10/24/2014

මහින්ද පරදවා දිනවන්නේ කවුද? රතන හිමි යුතුකමට හෙළි කරයි.

කතෘ:යුතුකම     10/24/2014   4 comments
ජනාධිපතිවරණ කතාබහෙන් මෙරට දේශපාලන සමාජය උණුසුම්ව තිබේ. ඒ වටපිටාව තුළ ජාතික හෙළ උරුමයේ සභාපති අතුරලියේ රතන ස්වාමීන් වහන්සේගේ මූලිකත්වයෙන් ඇරඹි 'පිවිතුරු හෙටක්' සංවිධානය මගින් 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධන යෝජනාවලිය නමින් ලියවිල්ලක් සමාජගත කර තිබේ. මේ ඒ පිළිබඳවත් ඉදිරි ජනාධිපතිවරණය පිළිබඳවත් උන් වහන්සේ සමග යුතුකම සංවාද කවය පැවැත්වූ විශේෂ සාකච්චාවයි.

යුතුකම : ඔබ වහන්සේගේ මූලිකත්වයෙන් පිවිතුරු හෙටක් සංවිධානය විසින් පසුගියදා  ඉදිරිපත් කරන ලද 19 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධන කෙටුම්පත පිළිබඳ බොහෝ දෙනා මේ වන විට කතා කරමින් තිබෙනවා. මුලින්ම සඳහන් කරන්න පුළුවන්ද පිවිතුරු හෙටක් සංවිධානයේ බිහිවීම සහ ඒ සමග සිටින පිරිස් කවුද කියල?

අපි පසුගිය කාලය පුරාම නොයෙක් කරුණු කාරණාවලදී සක්‍රීයව දැඩිව මැදිහත් වුනා. විශේෂයෙන් ඔය කෘමිනාශක නිසා උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රදේශවල මහත් ව්‍යසනයක් බවට පත් වෙලා තිබෙන කෘෂිකාර්මික වකුගඩු රෝගය පිළිබඳ අපි සක්‍රීයව මැදිහත් වෙලා වැඩකලා. මුලින්ම නාථ දෙවියන් පිළිබඳ කතාවකුත් සමග මේක එළියට ආවේ. නමුත් අපි පසුව කෘමිනාශක සාම්පල් පිටරටට අරගෙන ගිහින් අපේ අතේ වියදමින් විශාල වියදමක් දරල පෙන්වල දුන්නා කෘමිනාශකවල ඉතා විෂ සහිත ආසනික් ඇතුළු වස අන්තර්ගත බව. ඒ හරහා අපිට පුළුවන් වුනා සමාජය තුල මේ පිළිබඳ මතයක් ඇති කරන්න. විශේෂයෙන් කෘමි නාශක කිහිපයක් තහනම් වන්නේ ඒ තත්වය යටතේ.
කෙසේ හෝ ඒ හරහා ඇරැඹි සංවාදය පසුව නොයෙක් ක්ෂේත්‍ර කරා විහිදුනා. පසුගිය ජුනි මාසේ වගේ පිවිතුරු හෙටක් සංවිධානය පැවැත්වූ සමුළුවෙන් පසුව බොහෝ දෙනාගේ අවධානය මෙය කෙරෙහි යොමු වුනා. ඉන් පසුව තමයි අපි දේශපාලන පක්ෂ සමග සාකච්ඡා මාලාවක් ආරම්භ කරන්නේ. එහිදී විධායක ජනාධිපති ධූරයේ අත්තනෝමතිකත්වය පිළිබඳවත් දූෂණය නාස්තියෙන් තොර යහපාලනයෙන් යුතු රටක් බිහි කරගන්නේ කොහොමද කියන කතාබව ඇතිවුනේ. ඒ සාකච්ඡා මාලාව අවසාන ප්‍රතිඵලය විදියට තමයි මේ ව්‍යවස්ථා සංශෝධන යෝජනාවලියක් එළියට එන්නේ.  
ඒ පිළිබඳ ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ බොහොමයක් සමග අප සාකච්ඡා කළා. අවසානයේ හිටපු අගවිනිසුරු සරත් එන් සිල්වා මහත්තයා භාරගත්තා ව්‍යවස්ථා සංශෝෂධන යෝජනාව කෙටුම්පත් කරන්න. අවසානයේ වකුගඩු රෝගය හා කෘමිනාශක පිළිබඳ කතබහ යට ගිහින් බොහෝ දෙනා සමග කතා කළ ව්‍යවස්ථා සංශෝධන යෝජනාවලිය පෙරට ආවා.

යුතුකම :මේ ව්‍යවස්ථා සංශෝධන යෝජනාවේ අන්තර්ගතය පිළිබඳ කෙටි පැහැදිලි කිරීමක් කළොත්?

විධායක , ව්‍යවථාදායක , අධිකරණ හා මැතිවරණ කියන ක්ෂේත්‍රයන් හතර අතරේ සමබරතාවයක් ඇතිකරන එකයි අපේ මූලික අරමුණ වුනේ. මේ හරහා අත්තනෝමතික ලෙස ජනාධිපතිවටයාගේ අභිමතය පරිදි ක්‍රියා කිරීම වළක්වා තිබෙනවා. ජනාධිපතිවයා අගමැතිවරයා විමසා තමයි කැබිනට් මණ්ඩලය පත් කරගත යුත්තේ.
ඒ සමඟම ජනාධිපතිවරයාට ආරක්ෂක අමාත්‍ය ධූරය හැරුණු විට කීසිම ඇමතිකමක් දරන්නැ බැ.

ආයෝජන බොහොමයක් සිදුවන  වරාය , මහාමාර්ග, ගුවන් සේවා අදී මුදල් විශාල වශයෙන් ගැවසෙන අමාත්‍යාංශ ජනාධිපතිවරයා නොදැරිය යුතුයි. විපක්ෂයේ පක්ෂ සමග අප දීර්ඝ වශයෙන් සාකච්ඡා කළා මේ පිළිබඳ. ජනාධිපතිවරයා සමග සාකච්ඡා කරන්න බැරි වුනා.

වත්මන් ව්‍යවස්ථාවේ තිබුණු හොඳ ලක්ෂණ ඉතිරි කරල නරක ටික තමයි අප ඉවත් කරන්න යෝජනා කරල තිබෙන්නේ. මුදල් පෙට්ටිය ජනාධිපතිවරයාට දෙන්න ඕන නෑනේ. ඒක උවමනා රට රකින්න නෙවෙයි, පවුල රකින්න. අප ජනාධිපතිවරයාගේ තනි බලයට වැඩ කරන්න තිබෙන ඉඩයි වළක්වලා තියෙන්න.
දැන් බලන්න ඉන්දියාවේ, ජයලලිතා හිරේ ගියේ එවැනි ස්වාධීන ආයතන පද්ධතියක් තිබුණ නිසයි. ජයලලිතා මෙහේ හිටියනම් හිරේ යන්නේ නෑ කොයි තරම් හොරකම් කළත්. එහෙම නම් හෙජින් ගිවිසුම ගහපු අය හිරේ යන්න එපයි. කෝප් වාර්ථාවේ තියෙන දූෂණ වලට දඬුවම් කෝ?
රනිල් වික්‍රමසිංහ මහත්මය රක්ෂණ සංථාව කුණු කොල්ලයට වික්කා. කෝ ඒවට දඬුවම්?
අප තව දුරටත් ඒකට ඉඩ දිය යුතුද?
මේ සංශෝධන යෝජනාවලිය හරහා එහෙම ක්‍රියාත්මක වෙන්න තිබෙන ඉඩ බොහෝ දුරට වළක්වලා තිබෙනවා.
ජවිපෙ ලාල් කාන්ත මහත්මයා මේ ව්‍යායාමය අගය කරල තිබෙනවා මා දැක්ක. ජනාධිපති ධූරයේ විශ දළ ගැලවීම පිලිබඳ.

