10/31/2014

ස්වර්ණ පුස්තක NGO මගඩිය සහ ප‍්‍රකාශකයා සතු සමාජ වගකීම..

කතෘ:යුතුකම     10/31/2014   2 comments
විශිෂ්ඨයන්ගේ විශිෂ්ඨ පොත් දෙසීය පනහක් සමගින් ඔක්තෝබර් 28 සිට ඔක්තෝබර් 4 දක්වා කොළඹ මහජන පුස්තකාලයේදී පැවැත්වෙන විසිදුනු පොත් දැක්ම සමාරම්භක උත්සවයේදී සාහිත්‍යසූරී ගුණදාස අමරසේකර මහතා සිදුකල මුඛ්‍ය දේශනය.අතුපූජ්‍ය ත්‍රීකුණාමලයේ ආනන්ද මහනාහිමිපානන් මෙහි මුලසුන දැරීය. 

පසුගිය දිනක ස්වර්ණ පුස්තක සම්මානය මුල් කොට ගාලගෝට්ටියක් ඇති වූ සැටි අපි දුටුවෙමු. එ් ගාලගෝට්ටියට පාදක වූයේ ස්වර්ණ පුස්තක සම්මාන විනිශ්චය මණ්ඩලයට කඩා වැටුණු ඇන්. ජී. ඕ. නඩයේ අමන හැසිරීම යි. එ් ගාලගෝට්ටිය ජුගුප්සාජනක එකක් වුව ද එයින් විශාල ලාභයක් අපට අත් වී ය යි මම සිතමි. එ මගින් පොත් ප‍්‍රකාශනය අරබයා ඉතා වැදගත් කරුණක් අපට පෙන්වාදෙන ලදි. එ් වැදගත් කරුණ නම් පොත් ප‍්‍රකාශකයා හුදු පොත් වෙළෙන්දකු නොව විශාල සාමාජික වගකීමක් ඇති පුද්ගලයකු බව පෙන්වාදීම යි. 

සිංහල පොත් ප‍්‍රකාශනය කුඩා කර්මාන්තයක් ව පැවැතුණු අවදියේ මේ පොත් ප‍්‍රකාශනය මුල් කොට මෙ වැනි ප‍්‍රශ්නයක් මතු නොවූ බව අපි දනිමු. එ කල ග‍්‍රන්ථකරණයේ යෙදුණේ ඇසූ පිරූ තැන් ඇති සමාජ සම්භාවනාවට පාත‍්‍ර වූ උගතුන් ටික දෙනකු යි. එ් උගතුන් සිය සමාජීය වගකීම ඉටු කළ බැවින් ඊට මැදහත් වීමට පොත් ප‍්‍රකාශකයාට අවශ්‍ය නො විණ. එහෙත් අද වන විට මේ තත්ත්වය සම්පූර්ණයෙන් වෙනස් වී තිබේ. මුද්‍රණ පහසුකම් නොමඳ ව ඇති අද දිනපතා ම පාහේ පොත්-පත් විශාල ගණනක් පළ කරනු ලැබේ. එ මෙන් ම එ්වා ලියනු ලබන්නේ රට පිළිගත් උගතුන් විසින් පමණක් නො වේ. ක‍්‍රියාකාරක සම්බන්ධය පවා නොදන්නා නවකයන් අද ගත් කතුවරුන් බවට පත් වී ඇති බව රහසක් නො වේ. එ බැවින් එදා ප‍්‍රකාශකයා සතු ව නොතිබුණු සමාජීය වගකීමක් වත්මන් ප‍්‍රකාශකයා මත පැවරී තිබේ. 

පොත් ප‍්‍රකාශකයා සතුව සමාජීය වගකීමක් ඇති ය යන්න අපට නුහුරු සංකල්පයක් නමුදු, කාලාන්තරයක් මුළුල්ලෙහි පොත් ප‍්‍රකාශනයේ යෙදී ඇති ප‍්‍රකාශකයන්, විශේෂයෙන් බටහිර රටවල ප‍්‍රකාශකයන් මේ සමාජීය වගකීම සිය වෘත්තියේ අනිවාර්ය අංගයක් ලෙස සලකා ඇති බව අපි දනිමු. 
බි‍්‍රතාන්‍යයේ පොත් ප‍්‍රකාශනයේ නියැළී උන් Faber of Faver ප‍්‍රකාශන ආයතනය, හොගාත් (Hogarth) ප‍්‍රකාශන ආයතනය, ඩක්වර්ත් (Duckworth)ප්‍රකාශන ආයතනය, පෙන්ගුයුන් (Penguin) ආයතනය, පෙලිකන් (Pelican) ආයතනය මෙහි ලා නිදසුන් වශයෙන් දැක්විය හැකි යි. මේ පොත් ප‍්‍රකාශකයන් ගේ පළමු කාර්යය වූයේ තමනට ලැබෙන අත් පිටපත් විද්වත් මණ්ඩලයක් වෙත ඉදිරිපත් කිරීම යි. එ් විනිශ්චය මණ්ඩලය සැකසී තිබුණේ රටේ පිළිගත් උගතුන්ගෙනු යි. Faber ප‍්‍රකාශකයන් ගේ විනිශ්චය මණ්ඩලයේ ප‍්‍රධානියා වූයේ ‘ටී. එස්. එලියට්’ නමැති මහා කවියා යි. ඩක්ස්වර්ත් ප‍්‍රකාශන ආයතනයේ විනිශ්චය මණ්ඩලයේ ප‍්‍රධානියා වූයේ කේම්බි‍්‍රජ් විශ්වවිද්‍යාලයේ මහාචාර්ය ‘ග‍්‍රැහැම් හෆ්’ බව මා අසා තිබේ. බුල්මිස්බරි පර්ශදයේ සාමාජිකයකු වූ ‘ලෙනා වුල්ෆ්’ සිය ප‍්‍රකාශන ආයතනය ආරම්භ කළේ හුදෙක් සිය සමාජීය වගකීම ඉටු කිරීමේ අභිලාෂයෙන් බව ඔහු විසින් ම සඳහන් කර තිබේ (අද වන විට මේ තත්ත්වය වෙනස් වී ඇති බව පැහැදිලි කරුණකි. මේ රටේ ඉංගිරිසි පොත් අලෙවි කරන පොත් සාප්පුවකට ගියොත් මේ කරුණ මැනවින් පෙනීයනු ඇත). මේ රටේ ඉන්නා වත්මන් පොත් ප‍්‍රකාශකයන් ගෙන් වැඩි දෙනකු ඉහතින් දැක්වූ ආකාර පිළිවෙතක් අනුගමනය නොකරන බව රහසක් නො වේ. ඔවුන් මෙහෙයවනු ලබන්නේ සමාජීය-බුද්ධීය වගකීමක් විසින් නො වේ. ඔවුන් මෙහෙයවන එක ම දෙය වාණිජ අපේක්ෂාව යි. තමන් කළ ආයෝජනය හැකි ඉක්මනින් ආපසු ලබාගන්නේ කෙසේ ද යන්න යි ඔවුන් මුහුණ දෙන එක ම ප‍්‍රශ්නය. මෙහි ප‍්‍රතිඵලය මේ වන විට දක්නට ලැබේ. අලෙවියක් නැති කෙටි කතා සංග‍්‍රහ, කාව්‍ය සංග‍්‍රහ හෝ ශාස්ත‍්‍රීය ග‍්‍රන්ථ අද පළ නො වේ. පළ වන එක ම දෙය තම තමා නමින් ලියැවෙන යාන් හෑලි යි. එ්වා ද පළමු මුද්‍රණයට සීමා වෙයි. අද වන විට මෙහි මුල් බැසගෙන ඇති මේ ප‍්‍රවණතාව මේ රටට සීමා වූ එකක් නොවන බව මෙහි ලා අප විසින් වටහාගත යුතු යි. එය අද වන විට ලොව පුරා පැතිර ඇති ප‍්‍රවණතාවක් බවට පත් ව තිබේ. අපේ ප‍්‍රකාශකයන් දැන හෝ නොදැන හෝ එ් ප‍්‍රවණතාවේ කොටස්කරුවන් වී ඇතැ යි නිගමනය කිරීම සෙදාස් නො වේ. 

ලොව පුරා පැතිර ඇති මේ ප‍්‍රවණතාවට මුල් හේතුව අන් කිසිවක් නො ව අද වන විට මුළු ලොව ම වෙලාගෙන ඇති නව ලිබරල්වාදී ධනවාදී ආර්ථිකය යි. 77න් පසු අපි ද මේ ධනවාදයට ගොදුරු වීමු. මේ නව ලිබරල්වාදී ධනවාදයේ පැවැත්මට අවශ්‍ය වන සංස්කෘතියන් ද එ් ආර්ථිකය මගින් සපයා තිබේ. එ් සංස්කෘතීන් අරමුණ මේ අධම ආර්ථිකයත් එ් මඟින් බිහි වී ඇති සමාජයත් ප‍්‍රශ්න කිරීමෙන් තොර ව බාර ගන්නා අවිචාරවත් මානසික වහලකු බිහි කිරීම යි (77 බලයට පත් ජේ. ආර්. ජයවර්ධන සාහිත්‍යය කන්නට දැ යි ඇසුවේ සාහිත්‍යයට මේ මානසික වහලා ගේ ඇස් ඇරවීමේ ශක්තිය තිබෙන බව එ තුමා දැන සිටි නිසා යි). මේ මානසික වහලා ගේ ජීවන දැක්ම වනුයේ කාපල්ලා, බීපල්ලා, ජොලි කරපල්ලා යන්න යි. එ සේ නම් එ් ජොලි කිරීමට අවශ්‍ය විනෝදාස්වාදය සැපයීම මේ ආර්ථිකය විසින් කළ යුතු වෙයි. අර මානසික වහලා සන්තර්පණය කිරීමට අවශ්‍ය විනෝදාස්වාදය සැපයීම අද මහා පරිමාණයේ කර්මාන්තයක් බවට පත් ව තිබේ (වැඩි දුර  නොගොස් අපේ රූපවාහිනියේ චැනල් නැරඹීම විසින් මෙය වටහාගත හැකි යි). එ් විනෝදාස්වාදයට සරිලන සාහිත්‍යයක් - නවකතා බිහි කිරීම ද එ් මහා පරිමාණ විනෝදාස්වාද කර්මාන්තයේ ප‍්‍රධාන අංගයක් බවට අද පත් ව තිබේ. විනෝදාස්වාදය මුල් කොටගත් මේ සාහිත්‍යය පවත්වාගෙනයනු සඳහා මේ පොත් ප‍්‍රකාශකයන් විසින් විවිධ උපක‍්‍රම යොදාගෙන ඇත. එ් උපක‍්‍රම අතරින් මුල් තැන ගත්තකි අසීමිත ප‍්‍රචාරය. එ් සඳහා බුකර් ප‍්‍රයිස් :Booker Price  වැනි ත්‍යාග යොදාගනු ලැබේ. එ් ත්‍යාග ලබාගන්නා නවකතාවක් සතියක් යෑමට පළමු විවිධ භාෂාවලට පරිවර්තනය කර ලක්ෂ ගණනින් ලොව පුරා බෙදාහරිනු ලැබේ. මේ ප‍්‍රචාරයේ පැති කඩක් මෙ රට වාර්ෂික ව පවත්වන පොත් ප‍්‍රදර්ශනයේ දී ද දැක බලාගත හැකි යි. 
ස්වර්ණ පුස්තකයට තෝරාගනු ලබන නවකතා පහ ගැන විස්තරයක් විනාඩි පහළොවෙන් පහළොවට ලවුඞ්ස්පීකරය මගින් දෙ කන් බිහිරි කරමින් මුදාහරින්නේ අලෙවිය උදෙසා ප‍්‍රචාරයේ ඇති වටනාකම අපේ ප‍්‍රකාශකයනුත් වටහාගෙන ඇති නිසා නො වේ ද? ප‍්‍රචාරයට අමතර ව තවත් උපක‍්‍රමයක් ද දැන් අන්තර්ජාතික ප‍්‍රකාශකයන් විසින් යොදාගනු ලැබේ. එ නම් විනෝදාස්වාදය සපයන මේ නවකතාකරුවන් මහා සාහිත්‍යධරයන් ලෙස ලොවට කියාපෑම යි. අඥන පාඨකයනට එ්ත්තු ගැන්වීම යි. එ මගින් පාඨක රසඥතාව දූෂණය වන අතර උසස් සාහිත්‍යකෘති පාඨකයන් අතින් ගිලිහීයෑම ද සිදු වනු ඇත. එ සේ ම ප‍්‍රකාශකයාට අවශ්‍ය නවකතාකරුවන් ද එ් මගින් ව්‍යාප්ත වනු ඇත. මේ ප‍්‍රවණතාව බිහි වූ මුල් යුගයේ ග‍්‍රැහැම් හාෆ් විද්වතා විසින් ඉතා අගනා නිරීක්ෂණයක් ඔහු ගේ Essay on Criticism නමැති විචාර කෘතියෙන් ඉදිරිපත් කරන ලදි. Today cultural imperialism and sheer commercial interest attempt to engineer such judgments. If enough faulbright professors go round the world saying that Hawthorne is as good as Dostioevski, if you pay enough copywriters to say that Soul Bellow is a great novelist, many people will come to believe it. Great Novelists, like great printers are created today by advertising and a rigged market.'  

මෙය බටහිර ලෝකය තුළ පමණක් නො ව මේ රටේ ද සිදු වෙමින් ඇති සැටි අපට දැකගත හැකි යි. මේ රට තුළ ද එ වැනි පුල්බයිට් මහාචාර්යවරු විරල නො වෙති. පසුගිය කාලයේ නිසරු කෘතිවලට සම්මාන දීම මගින් පාඨක රුචිය දූෂණය වූ අතර එ වැනි නිසරු පොත් ලිවීමට නවකයන් පොලඹවන ලද සැටි ද අපි දුටිමු. සැප්තැම්බර මාසය ළං වන විට මේ නවකතා එළි දකින්නේ හතු පිපෙන්නාක් ලෙස යි.මේ ප‍්‍රවණතාවට කළ හැකි පිළියම් නොමැති යි. මේ ආර්ථික ක‍්‍රමය පවත්නා තුරු මේ ප‍්‍රවණතාව එ ලෙස ම පවතිනු ඇත. මෙ වැන්නක් හමුවේ නැණවත් පාඨකයාට කළ හැක්කේ තමා ම පහනක් බවට පත් කරගෙන සරු දෙය නිසරු දෙයින් වෙන් කරගෙන භුක්ති විඳීම පමණි. එහෙත් එ සේ උදාසීන මනසින් ඉවසා සිටිය නොහැකි භයානක ක‍්‍රියාමා ර්ගයන් ද දැන්දැන් මේ ප‍්‍රවණතාව ඔස්සේ ක‍්‍රියාත්මක වෙමින් පවතින බව දක්නට ලැබේ. එ නම් මේ ප‍්‍රවණතාව සිය දේශපාලන අරමුණු ඉටු කරගැනීම සඳහා යොදාගැනීම යි; මේ නව සාහිත්‍ය රැල්ල සංස්කෘතික ආක‍්‍රමණයේ ප‍්‍රබල අවියක් බවට පත් කරගැනීම යි. තුන් වන ලෝකය තුළ සිය ආධිපත්‍යය පතුරවාලීමට ඇමරිකාව ප‍්‍රධාන බටහිර රටවල් දරන ප‍්‍රයත්නයට එරෙහි ව විශාල අභියෝගයක් මේ තුන් වන ලෝකයේ රටවල් විසින් එල්ලකර තිබේ. එ් අභියෝගාත්මක බලවේගයට මුල් වී ඇත්තේ මේ රටවල් සතු ව පවත්නා සංස්කෘතික-සභ්‍යත්ව-ජාතිකත්ව පදනම යි. ‘දැන් අපේ සතුරා කොමියුනිස්ට්වාදය නො ව කුමේනිවාදය යි’ මීට වසර කීපයකට පෙර පවසන ලද්දේ ඊස්රාල් ජනාධිපති පියර් සිමන් ගේ විසිනු යි. සභ්‍යත්වය-ජාතිකත්වය පදනම් කරගත් මේ බලවේගය කෙ තරම් ප‍්‍රබල ද යන්න සැමුවෙල් හංටින්ටස් විද්වතා විසින් සිය Clash of Civilizations නමැති ග‍්‍රන්ථයෙන් පෙන්වාදී තිබේ. මේ සියවසේ බටහිර රටවලට මුහුණ දීමට ඇති ප‍්‍රධාන ම බලවේගය සභ්‍යත්වය-ජාතිකත්වය පදනම් කරගත් මේ බලවේගය බව හටිංටින් ගේ මතය වෙයි. එ බැවින් මේ රටවල් තුළ ඇති සභ්‍යත්ව ජාතික පදනම විනාශ කිරීම බටහිර බලවතුන් ගේ උපාය මාර්ගය වී තිබේ. එ් සඳහා යොදාගත හැකි ප‍්‍රබල ම අවිය ජාතියක් සතු සාහිත්‍යය යි. සභ්‍යයත්වයක් සතු පුරුෂාර්ථ, හර, දර්ශනය රැුකගනු ලබන්නේ සාහිත්‍යය විසිනු යි. එ්වා අවඥවට ලක් කිරීම යනු සභ්‍යත්ව පදනම දෙදරවාහැරීමක් වෙයි. මේ කටයුත්ත අද බටහිර බලවේග විසින් ඉතා සාර්ථක ලෙස කරගෙන යනු ලැබේ. 

