතලාවල නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි නිසංසලා රත්නායක නීතිඥ කණිෂ්ක විතාරණ නීතිඥ සංජීව වීරවික‍්‍රම නීල කුමාර නාකන්දල නෝනිස් පරණගම වාර්තාව ප්‍රකාශ් වැල්හේන ප්‍රදීප් විජේරත්න ප්‍රසංග සිගේරා පාවා දීම පාවාදෙමුද පැවිදි හඬ පුනර්ජි දඹොරගම පූජ්‍ය ඇල්ලේ ගුණවංශ හිමි පූජ්‍ය බෙංගමුවේ නාලක හිමි පූජ්‍ය මැදගම ධම්මාන්නද හිමි පොඩි මෑන් ගේ සමයං පොත් ප්‍රකාශකයන් පොදු අපේක්‍ෂයා බණ්ඩාර දසනායක බම්බුව බලු කතා බිල්ලො ඇවිත් බුදු දහම බෙංගමුවේ නාලක බෙංගමුවේ නාලක හිමි බෙදුම්වාදය බෙදුම්වාදී බෞද්ධයා භාෂාව මතීෂ චාමර අමරසේකර මතුගම සෙනවිරුවන් මනෝඡ් අබයදීර මනෝහර ද සිල්වා මනෝහර සිල්වා මරක්කල මහ නාහිමි මහාචාර්ය ජී. එච්. පීරිස් මහාචාර්යය ගාමිණි සමරනායක මහින්ද මහින්ද පතිරණ මහින්ද රනිල් මහිම් සූරියබණ්ඩාර මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමි මානව හිමිකම් මාමිනියාවේ ඒ. පී. බී. ඉලංගසිංහ මාලින්ද සෙනවිරත්න මැදගොඩ අභයතිස්ස නාහිමි මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමි මිලේනියම් සිටි මුස්‌ලිම් මෙල්බර්න් අපි මෛත්‍රිපාල මොහාන් සමරනායක යටත්විජිතකරණය යටියන ප්‍රදිප් කුමාර යටියන ප්‍රදීප් කුමාර යුතුකම යුතුකම ප්‍රකාශන යුධ අපරාධ රණ විරුවා විජයග්‍රහණයේ දිනය විජේවීර වෙනස සැපද සංගීතය සජින් සභ්‍යත්ව රාජ්‍යය කරා සරච්චන්ද්‍ර සීපා හෙළ උරුමය

ලිපි ලියූවෝ

Copyrights © 2014 www.yuthukama.com Designed By : THISAK Solutions