යුතුකම  : ඔබ වහන්සේ මේ යෝජනාවලිය පිළිබඳ ජාතික හෙළ උරුමයත් සමග නිල වශයෙන් සාකච්චාවක් පැවැත්වුවාද?
ඔව් හෙළ උරුමය සමග තමයි මේ පිලිබඳ වැඩිපුරම කතා කරන්න ගත්තේ. ඔවුන් මේ සංශෝධනයේ 90%  කට පමණ එකඟයි. පොදුවේ ගත්තම මේ පනත් යෝජනාව සම්මත කරගන්නවට එහි කිසිවෙක් අකැමති වුනේ නෑ.

යුතුකම  : හාමුදුරුවනේ අපිට පැහැදිලිව පෙනෙනව හෙළ උරුමය පක්ෂයක් ලෙස ඉදිරිපත් කළ යෝජනාවලිය සහ පිවිතුරු හෙටක් සංවිධානයේ යෝජනාවලිය ගත්තම 13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට අදාල කරුණු කිසිවක් පිවිතුරු හෙටක් සංවිධානයේ යෝජනාවලියේ නෑ. එය එසේ වන්නේ පිවිතුරු හෙටක් සංවිධානයට බලපා ඇති ෆෙඩරල් මතවාද දරන්නන්ගේ බලපෑම නිසාද කියල ප්‍රශ්න කළොත්?

කවුද අපිත් සමහ සිටින ෆෙඩරල්වාදීන් ? කිසිවෙකු නෑ. අප දහ තුන පිළිබඳ කාරණය ඉවත් කරමින් කතා කළේ හිතා මතාමයි, එසේ වූවා නම් කිසිවෙකුත් සමඟ විවෘත්ත සංවාදයකට යන්න බැරි වෙනවා. 13 ට පක්ෂ විපක්ෂ සියළු දෙනාට එක්ව වැඩකටයුතු කළ හැකි පදනමක් හදා ගන්නයි උත්සාහ කළේ. ජාතික හෙළ උරුමය ගත්තම තනි පක්ෂයක්. වෙනම ගත්තම ඔවුන්ට ඕනම මතයක් දරන්න පුළුවන්. ඔවුන් කියනව මේ උතුරු හා නැගෙනහිර අපේ ඉඩම් අයිතිය කියලා. එලෙසම කොමියුනිට්ස් පක්ෂය කියන්න පුළුවන් මේක සියළු දෙනාම බුක්ති විඳිය යුතුයි කියල. එවැනි මත ගැටුම් තියෙනවා. අපි උත්සාහ කළේ මේ විවිධ මතාවාද තිබෙන අය පොදු අරමුණක් ඉදිරියේ ඒකරාශී කරන විදියයි.

නමුත් ඒකීයභාවය සමබන්ධ ජනාධිපතිවරයාට තිබූ බලතල කිසිඳු වෙනසකින් තොරව එලෙසම අඩංගු වෙනවා. මම දැක්කා පසුගිය දවස්වල සමහරු ප්‍රශ්න කරල තිබුනා කෝ රතන හාමුදුරුවන්ගේ යෝජනාවලියේ ඒකීය භාවය හැලිලනේ කියල. ඒකීයභාවය සම්බන්ධව මෙන්ම , කැරැල්ලක් වැනි දෙයක් ඇති වන අවස්ථාවකදී ජනාධිපතිවරයාට තිබූ බලතල එහෙමම තිබෙනවා. ඒවා අපි කිසිඳු සංශෝධනයක් කළ යුතුයි කියල නෑ. අපි මේ සංශෝධනය හරහා ඉවත් කරල තිබෙන්නේ රාජ්‍ය භාණ්ඩාගාරය හැසිරවීමට ජනාධිපති ධූරය දරන්නාට තිබෙන අසීමිත බලය පමණයි.

හෙළ උරුමය ඉදිරිපත් කර ඇති යෝජනාවලියෙත් තිබෙනව පිවිතුරු හෙටක් එකෙන් ඉදිරිපත් කළ බොහෝ යෝජනා. විධායක බලතල අඩු කරන්න , ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට වගකියන ජනාධිපතිධූරයක් බිහි කරන්න , ඇමති මණ්ඩලය අඩු කරන්න  ඔය වැනි දේවල්. ඊට අමතරව හෙළ උරුමයට අනන්‍ය යෝජනාත් එතන තිබෙනව.උදාහරණයකට ගත්තොත්  අන්‍යාගම්කරණ පනත පිළිබඳ යෝජනා, උතුරු නැගෙනහිර ප්‍රශ්නය , බුද්ධාගම සම්බන්ධ යෝජනා.

පිවිතුරු හෙටක් එකෙන් කළේ සියලු දෙනාට එකඟ විය හැකි යෝජනා එකතු කරල ඒ වටා හැම පක්ෂයක්ම එකතු කරගන්න කටයුතු කරපු එකයි. හොරකමට දූෂණයට නාස්තියට එරෙහිව සියළු දෙනාටම පිළිගත හැකි ලෙසයි එය ඉදිරිපත් කරල තිබෙන්නේ.

යුතුකම :පිවිතුරු හෙටක් සංවිධානයේ යෝජනාවලියේ තිබෙනවා 17 වන සංශෝධන නැවත බලාත්මක කල යුතුයි කියල. නමුත් අපට මතකයි වකට චම්පික රණවක මහතා තමයි ඔය සංශෝධනයට විරුද්ධ වූ එකම මන්ත්‍රීවරයා. ඔහුට එහෙම විරුද්ධ වෙන්න හොඳ ශක්තිමත් පදනමක් තිබුනා. නමුත් අද ඔබ වහන්සේලා ඒ අදහස කනපිට ගහලා 17 වන සංශෝධනය පිළිබඳ ප්‍රසාදය පළ කරල තිබෙනව මේ පිවිතුරු හෙටක් යෝජනාවලියේදි. එතන යම් කිසි පරස්පරයක් තිබෙනව නේද?

අප 17 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ හරය පමණයි ගෙනැත් තිබ්න්නේ. අපි 17 තිබ්බ ව්‍යුහයේ වැරැද්දක් තමයි තිබුණේ. අපි ඒක මෙතන්දි නිවටදි කරල තිබෙනව. ජාතිකත්ව පදනමින් නියෝජිතයන් පත් වීම අප වෙනස් කරල තිබෙනව. ඒ වෙනුවට වෙනත් ව්‍යුහයක් අප යොජනා කරල තිබෙනව. උදා හරණයකට උපකුලපතිවරුන්ගේ සංගමය , වාණිජ මණ්ඩලය , නීතිඥ සංගමය අදිය හරහා තමයි මේ යෝජනාවලියට අනුව ව්‍යවස්ථාදායක සභාවන්ට නියෝජිතනයන් පත් වන්නේ.

යුතුකම :ඔබ වහන්සේ පසුගියදා පැවති සමුළුවේදී ප්‍රකාශ කර තිබුණා මීලඟ ජනාධිපතිවරණයට කලින් මෙම සංශෝධනය සම්මත කර නොගත්තොත් ජනාධිපතිවරයා පරදවන්න කළ හැකි සියළු දේම කරනව කියල.
අපි ඒ ප්‍රකාශයේ අනිත් පැත්තෙන් ගත්තොත්, මහින්ද පරදවලා කවුද දිනවන්නේ කියන ප්‍රශ්නයට ඔබ වහන්සේගේ පිළිතුර මොකක්ද?