මුස්ලිම් සභ්‍යත්වය හෙළා දකින සල්මන් රෂ්ඩි ගෞරවනීය බි‍්‍රතාන්‍ය පුරවැසියකු ද පමණක් නො ව නයිට් නාමයකින් ද පුදන ලද්දෙකි. ඔහුට මෙ තෙක් නොබෙල් ත්‍යාගය නොලැබීම පුදුමයකි. මේ කටයුත්ත සාර්ථක ලෙස කරන නයිපෝල්ලා, අරුන්දතී රෙජයිලා, ඔන්ඩච්චිලා අද මහා සාහිත්‍යධරයන් බවට පොත් ප‍්‍රකාශකයන් විසින් පත් කරනු ලැබ තිබේ. සමාජවාදී දේශපාලනයට සහභාගී වීම සමග අරුන්දතී ජෝයි දැන් පහතට ඇදදමා තිබේ. මොවුන් ගේ ක‍්‍රියා කලාපය පිළිබඳ හොඳ නිදසුනක් පසුගිය දා මේ රට තදින් ම අපට දැකගත හැකි විය. ස්වර්ණ පුස්තක විනිශ්චය මණ්ඩලයට වහ වැටුණු මෙ රට ඉන්නා, ඩොලර් මත යැපෙන ඇන්. ජී. ඕ. නඩය එ් සම්මානය සඳහා තෝරාගන්නා ලද්දේ අප ගේ සභ්‍යත්වය-ජාතිකත්වය අවඥවට ලක් කරන නවකතා යි. ඔවුන් එ මගින් සිදු කළේ සිය ස්වාමිවරුන් ගේ අපේක්ෂා ඉටු කිරීම විනා අන් කවරක් ද? එ් අරමුණ ගැන අවබෝධයක් නැති අහිංසක ප‍්‍රකාශකයන් සිය අපේක්ෂා ඉටු කරගැන්ම සඳහා යොදවාගැන්මට මේ අමනයෝ සමත් වූ හ. එ් අහිංසකයන් අතර මේ වාණිජ රැල්ලෙන් සිය මඩිය තර කරගැන්මට සූදානම් වූ කූඨ වෙළෙන්දන් ද නොසිටියා නො වේ. මේ තත්ත්වය තව දුරටත් උදාසීන සිතින් ඉවසා සිටිය හැකි තත්ත්වයක් නො වේ. සම්මාන දීම නැවැත්විය යුතු ය යි මා හඩ නැගුවේ එ් ඉවසීම දෙදරායෑම නිසා යි. 

ජාතියක සභ්‍යත්ව-ජාතිකත්ව විඥනය නො නැසී පවතින තුරු ජාතියක් විනාශ කළ හැකි නො වේ. එහෙත් එ් සභ්‍යත්ව විඥනය විනාශ කිරීම යනු එ් ජාතියේ පැවැත්ම දෙදරාහැරීමක් වෙයි. ජාතියක් මිහිපිටින් අතුරුදහන් කිරීමේ මුල් පියවර එය යි. අද අපේ ජාතිය විසින් ඉල්ලා සිටිනු ලබන්නේ මේ අවශ්‍යතාව වටහාගත් අප ගේ සභ්‍යත්ව විඥනය රැකගෙන ඉදිරියට ගෙනියන, වාණිජ රැල්ල පිටු දකින සමාජ වගකීමකින් යුත් පොත් ප‍්‍රකාශකයකු යි. එ් ඉල්ලීම විසිදුනු ප‍්‍රකාශකයා විසින් නොමඳ ව සපුරනු ලබන බව අප ගේ වැටහීම යි. අනේකවිධ බාධා මධ්‍යයෙහි විසි වසරක් පුරා මේ කාර්යය ඉටු කිරීමෙහි නියැළුණු, යුගයේ අවශ්‍යතාව සපුරන විසිදුනු ප‍්‍රකාශකයන් වෙත ජාතියේ ප‍්‍රණාමය මේ අවස්ථාවේ හිමි විය යුතු වෙයි. 


-යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com


සරච්චන්ද්‍රයන් එක්තරා යුගයක්, එක්තරා සමාජ බලවේගයක්

කතෘ:යුතුකම     10/31/2014   1 comment
ගුණදාස අමරසේකර

දිවි ම‍ඟෙහි සැඩ සුළං
හෙණ ගිගුම් කළු වලා
අතරතුර නොසැලෙමින්
නඟා ගත් හිස ඇතිව
නැඟුණු රන් කොත් අයුරු
මොහු ද නොසැලී සිටියි...


රාමනාදන් ශාලාවේ වහලයේ රන්කොත සරච්චන්ද්‍රයන්ට උපමා කරමින් ‘රන්කොත’ නම් කාව්‍ය රචනා කරන ගුණදාස අමරසේකරයන් තරම් සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ ජීවන ගමන ගැන විග්‍රහයක යෙදෙන්නට සුමට වූ කෙනෙක් පිළිබඳ මා මතකයට නොනැ‍ඟේ. අමරසේකරයන්, සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ භාව පූර්ණ, රස පූර්ණ නිර්මාණකරණයේ සැබෑ ස්වරූපය පිළිබඳ සවිඥානික ව පුද්ගලබද්ධ විචාරයකින් තොර ව ඒ නිර්මාණයන්ට පසුබිම් වූ සමාජ, ආර්ථික, දේශපාලන කියැවීම ද මේ සංලාපය ඔස්සේ මැනවින් අවධාරණය කරයි. සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ සාර්ථකත්වයට තුඩු දුන් කාරණා මෙන් ම ඔහුගේ පැවැති දුර්වලතා ද පමණක් නොව ඔහු එක්තරා යුගයක් නියෝජනය කරන දේශීය බුද්ධිමතා වශයෙන් ද හේ මෙහිදී සරච්චන්ද්‍රයන් හඳුනා ගනී. මේ කියැවීම බෙහෙවින් වැදගත් වන්නේ ප්‍රශස්ති හෝ නිර්දය විචාරයකින් තොර ව විචාරක්ෂියෙන් යුතු ව සරච්චන්ද්‍රයන් අවලෝකනය කරනා බැවිනි. ජන්ම ශත සංවත්සරය සමරන මේ මොහොතේ සරච්චන්ද්‍ර උපහාර කලාපයෙන් මුවදොර වදනට අමරසේකරයන් මේ ගෙන එන ආලෝකය සරච්චන්ද්‍ර කියැවීමේ නව මාන උදාකරන බැව් අවිවාදිත ය.

ඔබ සරච්චන්ද්‍රයන් හඳුනාගන්නේ 50 දශකයේ මුල් භාගයේ පමණ බව මා අසා තිබෙනවා.

නෑ. ඊටත් ටිකක් කලින්. 40 දශකයේ අගභාගයේ පමණ. ඒ කාලෙ මම හිටියෙ විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රවේශ පන්තියේ. සරච්චන්ද්‍ර මහත්තයා එංගලන්තයට ගිහින් පශ්චාත් උපාධිය නිමා කරලා ආව අලුත. එතුමා ගුවන්විදුලි සංස්ථාවේ වැඩසටහනක් ආරම්භ කළා ‘යෞවන සමාජය’ කියලා. තරුණ පිරිස් හැටියට අපි මේකට ඒ කාලෙ කන් දුන්නා. මමත් මේ වැඩසටහනට කතාවක් යැව්වා. ‘හ‍ඳේ පෙම්වතා’ ඒකෙ නම. ඒ කතාව සරච්චන්ද්‍රයන් බොහොම අගය කරලා නාට්‍යමය ස්වරූපයෙන් ඉදිරිපත් කළා. ඊට පස්සේ දිගින් දිගටම සම්බන්ධතාව ඇතිවුණා. රිජ්වේ තිලකරත්න, පී. වැලිකල ඇතුළු අපි කීප දෙනෙක් ඒ වැඩසටහන නිසා තමයි සරච්චන්ද්‍රයන් හඳුනා ගත්තේ. එතුමා ඒ කාලෙ හිටියේ ඩික්මන් පාරේ මොරිස් ඇවනිව් එකේ. අපි නිතර ම එතැනට ගියා.

විදෙස් ප්‍රකාශන සමාගමකින් පළ කළ කෙටිකතා සංග්‍රහයකට ඔබ ඉදිරිපත් කළ කෙටිකතාවක් ඉංග්‍රිසියට පරිවර්තනය කළෙත් සරච්චන්ද්‍රයන් යැයි ඔබ පුවත්පතකට පවසා තිබුණා.

ඔව්. පනහේ දශකයේ මුල් භාගයේ ලංකාදීප පත්තරේ තිබුණා ‘ජගත් කෙටිකතා තරගය’ කියලා එකක් ගැන. මමත් මේකට කෙටිකතාවක් යැව්වා. මෙහි විනිශ්චය මණ්ඩලයේ හිටියේ සරච්චන්ද්‍ර, එම්. ජේ. පෙරේරා වගේ අය. ඉතින් ඔබ කිව්වා වගේ එතුමා මගේ කෙටිකතාවක් තේරුවා පමණක් නොවෙයි එය ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනයත් කළා.

සරච්චන්ද්‍රයන්ට පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ කථිකාචාර්ය ධුරයක් ලැබී නික්ම යාමත් සමඟ ඔබ සමඟ පැවැති ඇසුර දුරස් වූවා ද?

සරච්චන්ද්‍රයන් මුලින් ම හිටියේ කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ, පාලි අංශයේ. සිංහල අධ්‍යයන අංශයේ නොවෙයි. ඔහු දර්ශනශූරී උපාධිය කළෙත් බෞද්ධ දර්ශනය විෂයෙන්. ඊට පස්සෙ තමයි පේරාදෙණිය සිංහල අධ්‍යයන අංශයට ගියේ. සරච්චන්ද්‍ර කියන මේ පුද්ගලයා ඒ යුගය, ඒ සමාජය ඒ අවදිය මත තබලා සලකා බැලීම ඉතා වැදගත්. සරච්චන්ද්‍ර මහත්මයා ගැන ගැඹුරින් අවබෝධයක් ලබාගන්න නම් ඒක අවශ්‍යයයි. මම හිතන හැටියට සරච්චන්ද්‍ර කියන්නේ පුද්ගලයකුට වඩා එක්තරා යුගයක, එක්තරා බලවේගයක සංකේතයක් වැනි පුද්ගලයෙක්. එය අපි ගැඹුරින් වටහා ගත යුතුයි. බොහෝ දෙනකුට මේක තේරෙන්නෙ නැහැ. තවත් නාට්‍යකාරයකු, නවකතාකාරයකු විදියටයි අනෙක් අයට එතුමාව පෙනෙන්නේ.

මම හිතන හැටියට මේ රටේ ඉංග්‍රීසිකාරයන් ව්‍යාප්ත කරපු අධ්‍යාපනයෙන් පහළ වෙච්ච පළමුවැනි බුද්ධිමතා සරච්චන්ද්‍රයන්. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ, සෙනරත් පරණවිතාන වගේ අය ඉංග්‍රීසි ඉගෙන ගත්තට ඉංග්‍රීසිකාරයන් විසින් මෙරට ව්‍යාප්ත කරපු ඔවුන්ගේ අධ්‍යාපනය ලබලා බිහිවෙච්ච අය නොවෙයි. එසේ බිහි වූ පළමු බුද්ධිමතා, ප්‍රාඥයා සරච්චන්ද්‍ර කියලා මම හිතනවා. මෙය වර්තමාන පරපුර දැනගත යුතු කාරණයක්. අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ අරමුණ වුණේ ඔවුන් අනුව යන අධිරාජ්‍යවාදී ගැති පිරිසක් අධ්‍යාපනය මඟින් බිහි කරගන්නයි. මේ රටේ විශ්වවිද්‍යාල පටන් ගත්තේත් ඒ අරමුණින්. එහෙම නැතිව රට ගැන, ජාතිය ගැන අවධානය යොමු කරපු බුද්ධිමතුන් පිරිසක් බිහි කිරීම නොවෙයි ඔවුන්ගේ අරමුණ වුණේ. ඉතින් ඒ අවදියේ තමයි සරච්චන්ද්‍ර කියන මේ පුද්ගලයා අපට හමුවෙන්නේ. ඒ අවදියේත් මේ රටේ හිටියා උසස් පන්තියක්, ඒ වගේම උසස් මධ්‍යම පන්තියක්. මේ අයට තිබුණේ රට ගැන, ජාතිය ගැන හැඟීමක් නොවෙයි.

ඒ පෙළැන්තියේ බොහෝ අයගේ ඒකායන අරමුණ වුණේ සිවිල් සේවයට එකතු වීම. නමුත් සරච්චන්ද්‍රයන් මේ ජනප්‍රිය මාර්ගය ප්‍රතික්ෂේප කරනවා. ඒ කාලේ සිවිල් සේවයට එකතු වෙනවා කියන්නේ ජීවිතයේ මුදුන් පෙත්තට ළඟාවුණා වගේ හැඟීමක් තිබුණු කාලයක්. ඒක පිටුදැකපු එක ම පුද්ගලයා සරච්චන්ද්‍රයන්. එවැනි තීරණයක සිටීම ඒ කාලේ ඉතා අසීරු දෙයක්. නමුත් ඔහුට අවශ්‍ය වුණේ සිවිල් සේවයට යන්න නොවෙයි.


නමුත් ඔහු සිවිල් සේවා තරග විභාගය සඳහා පෙනී සිටිනවා.

ඔව්. මවුපියන්ගේ බල කිරීම මත එතුමා තරග විභාගය සඳහා පෙනී සිට තිබෙනවා. ඔහු ප්‍රශ්න පත්‍රවලින් ඊට සුදුසුකම් ලැබුවා. හැබැයි වාචික පරීක්ෂණයට යද්දි ඔහු නේරු කැප් එකක් දාගෙන ගිහින් තියෙනවා, ඒ මේකෙන් ගැලවෙන්න හිතාගෙන. ඔහුට එත­ැනදි ලකුණු පහයි ලැබිලා තියෙන්නේ. 5 ක් දීලා තියෙන්නේ ඊට වැඩිය ලකුණු දුන්නානම් තේරෙන නිසාලු. ඔහුත් එක්ක එකටම හිටිය එම්. ජේ. පෙරේරා, ඩී. ජේ. දයාරත්න වගේ අය සිවිල් සේවයට ගියා. ඒ වගේ දෙයක් ප්‍රතික්ෂේප කරන්න තරම් සරච්චන්ද්‍රයන් ආත්ම ශක්තියක් හා ප්‍රඥාවක් තිබුණු කෙනෙක්.

ඒ යුගයේ පහළ වුණු ඉංග්‍රීසි අධ්‍යාපනය ලබපු පුද්ගලයකුට මේ වගේ ආකල්පවලින් යුතු ව, අධිරාජ්‍ය ගැති මනසින් තොර පුද්ගලයෙක් හැටියට නැඟී සිටින්නට හැකිවීම සුවිශේෂී සිද්ධියක් හැටියට අපට දැකිය හැකියි. දැන් වගේ පරිපාලන සේවය ඒ කාලේ පහතට වැටිලා තිබුණේ නැහැ. මධ්‍යම පන්තියෙන් ආව අයට සිවිල් සේවයට තේරෙනවා කියන්නේ හතරමහ නිධානෙ පහළ වුණා වගේ. මහ විශාල දෑවැද්දක් එක්ක ගැහැනියක් විවාහ කරගෙන සමාජයේ ඉහළින් වැජඹෙමින් කාලය ගෙවාගන්න සිවිල් සේවය ඒ කාලේ බොහොම ප්‍රයෝජනවත් වුණා. එතුමා මේ සියල්ල ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට තරම් ආත්ම ශක්තියක් තිබු පුද්ගලයෙක්. මේ වගේ බුද්ධිමත්තු ඒ කාලේ අවශ්‍ය වී තිබුණා. එහි පළමුවැනියා වශයෙන් සරච්චන්ද්‍රයන් හඳුන්වා දිය හැකියි.

සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ ‘Sinhalese Novel’ කියන පොතේ සිංහල හා ඉංග්‍රිසි යනුවෙන් නවකතාව වර්ග කළා ම සිංහල නවකතාව කියලා එකක් තියෙනව ද කියලා බොහෝ අය එතුමාගෙන් විමසා තිබුණා.