ඔව් පසුගියදා පිවිතුරු හෙටක් සමුළුවේදී මම ටිකක් තද කතාවක් කළේ.  මහින්ද පරදවලා දිනවන්නේ කවුද කියන එක අපට වැදගත් නෑ. අපි දැනට දිනන්නේ කවුද කියන එක ගැන කල්පනා කරන්නේ නෑ. මේ සංශෝධනය ජනාධිපතිවරයා සිදු කළ යුතුයි. එය නොකරන්නේ නම් ඔහු පරාද කරන්න කරන්න පුලුවන් උපාය මාර්ගය මොකක්ද කියල අප සාකච්ඡා කළ  යුතුයි.
මේ ආණ්ඩුව යටතේ අපිට ලැබුණු කිසිවක් නෑ. සිංහලයන්ගේ පැත්තෙන් කරපු දේකුත් නෑ. උතුරේ පළාත් සභා පිහිටෙව්වා. ඒ නිසා මේක රැකගත යුතුයි කියල අපට කොන්දේසි නෑ.  ජනාධිපතිවරයා මේ සංශෝධනයට එකඟ නොවන්නේ නම් අපි එයට එරෙහිව බලවේගයක් ගොඩනගන එකයි. මුලින් ඒ බලවේගය හදාගන්න ඕන. මේ ප්‍රතිපත්ති තහවුරු කරගත හැකි බලවේගයක් ගොඩ නගන එක තමයි අපේ ව්‍යයායාමය.

යුතුකම : ඊළඟ ජනාධිපතිධූරය ජනවාරි මාසයේ පැවැත්වීමට නියමිත බව ආරංචි වෙනව. ඔබ වහන්සේ හිතනවද මේ මාස දෙක තුනක් වැනි කෙටි කාලය ඇතුලත ඔය කියන බලවේගය ගොඩ නගන්න පුළුවන් වෙයි කියල.?

බලවේග ගොඩනගන්න වැඩි කල් ගත වෙන්න නෑ. ඒකට අවුරුදු ගනන් යන්නේ නෑ. අපේ සමාජය බොහොම සංවිධානාත්මක සමාජයක්. හෙළ උරුමය බිහි වුනේ කොහොමද? මාසයයි ගියේ ඒකට. එවකට ඡන්දය නිවේදනය කළාට පස්සෙයි හෙළ උරුමය බිහි කලේ.

යුතුකම :අපට ප්‍රායෝගිකව ගත්තම පුද්ගලයන් සම්පූර්ණ අමතක කරල හුදු ප්‍රතිපත්ති මත පමණක් දේශපාලන ක්‍රියාමාර්ග තෝරන්න පුළුවන්ද? ඒක කොයි තරම් දුරට ප්‍රායෝගිකද?

පුද්ගලයෝ -ප්‍රතිපත්ති කියල දෙකක් ගැන කතා කරල වැඩක් නෑ. ප්‍රතිපත්තිවලට තමයි පුද්ගලයො ඇතුළු වෙන්නේ. මේ තිබෙන ව්‍යවස්ථාවට ඕනම හොඳ මිනිහෙක් ඇතුළු වුනාට පස්සේ නරක මිනිහෙක් වෙනවා. ඉතාම පරිණත මිනිහෙකුට පමණයි එයින් මිදෙන්න පුළුවන්. මේ ව්‍යවස්ථාවේ එවැනි ලක්ෂණයක් තිබෙන්නේ.
එසේ බැලූවිට මෙය වෙනස් කරගත යුතුමයි.

යුතුකම :මෙහි අවසාන ප්‍රතිඵලය රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ජයග්‍රහණය කරවීමද?

අපට වැදගත් නෑ කවුද දිනන්නේ කියන එක. අපට උවමනා ජනතාව දිනවන්න. ඒ සඳහා ඉන්පසු එළඹෙන මහ මැතිවරණයේදී අපේ කෝටා එක තමයි තීරණාත්මක වෙන්නේ.

2004 දි දැක්කනේ අපි ගත්ත ආසන නමයයි. නමුත් කතානායක තේරුවේ අපි.
තීරණ ක්‍රියාත්මක වන්නේ පාර්ලිමේන්තුව හරහා. ඒ පාර්ලිමේන්තුවේ ආසන 20ක් හදාගන්නේ කොහොමද කියන එකයි අපේ ඊළඟ අරමුණ.

යුතුකම :මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා අහිමි කරගත්තට පසුව ඔය කියන මන්ත්‍රීවරු 20 ද තීරණාත්මක වෙන්නේ?
මන්ත්‍රීවරු 20 ද කියන එක එහෙම කියන්න බෑ. සමාජ බලවේගය එක්කයි ඒක තීරණය වෙන්නේ. අප කියන දේට කොයි තරම් සමාජ චලනයක් තිබේද කියල බලන්න ඕන.අප කියන දේ අවංක නම් ජනතාව ඒ වටා එක් වෙයි. එහෙම නොවේනම් කරන්න දෙයක් නෑ. ඒක තමයි ජනතාවගේ ඉරණම. අප මොකද කරන්නේ.

යුතුකම :මේ ව්‍යවස්ථා සංශෝධන ජනාධිපතිවරණයකට කළින් ක්‍රියාත්මක විය යුතුයි කියන මතයේ ඔබ වහන්සේලා දැඩිව සිටිනවාද?
අනිවාරයයෙන්ම. ඒකේ වෙනසක් නෑ. මේවා මැතිවරණ ප්‍රචාරණ කටයුතු ලෙස භාවිතා කරන්න ඉඩ දෙන්නේ නෑ.


www.yuthukama.com
යුතුකම සංවාද කවය.

10/23/2014

කුරුළු හදවත නොදුටු විරු හදවත

කතෘ:යුතුකම     10/23/2014   6 comments
මේ පසුගිය 8 වැනිදා අප හට කියවන්නට ලැබුනු පුවතකි.

"කිලිනෙච්චිය ප්‍රදේශයේ අඩි 15ක් පමණ ජලයෙන් පිිරී තිබූ වගා ළිඳකට හදීසියේම වැටුනු අවුරුද්දකුත් මාස 6ක් වයසැති කුඩා දරුවෙකු යුද හමුදා සෙබලූන් දෙදෙනෙකු විසින් එම ළිඳට පැන දරුවාගේ ජීවිතය බේරා දීමේ වීර ක‍්‍රියාවක නිරත වී ඇත.

කිලිනොච්චිය ආරක්‍ෂක සේනා මූලස්ථානයට අයත් 57වන සේනාංකයේ 574 වන බලසේනාවට අයත් ගම්මානයක පිහිටි වගා ළිඳකට අවුරුද්දකුත් මාස 06 ක් වයසැති සිවකුමාර් සිංදුජන් නැමති කුඩා දරුවා 6 දා සවස හදීසියේ වැටී ඇති අතර මේ පිළිබඳව දැනගත් දරුවාගේ මව විලාප නගන්නට විය. මෙම විලාපය, 574 වන බලසේනාවේ ගජබා රෙජිමේන්තුවේ සේවයේ නිරත කෝප‍්‍රල් විජිත පෙරේරා සහ කෝප‍්‍රල් ඞී.එම්.ලීලාරත්න යන සෙබලූන් දෙදෙනාට ඇසීමෙන් ඔවුන් දෙදෙනාම එම අවස්ථාවේදීම අදාල ස්ථානයට දිව ගොස් ඇත. ළිඳ තුලට වැටී සිටි දරුවා ළිඳට වැටි තිබූ ළනුවෙ පැටලී ඇති අතර මේ හේතුව නිසා සුලූ වේලාවක් දරුවා ජලයේ පාවෙමින් සිට ඇති නමුත් දරුවාගේ දැඟලීම නිසා දරුවාට  දැඩි ලෙසින් වතුර පෙවී ඇති බවත් සුලූ වේලාවකින් දරුවා ගිලීමට යන අයුරුත් ඔවුන් දෙදෙන දැක ඇත. අඩි 25ක් පමණ ගැඹුරින් යුතු වගා ළිඳට බැසීම සඳහා ළිඳෙහි තිබූ කඹය ගෙන උත්සහයක නිරත වුවද ප‍්‍රමාද වීමෙන් දරුවාගේ ජීවිතය අහිමි වන බව දැන ගත් සෙබලූන් දෙදෙනා එම අවස්ථාවේදීම ළිදේ ලණුව කටින් අල්ලා ළිඳට පැන ඇති අතර දරුවා බේරා ඉතා ඉක්මණින් ගොඩට ගෙන දරුවාට පෙවී තිබූ ජලය උදරයෙන් ඉවත් කිරීමට පියවර ගෙන ඇත."

මෙම හමුදා සෙබළුන් දෙදෙනාටද දරුවන් සිටිනවා විය හැකිය. ඒ කිරි සප්පයා බේරන්නට යාමේදී තමන්ගේම ලෙයින් උපන් දරුවනට පියා අහිමි වීමේ අවදානමක් තිබුනි. නමුත් ඒ බව සිතා මේ  දරුවා අමතක කර දැමීමට නොහැකි ආකාරයේ උතුම් හෘද සාක්ෂියකින් මේ  මිනිසුන් දෙදෙන  සන්නද්ධය. සිය රාජකාරී සීමාවෙන් ගව් ගණනක් ඔබ්බට ගොස් මිනිසාට සේවය කරන මේ දෙවි මිනිසුන් පිළිබඳ පුවත් අපට අසන්නට ලැබුනු පළමු සහ අවසාන අවස්ථාවද මෙය නොවේ. සැබැවින්ම රණ විරුවන් පසුගිය දශක කිහිපය පුරාම සිය දිවි පරදුවට තබා රට, දැය, සමය බේරා ගැනීමට කටයුතු කළ ආකාරය සහ ඒ මහා කැපකිරීමේ කතන්දරය පිටුපස ඇති අභීත සිංහ හදවත් සංකේතාත්මකව පිළිඹිබු කරන්නකි මේ සිද්ධිය. මේ විරුවන් නිසා අද අපි බිය සැක නැතිව මහමඟ දෙපයින්, බසයෙන්, දුම්රියෙන් හෝ වෙනත් වාහනයකින් හෝ ගමන් කරන්නෙමු. පිළිස්සී ගිය මළ කදන් රූප පෙට්ටියේ නොදකින රටක අපි ජීවත් වන්නෙමු. එහෙත් ඒ සැනසීම පොදුවේ අප සැවොටම ලබාදීම වෙනුවෙන් ඔවුනට සිය ජීවිත කැප කරන්නට සිදු විය.

ඔවුහූ අන් අය වෙනුවෙන් සිය දිවි කැප කළහ. ඔවුන් ආදරය කරන සිය පවුලේ සාමාජිකයින් හා තිබිනු බැදීම මරණයේ අවිනිශ්චිතතාවෙන් නිරන්තරයෙන් වෙලී තිබුනි. එම අවිනිශ්චිතතාව විසින් ඒ සියළු දෙනාගේම හදවත් ඉසිළිය නොහැකි ආකාරයේ බරකින් පුරවා තැබීය. රූපවාහිනියෙන් හෝ රේඩියෝවෙන් හෝ හමුදා සාමාජිකයින් මෙපමණක් මිය ගොස් ඇති බව අසන සැම මොහොතකම, ඒ අතර තම පියා, සැමියා, පුතා සිටීදැයි යන සන්ත්‍රාසයෙන් ඔවුන්ගේ හදවත් ගල් ගැසී නැවතුනි. ඔවුන් නැවත බාගෙට හෝ හුස්මගන්නට පටන් ගත්තේ ඔහුගෙන් යම් පණිවුඩයක් ලද පසුය. ඒ වේදනාව,  ඒ අවිනිශ්චිතතාව වචනයට නැගීමට අප අසමත් වන්නෙමු.

ඔවුන් එසේ කැප කිරීම් කොට යුද්ධය නිම කළ නිසා මිනිස්සු බිය සැක නැතිව අද ඇවිද යති. සෙනඟ රැස් වන තැන්හි බිය සැක නැතිව කාලය ගත කරති. පසුගිය දා බණ්ඩාරනායක අනුස්මන්ත්‍රණ ශාලාවේ පැවති පොත් ප්‍රදර්ශනයටද ඒ නිදහස භුක්ති විදින මිනිස්සු බුරුතු පිටින් එක් රැස් වී පොත් මිලදී ගත්හ. සම්මානයෙන් පුදනු ලබන පොත්, එසේ ලැබුනු සම්මානය ඒ පොත හොඳ පොතක් බවට නිර්ණායකයකැයි යන ස්වාභාවික තත්වයන් යටතේ සාධාරණ තර්කයට අනුව සිතා ඒවා වැඩිපුර මිලදී ගනිති. ඒ අනුව කුරුළු හදවත පොත් ප්‍රදර්ශනයෙන් මිලට ගත් මිතුරෙකු ඒ මට ගෙනත් දුනි. එය කියවීමට පටන් ගතිමි.

කුරුළු හදවත යනු මෙවර හොඳම නවකතාව ලෙස ස්වර්ණ පුස්ථක සම්මානයෙන් පුදනු ලැබූ පොතයි. ආචාර්ය ලියන්ගේ අමරකීර්ති ඔහුගේ කුරුළු හදවත කතාවේ පළමු පිටේම මෙම කොටස ලියා තිබුනි.

"කල්පනාවෙන් බරව ගෙදර එන අතරෙ ඔහුට මතක් උනේ ඔහුගෙ යාලුවන්ට ගිය අවුරුද්දෙත් මතක් උන දේ. ඒ තමයි හමුදාව. අසමත් කොල්ලන්ට තමන් සමත්කම් ඇති කොල්ලො කියල පෙන්නන්න තියෙන හොඳම අවස්ථාව: හමුදාව.

විභාග දෙපාර්තුමේන්තුවයි හමුදාවයි අතර රහස් ගිවිසුමක් තියෙනවා වගේ දෙපාර්තුමේන්තුව අසමත් කරන අය හමුදාව බඳවාගෙන ඔවුන්ගෙ සමත්කම් මතුකරලා පෙන්වනවා. දිනසිරිත් හිතුවා ඒකම තමයි විසඳුම කියලා."

කෘතියක් මඟින් පිළිඹිබු කෙරෙන දේශයක හා කාලයක කාරණා බොහොමයක් අතරින් සිය කෘතියකට යමෙකුට වෙසෙසින්ම කැඳවාගෙන ආ හැකි වන්නේ ඉතා සුළු ප්‍රමාණයක් පමණි. එනිසා කතුවරයෙකු විසින් ඒවා ඉතා ඕනෑකමින් තෝරාබේරා ගත යුතුවේ. ඉහත උපුටා දැක්වූ අසමතුන් පිළිබඳ කොටස මෙම කතාන්දරය හා යාවජීවව බැදී නැතිය. "අසමත් කොල්ලන්ට තමන් සමත්කම් ඇති කොල්ලො කියල පෙන්නන්න තියෙන හොඳම අවස්ථාව: හමුදාව" යන්න දිනසිරිට සිතෙන සිතුවිල්ලක් නොවන බව මේ කොටස කියවීමෙන් පැහැඳිළි වේ.

මේ කෘතියේ කිසිදු චරිතයකට, පරිසරියකට හෝ අවස්ථාවකට එම කොටස් නෑකම් නොකියයි. නමුත් එය අසම්බන්ධිත නොවන බවද පෙනී යයි. එසේ නම් ඒ සම්බන්ධය කුමක්ද? එම සම්බන්ධය වන්නේ එවැනි අවස්ථාවක්, වඩා පොදු තත්වයකට ගෙන එනම් දිනසිරි වෙනුවෙට "ලංකාවේ ගැමි කොල්ලන්" සමූහය සළකා ඒ පිළිබඳ පොදු තත්වයක් ලෙසින් මේ බව කියා පෑමයි.  ඒ ආචාර්ය අමරකීර්තිට සිතෙන අයුරු එලෙසම ලියා තැබීමකි. එමගින් පැහැඳිළි වන්නේ මෙම අදහස් කියා පෑමේ ප්‍රචාරාත්මක අවශ්‍යතාවයෙන් කතුවරයා පෙළී ඇති බවයි. එය සිය නිර්මාණය තුළට එනම් දිනසිරිගේ චරිතය තුළට කැටුවාගෙන ඒමට ප්‍රමාණවත් තරම් ශික්ෂණයක් ඔහු තුළ නොවූ බවයි. ඊට වඩා ඔහුට වැදගත් වී ඇත්තේ ඔහුගේ සිතේ පහළ වූ මේ උදාන වාක්‍යය කඩිමුඩියේ කාටත් හොඳට පෙනෙන්න ලියා තැබීමයි.