මට මතකයි සරච්චන්ද්‍ර මහත්තයා මේ පොත අතින් වියදම් කරගෙන ද කොහේද මුද්‍රණය කළේ. පසුව ගුණසේන සමාගමෙන් මුද්‍රණය කළා. මුල් කාලේ එතුමා මේ පොත බෙදා දුන්නාලු කියවන්න කියලා. එහෙම කියවපු අය අහලා තියෙනවා සිංහල නවකතාව කියලා එකක් තියෙනව ද කියලා. ඒකෙන් අපට පේනවා මොන තරම් අධිරාජ්‍යවාදී මනසක් ද තිබුණේ කියලා. අන්න ඒ නිසා තමයි මම කියන්නේ, සරච්චන්ද්‍රයන් පුද්ගලයෙක් නොවෙයි, එක්තරා යුගයක්, එක්තරා සමාජ බලවේගයක් ප්‍රතිමූර්ති කළ ප්‍රාඥයෙක් හැටියට හැඳින්විය හැකියි කියා. එහෙම බිහිවුණු පළමු පුද්ගලයාත් සරච්චන්ද්‍රයන් කියලා මම කියන්නේ ඒකයි.

ඔබ මේ සඳහන් කරන කාරණා ඔබේ ජීවිතයට කළ බලපෑම ගැන කතා කළොත්.

ඔහු මගේ ජීවිතයට විශාල බලපෑමක් කළා. අපේ ජීවිතයේ පරමාර්ථය විය යුත්තේ අධිරාජ්‍යවාදී ගැතිවීම නොවේ ය, මේ රට වෙනුවෙන් සේවයක් කරන්න අපට පුළුවන් ය කියන අවධානය අප වෙත යොමු කළ පරමාදර්ශී චරිතයක් සරච්චන්ද්‍රයන්. ඒක මගේ ජීවිතයට හුඟක් බලපෑම් කළා. අපේ පරමාර්ථය ඉගෙන ගෙන ලොකු රස්සාවල් කරලා ලොකු පවුල් වලින් කසාද බැඳගෙන වැජඹෙන්න නොවේ ය ඊට වඩා උසස් පරමාර්ථ අපට තියෙනව ය කියන එක අපේ මනසට වැටුණේ ඔහු නිසා.

සරච්චන්ද්‍රයන් අපට අනන්‍ය වූ නාට්‍ය කලාවක් හඳුන්වා දීමේ ප්‍රමුඛයා බවට පත් වෙනවා. මෙය ලාංකේය නාට්‍ය වංශකතාවේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් ලෙස හැඳින්විය හැකියි.

එතුමා කළ විශිෂ්ට ම සේවය තමයි සිංහල නාට්‍ය කලාවක් බිහි කිරීම. ඒක ජාතික අවශ්‍යතාවක් වෙලා තිබුණේ. නොයෙක් නාට්‍යකරුවෝ ඒ කාලෙ හිටියා, ජෝන් ද සිල්වා ඇතුළු ව. මේ අය අතරින් සරච්චන්ද්‍රයන් තමයි අපට අනන්‍ය වූ නාට්‍ය කලාවක් බිහි කළේ.

මෙතන්දි එක්තරා ප්‍රශ්නයක් මතු වෙනවා. ඔහු නාට්‍ය බිහි කළේ ගැමි නාට්‍ය ආශ්‍රයෙන්. අපේ ගැමි නාට්‍ය, තොවිල් පවිල්, නාඩගම් ආශ්‍රයෙන්. හැමෝම නඟන ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා. ඒ තමයි අපට නාට්‍ය කලාවක් තිබුණේ නැති ය, සරච්චන්ද්‍රයන් ගැමි නාට්‍ය ආශ්‍රයෙන් පළමුවෙන් ම නාට්‍ය කලාවක් බිහි කළා ය කියන එක. මම හිතන්නේ එහෙම දෙයක් කරන්න අමාරුයි කියලයි. ගැමි නාට්‍ය කියන එක බොහෝ විට බිහිවෙන්නේ විදග්ධ නාට්‍යයක් ඇසුරෙන්. විශේෂයෙන් ම අපේ ගැමි කවිය ගත්තොත් යශෝදරාවේ එහෙමත් නැත්නම් වෙස්සන්තර කතාවේ අපට පෙනෙනවා ඒවා අර කෝට්ටේ යුගයේ ‘ගුත්තිලය’ වගේ විදග්ධ කාව්‍යවලම දිගුවක් වගේ කියලා. නැත්නම් විදග්ධ කලාව ජනතාව අතට පත් වුණාම බිහිවුණු දෙයක් වගේ. ඒ දෙක අතරේ ලොකු වෙනසක් ඇත්තෙ නැහැ. ගැමි නාට්‍යයේ වුණත් තියෙනවනේ යම් යම් විදග්ධ ලක්ෂණ. අපිට කියලා විදග්ධ නාට්‍ය කලාවක් මේ නිසා නොතියෙන්න විදියක් නෑ. ඇත්ත වශයෙන් ම සරච්චන්ද්‍ර මහතා මේවා පාවිච්චි කළා, එහෙමත් නැත්නම් ප්‍රතිනිර්මාණයක් කළා. අලුතින් කළ දෙයක් නෑ. ප්‍රතිනිර්මාණයට අවශ්‍ය දේවල් ගැමියන් ලබන්න ඇත්තේ එදා සමාජයෙන්.

ඔහු වඩාත් සුමට ලෙස භාවිතයේ යෙදුණේ කාව්‍යකරණයේ බව ඔබ නිතර අවධාරණය කරන්නක්. ඔබේ ‘සිංහල කාව්‍ය සම්ප්‍රදාය’ කෘතියේ එදා මෙදාතුර පහළ වූ කවීන් තිදෙනා ලෙස තොටගමුවේ රාහුල හිමි, මුනිදාස කුමාරතුංගයන් හා සරච්චන්ද්‍රයන් නම් කිරීමට තරම් එතුමාගේ කාව්‍යකරණය පිළිබඳ ඔබට ඇල්මක් තිබෙනවා.

ඇත්ත වශයෙන් ම ඔහුට පුදුම කවි ශක්තියක් තිබුණා. ඔහුගේ නාට්‍යවල තියෙන්නෙත් ඒ කාව්‍යාත්මක ආභාසය. ඒකට බලපෑම් කළ දෙයක් තමයි එතුමාට තිබුණු සිංහල භාෂාවේ කාව්‍යයට අදාළ ව්‍යංජන ශක්තිය පිළිබඳ ගැඹුරු අවබෝධය. ඔහුගේ නාට්‍ය ගීත අරන් බැලුවම පේනවා ඒවා මොන තරම් විශිෂ්ට කාව්‍ය නිර්මාණ ද කියන එක. මුනිදාස කුමාරතුංගයන්ටවත් තිබුණේ නැහැ, සරච්චන්ද්‍රයන්ට තරම් සිංහල භාෂාවේ ව්‍යංජන ශක්තිය පිළිබඳ අවබෝධයක්. ඒ නිසා මූලික වශයෙන් සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ නිර්මාණ අතරින් අප වඩාත් අවධානයට ලක්කළ යුතුයි, ඔහු දෘෂ්‍ය කාව්‍ය රචකයෙක් ලෙස.

සරච්චන්ද්‍රයන්ට නාට්‍යකරණයේ දී බටහිර නාට්‍ය ආභාසයක් තිබුණා යැයි ඔබ සිතනව ද?

මට එහෙම හිතෙන්නෙ නැහැ. මම හොඳට දන්නවා බටහිර නාට්‍ය ඇසුරෙන් තමයි සිංහල නාට්‍ය ගොඩනැඟිය යුතු කියලා ඔහු මුල් කාලෙ සිතුවා. දෙබස් නාට්‍යයෙන් අපේ නාට්‍ය බිහි කරන්න පුළුවන් කියලයි ඔහු සිතුවෙ. ඔය දෙබස් නාටකය කියන එක ඇත්ත වශයෙන් මෑත යුගයේදී විශේෂයෙන් බටහිර නවකතාව බිහිවීමෙන් පසුව ඇතිවුණු ආකෘතිකයක්. දෙබස් නාට්‍ය කියන්නේ නවකතාවේ ම දිගුවක්. නාට්‍ය කලාව ජාතියක සංස්කෘතික මූලයන් එක්ක සම්බන්ධ වෙච්ච ඊට වඩා බොහොම ඈතට දිවයන කලාවක්. බොහොම ඉතිහාසයක්, සංස්කෘතියක් තියෙන රටවල බිහිවෙන්නේ අතීතයේ ඉඳන් සම්ප්‍රදාය මඟින් ආභාසය ලැබු නාට්‍යය. ජපානය, චීනය, ග්‍රීක නාට්‍ය එහෙමයි. සරච්චන්ද්‍රයන් ඒ විදියේ නිර්මාණ කාර්යයක නිරත වීම ඉතාම වැදගත්. අපේ ගැමියන් අතර තිබුණු දෙයින් අපට අනන්‍ය වූ නාට්‍ය කලාවක් බිහිකර ගත හැකි ය කියලා කල්පනා කිරීම ම වැදගත්.

සරච්චන්ද්‍රයන් ශෛලිගත නාට්‍යයේ සිරකරුවකු වුණා ද?

කොහොම ද එහෙම කියන්නේ. නාට්‍ය කියලා මම මූලික වශයෙන් හඳුනාගත්තේ ශෛලිගත නාට්‍යයයි. දෙබස් නාට්‍ය මේ මෑත කාලයේ ආව දෙයක්. දෙබස් නාට්‍යවලින් කළ හැකි මෙහෙය ඉතා සීමිතයි. ශෛලිගත, සාම්ප්‍රදායික නාට්‍ය කලාව බොහොම ගැඹුරු, රටක සංස්කෘතියත් එක්ක බද්ධ වුණු, හර පද්ධති උකහා ගත්, ජාතියේ අධ්‍යාත්මය හා බැඳුණු නාට්‍ය ක්‍රමවේදයක්.

සමාජ, ආර්ථික, දේශපාලන කියැවීමකට වඩාත් උචිත මාධ්‍ය වශයෙන් ඔබ සලකන්නේ කුමන මාධ්‍යය ද?

නවකතාවෙන් කරන්නේ මොකද්ද, කවියෙන් මොකද්ද කරන්නේ, දෘෂ්‍ය කාව්‍යයෙන් කරන්නේ මොකද්ද කියලා අප මෙහිදී සිතිය යුතු වෙනවා. දැන් නවකතාවෙන් විශේෂයෙන් ම දේශපාලන, සමාජ ප්‍රශ්න මුල්කර ගත් කියැවීමක්නෙ කරන්නේ. නවකතාව මූලික වශයෙන් පාඨකයාගේ බුද්ධිය මුල්කර ගෙනයි බිහි වෙන්නේ. බටහිර පුනරුදයෙන් පසුව බිහිවුණු බටහිර නවකතාවත් එහෙමයි. කවියයි නාට්‍යයි ඊට වඩා වෙනස් දෙයක්. ඒවායෙන් මූලික වශයෙන් කරන්නේ අපේ හදවතට ආමන්ත්‍රණය කිරීම. හදවතට ආමන්ත්‍රණය කිරීමෙන් තමයි කවියා වර්තමාන තත්ත්ව ගැන වුණත් කතා කරන්නේ. නවකතාකරුවා බුද්ධියෙන් තමයි හදවතට ආමන්ත්‍රණය කරන්නේ. රසභාව මැව්වට මූලික වන්නේ බුද්ධිය. දෘෂ්‍ය කාව්‍යකරුවාගේ මූලික අරමුණත් හදවතට ඇමතීම.

ඔබ මේ කියන නවකතාව හා කවිය අතර පැවතිය යුතු මූලික අරමුණ වත්මනෙහි මාරුවී ඇතැයි මට සිතෙනවා. කවියෙන් බුද්ධියටත්, නවකතාවෙන් හදවතටත් වශයෙන්.

ඒ දෙක නම් හරියන්නේ නෑ. නවකතාව මූලික වශයෙන් බුද්ධිය හරහා රසභාව නිර්මාණය කරන්නක්. කවියෙත්, දෘෂ්‍ය කාව්‍යයෙත් අදහස් කියා දෙයක් නැහැ. රස බවට පත්වීමක් තියෙන්නේ. නවකතාව ඊට වෙනස්.

සරච්චන්ද්‍රයන් නවකතාකරණයේ දී ඔබ කියන ක්‍රමවේදයට වඩා එනම් බුද්ධියට වඩා හදවතටයි ආමන්ත්‍රණය කළේ.

ඔහු නවකතාකරුවෙක් විදියට ඒ තරම් වැදගත් මෙහෙයක් කළා යැයි මට හැ‍ඟෙන්නේ නැහැ. ඔහු නියම වශයෙන් නවකතාකරුවෙක් කියලා කියන්නත් බෑ. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ වගේ නවකතාකරුවෙක් එක්ක ගත්තම ඔහු දුර්වල නවකතාකරුවෙක්. හේතුව ඔහුගේ මළගිය ඇත්තෝ, මළවුන්ගේ අවුරුදු දා, විලාසිනියකගේ ප්‍රේමය වගේ හැම එකක් ම ගද්‍ය නොවේ පද්‍ය ගීත. නවකතාවෙන් අප බලාපොරොත්තු වෙන දේවල් ඒකෙන් ලැබෙන්නේ නෑ. ඒ දුර්වලකම සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ නවකතා විචාරයේත් තිබුණා. විචාරයේදීත් ඔහු නවකතාවෙන් කෙරෙන කාර්යය කුමක් ද කියලා අවබෝධ කරගත්තේ නැහැ. නවකතා වශයෙන් ඔහුගේ නවකතාවල ඒ තරම් වැදගත් දෙයක් නැහැ. නවකතාවේදී කරන්නේ ඒ යුගය පිළිබඳ ගැඹුරින් සාකච්ඡා කරලා, ඒ යුගය පිළිබඳ ව කැඩපතක් නිර්මාණය කිරීමයි. එහෙම නවකතාවක් සරච්චන්ද්‍රයන් අතින් ලියවුණේ නැහැ. ඔහු තමන්ගේ ඒ දුර්වලතාව ටිකක් විතර හදාගත්තා ‘වල්මත් වී හසරක් නොදිටිමි’ කියන නවකතාවෙන්. ඒත් ඒක සාර්ථක වුණේ නැහැ.

සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ නාට්‍ය, නවකතා ආදි කලා භාවිත ගොඩනැඟුණේ ඔහුගේ පෞද්ගලික ජීවිතයේ යම් යම් සංසිද්ධීන් හරහා යැයි ඔබට සිතෙනව ද?

ඒක අනිවාර්යයෙන් වෙන දෙයක්. ඕනෑම නිර්මාණකරු‍වකු නිර්මාණකරණයේ දී පුද්ගලබද්ධ වීමක් සිදු වෙනවා. තමන්ගේ අත්දැකීම් තමයි නිර්මාණයට බලපාන්නේ. ඔහුගේ ශ්‍රේෂ්ඨ ම නිර්මාණය ‘සිංහබාහු’ පුද්ගලික ඛේදවාචක මුල්කරගෙන බිහි වූ බවයි බොහෝ දෙනා පවසන්නේ.
සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ ‘සිංහබාහු’ වගේ නාට්‍යයක් ගත්තොත් එය ලෝකයේ අග්‍රගණ්‍ය ම නාට්‍යවලින් එකක්. මනමේට වඩා මෙය බොහොම ගැඹුරුයි. එය කේරලයේ හා ඉන්දියාවේත් පෙන්නුවා.

නවකතාකරණයේ දී සරච්චන්ද්‍රයන්ට ඔබ මතු කළ සමාජ, ආර්ථික දේශපාලන විඥානය ආගන්තුකයි කියලා හිතෙනවා.

ඒක ඇත්ත. නවකතාකරණයේ දී විතරක් නොවෙයි, සාහිත්‍ය විචාරයේදීත් ඒක වුණා. ඔහු පරිකල්පනීය ඉසව්වක ඉඳලයි නිර්මාණකරණයේ නිරත වුණේ.

සරච්චන්ද්‍රයන් විශ්වාස කළේ අපිට ස්වාධීන සාහිත්‍යයක් නැති බව නොවේ ද? ඔහු ලංකාවේ සංස්කෘතිය දුටුවේ භාරතීය සංස්කෘතියේ කොටසක් විදියටයි.

ඔහු එසේ සිතීම සම්පූර්ණයෙන් ම වැරදියි. ඒක එක හේතුවක්. වික්‍රමසිංහ එහෙම හිතුවෙ නැහැ.
ඔහු නිතර ම හිතුවෙ අපට අනන්‍යතාවක්, විචාරයක්, කලා නිර්මාණයක් තියෙනවා කියලයි. සරච්චන්ද්‍රයන් මේක අමතක කළා. ඔහු සිතුවේ අප භාරතීය සංස්කෘතියේ ම කොටසක් විදියටයි. ඒ වගේම ඔහුට දේශපාලනමය වශයෙන් දැනුමක්, අවබෝධයක් තිබුණෙත් නැහැ. බෞද්ධ දර්ශනය පිළිබඳවත් ඔහුට එහෙම බැඳීමක් තිබුණේ නැහැ.

නමුත් ඔහු තමන්ගේ ආචාර්ය උපාධි නිබන්ධයට කරන්නේ බෞද්ධ දර්ශනය. ඔහු බෞද්ධ දර්ශනය වැලඳ ගත්තේ බුද්ධියෙන් මිසක් හදවතෙන් නොවේ යැයි මට සිතෙනවා.