එමගින් මෙහි නිර්මාණාත්මක අගය අඩුවන බව අපේ තක්සේරුව වුවත් මෙහිදී අප මේ ලිපිය තුළ සාකච්ඡාවට ගන්නේ ඒ අගය නිර්ණායකයට අදාළ සාහිත්‍යය විචාරකයාට අයිති කාරණය නොව. අපට වැදගත් වන්නේ මෙම වාක්‍යය කිහිපය හරහා පිළිඹිබු වන ආචාර්ය ලියනගේ අමරකීර්ති මේ රටේ රණ විරුවන් පිළිබඳ කිසියම් ආකල්පයක් සිය පාඨකයන් වෙත රැගෙන එන ආකාරයයි. 

මෙවර රාජ්‍යය සාහිත්‍යය සම්මාන උළෙලේ හොඳම කෙටි කතා සංග්‍රහය වූ ගුණදාස අමරසේකරයන්ගේ
කියනු මැන දිවි අරුත කෘතියෙහි 'මහ ගෙදර සොයා ආ ගමන' නම් කෙටි කතාවේ මේ දෙබස් කාණ්ඩය ඉහත අමරකීර්තිගේ කොටස හා සංසන්දනය කරනු වටී.

"දැන් කවුද ගෙදර ඉන්නේ?"

"මායි බාල කොලුවයි විතරයි... මහත්තයට ආරංචි ඇතිනේ අපට වුණු දේවල්."

"වැඩිමහල් හාදයා යාපනේ දී බෝම්බෙකට අහු වුණු බව ආරංචි වුණා."

"ඒ දවස්වල ජේ. වී. පී. කර කර ඉඳලා රට බේර ගන්න ඕනයා කියලා හමුදාවට ගියා... අවුරුද්දක් වත් යන්න නැතුව ඇති බෝම්බෙට අහු වෙන කොට. අපි දැන ගත්තෙත් සුමාන ගණනකට පස්සේ.. මිනියවත් දකින්න හම්බු වුණේ නැහැ."

එම කෙටි කතාවේ සමුදයාර්ථයට ඉතා අවැසි කාර්යයක් ඉහත දෙබස මඟින් ඉටු වන අතර දෙබස තුල කතුවරයාගේ මිනිස් ගුණය අවිඤාණිකවම රැකී ඇත. අමරසේකරයන්ගේ හමුදා  සොල්දාදුවා හමුදාවට ගොස් ඇත්තේ රට බේරා ගන්න ඕනා කියාය. නමුත් අමරකීර්තිට අනුව කොල්ලන්ට හමුදාව මතක් වන්නේ විභාගය අසමත් වූ විටය.

අමරසේකරයන්ගේ මිය ගිය හමුදා සෙබලා ද ආර්ථික දුෂ්කරතා තිබූ අයෙකි. වෙසෙසින් සඳහන් නොකළද ඔහු විභාගය අසමත් වී තිබිය හැකිය. නමුත් ඔහු හමුදාවට ගොස් ඇත්තේ මේ රට බේරා ගන්නට ඕනෑය කියාය. කතුවරයා තම නිර්මාණයට කැදවාගනේ ඒ කාරණයයි. ඔහුගේ චරිතයෙන් වත්මන් පාඨකයා සංවේදී විය යුතු එක් ප්‍රධාන කාරණයකි එය.

නවකතාකරුවෙකු වේවා නාට්‍යකරුවකු වේවා මේ කවුරුත් මිනිසුන්ය. අද මේ බිමේ මිනිසුන් නිදහසේ වෙසෙන්නේ හමුදාවට බැදුනු මිනිසුන් කළ අමිල කැප කිරීම උඩයි. ඉතින් මිනිසෙකු නවකතාවක් ලියද්දී ඒ කෘතවේදීත්වය අත්හළ හැකි නොවේ. තවත් අතකින් වත්මන් යුගයට සවිඥාණිකත්වයක් ඇති කලාකරුවෙකුගෙන් ඉටුවිය යුතු කාර්යයක්ද වනුයේ ඒ පිළිබඳ අනෙක් මිනිසුන්ද වඩා සවිඤාණික කොට වඩාත් සංවේදී කරවීමයි. අමරකීර්තිට යුධ විරෝධියෙකු වීමට අයිතියක් ඇත. නමුත් ඔහුට හමුදා සෙබළා අවඥාවට ලක් කිරීමට අයිතියක් ඇතිද? සමනල සංධ්වනිය චිත්‍රපටය නැරඹුවා නම් ඒ කෘතවේදීත්වය ඉතා සියුම් ලෙස කලා නිර්මාණයකට එක් කරන්නේ කෙලෙසදැයි අදහසක් ආචාර්ය අමරකීර්තිට ලබා ගන්නට තිබුනි.

ලංකාවේ කොල්ලන් වැඩි වැඩියෙන් හමුදාවට බැදුනේ එකා මත්තේ එකා මිය යමින් යුද්ධය සිදුවන අවස්ථාවලදීය. සාම සාකච්ඡා හෝ සටන් විරාම හෝ පවතින වකවානුවල රජයන් මඟින් ප්‍රයත්න දැරූවද හමුදාව හා එක්වූයේ ඉතා අඩු පිරිසක් පමණි. අනෙක් අතට විභාගය අසමත් වන අයගෙනුත් හමුදාව හා එක්වනේ ඉතා සුළු පිරිසක් බව අමරකීර්ති නොසළකා හරියි. හමුදාව හා එක්වන්නන්ට ඇත්තේ හුදු පෞද්ගලික අපේක්ෂා පමණක්ම නොව. මේ රට බේරා ගැනීමට තමා ඉදිරිපත් විය යුතු බවට අභීත හැඟිමක්ද සිත් කොනක හෝ ඔවුනට තිබුනු බවක් අමරකීර්තිලාට සිතෙන්නේ නැත. එය හුදු ආර්ථික හා පෞද්ගලික මමත්වය හා බැදුනු ක්‍රියාවක් ලෙසය ඔවුන් දකිනුයේ. කෙතරම් ආර්ථික හෝ සමාජීය හෝ පීඩනයන් තිබිනද ලංකාව වැනි බිහිසුණූ යුද්ධයක් පැවති රටක හමුදාවට බැදීම සඳහා වීරත්වයක්, නිර්භීත බවක් අවැසි බව අමරකීර්ති මහතාට පසක් වී නැති වීමට අමතරව හමුදාවට බැදෙන්නන් අසමතුන් ලෙස උළුප්පවා දැක්වීමට ද ඔහු අකෘතඥ වී ඇත.

එහෙත් ඔහු ඉඟිල්ලෙන මාළුන් මෙන් නරුම ලෙස සිය මතය එළියට දමා නැති බව පැහැඳිලිය. ඔහු උත්සාහ දරන්නේ පොදුවේ කාටත් සාධාරණ යැයි පෙනෙන ආකාරයකට එය ගෙන ඒමටයි. කොළේ වහලා ගහනවා යයි කියමනක් තිබේ. "අපි වෙනුවෙන් අපි" නොවන බවට අමරකීර්ති ගහන්නේ කොළේ වහලාය. කොළේ වසා ගැහීමෙන් ස්වර්ණ පුස්ථක සම්මානද දිනා ගත හැකිය.

ඉහත කුඩා දරුවෙකු බේරා ගැනීමට ඉදිරිපත් වූ හමුදා සෙබළුන් දෙදෙනා විසින් සංකේතාත්මකව මෙන් නිරූපණය කළ මේ රට බේරා ගැනීමට දිවි පරදුවට තබා ඉදිරිපත් වූ මේ කොල්ලන් සතු වූ අධ්‍යාත්මික ගුණය,  ආචාර්ය අමරකීර්තිගේ කුරුළු හදවතට තවම දැනී නැත.


-ලසන්ත වික්‍රමසිංහ
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

10/21/2014

යාල් දේවියේ නොයන මිනිසා

කතෘ:යුතුකම     10/21/2014   1 comment
යමුද දුවේ අපි යාපනේ ගොස් එන්න
යාල් දේවියෙන් යා හැකි දැන් ඔන්න
වටිනවා නේද අපෙ රට අපි දැක ගන්න
පොඩි උන් ආසා ඇති නොවැ එහේ දැක ගන්න

පිරි මදිමින් අපෙ පොඩි පුතුගේ හිස
අසයි නුඹෙ පියා නිදහස් කරනට මනස
ගණදුර මැදියමේ තිබෙනා අහස් කුස
ළතැවෙයි තවම හිරු කිම අකලට ගියේ බැස
--

නිහඬ ගිණි දණ්ඩය
පපුව තුළ පිපිරිලා
කඳූළු කම්මුල නොදැක
නෙතු කෙවිනි බොඳ වෙලා

මහ පොළොව කැඩපතකි
කිසි රුවක් නොපෙනෙනා
හදවතම සුසානෙකි
නුඹෙ රුවත් බොඳ වෙලා

හදවතේ විසිරු වුන
කැට කැබෙලි අහුලාන
බැරිද මට අටවන්න
යාපනය වෙතට යන
කිසිදාක හමු නොවන
පීළි මත ඇදී යන
කෝච්චියෙ යන ගමන

නැතිමුත් අපට මේ මඟ
අපේ දරුවන්ට බව
කියනවා මතකයි
සිටිදාක නුඹ මගේ ළඟ

නුඹෙ රුහිරු උරා බී
ගොඩනැගුණු ඒ මගෙහි
කිසිදාක හමු නොවන
පීළි දෙක බදාගෙන
මරණයේ මතකයෙන්
කෑගසන දුම්රියේ
මම කෙසේ යන්නදෝ
අපේ දරුවොත් අරන්

-ලසන්ත වික්‍රමසිංහ
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

10/19/2014

ගමනක මුල - නවකතා මාලාව ඉතිහාසයට නව අර්ථකතන සැපයූ, සාහිත්‍යය ක‍්‍රියාවලියක් - ගෙවිඳු කුමාරතුංග

කතෘ:යුතුකම     10/19/2014   1 comment
ගුණදාස අමරසේකර සාහිත්‍යයවේදියාගේ ‘‘ගමනක මුල’‘ සිට ‘‘ගමනක අග’’ දක්වා වූ නවකතා මාලාව පිළිබඳ පැවති සංවාදයකදී ගෙවිඳු කුමාරතුංග මහතා විසින් සිදු කල දේශනය.
-----
කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ ආචාර්ය නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි මහතා සහ සහ ආචාර්ය කුමුදු කුසුම් කුමාර මහතා එක්ව ගුණදාස අමරසේකර මහතාගේ ‘‘ගමනක මුල’’ සිට ‘‘ගමනක අග’’ දක්වා වූ දැවැන්ත නවකතා මාලාව මූලික කොට ගෙන මෙවැනි සංවාදයක් පැවැත්වීමට කටයුතු කිරිම පිළිබඳ පළමුවෙන් ම එම දෙපළට ස්තූතිවන්ත විය යුතුය.

මෙම නවකතා මාලාව පිළිබඳ (ඇත්ත වශයෙන් ම ‘‘නවකතා මාලාව’’ යන යෙදුම නිවැරදි නැත. මන්ද මෙය කාණ්ඩ කිහිපයක් ලෙස පළ කළ එක ම නවකතාවකි.) ඉහත අර්ථයෙන් ගත් කල කේ. එන්. ඕ. ධර්මදාස මහතා කළ ප‍්‍රකාශය: එනම්, මෙහි ඇතැම් කාණ්ඩ නීරස බව සහ වාද විවාදවලින් ම පිරි ඇති බව එතරම් ම හරයක් ඇති ප‍්‍රකාශයක් නොවේ.
මෙහි කාණ්ඩ එක් එක් අවස්ථාවන්හි පළ වුව ද අප සැලකිල්ලට ගතයුත්තේ සමස්ථය යි. ටොල්ස්ටෝයිගේ ‘‘යුද්ධය සහ සාමය’’ එක් අවස්ථාවක පළ වී තිබෙන්නේ කාණ්ඩ දහයක් වශයෙනි. තවත් අවස්ථාවක එය පළ වී ඇත්තේ කාණ්ඩ තුනක් වශයෙනි. එනිසා මෙම කෘති මාලාවේ එක් කාණ්ඩයක රස නීරස පිළිබඳ කරුණු ගෙනහැර දැක්වීම අර්ථ සම්පන්න නොවේ යැයි සිතමි.

නැවතත් අදාළ මාතාකාවට පිවිසෙමු.
මා කලින් සඳහන් කළේ අමරසේකර මහතාගේ ගමනක මුල නවකතා මාලාව පිළිබඳ මෙවැනි සංවාදයක් පැවැත්වීම කාලෝචිත බවයි. ඒ ස`දහා මූලික කරුණු තුනක් ඇතැයි මා අදස් කරමි.

x විවිධ සාහිත්‍යාංගයන්ට වෙනස් වූ ශක්‍යතාවන්, වෙනස් වූ කාර්යභාරයන් තිබෙන බව අපේ පරපුරට වටහා දුන් විද්වතා අමරසේකර වීම.
x කවියෙන් නවකතා ලියන්නට උත්සාහ කිරිම මෙන්ම ගද්‍යයෙන් කවි රචනා කළ පළියට එය නවකතාවක් නොවන බව කියාපෑමට පෙරට පැමිණියේ අමරසේකර වීම.
x නවකතාවේ සුවිශේෂත්වය: එය නිශ්චිත සමාජයක, නිශ්චිත කාලවකවානුවක සිදුවන්නක් විය යුතු බව, එනම් නවකතාව සහ ඉතිහාසය අතර සබැඳියාව අවධාරණය කළේ ඔහු වීම.

එහි දී ඔහු කේ‍්‍රම්බි‍්‍රජ් සරසවියේ මහාචාර්ය ග‍්‍රැහැම් හෆ් උපුටා දක්වමින්: ‘සැම නවකතාවක් ම ඓතිහාසික නවකතාවක්’ යන්න සහ ඊට අදාළ පැහදිලි කිරිම් ද මාක්ස්වාදී විචාරකයන්, විශේෂයෙන් ජෝර්ජ් ලූකාෂ් උපුටා දක්වමින් ‘ඓතිහාසිකත්වය’ නවකතාවකට කෙතරම් වැදගත් මෙහෙවරක් ඉටු කරන්නේ ද යන්නත් අප හමුවේ කියාපෑවා. මෙම කරුණු අරබයා යම් වැරදි අදසක් වෙත යොමු නොවනු ඇතැයි මා විශ්වාස කරමි. මෙයින් කියවෙන්නේ මනුෂ්‍යත්වය නොසලකා හැරිමක් පිළිබඳ නොවේ. ඉන් හැඟවෙන්නේ මනුෂ්‍යත්වය පිලිබ`ද අවබෝධය උදෙසා නවකතාකරු කරනු ලබන අරගලය සමාජය විනිවිද දැකීමට දැරූ ප‍්‍රයත්නය හා බැඳි පවතින බව යි.