ඒක ඇත්ත. ඔහු ඒ නිරත වුණේ ශාස්ත්‍රීය කටයුත්තකනේ. ඇත්ත වශයෙන් සරච්චන්ද්‍රයන් සියලුම විශිෂ්ට ගතිගුණත් ඔක්කොම එක්ක අපේ සිංහල, බෞද්ධ, ගැමි සංස්කෘතියෙන් බිහිවුණු චරිතයක් ය කියලා කියන්න අමාරුයි. ඒ දුර්වලතාව ඔහුගේ සියලු ම දේට බලපෑවා. දේශපාලනය, විචාරය, නිර්මාණකරණය වගේ මේ හැම දෙයකට ම බලපෑවා. වික්‍රමසිංහ වගේ චරිතයක් ගත්තොත් ඔහු ගමෙන් ඇවිත්, ගමේ ජීවත්වුණු චරිතයක්. සරච්චන්ද්‍රයන්ට එහෙම දෙයක් තිබුණේ නැහැ. අපේ සංස්කෘතිය ගැන අවබෝධයක් ලබාගන්න ඔහු උත්සාහ කළේ බුද්ධියෙන් නොවේ, හදවතෙන්.

‘මනමේ’ වගේ නාට්‍යයක් ගත්ත ම සිංහල සංස්කෘතික ආභාසය යම් මට්ටමකට හෝ ඔහුට තිබුණා යැයි කියාත් සිතෙනවා.

ඔහුට ඒ පිළිබඳ බුද්ධිමය වශයෙන් පරිචයක් තිබුණා. හදවතෙන් ආව එකක් නොවෙයි. ඒ නිසා තමයි අපට ආගන්තුක බවක් දැනෙන්නේ.

මුල් කාලයේ පටන් තිබුණු ඔබගේ දේශපාලන නැඹුරුවත්, සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ සාහිත්‍ය නැඹුරුවත් ගළපා ගන්නේ කෙසේ ද?

මුල් කාලයේ මම ඔහු ළඟින් ම ඇසුරු කළා. ඒ නිසා මම ඔහුගේ අනුගාමිකයෙක් හැටියට කටයුතු කළා කියන්නත් පුළුවන්. සරච්චන්ද්‍රයන් හා වික්‍රමසිංහයන් අතරේ ලොකු වාද විවාද යද්දි මම මුලින් හිටියේ සරච්චන්ද්‍රගේ පැත්තේ. ඒත් පසුව මට තේරුණා සරච්චන්ද්‍රයන්ගේ ආකල්ප හා දෘෂ්ටිය බොහොම සීමා සහිත බව. කොටින් ම කියනවනම් එක්තරා අවදියක දී මට තේරුණා සරච්චන්ද්‍ර මහතා මූලික වුණු පේරාදෙණි සාහිත්‍යයේ කිසිම හරයක් නෑ කියලා. මේ සමාජයේ බොහොම සුළු පිරිසක් මූලික කරගෙන බිහිවෙච්ච, සෙසු මාධ්‍යයෙන් වියෝ වුණු සාහිත්‍යයක් හැටියට මට මේක දැනෙන්න පටන් ගත්තා. මේක මුළුමහත් ජනතාවගෙන් බිහිවුණු සාහිත්‍යයක් නොවේ ය කියන මට වැටහුණා. මීට වඩා සමාජයට, සාහිත්‍යයට වැඩක් කළ යුතුයි කියලා මට සිතුණා.

ඔබ පේරාදෙණි ගුරු කුලයෙන් ඈත් වීමත් එක්ක සරච්චන්ද්‍රයන් ඔබ කෙරේ දැක්වූවේ කවරාකාර ප්‍රතිචාරයක් ද?

සරච්චන්ද්‍රයන්ට පස්සෙ කාලෙදි මම එහෙම කළේ ඇයි කියලා වැටහුණා. පස්සෙ කාලෙ සරච්චන්ද්‍ර මහත්තයා ධර්මිෂ්ට සමාජය එහෙම ලියන කොට ඒ ගැන අවබෝධයෙන් හිටියේ. මුලින් ඔහු හිතුවෙ මගේ ආස්ථානය පුද්ගලික එකක් කියලයි. සරච්චන්ද්‍රයන්ට මේක තේරෙන්න කාලයක් ගියා.

ඔහු විචාරයේ දී ඉතා අවංක විචාරකයෙක්. එයට පේරාදෙණි ගුරුකුලය බලපෑවේ නැහැ.

සාහිත්‍යකරුවකු, බුද්ධිමතකු වශයෙන් ඔහු බොහෝ දුරට අවංක පුද්ගලයෙක්. සාහිත්‍ය කලා මතවාද, ප්‍රවණතා ගැන නිර්භයව අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ දැඩි උවමනාව ඔහුට තිබුණා. 86, 87 ජේ වී පී කලබල තියෙන කාලෙ ‘ගනඳුරු මැදියම දකිනෙමි අරුණලු’ කියන පොත මම ලිව්වෙ. ඔහු ඒ පොත ඉතාම ඉහළින් අගය කළා. ඔහු එය දශක ගණනාවකින් ලියවුණු හොඳ ම පොතක් කියලා වර්ණනා කළා. ඔහුගේ සාහිත්‍ය මතවාද පිළිබඳ ව තිබු අවංක භාවය හැරෙන්නට ඔහුට එහෙම ලියන්න හේතුවක් නෑ. අපේ අදහස් මතවාද නොගැළපීම වෙනම ම දෙයක්. ඒත් සාහිත්‍ය මතවාද, නිර්මාණකරණය වගේ දේවල් ඉතා අවංකව කළ යුතුයි කියලා ඔහු විශ්වාස කළා. ඒක විශිෂ්ට ගුණයක්.

ඔහුගේ අවංක සාහිත්‍ය විචාරයත්, නිර්මාණකරණයේ දී පොදු ජනතාවගෙන් වියුක්ත කලා සේවනයකුත් ඇතිවීමට බලපෑම් කළේ සරච්චන්ද්‍රයන් පෙර කී සංස්කෘතීන් දෙකේ අතරමැදියකු වීම ද?

සරච්චන්ද්‍රයන් හිතුවෙ ස්වාධීන සංස්කෘතියක් අපට නෑ කියලනේ. එතුමාට ඒ සංස්කෘතික විඥානය තිබුණේ නැහැ. සංස්කෘතික විඥානයක් නැති කෙනාට දේශපාලන විඥානයක් ඇතිවෙන්නෙත් නෑ. ඒ දෙක එකට යන්නේ. සරච්චන්ද්‍රයි, වික්‍රමසිංහයි සන්සන්දනය කරද්දී මේක හොඳට වටහාගන්න පුළුවන්. මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ වැනි කෙනෙක් පොළොවේ මුල් එක්ක බිහිවුණු සමාජ, ආර්ථික, දේශපාලන දැනුමක් තියෙන, විඥානයක් තියෙන නිර්මාණකරුවෙක් විදියටයි අප හඳුනා ගන්නේ. සරච්චන්ද්‍ර එහෙම නැහැ. ගැඹුරු සංස්කෘතික, දේශපාලන විඥානයක් ඇතිව නොවෙයි නිර්මාණකරණයේ නිරත වුණේ. ඔබ කියන කරුණට හේතුව එයයි. ඔහුට උවමනාව තිබුණා අපේ සංස්කෘතිය හඳුනාගන්න.
හැබැයි ඔහුට ඒක හදවතින් කරන්න බැරිව ගියා. ඔහු නිරත වුණු නිර්මාණ මාධ්‍යයටත් ඒක ඒ තරම් වලංගු වුණේ නැහැ. නවකතාකරුවෙක් විදියට ඔහු දුර්වල වී සිටින්නේ ඒ නිසයි. කවියෙක්, දෘෂ්‍ය කාව්‍ය නිර්මාණකරුවෙක් විදියට ඔහු සාර්ථක වෙන්නෙත් ඒ නිසා. එයයි අප වටහා ගත යුතු වෙන්නේ. ඔහු කවියේ රස නිෂ්පාදනය වෙන හැටි හොඳට දැනගෙන හිටියා. අනෙක ඔහු විස්මය උපදවන කාව්‍ය විචාරකයෙක්. මම ලියපු කවිවලට හිටපු හොඳම රසිකයා සරච්චන්ද්‍රයි. එකම දේ ඔහු කාව්‍ය විචාරයේ ඒ හැටි නිරත වුණේ නැහැ. ඒක ඉතාමත් අභාග්‍යයක්.

10/30/2014

රතන හිමියන්ට බැට දෙන බොදු බල සේනාවේ (අ)දේශපාලනය

කතෘ:යුතුකම     10/30/2014   4 comments


පසුගිය 2014.10.14 අගහරුවාදා කොළොඹ බණ්ඩාරනායක සම්මන්ත්‍රණ ශාලාවේදී පූජ්‍ය අතුරලියේ රතන හිමියන් ප්‍රධාන පිවිතුරු හෙටක් සංවිධානය විසින් 19 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන කෙටුම් පත එළිදක්වන ලදී. එය ආණ්ඩුවේ ප්‍රධානීන් ඇතුළු විවිධ පක්ෂ නායකයින්, බහුවිධ ක්‍ෂේත්‍රයන්හි ප්‍රවීණයන්,විද්වතුන්,කලාකරුවන් හා සිවිල් පුරවැසියන් විශාල පිරිසකගේ සහභාගිත්වයෙන් වූ  එළි දැක්වීමකි. 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝදනය යනු පසු දිනම ජනාධිපතිවරයා පුටුවෙන් බස්සවා ගෙදර එළවීමට ගෙන ආ යෝජනාවක් නොව 18 වන සංශෝධනයෙන් හා ව්‍යවස්‌ථාවෙන් හිතුවක්කාරී ලෙස ජනාධිපතිවරයාට පැවරී ඇති විධායක බලතල කිසියම් ප්‍රමාණයකට සීමා කිරීමට ගෙන ආ යෝජනාවකි. 1977 පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙන් ජේ.ආර්. ජයවර්ධන මහතාට ලැබුණ හයෙන් පහක (5/6) අසීමිත බලයෙන් උන්මාදයට පත්ව ඔහු කළේ "ගැහැනියක්- පිරිමියෙක්" කිරීමටත්, "පිරිමියෙක් -ගැහැනියක්" කිරීමටත්,පමණක් නොහැකි අසීමිත බලතල සහිත විධායක ජනාධිපති ක්‍රමයක් හදුන්වා දීමයි. හොරකම,බොරුව, දුෂණය,තක්කඩිකම, සමාජ අසාධාරණය ඉහවහා පැතුරුණු පාලන ව්‍යූහයක් සහිත දුෂිත මැතිවරණ ක්‍රමයක්ද මේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සතු වෙයි. දැනට එය දහඅට වතාවක් සංශෝධනය කර ඇතත් ඒ සෑම අවස්ථාවකදීම තනි පුද්ගලයකු වටා අසීමිත බලයක් කේන්ද්‍ර කර ගත්තා හැර පවත්නා දුෂිත, අශීලාචාර ක්‍රමය, ශීලාචාර කර ගැනීමට අවශ්‍ය කිසිදු පියවරක් නොගැනුණි.

ජේ.ආර් ගේ හොඳකම


විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය හදුන්වාදුන් ජේ.ආර්.විසින්ම එය ධුර කාල දෙකකට සීමා කළේ එහි ඇති සර්වබලධාරී අසීමිත බලතලවල තිබෙන අගතිගාමී ස්වරූපය තමා හොදින් දන්නා නිසාය. ජේ.ආර්. බලයට පත්වන විට ඔහු  70 ඉක්මවූ මහල්ලකු වූ නිසා වසර 06 බැගීන් ධුර කාල දෙකක් (වසර 12ක් ) ගෙවී යනවිට  තමාගේ හොඳ පණ නැති බව කල්පනා කළ ජේ.ආර් මේසා අහිතකර බලයක් තමන්ට මෙන් අන් කිසිවකුට ඊට වඩා වැඩිකාලයක් පරිහරණය කිරීමට ඉඩ තැබීම නුසුදුසු යැයි කල්පනා කොට ධුරකාල දෙකකට සීමා කළේය. එහෙත් යුද ජයග්‍රහණය හේතු කොටගෙන ආණ්ඩු පක්ෂයට ලැබුණු තුනෙන් දෙකේ (2/3) බලය ප්‍රයෝජනයට ගෙන මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා කළේ අර ජේ.ආර් ගේ ව්‍යවස්ථාවේ තිබුණු ධුරකාල දෙකේ බාධකය 18 සංශෝධනය මගින් කටුගා මැරෙනතෙක් බලයේ සිටීමට දික් කර ගැනීමයි. "අප සිතාගෙන හිටියේ නරකම පාලකයා ජේ.ආර් කියලා බලනකොට ඔහු හොඳයි" යනුවෙන් අතුරලියේ රතන හිමියන් 2014.ඔක් 19 දින මහරගම තරුණ සේවා සභාවේ දී පැවති ජාතික හෙළ උරුමයේ 11වන මහා සම්මේලනය අමතමින් පැවසුවේ ජේ.ආර් යහපත් පාලකයකු යන සාධු සම්මත අර්ථයෙන් නොව 18ට සාපේක්‍ෂ වශයෙනි. ජේ.ආර් සාධුතර පාලකයකු යන්න එම ප්‍රකාශයෙන් අදහස් නොවන බව නොමේරූ ළදරුවකුට හැර සාමාන්‍ය පුද්ගලයකුට වුවද පැහැදිලිය. නිදහසින් පසු මේ මහපොළව, ගහකොළ හදුනන, අපේ සංකෘතික උරුමය වෙත මුල් ඇඳුනු ආධ්‍යාත්මික පාලකයකු තවමත් බිහිවී නොමැති බව උන්වහන්සේ 2014.05.26. දෙරණ 360 වැඩසටහනටද  එක්වෙමින් පැවසූහ. රතන හිමියන්ගේ සොම්නසට හේතුවන පාලකයකු තවමත් බිහිව නැති බව මින් පැහැදිලිව පෙනෙද්දීත්, වත්මන් ජනාධිපතිගේ ක්‍රියා කලාපයට සාපේක්ෂව උන් වහන්සේ "ජේ.ආර් හොදයි" කියූ ප්‍රකාශය පමණක් උපුටමින් ජේ.ආර් ගේ අපකීර්තිමත් ඉතිහාසය නැවත වමාරා ලඝු මනසින් රතන හිමියන්ට පහර දෙන්නේ ඇයි ?


 ඇමරිකාව හා ප්‍රංශය ඉක්මවීම

ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරයාගේ කටයුතුද කිසියම් ප්‍රමාණයට කොංග්‍රස් සභාවට පාලනය කළ  හැකිය. ඇමරිකානු ජනාධිපතිට ඕනෑම අවස්ථාවක ව්‍යවස්ථාදායක සභාව විසුරුවා හැරීමේ බලයක් ද නැත. ඔහු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට යටත් වන අතර නීතියට පටහැනිව කරන ඕනෑම ක්‍රියාවක් හෝ විධානයක් අවලංගු කිරීමේ බලය එරට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය සතුය. අසල්වැසි ඉන්දියාව ගත්තද ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය සම්පුර්ණයෙන්ම අහිමි කොට නැත. වංචා දුෂණ චෝදනාවන්ට එරට අධිකරණය ජයලලිතාට සිර දඩුවම් දෙන්නේ එබැවිනි. මෙරට දියවන්නාවේ ජයලලිතලා කොතෙකුත් සුරැකිව ඇත්ද?