මේ නවකතාමාලාව නිර්මාණය කිරීම අපගේ නූතන ඉතිහාසය පිළිබඳ නව දැනුමක් නිර්මාණය කිරිම වෙනුවෙන් කළ ප‍්‍රයත්නයකි. අනගාරික ධර්මපාලතුමා පිළිබඳ, 1956 පිළිබඳ සහ 71 නැගිටීම පිළිබඳ නව අර්ථකතන සැපයීමක් මෙම නවකතා දාමය නිර්මාණය කිරිම මගින් සිදුවිය. එක් එක් සිද්ධීන් හුදෙකලාව සැලකීම පසෙකලා ඒ සියල්ල ඓතිහාසික කි‍්‍රයාදාමයක ඵල ලෙස දැකීමට අප පෙළඹ වූයේ ඉන් අනතුරු ව ය. ඒ අනුව සලකා බැලූ විට මෙම නවකතා දාමය අපගේ නූතන ඉතිහාසය වෙනස් කළ සාහිත්‍යය නිර්මාණයකි. මෙරට නූතන ඉතිහාසය ලෙස පිළිගැනුණු කරුණු ප‍්‍රශ්න කර නව දැනුමක් නිරිමාණය කළ නවකතාවකි.

මීට අමතර ව වෙනත් අර්ථයකින් ද මෙම නවකතාමාලාව අපේ නූතන ඉතිහාසය වෙනස් කර ඇත. එනම්, පෙර සඳහන් කළ: වැරදි ආකාරයට අර්ථ ගැන්වුණු ඉතිහාසය නිවැරදි කර තිබෙනවා ය යන අර්ථයෙන් නොවේ. මේ කතා පෙළ ලියැවෙද් දී රටේ සිදුවෙමින් පැවති ක‍්‍රියාදාමය වෙනස් කිරිමට මෙම නවකතා පෙළ ඔස්සේ නිර්මාණය වූ දැනුම ද ඊට අදාළ ය. ඒ ඔස්සේ නිර්මාණය වූ දැනුම සහ ඒ දැනුම හේතුකොට ගෙන ඇති වු සංවාද සහ සමාජ ක‍්‍රියාකාරිත්වය ද මීට අදාළ ය. ඉන් හැෙ`ගන්නේ මෙරටේ නූතන ඉතිහාසය නිර්මාණය කිරීමෙහි ලා මෙම නවකතා මාලාව සක‍්‍රීය ලෙස දායක වී ඇති බවයි. එල්. ටී. ටී. ඊ. බෙදුම්වාදය පැරද වූ රටක අපි මේ සංවාදය පවත්වන්නේ ඒ මැදිහත් වීම අනුව ය. මේ අනුව සලකන කල මෙම කෘති මාලාව ඓතිහාසික සාහිත්‍යය කාර්යභාරයක් ඉටු කළ ප‍්‍රයත්නයකි.

මෙම නවකතා මාලාවට නැති වටිනාකමක් ලබා දෙනවාද යන්න යමෙකුට සිතෙන්නට පිළිවනි. මන්ද? ඉතිහාසය වෙනස් කිරිමට මැදිහත් වීම සාහිත්‍යය කෘතියකට කළ හැකිද? කෙසේ වෙතත් සිංහල නවකතාව යන්න ම අපේ ඉතිහාසය වෙනස් කිරිමට දැරූ ප‍්‍රයත්නයකි. අපගේ පළමු නවකතාව වන අයිසෙක් ද සිල්වාගේ ‘‘වාසනාවන්ත පවුල සහ කාලකන්නි පවුල’’ පළ කෙරී ඇත්තේ ක‍්‍රිස්තියානි හර මත අපගේ අනාගතය ගොඩනැගිය යුතු බව කියා පෑමට ය. පියදාස සිරිසේන නවකතාකරණයට පිවිසෙන්නේ ද ‘‘වසනාවන්ත විවාහය හෙවත් ජයතිස්ස සහ රොසලින්’’ (1904) රචනා කරමින් උක්ත කෘතියට පිළිතුරු දෙමිනි. මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහගේ මුල් කාලීන වැදගත් කෘතිය වන ‘‘මිරිඟු දිය’’ 1925 දී පළ කරන්නේ එහි සංඥාපනයේ මෙවැනි අදහස් දැක්වීමක් කරමිනි.

‘‘නවීන අපරදිග ශිෂ්ටාචාරය ද මෙබඳු දෙවඟනකි. මෙකී දෙවඟන දුටුවන් නෙත් සිත් ඇදගන්නා රූප විලාසයක් හා කපා ඔප්නැඟු විදුරුමිණකට බඳු ප‍්‍රඥාවකුත් ඇතත් හදවතක් නැත.’’ ඩබ්ලිව්. ඒ. සිල්වාගේ නවකතා මගින්: විශේෂයෙන් ම එතුමාගේ ඓතිහාසික නවකතා මගින් පමණක් නොව. ‘‘හිඟන කොල්ලා’‘ සහ ‘‘සිරියලතා’‘ වැනි නවකතාවලින් පවා ඔහු අපට කිසියම් හර පද්ධතියක් ඉදිරිපත් කොට ඇතැයි මම අදස් කරමි. 1947 නිදහස ලබන විට ද අප හමුවේ විශාල ප‍්‍රශ්නයක් ව තිබූ මේ සංස්කෘතිය පිළිබඳ ව ප‍්‍රශ්නය: අපට පාරම්පරිකව උරුම වූ සංස්කෘතියත් අපව යටත් කොට පාලනය කළ විජාතිකයාගේ සංස්කෘතිත් අතරින් අප විසින් වැලඳ ගතයුතු සිරිත් විරිත්, චරියා, හර පිළිබඳ ව පේරාදෙණි සාහිත්‍යය: විශේෂයෙන් ම නවකතාව පවා මෙම ප‍්‍රශ්නයට ම දැක්වූ ප‍්‍රතිචාරයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. ඒ අනුව අපට පෙනෙන කරුණක් නම් සිංහල නවකතාව ආරම්භයේ පටන් අපේ ඉතිහාසය වෙනස් කිරිමට ප‍්‍රයත්නයක් දැරු බවයි. එමෙන් ම අනාගතය නිර්මාණය කිරිම ස`දහා ද එය ඉමහත් දායකත්වයක් සපයා ඇත.

අමරසේකර මෙවැනි දැවැන්ත නිර්මාණ කාර්යයක් වෙත යොමු වූයේ ඇයි ද යන්න මඳකට සලකා බලමු.
‘‘ගමනක මුල’‘ පළවන්නේ 1984 දී ය. අමරසේකර මෙම නිර්මාණය සඳහා යොමුවන්නට ඇත්තේ කුමන කාලයකදී ද? සිදුවෙමින් පවතින සමාජ ව්‍යසනය එක මිටට කැටිකරගත්, ඒ සමාජයේ පුද්ගල ඛේදාන්තය මනාව විවරණය කළ කෘතියක් ලෙස විචාරයට පැසසුම් ලබන ‘‘අසත්‍යය කතාවක්’‘ කෘතිය පළ වූයේ 1977 දී ය. එහි පෙරවදනේ අමරසේකර, තමන් දිග නවකතාවක කලක්වේලේ සිට එරි සිටින බව පවසයි. මෙයින් ඉතාමත් පැමහැදිලි ව ම දක්නට ලැබෙන්නේ අමරසේකර සිය දිගු නවකතාව ලිවීම අරඹා ඇත්තේ 77 ට පෙර සිට බවයි.
තමන් බලාපොරොත්තු වූ කිසිවක් 1956 දේශපාලනයෙන් ඉටු නොවන බව ඒ වන විට අමරසේකර වටහාගෙන අවසන් ය. එමෙන් ම 70 සමගි පෙරමුණු රජය මගින් වුව ද අපේක්‍ෂා කළ අන්තයකට මේ රට ගමන් නො කරන බවත දැහැමෙන් සෙමෙන් ගතකරන ජිවිතයක් මේ රටේ මේ පොළොවේ ස්ථාපනය කරගැනීම පිළිබඳ ව දුටු සිහිනය බොඳ වන බවත සහ ඒ වෙනුවෙන් දැරු සියලූ ප‍්‍රයත්න නිෂ්ඵල වී ඇති බව ද ඒ වන විට ඔහු වටහාගෙන අවසන් ය.