ප්‍රංශ ජනාධිපතිටද අගමැතිගේ උපදෙස් නැතිව පාර්ලිමේන්තුව විසුරුවා හැරීමේ බලයක් නැති අතර අගමැති නොසලකා ඇමති මණ්ඩලය පත් කිරීමේ බලයක්ද නැත. එහෙත් ලංකාවේ අග්‍රාමාත්‍යවරයා තවමත් ඇවිදින පඤ්චස්කන්ධයකට එහා පිළිගැනීමක් නැති අවලංගු කාසියකි. ප්‍රංශ ජනාධිපතිගේ ක්‍රියාකාරකම් පවා එරට ව්‍යවස්ථාදායක සභාවේ අධීක්ෂණයට ලක් වෙයි. නමුත් ලංකාවට විධායක ජනාධිපති ධුරය හදුන්වා දීමේදී ඇමරිකානු හා ප්‍රංශ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා පූර්වාදර්ශයට ගත්තා පමණක් නොව මහා බ්‍රිතාන්‍ය අගරැජිණ ගේ බලතලද මුසු කොට ලෝකයේ මොනම රටකවත් නැති අසම සම ව්‍යවස්ථාවක් ජේ.අර් උතුමෝ සකස්කර ගත්හ. මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා 18 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ගෙනෙන්නේ එයත් ප්‍රමාණවත් නොවූ බැවිණි.
77 ජේ.ආර් ගේ සිතගියාවන්ට අනුව නිර්මාණය කොට එදා සිට අද දක්වාම පවත්වාගෙන යන මේ ව්‍යවස්ථාව අනුව ජනාධිපතිවරයා නීතියට යටත් නැත. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට යටත් නැත. කැබිනට් මණ්ඩලය තම අභිමතය පරිදි පත්කළ  හැකිය. ඕනෑම මොහොතක ඕනෑම අමාත්‍යංශයක් උදුරාගත හැකිය. ජනාධිපති වරයා නීතියට පටහැනිව කරන කවර වරදක දී වුවද ඊට එරෙහිව ක්‍රියා කිරීමට පාර්ලිමේන්තුවට හෝ අධිකරණයට බලයක් නැත. නියමිත කාලසීමාවට පෙර හිතුවක්කාර අන්දමින් පාර්ලිමේන්තුව හෝ පළාත්සභා විසුරුවා මැතිවරණ කැඳවිය හැකිය. අධිකරණයෙන් වරදකරුවකු ලෙස දඩුවම් ලබන්නෙකු වුවද ඕනෑම මොහොතක නිදහස් කල හැකිය. නිදසුනක් ලෙස 1981 සැප්තැම්බර් 13 මිනීමැරුම් චෝදනාවකට මරණ දඬුවම දී තිබූ කීර්තිසේන නමැත්තකු ජේ.ආර්. නිදහස් කළේය. ස්ත්‍රී දූෂණ චෝදනාව යටතේ දීර්ඝකාලීන සිර දඬුවම් නියම වූ ගෝනවල සුනිල්ටද පක්ෂ ආධාර කරුවකු වීම නිසා සමාව දුන්නේය. වත්මන් ජනාධිපතිවරයාද ඒ පුර්වාදර්ශ අනුයමින් මිනීමැරුම් චෝදනාවන්ට සිර ගත වූ චන්දන කත්‍රිආරච්චි හා මිල්රෝයි ප්‍රනාන්දු යුවළ නිදහස් කළේය.

මේ මැතිවරණ ක්‍රමය තුල මිනීමැරීම්, පහරදීම්, දේපළ හානි,වංචනික ක්‍රියා, මහජන මුදල් කාබාසිනා කිරීම් සංඛ්‍යාත්මක වශයෙන් කෙළවරක් නැත. මේ රට  1948 සිට තවමත් සංවර්ධනය වෙමින් පවතින (සංවර්ධනය කළ නොහැකි ) රටක් ලෙස තවමත් පැවතීමට හේතුවක් වන්නේත් මේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවය. මේ ක්‍රමය තනි පුද්ගලයකු වටා සකලවිධ සම්පත් කේන්ද්‍ර ගත වුවක් විනා පුරවැසියන්ගේ පොදු යහපත පිණිස සකස්වුවක් නොවේ. එබදු පටු අරමුණු ඇතිව සකස් කරගත් ව්‍යවස්ථාවක් මහජන යහපත පිණිස ප්‍රතිසංස්කරණය කර ගැනීමට ගන්නා උත්සාහයක් වේනම් ඊට සහයෝගය දිය යුත්තේ මේ පසුබිම යටතේය.

චම්පික අමාත්‍යවරයාගේ හෙළිදරව්ව  

පාඨලී චම්පික රණවක අමාත්‍යවරයාද මේ දිනවල මේ ආණ්ඩුවේ හිතුවක්කාර වැඩ ගැන විශේෂ හෙලිදරව්වක් කරමින් සිටී. පාඨලී  චම්පික රණවක යනු විදුලිබල හා බලශක්ති අමාත්‍යංශය පැවරීමට සුදුසු ඒ විෂය පිලිබඳ ප්‍රමාණික දැනුමක් තිබෙන ඇමතිවරයා වෙයි. නමුත් ජනාධිපති බලතල
නම්න් ව්‍යවස්ථාවෙන් පැවැරී ඇති හාස්කම් බලයෙන් විදුලිබල හා බලශක්ති අමාත්‍යංශය ලබා දුන්නේ විෂය මුලික දැනුමක් නැති පවිත්‍රා වන්නිආරච්චි මහත්මිටය. එජාප පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී හර්ෂද සිල්වා මතුකළ ප්‍රශ්නයකට  ලකුණු දා ගැනීමට ඇමතිවරිය පාර්ලිමේන්තුවේ කළ ප්‍රකාශයක් අරභයා හිටපු විදුලිබල ඇමති පාඨලී චම්පික රණවක මහතා පිළිතුරු දීමෙන් ආණ්ඩුවේ තිබුණු ලකුණු ද කැපී යන්නට පටන්ගෙන තිබේ.

එතුමා පවසන්නේ වසර ගණනාවක් තිස්සේ  කිසිම ටෙන්ඩර් පටිපාටියකින් තොරව අමාත්‍යංශයේ බලලත් පුද්ගලයකු නෝබෙල් රීයෝස් සමාගමෙන් ගල් අගුරු සැපයීම කළ බවත් බවත්, 2012 වර්ෂයේ ඉන්දුනීසියාවේ තෝරියන් සමාගමෙන් වාරාය අධිකාරියේ හා නැව් සංස්ථාවේ මෙහෙයවීම මත ප්‍රමතියෙන් තොර ගල් අගුරු නැව් දෙකක් ගෙන්වා ඇති බවයි, තමන්ගේ අනුදැනුමකින් තොරව කළ එම ගෙන්වීම නිසා ගල් අගුරු මිලදී ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කොට එම නැව් ආපසු හරවා යැවීමට උපදෙස් දුන්බව චම්පික අමාත්‍යවරයා කියයි. විදුලිබල අමාත්‍යංශයේ උපදෙස් නොපිළිගත් ගල් අගුරු සමාගමේ සභාපති තිස්ස හේරත් මහතා නීතිපති උපදෙස් ලබාගෙන අර ප්‍රමිතියෙන් තොර ගල් අගුරු තොගය ගොඩබාගෙන තිබේ. චම්පික අමාත්‍යවරයා කළේ සභාපති වරයාගේ මේ විධිමත් භාවයෙන් තොර, වැරදි හිතුවක්කාර ක්‍රියාවට දඬුවමක් වශයෙන් 2013.01.21 වන දින ඔහු ධුරයෙන් ඉවත් කොට 2013.01.24 වන දින නව අධ්‍යක්ෂක මණ්ඩලයක් පිහිටුවා සිදුවූ අක්‍රමිකතාව සම්බන්ධයෙන් ස්වාධීන පරීක්ෂණයක් සිදුකරන ලෙස නියෝග කිරීමයි.

එහෙත් පරීක්ෂණය ආරම්භ කර දින හයක් යනවිට පාඨලී චම්පික අමාත්‍යවරයාගෙන් විදුලිබල හා බලශක්ති අමාත්‍යාංශය උදුරාගෙන තාක්ෂණ හා පර්යේෂණ අමාත්‍ය ධුරය පිරිනමයි. විදුලිබල අමාත්‍යංශය පවිත්‍රා වන්නිආරච්චි මැතිනියට ලබා දෙන්නේ රාජපක්ෂ පවුලේ ඕනෑම දෙයකට එතුමියගේ ලැදියාව හා පමණ ඉක්මවා දක්වන කීකරුභාවය සැලකිල්ලට ගෙනය.එවිතරක් නොව චම්පික අමාත්‍යවරයා ඉවත් කළ සභාපතිද නැවත එම තනතුරේ පිහිට වූ බව අමාත්‍යවරයා කැදවූ මාධ්‍ය සාකච්ඡාවේ දී හෙළිදරව් කැරිණි . විෂයභාර ඇමැතිටත් වඩා ඔහු බලවත් වුයේ කෙසේද ? මේ අදිසි හස්ත නොහොත් සෑම අතටම විහිදුවා ගත් බූවලු පාලන ක්‍රමය ඥානසාර හිමියන්ට ප්‍රශ්නයක් නොවන්නේ ඇයි? රතන හිමියන් 19 වන සංශෝධනය ගෙනෙනේ මේ අත්තනෝමතික ක්‍රමගත බලකාමයට එරෙහිවය.

බොදු බල විරෝධය 

බොදු බල සේනාවේ ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමියන් නොමනා ආකාරයට රතන හිමියන්ට එරෙහිව අවි අමෝරාගෙන නැගී සිටියේය. රට, ජාතිය,ආගම පිලිබඳ බෙරිහන් දෙන තරමට සැබෑ උවමනාවක් තිබේ නම් බොදු බල සේනාවද කළයුතුව තිබුනේ ඊට එරෙහි වීම නොවේ. පසුගිය කාලයේ කෑ ගැසූ ප්‍රශ්න පිලිබඳවද නොතකා හළ ජනාධිපතිවරයාට නැවතත්  නොසලකා සිටීමට නොහැකි ලෙස ඒ පිලිබඳ දැනවීමට අවස්ථාවක් කරගැනීමයි. තමාට නොහැකි නම් කට පියාගෙන නොසිට  රතන හිමියන් විධායකයේ අනවශ්‍ය තටු කපා මේ රටට හිතකර ව්‍යවස්ථාවක් සකස්කර ගැනීමට පෙරමුණ ගන්නාවි ට එය තිඹිරිගෙයින්ම යටපත් කිරීමට බොදුබල සේනා සංවිධානයේ ඥානසාර හිමියන්ට තිබෙන හදිසි වූවමනාව කුමක්ද? නැත්නම් එය වෙනත් කාගේ හෝ උවමනාවක් ඥානසාර හිමියන්ගේ කටින් පිට වීමක්ද?

අලුත්ගම සිද්ධියේන් පසු බොදුබල සේනාවට එරෙහිව ආණ්ඩුවේ ඇතැම් ඇමතිවරු අත්වැල් බැඳ ගනිද්දී චම්පික අමාත්‍යවරයා සිටියේ මුස්ලිම් අන්තවාදයේ හරය පැහැදිලි කරමින් බොදු බල සේනාවට පක්ෂ මතවාදයකය. එහෙත් ඔහුගේ අමාත්‍යාංශය පවා උදුරා ඉහළ තැන් නියෝජනය කිරීමට හෙංචයියන් පත් කරනවිට, එවැන්නන් රාජ්‍ය සේවය පුරාම  වසා පැතිරී සිටිනවිට, රට, ජාතිය ආගම පිලිබඳ ඥානසාර හිමියන්ගේ කැක්කුම් ගහන හෘද සාක්ෂිය යටපත් වන්නේ ඇයි? දැන් චම්පික ඇමැතිවරයාම නියෝජනය කරන පක්ෂයේ සභාපති හිමියන් විසින්  ව්‍යවස්ථා සංශෝදන කෙටුම් පතක් ගේන විට එය ඥානසාර හිමියන්ගේ වාතයාරක්තය කෝප වීමට හේතු වන්නේ ඇයි ?  



බොදු බල සේනාවේ රළු විවේචනයන්ටද පසුගිය කාලයේ මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා ලක්විය. නියගින් පීඩා විදින මෙරට ජනයා අමතක කොට පලස්තීනය වැනි මුස්ලිම් රටකට ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියනක් ආධාර දීම, බදීයුදීන් ඇමතිවරයා විල්පත්තු වනය සංහාර කරමින් කළ මුස්ලිම් ජනපදකරණය, ඒ සදහා ආණ්ඩුවේ කෙරුමකු වූ බැසිල් රාජපක්ෂ අමාත්‍යවරයාගේ සහයෝගය ඇතැයි ප්‍රසිද්දියේ චෝදනා කිරීම, හලාල් ඇතුළු මුස්ලිම් අන්තවාදය මැඩලීමට රජය කිසිදු පියවරක් නොගැනීම, පුරාවිද්‍යා වැදගත් කමකින් යුතු බෞද්ධ උරුමය සහිත ඓතිහාසික ප්‍රදේශ මුස්ලිම් ජනයා ආක්‍රමණය කිරීම, පල්ලි ඉදිකිරීම, ආදී නහුතයක් කරණා පෙරමුණට ගෙන මේ සංවේදී නායකයා ඊට සංවේදී නොවීම පිලිබඳ අතිශය ග්‍රාම්‍ය ආකාරයට විවේචනය කළහ. ෆේස් බුක් (facebook ) වැනි සමාජ ජාල පරිහරණය කරන්නන්ට මෙය අමුත්තක් නොවේ. කෙටියෙන්ම කිවහොත් ජනාධිපතිවරයා හදුන්වා දෙන්නේ "මොහොමඩ් මහින්ද" වශයෙනි. සිංහල බෞද්ධයාට ලැබිය යුතු නිසි තැන නොලැබෙන බව කියමින් රෙජීමය කෙරෙහි මේසා විශාල විරෝධයකින් සිංහල බෞද්ධයා කුපිත කළ සංවිධානයක් රතන හිමියන්ගේ යෝජනාව සමගින් සියලු වස්දොස් කිපී "හොඳම පොදු අපේක්ෂකයා මහින්ද" කියමින් රතන හිමියන් නයාට අඳුකොළ මෙන් පෙනී ගියේ ඇයි?  ඥානසාර හිමියන්ට තිබුනේ මීට විරුද්ධ වීම නොව තවමත් මෙරට ප්‍රධාන සංරචනය වන සිංහල බෞද්ධ බලවේග නොසලකා හිතුවක්කාර ලෙස ක්‍රියාකිරීමේ වරද ජනාධිපතිවරයාට දැනවීමට මේ මොහොත අවස්ථාවක් කර ගැනීමයි.එහෙත් ඊට වඩා මේ කෙටුම් පත සකස් කළ පුද්ගලයා ඥානසාර හිමියන්ට ප්‍රශ්නයක්‍  වී තිබේ.


සරත් එන් සිල්වා සාධකය
පුජ්‍ය අතුරලියේ රතන හිමියන්ගේ "පිවිතුරු හෙටක්" සංවිධානය යනු බහුජන සංවිධාන සාමූහික එකතුවක් මිස සරත් එන්. සිල්වාගේ ඒක පුද්ගල ප්‍රසංගයක් නොවේ. සරත් එන් සිල්වා යනු මේ කෙටුම් පත සකස් කිරීමට බුධිමය දායකත්වය ලබාදුන් එක් පුද්ගලයකු පමණි. එහෙත් ඥානසාර හිමියන්ගේ එක් විවේචනයක් වන්නේ හිටපු අගවිනිසුරු සරත් එන් සිල්වා මේ  සංශෝදනය කෙටුම්පත් කිරීමයි. රට මේ තත්වයට වැට්ටුවේ සරත් එන් සිල්වා බවත්, ඔහු පක්ෂ මාරු කිරීමට අනුබල දෙන නඩු තීන්දු දුන් බවත්, ඔහුගේ ඉතිහාසය අපවිත්‍ර නිසා බොදුබල සේනාවේ විරෝධය පළ කරන බවයි. සරත් එන් සිල්වා රටෙන් පිටුවහල් කළ  යුතු බවද මේ ගැන කීමට කැදවූ  මාධ්‍ය සාකච්ඡාවේ දී අවධාරණය කැරිණි.



ඇත්ත. වැරදි පුර්වාදර්ශ මෙන්ම,ආධානග්‍රාහී නඩු තීන්දු රාශියක්ම හිටපු අගවිනිසුරුවරයා ප්‍රකාශයට පත්කොට තිබෙන බව සැබෑය. එහෙත් අගවිනිසුරු වරයාට පවා ආණ්ඩු පක්ෂයට පක්ෂග්‍රාහී තීන්දු දීම හැර මේ ක්‍රමය තුළ වෙනත් විකල්පයක් නැත. විධායක බලයට අධිකරණ බලය යටත්කොට ඇති විටක ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුද විධායකයේ රබර් මුද්‍ද්‍රාවක්ම මිස අන් යමක් නොවන බව සරත් එන් සිල්වා හොදින් දැන සිටියේය. ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ දුන් සෑම තීන්දුවක්ම එසේ යැයි මින් අදහස් නොවන අතර ආණ්ඩු පක්ෂයේ අණ -පනත් හෝ ඍජු දේශපාලනික කරණා සම්බන්ධව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ අර්ථ නිරූපණය කුමක්දැයි ව්මසා බැලූ  සෑම අවස්ථාවකම  තීන්දු දී තිබෙන්නේ විධායකයේ සිතගියාවන්ට අනුකුල වන පරිදිය. එකල එස්.බී. දිසානායක මහතාට සිර දඬුවම් නියම කිරීම, පක්ෂ මාරුව, 18, වන සංශෝධනය ගැන හදිසි අර්ථ නිරූපණය, හිටපු හමුදාපති ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකාට දුන් දරුණු වද හිංසන ආදිය සිදුවුයේ කාගේ වුවමනාවන්ට දැයි ජනතාව දනී. අගවිනිසුරු පත් කරන්නේ ජනාධිපති නිසා ඔහුගේ සිතගියාවන්ට අනුව ක්‍රියා කිරීමට අගවිනිසුරු නිල නොලත් මට්ටමින් බැදී සිටින බව අතීත සිද්ධි සාක්ෂ්‍ය දරයි. සරත් එන්. සිල්වාට අග්‍රවිනිශ්චකාර තනතුර ධුර කාල දෙකක් අතනොහැර අල්ලා සිටීමට හැකි වූයේ එහෙයිනි. ඥානසාර හිමියන් වර්තමාන අගවිනිසුරු මොහාන් පීරිස් මහතාගෙන් ඊට වඩා වැඩි දෙයක් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ දැයි නොදනිමු.

එහෙත් අපට වැටහෙන කරුණ නම් ඔහු පත්කර ගත්තේද  සරත් එන් සිල්වා නැති අධිකරණයක එම රික්තකය පුරවා ගැනීම පිණිසය. එසේ නොවන ඕනෑම මොහොතක සිදුවන්නේ කුමක්දැයි තේරුම් ගැනීමට අගවිනිසුරු ශිරානී බණ්ඩාරනායක මහත්මියට වූ දේ සහ තවමත් වෙමින් පවතින දේ  සිහියට ගැනීම ඥානසාර හිමියන්ට නොමේරූ මොලයක් තිබීම වූවද ප්‍රමාණවත් වෙයි. අතීතයේ ද මෙවැනි නිදර්ශන තිබේ. ජේ.ආර් ජයවර්ධන පුවත් පතකට කර තිබු ප්‍රකාශයක් එවකට අගවිනිසුරු නෙවිල් සමරකෝන් උත්සව සභාවක දී විවේචනය කිරීම හේතුකොටගෙන ජේ.ආර් කළේ ඔහුව තනතුරෙන් පහ කිරීමට පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවක් පත් කිරීමය. ඊළගට 13 වන සංශෝධනයට පක්ෂ නොවීම නිසා ජ්‍යෙෂ්ඨත්වයෙන් පෙරමුණේ සිටි රාජා වනසුන්දරගෙන් පලි ගත්තේ ඔහුට අගවිනිසුරු ධුරය අහිමිකොට ඊට පහළින් සිටි පාලින්ද රණසිංහ පත් කිරීමෙනි. මාර්ක් ප්‍රනාන්දු මහතාද විධායකයට අකීකරු වීම නිසා අගවිනිසුරුකම අහිමිකර ගත්තෙකි. මේ සියලු තත්වයන් සියසින් දැක අත්විද ක්‍රමයට අනුගතව කටයුතු කරන්නේ කෙසේදැයි මානව තේරුම් ගැනීමට කුප්‍රකට බුද්ධියක් තිබුනේ සරත් එන් සිල්වාටය. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හා නීතිය පිළිබඳ හසල දැනුමක් ඇත්තෙකු සේම තැනේ හැටියට ඇණේ ගැසීමටත් ඔහු දක්ෂ විය. එසේ වූ පමණින් රතන හිමියන් ඔහුගේ බුද්ධිමය දායකත්වය නොගත යුතුද? අංගුලිමාලද රහත් වූ ශාසනයක භික්ෂුවක් සරත් එන් සිල්වාට පමණක් තමා කළ වැරදි නිවැරදි කර ගැනීමට අවස්ථාවක් නොදී රටෙන් පන්නා දැමිය යුතුයැයි කියන්නේ ඇයි? කරුණා අම්මාන් වැනෙකු ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ උප සභාපතිවරයකු මෙන්ම ආණ්ඩුවේ ඇමැතිවරයකු වීමට හැකි නම් රතන හිමියන් සරත් එන් සිල්වාගේ දැනුම මේ සංශෝදනයට ලබා ගැනීමේ ඇති වරද කුමක්ද? සංග්‍රාම භූමියකදී හී පහරක් වැදුන පසු පළමුව ඊට ප්‍රතිකර්මයක් කිරීම විනා එම හී පහර පැමිණියේ කුමන දිශාවෙන්ද, කුමන ලෝහයෙන් එය නිමවන ලද්දක්ද, එහි දිග පළල කොපමණද යන්න සොයා බැලීම අනුවණ  ක්‍රියාවකි. මේ මොහොතේ අවශ්‍ය වන්නේ ශීලාචාර ආණ්ඩුක්‍රමයක් නිර්මාණය කර ගැනීමට තමාන්ටත් තිබෙන අදහස් යෝජනා ඉදිරිපත් කොට දායකවීම හෝ මේ පිලිබඳ පළල් කතිකාවක් ඇති කිරීම විනා ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය කෙටුම්පත් කළ පුද්ගලයාගේ ඉතිහාසය සොයා බැලීම නොවේ.

පුද්ගල සාධකයට වඩා අරමුණ වැදගත් වීම

දේශපාලන උපාය මාර්ග තේරීමේ දී පුද්ගල සාධකයන්ට වඩා අරමුණ ප්‍රමුඛ කොට ගැනීම වැදගත්ය.ඊට හොදම නිදසුන බොදුබල සේනා සංවිධානයයි. බීමතින් රිය පැදවීමේ වරදකට පැවැති නඩුවක් පිළිබඳව එක්තරා රුපවාහිනී නාලිකාවකින් ඉස්මතු කරද්දීත්  සිංහල බෞද්ධයින් රට පුරා පැවති බොදු සමුළුවලට පැමිණියේ ඥානසාර හිමියන්ගේ පැටිකිරිය සෙවීමට වඩා සිංහල බෞද්ධයා වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අරමුණ සලකාය පසුගිය සැප්තැම්බර් 28 සුගතදාස ගෘහස්ත ක්‍රීඩාංගනයේදී පැවති මහ සඟ සමුළුවට ආධාර පතා කොරියාවට ගිය විට එරට සේවය කරන ශ්‍රී ලාංකික තරුණ තරුණියන් ආධාර  කිරීමේදී තමාගේ පැටිකිරිය සොයා නොබැලූ   බව ඥානසාර හිමියන්ම සිය කතාවේදී හෙළි කළේය. ඒ ඔවුන්ට සිංහල බෞද්ධයා වෙනුවෙන් හඩ නැගීම ඊට වඩා වැදගත් නිසා විය යුතුය. එහෙත් ඒ බව කියන ඥානසාර හිමියන්ම දැන් සරත් එන්. සිල්වාගේ පැටිකිරිය සොයමින් මේ සංශෝධනයට විරුද්ධ වෙයි.

අනෙක් අතට ජනාධිපතිවරණයක් කටමුල තියාගෙන හදිසියේ සංශෝධන ගෙනෙන්නේ කුමකටද, දැන්ද මතක් වෙන්නේ යනුවෙන් ප්‍රශ්න කරයි.එහෙත් තවත් වසර දෙකක් තිබියදීම හදිසියේ ජනාධිපතිවරණ කැඳවන්නේ කුමකට දැයි උන්වහන්සේ අනෙක් පැත්තට නොවිමසයි. අනෙක් කාරණය මේ සංශෝධනයට විරුද්ධ වී ජනාධිපතිවරයාගේ මන දොළ තෘප්ත කිරීමට ඕනෑම විටක සුදානම්ව සිටින කීකරු ඇමතිවරු සිටියදී ඥානසාර හිමියන් ඒ කාරණයට ඉක්මන් වන්නේ ඇයිද? යන්නයි. එහි තේරුම බොදුබල සේනාවද  අවශ්‍ය වෙලාවට පාවිච්චියට ගැනීමට තිබෙන ආණ්ඩුවේම තුරුම්බුවක් යන්නද?

දේශප්‍රේමය යනු මේ රජය කරන ඕනෑම දෙයක් අනුමත කිරීම නොව මේ අසීමිත බලකාමය සහ ධනකාමය කිසියම් දුරකට හෝ පාලනය කිරීමයි. ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකාට සහ ශිරානී බණ්ඩාරනායක මහත්මියට කළ කී දෑ හෘද සාක්ෂියක් ඇති කිසිවකුට අනුමත කල නොහැකිය.රාජපක්ෂ පවුලේ මේ අත්තනෝමතික ක්‍රියා කලාපයට පුරවැසියන් ලෙස අප පමණක් නොව උග්‍ර ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂ පාක්ෂිකයා පවා එරෙහි විය යුතුමය. වසර 30ක් තිස්සේ සියලු ලංකික පුරවැසියන් පීඩා විඳි කුරිරු ත්‍රස්තවාදයෙන් එතුමා රට නිදහස් කරගත් රාජ්‍ය නායකයා බව සැබෑය. එහෙත් ඒ වෙනුවෙන් ඔහු කරන කියන හැම දෙයක්ම අප ඉවසිය යුතුද ?  අසාධාරණය, නාස්තිය, දුෂණය, අත්තනෝමතිකත්වය, රජයනවිට ඊට එරෙහිව පෙනීසිටීමෙන් ආණ්ඩු විරෝධීයකු හෝ එන්.ජී.ඕ.කාරයයෙක් වීමට සුදුස්සෙක් වන්නේ නැත. අද එබඳු සංවිධාන පවා 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට සහය දෙන්නේ හෙළ උරුමයේ ජාතික චින්තනය හෝ සිංහල බෞද්ධකම වැළඳගෙන නොව මේ මොහොතට අවස්තානුකූලව දේශපාලනය වීමකි. රොටිය පුච්චාගත හැක්කේ තැටිය රත්වූ වෙලාවට යනුවෙන් ගැමි කියමනක් තිබේ. ගැමියකුට තිබෙන එම දේපාලන සවිඥානිකත්වය අද බොදුබල සේනාවේ ඥානසාර හිමියන්ට නොවීම මේ සංවිධානය කෙරෙහි බලාපොරොත්තු තැබූ බෞද්ධයින්ගේ අවාසනාවකි. උන්වහන්සේගේ ඉලක්කය ජනාධිපතිවරණය නොව මහමැතිවරණය යැයි  කියමින් අදේශපාලනික ප්‍රකාශනද  කටින් පිට කරති. එහෙත් මෙබදු බලසම්පන්න විධායකයක් අභියස පාර්ලිමේන්තු ආසනයක් දෙකක් දිනා ගත් පමණින් කළහැකි කෙංගෙඩියක් නැති බව ඥානසාර හිමියන් අවබෝධ කර ගත යුතුය. ඇරත් අධානග්‍රාහී ලෙස පක්ෂ බදාගෙන ඉන්නා  සිංහල බෞද්ධයා බොදු බල සමුළුවල කතා ඇසීමට ආ පමණින් තම පරවේණිගත පක්ෂයට එපිටින් කතිරය ගසිතියි මුලා නොවිය යුතුය.

විරුද්ධ පක්ෂයට ඇති සීමා

ජේ.ආර්.ජනාධිපතිවරයා මේ ව්‍යවස්ථාව සකස්කොට තිබෙන්නේ ආණ්ඩු පක්ෂයෙන් හැර විරුද්ධ පක්ෂයෙන් සක් දෙවිඳු පැමිණියත් ලෙහෙසියෙන් බලයට පත්විය නොහැකි ආකාරයටය. රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහතා හදිසියේ බෝම්බ ප්‍රහාරයකට ලක්ව මිය නොයන්න අදටත් පවතින්නේ එ.ජා.ප ආණ්ඩුවකි. ප්‍රේමදාස මහතාගේ අභාවයෙන් පසු උත්සාහයකින් තොරවම ජනාධිපති ධුරයට පත් වන්නේ ඩී.බී විජේතුංග මහතාය. ඔහු බලකාමයෙන් මත්ව විධායක බලතල හිතුවක්කාර අන්දමින් ඔහු පරිහරණය නොකළේය. දුර්වල පාලකයකු වූ එතුමා ස්වභාවයෙන්ම බලයට කෑදර නොවූයේ ප්‍රේමදාස මහතාගේ මරණයෙන් පසු ජනාධිපති ධුරය ස්වීප් දිනුමක් සේ ලැබුන නිසාය.  94 දී එ.ජා.ප ආණ්ඩුවෙන් චන්ද්‍රිකා බලය ලබාගන්නේ ඒ දුර්වලතාවය ප්‍රයෝජනයට ගනිමිනි. නො එසේ නම් අදටත් තිබෙන්නේ එජාප ආණ්ඩුවකි. මෙයින් පෙනෙන්නේ කුමන පක්ෂයකට බලය මාරු වුවත්  විරුද්ධ පක්ෂයට නැවත බලයට පැමිණීම ලෙහෙසි නැති බවයි. තම පක්ෂයම නිර්මාණය කළ මේ ඒකාධිපති ව්‍යවස්ථාව නිසා අද එම පක්ෂයම මෙහි ශාපය දිට්ට ධම්ම වේදනීය ආකාරයෙන්  අත්විදිමින් සිටී. දැන්වත් රටෙත්,ජනතාවගේත් ඉරණම තීරණය කරන මේ කඩදාසිය සාමුහික ප්‍රයත්නයකින් වෙනස්කරගත යුතුව ඇත.යුද්ධය ඉවර කිරීමට හැකි වූයේ මේ විධායක බලතල තිබුන නිසා යැයි කියන පිරිස් ද සිටී. එහෙත් යුද්ධය ඉවර කිරීමට මහින්ද රාජපක්ෂ වැන්නකුට බලයට පැමිණීමට හැකි වූයේ ද ධුර කාල දෙකේ සීමාව තිබූ  නිසාය.මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාටද  සදාකාලික පැවැත්මක් නැති බවද සිහිපත් කළ යුතුය. ඔහු නැති කලක මේ ව්‍යවස්ථාව පත් වන්නේ කවර ගනයේ කෙනෙකුටයි තීරණය කළ නොහැකිය. එය මිනිසුන් ගස් බඳින දේශපාලකයකු අතට පත් වුවොත් සිදුවිය හැකි විනාශය අපමණය. එබැවින් තැටිය රත්වී තිබෙන මේ මොහොත කළමණාකරණය කර ගැනීමට අවශ්‍ය ප්‍රඥාව ඉදිරියේ දී බොදුබල සේනාවේ ඉහළ නායකත්වයට පහළ  වනු ඇතැයි අප විශ්වාස කරමු. එසේ නෝවුනහොත් ආණ්ඩුවේම තුරුම්බුවක් සේ සලකා සිංහල බෞද්ධයින් විසින්ම මේ රංගනයේ ආයුෂ කෙටි කරනු ඇත.


-රත්තනදෙණියේ මේධානන්ද හිමි : ශ්‍රී ලංකා භික්ෂු විශ්ව විද්‍යාලය
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

10/29/2014

තාත්තගේ ඕස්ට්‍රේලියා ගමන...

කතෘ:යුතුකම     10/29/2014   10 comments

වීසා එක ලැබුන දා දූලගේ දිහාවට
තාත්තගෙ ඉහේ මල් පිපුන වාගෙයි දැනුනෙ
නොදන්නා රට වලට මට ගිහින් පුරුදු නෑ
අපෙ මහත්තයා ගොහින් බලාගෙන එන්නකෝ
හාමිනෙත් කිවු නිසා තාත්තගෙ හිත හොඳයි
නෑදෑයො පැවසුවෙත් තාත්තගෙ පින තමයි......

මෙල්බර්න් නගරයට ගොඩබැස්සෙ පාන්දර
අළුත්ම සැප රියෙන් අලුත් ගෙයි දොරකඩට
වේගෙ සීයක් නිසා තදබදය නැති නිසා
කොයි තරම් දුර උනත් පැයට මත්තෙන් ගෙදර.....

මුණුපුරයි මිණිපිරියි සීයාව පිලිගන්න
ටෙඩී කෙනෙකුත් අරන් සීයාට දොයියන්න
දණ නමලා පිලිගත්තේ තාත්තව ආදරෙන්
තුන් මාසයක්ම දැන් අපි එක්ක හිටියැහැකි
දවසක්ම මග ගෙවලා මහන්සියි තාත්තට
ඕනෙනම් නාගන්න උණුවතුර ගේ ඇතුලෙ.....

තාත්තේ මෙහෙ ඉතිං ලංකාව වගෙ නෙවෙයි
ජීවිතේ ගෙනියන්න හරි පහසුකම් ගොඩයි
කෝන් ෆ්ලෙකස් වලට කිරි ටිකක් දාගත්තහම
උදෑසන ආහාරෙ තනියමම හැදුවැහැකි
තුන් මාසයක් ඉඳලා අත්දකින විට ඒවා
වචනයෙන් නොකිව්වට තාත්තට තේරේවි.....

සතියකට සෑහෙන්න ඉරිදාට උයාගෙන
පෙට්ටිවල අහුරලා ශීතකරණේ දැම්මහම
ලංකාවෙ වගේ අපි කුස්සියෙම ඉන්නෙ නෑ
කාලයත් ඉතුරුයිනෙ වෙන වැඩක් කර ගන්න
කන වෙලාවට අරන් මයික්‍රෝවේවයෙන්
රත් කරල ගත්තහම දැන් ඉවුවා වගේමයි
තාත්තා ත් ආසයිනෙ උණු උණුවෙ බත්කන්න
හෙට ඉඳලා තාත්තේ ආයිමත් අපිට වැඩ
එහෙ වගේ නෙවෙයි මෙහෙ පාඩුවේ හිටියැහැකි....

දුව උදේ 7ට වැඩ මුණුපුරා පාසලට
මිණිපිරිත් 6 වෙද්දි යන්නෝනැ ඩේ කෙයාර්
ඉන්නවා නම් මෙහේ ළමයිනුත් මෙහෙ වගේ
නොහැදුවොත් කවදාහරි ඔවුන්මයි අනතුරේ
දුවත් බෑනත් එක්ව කියාදෙයි තාත්තට....

තාත්තේ මගේ වැඩ ඇරඹෙන්නේ රෑ අටට
ඒනිසා මම දවල් නිදා ගන්නට ඕනෙ
හම්බඋන රස්සාව එපා කීවොතින් අපි
ආයිමත් හොයන්නට අමාරුයි මේ රටේ
තාත්තට පාලුනම් රූප පෙට්ටිය දාමු
බඩගින්න හැදුනොතින් ශීතකරණයෙ කෑම
ගිම්හානෙ ළඟ නිසා පෙලක් විට රස්නෙ
ගොඩක් රත් වෙනව නම් දාගන්න කූලරය
හීතලක් ආවොතින් දාගන්න හීටරය
ඇසිපියන වේගයෙන් රත්වෙනවා මුලු ගේම...

ටෙලිවිෂන දැම්මාට දෙයක් නෑ බලන්නට
වැඩිමනක් පෙන්නන්නෙ විලිසංගෙ නැති ඒවා
සති ගණන් පල් කරල කාල මට පුරුදු නෑ
ඊට වැඩියෙන් හොඳා හුරුපුරුදු ප්ලේන්ටිය
මගේ දුක දැනුනොතින් දරුවන්ට දුක හිතෙයි
කෑම ටික විසිකරල කෑව වගෙ ඉන්නෝනැ....

බෑන ගෙදරින් ගිහින් පැයක් යන්නට කලින්
දුව එනව කලුවරේ දරුවනුත් එක්කගෙන
අනේ පොඩි හා පැටව් සීතලේ නිදිමතේ
ළමාවිය මෙහෙමදෝ පොඩිඋන්ගෙ ගෙවෙන්නේ
මහන්සියි තාත්තේ... බඩගිනිද තාත්තට
ඉක්මනින් කෑම කමු මම කඩෙන් ගෙනාවා
මුලුදවස වැඩකරල ළමයිනුත් එක්කරන්
එද්දි හරි මහන්සියි උයන්නට අනේ බෑ....

මහා ලොකු බනිසයක මස් ගොඩක් පුරවලා
'පාස්ටා' කියලා තව දකිද්දිත් හිරිකිතයි
කොහොම කනවද මන්ද මේ පුංචි කිරිදරුවො
මේද රහිතයි ඕක මේව හරි ගණන් මෙහෙ
තාත්තා හින්දමයි මම ඕව ගෙනාවේ
ලංකාව වගෙ රටක කොහේ කන්නද ඕව....

ප්ලග් කරලා බ්ලැන්කටය ඔන්න මම රත්කරා
සීතලෙන් පෙරෙව්වොත් ඇවිස්සෙයි වීස් එක
සීතලෙන් උණුහුමින් පරිස්සම් වෙන්නෝනැ
ලෙඩඋනොත් තාත්තගේ ගමනින්ම ඵලක් නෑ...

බෑන මහ පාන්දර වැඩඇරිලා ඇවිල්ලා
තේ එකක් හදනවා., තාත්තත් ඇහැරලා
අනේ ඇයි තාත්තේ නින්ද යන්නේ නැද්ද
කාමරේ සීතලද.. තාත්තට තේ එකක්?
සෙනසුරාදාට අපි අම්මට කතා කරමු
බැලුවැහැකි සුදුමූණ ස්කයිප් තියනවනෙ
අනේ මගෙ හිතේ දුක බෑනාට කොලොප්පම්.....

සෙනසුරාදා දවල් අම්මගගෙන් ඇමතුමක්
අපෙ මහත්තයා ගොහින් සතියකුත් ගතඋනා
කොහොමදෑ ඔයදිහා අහන්නත් බැරිඋනා
මුණුපුරයි මිණිපිරියි සීයාගෙ තුරුල්ලේ
කතන්දර අහනවද ගී සින්දු කියනවද?.....

අනේ මගෙ හාමිනේ අහිංසක පොඩිඑවුන්
පාන්දර ගිහිල්ලා නිදියන්න ගෙට එන්නෙ
එක පවුලෙ අයවෙලත් බෝඩිමක වගෙ ඉන්නෙ
මොන මෝඩකමක්දෝ ඇවිත් මම කරගත්තේ

අනේ හාමිනේ අපි බඩට හරියට නොකා
දරුවන්ට ඉගැන්නුවෙ මෙහෙම දුක් විඳින්නද
ලංකාවෙ ඉන්දැද්දි ආදරෙන් පවුල් කෑ
අපේ දරු පැටව් මෙහෙ ඇවිත් මේ විඳින දුක
මුණුපුරයි මිණිපිරියි ඉන්නෙ උන්ගේ ලෝකෙ
සිංහලෙන් ඇහුවාට උන්ට තේරෙන්නෙ නෑ
දුව තමයි උන් කියන එව්වා මට කියන්නේ
ඉතිං මම කාටදැයි කවි කතා කියන්නේ.....

අපෙ මහත්තයා ඕව ගණනකට ගන්නෙපා
අපි මෙහෙම දුක් උනත් උන් ඉන්නෙ සතුටින්නෙ
ඉනු කඳුලු හංඟගෙන හාමිනේ හිත හදයි
අපි වාගෙ ආදරෙන් පවුල් කනවා තියා
උන් උන්ව හමුවෙන්නෙ හාවා හඳ දකින්නැහෙ.....

අපොයි තව සතියදෑ ගතඋනේ මයෙ මැණිකෙ
කල්පයක් වගෙයි මට මේ ගෙවුනු දවස් හත
තවත් සති එකොලහක් තියෙනවා නෙවෙද මට
මේ සුපිරි හිර ගෙදර ජීවිතේ ගෙවන්නට.....


-නිසංසලා රත්නායක
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

10/26/2014

බාලගිරි දෝෂය වැළදුන තී‍්‍ර රෝද රථ නියාමනය

කතෘ:යුතුකම     10/26/2014   2 comments
පුර්විකාව  

ත්‍රීරෝද රථය වූ කලී සාමාන්‍ය මිනිසුන් වන අප කවුරුත් දෛනික ජීවිතයේ විවිධ අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීම  සදහා ප්‍රයෝජනයට ගන්නා ප්‍රවාහන මාධ්‍යකි. කොයියම්ම  මොහොතක  හෝ ත්‍රී රෝද රථයක  පිහිට ලබා ගැනීමට අපට සිදු වේ. එහෙත් කර්මාන්තයක් වශයෙන් දියුණු  කළ  හැකි මෙය අද කිසිම නියාමනයකට යටත් නැති රස්තියාදුකාර ස්වරුපයෙන් පවතී. මහජනතාවගේ හිත සුව පිණිස මෙම කර්මාන්තය ඵලදායී ලෙස යොදා ගැනීම රජයේ හෝ වගකිව යුතු නිලධාරීන්ගේ වගකීමක්  වුවත් තවමත් ඔවුන්ගේ ඇස් කන් ඇරී  නැත. මේ පිලිබඳ අවධානය යොමු කරවමින් පහත පළවන ලිපිය මම මීට කලකට පෙර (2014.අප්‍රේල් 03) දිවයින පුවත්පතට ලියූවකි. එහෙත් එය බීරි අලින්ට  වීණා වාදනය කිරීමක්  වැන්නකි. "යුතුකම සංවාද කවය" ඔස්සේ එය  නැවත පළ  කරන්නේ පුරවැසියන් ලෙස අපට මෙහි ඇති වැදගත්කම පිලිබඳ සමාජ දැනුවත් බාවය ඇති කරනු පිණිසය.මෙය අප කාටත් බලපාන පොදු ප්‍රශ්නයකි.

බාලගිරි දෝෂය වැළදුන තී‍්‍ර රෝද රථ නියාමනය

ශ‍්‍රී ලංකාවේ වෘත්තීය ත‍්‍රිරෝද රථ මගී ප‍්‍රවාහන සේවය නව මගකට යොමු කිරීමේ අරමුණෙන් බස්නාහිර පළාත මූලික කොටගෙන පොදු මාර්ගෝපදේශ යෝජනාවලියක් සකස් කැරුණද තවමත් එයට බාලගිරි දෝෂය වැළදී තිබේ. පසුගිය වසරේ මැයි මාසයේ දී සමස්ථ ලංකා ත‍්‍රිරෝද රථ රියදුරන්ගේ වෘත්තීය සමිතිය, සමස්ථ ලංකා මීටර් ටැක්සි සංගමය, ස්වයං රැුකියා නියුක්තිකයන්ගේ සම්මේලනය ප‍්‍රමුඛ ත‍්‍රිරෝද රථ සම්බන්ධ අනිකුත් සියලූ සංගම්ද එක්වී සාමුහික එකඟතාවයෙන් යුතුව සැලසුම් සකස් කෙරුණද ඒවා මුද්‍රණ කඩදාසිවලට පමණක් සීමාකිරිමට වගබලා ගැනුනේ එතුළින් මගීන්ගෙන් අසාධාරණ ලෙස මුදල් ගසා කෑමට නොහැකි බව ඇතැම් ඊනියා සංගම්කරුවන්ට පසුව මතක් වූ හෙයිනි.

ඇත්ත වශයෙන්ම ත‍්‍රිරෝද රථ මගී ප‍්‍රවාහන සේවාව විධිමත් කිරීමට පැවති රජයන්ට කොතෙකුත් වුවමනාව තිබුණද මගීන්ගේ දත ගැලවීමට වෙරදරන ඊනියා සංගම්කරුවන්ගේ විරෝධය හමුවේ ඒ සෑම පියවරක්ම හකුලා ගැනීමට විෂයභාර ඇමතිවරුන්ට පවා සිදුවී තිබේ. උදාහරණ ලෙස 2003 පෙබරවාරි 20 දින  අංක 1276/15 දරන අතිවිශේෂ ගැසට් පත‍්‍රය මගින් එවකට බස්නාහිර පළාත් සභාවේ ප‍්‍රවාහන අමාත්‍ය ලසන්ත අලගියවන්න මහතා ත‍්‍රිරෝද රථ මගින් කෙරෙන මගී ප‍්‍රවාහනය විධිමත් කිරිම හා ප‍්‍රවර්ධනය කිරිම සඳහා වැදගත් කොන්දේසි ගණනාවක්ම ඉදිරිපත් කළත් ඇතැම් ඊනියා සංගම්කරුවන් මෙන්ම සූරාකෑම තම ජීවන වෘත්තීය කරගත් ත‍්‍රිරෝද රථ  රියදුරෝද ඒවා ගණනකට නොගත්හ.

ඉන්පසු නැවතත් 2008 නොවැම්බර් 21 දින අංක 1576/30 දරන අතිවිශේෂ ගැසට් පත‍්‍රයක් මගින් එවකට පළාත් සභා ප‍්‍රවාහන අමාත්‍ය රෙජිනෝල්ඞ් කුරේ මහතාද ත‍්‍රිරෝද රථ මගී ප‍්‍රවාහනය සම්බන්ධ නිතීරිතී මාලාවක් හදුන්වා දී ඒවා ඉදිරියට බස්නාහිර පළාත තුළ ක‍්‍රියාත්මක වන බව නිවේදනය කර තිබුණද ඉන්ද යහපත් ප‍්‍රතිඵලයක් ඇති නොවුණී. ඊට හේතුව වූයේ එම නිතීරිතී ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට මාර්ගස්ථ මගී ප‍්‍රවාහන අධිකාරිය යටතට බලය පවරන බව එම ගැසට් නිවේදනයේම සදහන් කොට තිබුණද ඊට පෙර මැතිවරණය සදහා පළාත් සභාව විසුරුවා හැරිමයි. මගී ප‍්‍රවාහන සේවයේ ගුණාත්මක වෙනසක් ඇති කිරිම සඳහා ත‍්‍රිරෝද රථ ක‍්‍රියාකාරිත්වය පිළිබඳ සොයා බැලීමට අධිකාරියක් පිහිටුවීමට ගත් එකී උත්සහය ද මැතිවරණයත් සමගින් යටපත් විණි.
ඉන්පසු අවස්ථා දෙකකදී නැවතත් ප‍්‍රවාහන අමාත්‍ය කුමාර වෙල්ගම මහතා සහ බස්නාහිර පළාත් ප‍්‍රවාහන අමාත්‍ය උපාලි කොඩිකාර මහතා ත‍්‍රිරෝද රථ මගී ප‍්‍රවාහන සේවය මහජනයාට හිතකර අයුරින් පවත්වා ගැනීමට ගැසට් නිවේද මගින් කොන්දේසි ප‍්‍රසිද්ධියට පත් කළ ද මගීන්ගේ රුධිරයම ඉල්ලන ඇතැම් ඊනියා සංගම්කරුවන්ගේ විරෝධතාවය නිසා එම ගැසට් නිවේදනය මගින්ද ඵලක් නොවීය. ඒ  හේතුවෙන් ඵලදායී ලෙස සේවයට යොදා ගතහැකිව තිබු මෙම ත‍්‍රිරෝද රථ කර්මාන්තය අවස්ථා ගණනාවකදීම පොදු අරමුණෙන් බැහැරව අයාලේ යන තත්ත්වයට පත්විය. මේ තත්ත්වය තවදුරටත් වර්ධනය වීමට ඉඩ නොදී මහජන යහපත පිණිස හසුරුවාලීමට පියවර ගැනීම බලධාරින් විසින් තවදුරටත් පමා නොකළ යුතු ය.

මෝටර් රථ ප‍්‍රවාහන දෙපාර්තමේන්තුවේ සංඛ්‍යා ලේඛන වලට අනුව දැනට දීපව්‍යාප්තව ලංකාවට ආනයනය කර තිබෙන ත‍්‍රිරෝද රථ සංඛාව ලක්‍ෂ 08ක් දක්වා වර්ධනය වී තිබේ. ඉන් ලක්‍ෂ 02ක් පමණ පවුලේ පුද්ගලික පරිහරණය සදහා භාවිතා කරන අතර ලක්‍ෂ 06කට නොඅඩු ත‍්‍රිරෝද රථ සංඛාවක් සෘජුවම ස්වයං රැකියාවක් ලෙස මගී ප‍්‍රවාහනයේ යෙදෙති. එක් ත‍්‍රිරෝද රථයකින් යැපෙන පවුලේ සාමාජිකයන් ගණන 05ක් ලෙස සැලකුවහොත් ලක්‍ෂ 30ක පමණ ජනතාවක් රජයට බරක් නොවී නඩත්තු වන්නේ මෙම කර්මාන්තය තුළිනි. ඊට අමතරව ත‍්‍රිරෝද රථ කාර්මිකයන්, අමතර කොටස් අලෙවිසැල්කරුවන්, ආනයනකරුවන්, ත‍්‍රිරෝද රථ අලංකරණ ශිල්පීන් යනාදී හා ඒ වටා බැඳුනු වෙනත් වෘත්තීකයන් හා ඔවුන්ගේ පවුල්වල සාමාජිකයන් ද  බැලූවිට තවත් අමතර ලක්‍ෂ 05ක් පමණ සිටිති.
අනෙක් අතට රටේ සමස්ත ජනගහණයෙන් 90‍% ජනයා කුලී ප‍්‍රවාහනය සඳහා යොදාගන්නේ ත‍්‍රිරෝද රථයයි. පාසැල් ළමුන් ප‍්‍රවාහනයට, රාජ්‍ය හා පෞද්ගලික ආයතනයන්හි කාර්යාලීය ප‍්‍රයෝජනයට සහ විවිධ ආයතන සේවකයන්, සුළු ව්‍යාපාරිකයන්ද, පොදු මගීන්ට අමතරව මොවුන්ගෙන් නිත්‍ය සේවය ලබාගනී. මේ අනුව මෙම කර්මාන්තය වටා විශාල ප‍්‍රජාවක් සෘජු හා වක‍්‍ර ප‍්‍රතිලාභ ලබන බව පැහැදිලිය. එබැවින් ත‍්‍රිරෝද රථ රියදුරන්ගේ වෘත්තීය ගරුත්වය හා  මගීන්ගේ අයිතිවාසිකම් ආරක්‍ෂා කර දෙන විධිමත් වැඩපිළිවෙලක් ඇති කරදීම රජයේ ද වගකීමකී. එය මහින්ද චින්තන ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශනයේද (පිටු අංක 57) මහින්ද චින්තන ඉදිරි දැක්මෙහිද ( පිටු අංක 48) පැහැදිලිව සඳහන් කොට තිබේ. 2010 වසර  තුළ විශේෂ වැඩපිළිවෙලක්  ක‍්‍රියාත්මක කරන බව එහි සදහන් කර ඇතත් තවමත් එය කඩවුණු පොරොන්දුවක් පමණී.

දැනට ගාස්තු මීටරය අනිවාර්ය නොකිරිම හේතුවෙන් මීටරය සවිකොට නැති ත‍්‍රිරෝද රථ රියදුරෝ හිතුමතේ විවිධ ගාස්තු අයකරමින් මගීන්ගෙන් මුදල් ගසාකති. 2013 ජූලි 31 අංක 1821/31 දරන ගැසට් නිවේදනයෙන්ද එම වසරේම ඔක්තොම්බර් 30 අංක 1834/27 දරන ගැසට් නිවේදනයෙන්ද මගී ප‍්‍රවාහනයේ යෙදෙන ත‍්‍රිරෝද රථ  සඳහා මීටරයක් සවි කිරිම අනිවාර්ය කැරුනේ හිතුවක්කාරි ගාස්තු අය කිරිම් වලක්වාගනු පිණිසය. එය එක අතකට මගියාගේ කන්නලව් කිරිම් වලින් තොරව රියදුරාගේ වෘත්තීය ගරුත්වය ආරක්‍ෂා වන්නකී. එහෙත් ඇතැම් රියදුරෝ මීටර් ටැක්සි ලේබලය යටතේ මගීන් නංවාගෙන මීටරය ක‍්‍රියාත්මක නොවන බව පවසන්නේ මඳක් දුර ගියවිටය. එවිට මගියාට සිදුවන්නේ ඔහු ඉල්ලා සිටින ගාස්තුව දී බැස යෑම හෝ ඔහුගෙන් ගුටි කෑමටය. මෙම අවිධිමත් භාවය හේතුවෙන් ඇතැම් විට මගීන් ත‍්‍රිරෝද රථයෙන් බැස යන අවස්ථා ද එමටය.

ඊළගට මීටරය සවිකොට ඇති ත‍්‍රිරෝද රථ වුවද එක් කිලෝමීරයක් සඳහා දැනට විවිධ ගාස්තු අයකරති. සෑම ත‍්‍රිරෝද රථයක්ම පළමු කිලෝමීටරයට පොදුවේ රු.50.00ක් අයකරන අතර එතැන් සිට වැඩිවන සෑම කිලෝමීටරයක් සඳහාම රු.32, රු.35, රු.40 හා රු.45 ආදී වශයෙන් රියදුරාගේ කැමැත්ත පරිදි විවිධ වේ. එම ගාස්තුව කුමක් වුවත් එය මගියාට පැහැදිලිව පෙනෙන ලෙස ත‍්‍රිරෝද රථයේ ඉදිරිපස ප‍්‍රදර්ශනය කරන වැඩපිළිවෙලක් ඇති කරන්නේ නම් එවිට තමන්  ගමන් කරන්නේ කුමන ගාස්තුවක් අයකරන ත‍්‍රිරෝද රථයකදැයි තෝරා බේරාගැනීම මගියා සතු කාර්යයකි. වෙළද හා පාරිභෝගික අමාත්‍යංශය වෙළද දැන්වීමක් පළ කිරිමේදී පවා  මිල ප‍්‍රදර්ශනය අනිවාර්ය කරනු ලැබුවේ වෙළෙන්දන්ගේ අසාධාරණ සූරාකෑමට ලක්වන පාරිභෝගිකයා ආරක්‍ෂා කරගනු පිණිසය. නමුත් එම පාරිභෝගිකයාම ත‍්‍රිරෝද රථයක ගමන් කිරිමේදී ගසා කෑමට ලක්වේ.

 ප‍්‍රවාහන අමාත්‍ය කුමාර වෙල්ගම මහතා අංක 1821/31 දරන ගැසට් නිවේදනයෙන්ද බස්නාහිර පළාත් ප‍්‍රවාහන අමාත්‍ය උපාලි කොඩිකාර මහතා අංක 1834/27 දරන ගැසට් නිවේදනයෙන්ද මගී ප‍්‍රවාහනයේ යෙදෙන ත‍්‍රිරෝද රථවල මගීන්ට පෙනෙන ලෙස මිල ප‍්‍රදර්ශනය කරන ලෙස පසුගිය වසරේ නියෝග කළ ද ත‍්‍රිරෝද රථ රියදුරෝ තවමත් එයට අවනත වී නැත. ප‍්‍රවාහන අමාත්‍යවරයා ගත් එම තීන්දුව එකල මහජනයාගේ ඉහමත් ප‍්‍රසාදයට හේතු වුවත් මෙකල ඇත්තේ බලාපොරොත්තු කඩවී ගිය හැගීමක් බව කිවයුතුය.

එම ගැසට් නිවේදනය මගින් තවදුරටත් අනාවරණය කර තිබුනේ මගියාගේ ආරක්‍ෂාව සහතික කිරිම සදහා රියදුරා පිළිබද තොරතුරුද රියදුරු අසුන පිටුපස ප‍්‍රදර්ශනය කළ යුතු බවයි. එනම් ලියාපදිංචි අංකය, රියදුරාගේ නම සහ රියදුරු බලපත‍්‍ර අංකය, 65"x  50" ප‍්‍රමාණයේ රියදුරාගේ ඡායාරූපයක්, අධිකාරියේ හෝ සංගමයේ ලියාපදිංචි අංකය, හදිසි අවස්ථාවකදී දැනුම්දීම සදහා දුරකථන අංකය ඊට ඇතුළත්ය. පෞද්ගලික බස්රථ තුළ මෙය දැනටත් දැකිය හැකි අතර ත‍්‍රිරෝද රථ රියදුරකුගෙන් මගියකුට බලවත් අසාධරණයක් පිඩාවක් සිදුවුවහොත් එය දැනුම්දීම සදහා වගකිවයුත්තෙක් හෝ ආයතනයක් නොමැත. ජාතික මට්ටමින් පොදු මගී ප‍්‍රවාහන සේවාවක් ලෙස බස් රථවලට මෙන් අමාත්‍යවරයෙක් සහ අමාත්‍යංශයක්, මාර්ගස්ථ මගී ප‍්‍රවාහන අධිකාරියක් නොව බලය පවරන ලද පළාත් පාලන අධිකාරියක හෝ ත‍්‍රිරෝද රථ සදහා කාර්යංශයක් තිබිය යුතුය. මන්ද ලක්‍ෂ 06ක් පමණ විශාල ත‍්‍රිරෝද රථ සංඛාවක් කර්මාන්තයක් වශයෙන් ඉතාම අවිධිමත් ලෙස වර්ධනයවී වර්තමානයේ මගී ප‍්‍රවාහනයේ යෙදෙන බැවිනි.

ඇත්ත වශයෙන්ම ත‍්‍රිරෝද රථ සදහා එබදු ආයතනයක් නොමැති වීම හේතුවෙන් ත‍්‍රිරෝද රථ රියදුරන්ද, මගීන්ද, පුද්ගලික රථ හිමිකරුවන්ද ගැටළු රාශියකට මුහුණ දෙති. දැනට මගී ප‍්‍රවාහනයේ යෙදෙන ත‍්‍රිරෝද රථ හා පුද්ගලික ත‍්‍රිරෝද රථය වෙන්කොට හදුනා ගැනීමටද විධිමත් ක‍්‍රමවේදයක් නොමැත.
එ් හේතුවෙන් මේ දෙපාර්ශවය අතරද විවිධ ගැටළු  උත්සන්න වන තත්ත්වයක් පවතී. එක් නිශ්චිත වර්ණයකින් හෝ ලේබලයක් අලවා හෝ පුද්ගලික රථය සහ මගී ප‍්‍රවාහනයේ යෙදෙන කුලී රථය හදුනාගත හැකි ක‍්‍රමයක් ඇති කරන්නේ නම් එවැනි ගැටුම් අවම කරගත හැකිය. එමෙන්ම එය පොලිස් රාජකාරි වලටද කිසියම් පහසුවක් වනු ඇත. දැනට මේ දෙපාර්ශවයම ඒ හේතුවෙන් යම් යම් අපහසුතාවයන්ට පත්වෙනු දැකිය හැකිය. මගී ප‍්‍රවාහන සේවයේ යෙදෙන කුලී ත‍්‍රිරෝද රථ වෙන්කොට හදුනා ගතහැකි නම් ඉන්ධන මිල ඉහළ ගිය අවස්ථාවක කුලී  රථ සඳහා  රජයට සහන සැලසීමට වුවද තෝරා බේරා ගැනීම දුෂ්කර නොවේ. රථගාල් ප‍්‍රශ්නයද මෙම කර්මාන්තය වටා පවතින උග‍්‍ර ගැටලුවක් බැවින්  එම ගැටළු  විසදීමටද එය පහසුවක් වෙනු ඇත.

මාර්ග නිතී කඩ කිරිම්, රිය අනතුරු බහුලවීම ආදිය කෙරෙහිද මෙම අවිධිමත් ත‍්‍රිරෝද රථ කර්මාන්තය බලපා තිබේ. මෙරට සංචාරක ව්‍යාපාරය කෙරෙහිද විශාල අපකීර්තියක් ඇති කිරීමට මේ අවිනීත රියදුරන්ගේ ක්‍රියා කලාපය හේතු වී තිබේ . එබැවින් බලය පවරන ලද ආයතනයක් මගින් ගුණාත්මකව විනයගරුක මගී ප‍්‍රවාහන සේවයක් ඇතිකරගැනීමට විධිමත් පියවරක් ගැනීමට රජයේ අවධානය යොමු කිරිම පමා නොකළ යුතු වැදගත් වැඩකි.  දැනටමත් දකුණු පළාත් සභාව සහ නැගෙනහිර පළාත් සභාව ඊට මුලපුරා තිබිම අගය කල යුතුය. නමුත් බස්නාහිර පළාත වැනි නාගරික තදාසන්න ප‍්‍රදේශ තුළ එම අවශ්‍යතාවය තදින්ම පවතී. එහෙත්  ඕනෑම හොද වැඩක් පටන්ගැන්මේදී සුළුතරයක් ඊට විරුද්ධව කරනම් ගසන සිරිතක් මේ රටේ පවතී. මහජනයා සූරාකෑම පරමාර්ථ කරගත් එබදු ඊනියා සංගම්කරුවන්ගේ විරෝධතා මහජන සුභසිද්ධිය පිණිස පියවර ගැනීමේදී බලධාරින් අභියෝගයක් කරගත යුතු නැත. බහුතර මහජන විරෝධයද නොසළකා රටට අහිතකර කැසිනෝ වැනි අණ පනත් ගෙන ආ රජය, ජාත්‍යන්තර විරෝධය පවා නොසලකා රටේ අග විනිසුරු වැනි බලවත් තනතුරක් පවා වෙනස් කළ රජය, ත‍්‍රීරෝද රථ මගී ප‍්‍රවාහනය ගුණාත්මක කිරීමට ඉදිරිපත් කළ රජයේම ගැසට් නිවේදන උල්ලංඝනය කරන විට එබදු පුද්ගලයන් කෙරෙහි පියවරක් නොගන්නේ මන්ද ? එය  අප තේරුම් ගත යුත්තේ කෙසේද.? බලධාරීන්ට එ් සඳහා කිසිදු අවශ්‍යතාවයක් නැති බවද?
2014 ජනවාරි 16 කොළඹ නිපොන් හෝටලයේ පැවති මාධ්‍ය සාකච්වකදී සමස්ථ ලංකා ත‍්‍රිරෝ රථ රියදුරන්ගේ වෘත්තීය සමිතියේ සභාපති ලලිත් ධර්මසේකර මහතා පැවසුවේ ත‍්‍රිරෝද රථ කර්මාන්තය සඳහා විධිමත් නියාමනයක් සිදුවන්නේ නම් තම සංගමයේ පුර්ණ සහය ඊට ලබාදෙන බවයි. බලධාරින් කළ යුත්තේ එම සංගමය හෝ මුල්කොටගෙන ගුණාත්මක මගී ප‍්‍රවාහන සේවාවක් ඇතිකිරිමට මූලික පිඹුරුපත් සකස් කිරිමයි. ඊට එකඟතාවය දක්වන අයට පමණක් රජයේ සියලූ වරප‍්‍රසාද ලබාදීමයි. එවිට විරුද්ධ පාර්ශව පවා කල්යත්ම ඊට අනුගත වනු ඇත. එතෙක් මගීන්ට කළයුතුව ඇත්තේ ගාස්තු මීටරය ක‍්‍රියාත්මක වන නොවන බව සහ කිලෝමීටරයකට ගාස්තුව කොපමනද යන්නත් රියදුරුගෙන් විමසා ඊට ගොඩවීමය.
-රත්තනදෙණියේ මේධානන්ද හිමි
ශ‍්‍රී ලංකා භික්‍ෂු විශ්වවිද්‍යාලය

යුතුකම සංවාද කවය 
 www.yuthukama.com


HTML tutorial

Labels

"බිල්ලො ඇවිත්" - යුතුකම සම්මන්ත්‍රණය ගම්පහ -ලසන්ත වික්‍රමසිංහ 1505 2005 සහ 2015 2009 විජයග්‍රහණය 2015 BBS Budget ETCA GENEVA NGO NJC Operation Double Edge Political S. අකුරුගොඩ SITP cepaepa ඉන්දු ලංකා ඊළාම් ඊළාම්වාදී ඒකීය ඕමාරේ කස්‌සප චින්තනය ජනාධිපතිවරණය ජනිත් විපුලගුණ ජනිත් සෙනෙවිරත්න ජයග්‍රහණය ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි ජයන්ත මීගස්වත්ත ජවිපෙ ජාතික ආරක්‍ෂාව සාම්පූර් ජාතික එකමුතුව ජාතික ඒකාබද්ධ කමිටුව ජාතික බලවේග ජාතිකවාදය ජාතිය ජිනීවා ජිනීවා යෝජනා ජීවන්ත ජයතිස්ස ඩිහාන් කීරියවත්ත ත්‍රිකුණාමල නාවික හමුදා මූලස්‌ථානය ත්‍රිකුණාමලය ත්‍රීකුණාමලයේ ආනන්ද තාරක ගල්පාය තිවංක අමරකෝන් තිවංක පුස්සේවෙල තිස්‌ස තී‍්‍ර රෝද රථ දකුණු අප‍්‍රිකානු දර්ශන කස්තුරිරත්න දර්ශන යූ මල්ලිකගේ දසුන් තාරක දහතුන දිනාගනිමුද දිවයින දුලන්ජන් විජේසිංහ දෙමුහුම් අධිකරණය දේවක එස්. ජයසූරිය දේවපුරගේ දිලාන් ජාලිය දේශපාලන ධනේෂ් විසුම්පෙරුම ධර්මන් වික්‍රමරත්න නලින් නලින් ද සිල්වා නලින් සුබසිංහ නලින් සුභසිංහ නලින්ද කරුණාරත්න නලින්ද සිල්වා නසරිස්‌තානය නාමල් උඩලමත්ත නාරද බලගොල්ල නාලක ගොඩගේවා නාවික හමුදා කඳවුර නිදහස නිදහස් අධ්‍යාපනය නිර්මල කොතලාවල නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි නිසංසලා රත්නායක නීතිඥ කණිෂ්ක විතාරණ නීතිඥ සංජීව වීරවික‍්‍රම නීල කුමාර නාකන්දල නෝනිස් පරණගම වාර්තාව ප්‍රකාශ් වැල්හේන ප්‍රදීප් විජේරත්න ප්‍රසංග සිගේරා පාවා දීම පාවාදෙමුද පැවිදි හඬ පුනර්ජි දඹොරගම පූජ්‍ය ඇල්ලේ ගුණවංශ හිමි පූජ්‍ය බෙංගමුවේ නාලක හිමි පූජ්‍ය මැදගම ධම්මාන්නද හිමි පොඩි මෑන් ගේ සමයං පොත් ප්‍රකාශකයන් පොදු අපේක්‍ෂයා බණ්ඩාර දසනායක බම්බුව බලු කතා බිල්ලො ඇවිත් බුදු දහම බෙංගමුවේ නාලක බෙංගමුවේ නාලක හිමි බෙදුම්වාදය බෙදුම්වාදී බෞද්ධයා භාෂාව මතීෂ චාමර අමරසේකර මතුගම සෙනවිරුවන් මනෝඡ් අබයදීර මනෝහර ද සිල්වා මනෝහර සිල්වා මරක්කල මහ නාහිමි මහාචාර්ය ජී. එච්. පීරිස් මහාචාර්යය ගාමිණි සමරනායක මහින්ද මහින්ද පතිරණ මහින්ද රනිල් මහිම් සූරියබණ්ඩාර මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමි මානව හිමිකම් මාමිනියාවේ ඒ. පී. බී. ඉලංගසිංහ මාලින්ද සෙනවිරත්න මැදගොඩ අභයතිස්ස නාහිමි මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමි මිලේනියම් සිටි මුස්‌ලිම් මෙල්බර්න් අපි මෛත්‍රිපාල මොහාන් සමරනායක යටත්විජිතකරණය යටියන ප්‍රදිප් කුමාර යටියන ප්‍රදීප් කුමාර යුතුකම යුතුකම ප්‍රකාශන යුධ අපරාධ රණ විරුවා විජයග්‍රහණයේ දිනය විජේවීර වෙනස සැපද සංගීතය සජින් සභ්‍යත්ව රාජ්‍යය කරා සරච්චන්ද්‍ර සීපා හෙළ උරුමය

ලිපි ලියූවෝ

Copyrights © 2014 www.yuthukama.com Designed By : THISAK Solutions