1976 ‘‘අබුද්දස්ස යුගයක්’’ කෘතියේ දී අමරසේකර අපට පවසන්නේ: ‘‘... ශොචනීය ඉරණමක් ගැන ඉගියක් දක්වන කළු වලාකුළු අප හිස මත එක්රැස් වන අයුරු අපට පෙනි යා යුතුය’’ යනුවෙනි. ඉන් හැඟෙන්නේ සිදුවන්නට යන විපත අන් අයට පෙර අමරසේකර දුටු බවයි. එහෙත් ප‍්‍රශ්නය එය වළකා ගන්නේ කෙසේද යන්නය. නැතිනම් ඒ අසාර්ථකත්වයට හේතු කවරේද යන්නයි. අමරසේකර මුහුණ දුන් මේ අභියෝගය මේ නවකතා මාලාවේ ප‍්‍රධාන චරිතය වන පියදාස ම`ගින් ඔහු මැනවින් නිරූපණය කරයි.

ඉහත කාරණා හා සමානව ම 71 කැරැල්ල ද අමරසේකරට විශාල බලපෑමක් කළ බව පැහැදිලි ය. ඒ වන විටත් අමරසේකර පේරාදෙණි නවකතාව පිළිබඳ ව වික‍්‍රමසිංහ කළ විචාර ඔස්සේ, ඒ සමඟ පේරාදෙණියෙන් පිටව රටේ විවිධ පළාත්වල සේවය කිරිම, විවාහය, පුතකු ලැබීම ආදි අත් දැකිම් ඔස්සේ තමාගේ සාහිත්‍යය කාර්යසාධනය පිළිබඳ යළි සිතමින් සිටි බව ප‍්‍රකට ය. 1969 දි එළි දුටු ‘‘එකම කතාව’‘ කෙටිකතා සංග‍්‍රහය සහ 1966 දී එළි දුටු ‘‘ගන්‍ධබ්බ ආපදානය’’ නවකතාව තුළින් මෙම වෙනස හැඳිනිය හැකිය. එහෙත් 71 කැරැල්ල කළ කම්පනය ඊට වඩා ප‍්‍රබල ය. තමා විසූ ගම්දොරින් මෙවැනි කැරලිකරුවන් පිරිසක්, මරාගන මැරෙන්නට සුදානම් වූ පිරිසක් බිහි වූයේ කෙසේද? ඔවුන්ගේ සිතුම්, පැතුම් අපේක්‍ෂා කවරේද? අවංක සාහිත්‍යයධරයකු වශයෙන් සිදුවන දේ දැනගැනීම ඔහුට අවශ්‍ය විය. ඔහුට මෙම තරුණයින්ගේ හද-මනස දැකගැනීමට අවශ්‍ය විය. ඒ සඳහා කළ පොරබැදීමේ ප‍්‍රතිඵල ලෙස 1972 දි එළි දුටු ’’එක්ටැමෙන් පොළොවට’’ සහ 1975 දි එළි දුටු ‘‘කතා පහක්’‘ නමැති විශිෂ්ට කෙටිකතා සංග‍්‍රහ ද්විත්වය හැඳින්විය හැකිය.

‘‘එක්ටැමෙන් පොළොවට’’ පිළිබද සදහන් කළ බැවින් අමරසේකර පිළිබඳ මෙම සභාවේ මතුකළ ප‍්‍රශ්නයක් පිළිබඳ ව ද අවධානය යොමු කිරිමට කැමැත්තෙමි.

‘සරසවි ආචාර්යවරුන්ගේ වැටුප් ප‍්‍රශ්නයේ දී අමරසේකර ලබා දුන් දායකත්වය කුමක් ද?’, ‘මේ විශ්වවිද්‍යාල වසා දැමිය යුතුයැයි අමරසේකර වරින්වර ප‍්‍රකාශ කරනවා නේද?’, ‘එවැනි පුද්ගලයෙක් පිළිබඳ ව විශ්වවිද්‍යාල ප‍්‍රජාව මෙවැනි සම්මන්ත‍්‍රණයක් සංවිධානය කරන්නේ ඇයි?’ වැනි ප‍්‍රශ්න මෙම සංවිධායකයින් වෙත යොමු වු බව මෙහි දී ප‍්‍රකාශ විය.

මේ රටේ විශ්වවිද්‍යාල පිළිබද අමරසේකරගේ විවේචනය 1957 දී පළ වූ ‘‘උයනක හිඳ ලියූ කවි’‘ කෘතියේ ‘‘පුදුම රට’ නමැති කවියේත්, 1972 දි පළ වූ ‘‘එක්ටැමෙන් පොළොවට’’ කෙටිකතා සංග‍්‍රහයේ ‘‘එක්ටැමෙන් පොළොවට නොහොත් උපාධිධාරිනිය’’ නමැති කෙටිකතාවේ සහ මෙම නවකතා මාලාවේ ‘‘ගම් දොරින් එළියට’’ (1985) සහ ‘‘ඉණිමගේ ඉහළට’’ (1992) යන කෘතින්හි සදහන් ව ඇත.

‘‘එක්ටැමෙන් පොළොවට නොහොත් උපාධිධාරිනිය’’ කෙටිකතාව පිළිබද මදක් විමසා බලමු.
මෙහි ප‍්‍රධාන චරිතය වන්නේ පේරාදෙණිය සරසවියෙන් පිටව, සාම්ප‍්‍රදායික ගමක, සිය දෙමාපියන් සමග ජිවත්වන, මහනුවර ප‍්‍රදේශයේ ම පාසලක ඉගැන්විමට යන උපාධිධාරිනියකි. ඇය පාසල් ගමනේ යෙදෙන බස් රියේ කොන්දොස්තර ද පේරාදෙණියේ උපාධිධාරියෙකි. බස්රියේ තදබදය අඩු වු විට ඔවුන් සරසවිය හා බැඳුණු: විශේෂයෙන් ම සරච්චන්‍ද්‍ර මහතා සහ ඔහු විසින් මෙහෙය වු කලා කවය හා බැඳුණු සොඳුරු ස්මරණ සිහිපත් කරමින් රස බස් දොඩමින් සතුටු වෙති. සරච්චන්‍ද්‍රගේ නාට්‍යය, පේරාදෙණි සාහිත්‍යය ඔවුන්ගේ විචාරයට සහ ප‍්‍රශංසාවට ලක් වේ. මෙම රසිකත්වය ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් පේ‍්‍රමයකට පරිවර්තනය වේ. ටික දිනකින් මෙම පේ‍්‍රම සම්බන්ධය පිළිබද ජවිපෙ ක‍්‍රියාකාරිනියක වන උපාධිධාරිනියගේ මිතුරියක් දැනගන්නී ය. ඇය මෙම අවස්ථාවේ දි අදාළ තරුණයා, හීන යැයි සම්මත කුලයකට අයත් පුද්ගලයෙකු බව උපාධිධාරිනියට ලියා යවන්නී ය.
ඒ හා සමග ම ඇය ගෙන ඇති විප්ලවීය පියවරට ප‍්‍රශංසා කරමින්: වැඩවසම් සමාජ සබඳතා සිඳ-බිඳ දමමින් නව ජිවිතයක් ඇරඹීමට ඇය ගෙන ඇති තීරණය පිළිබඳ ව ඇයට ප‍්‍රශංසා කරන්නී ය. ලිපිය කියවු උපාධිධාරිනිය, නිවසට වී සිටි තමන් පාසලක ඉගැන්වීමට යොමු කිරීම සම්බන්ධයෙන් සිය මවට දෙස්-දෙවොල් තබන්නී ය. නැවත නිවසින් පිටතට එක අඩියක් නොයන බවට ඇය තර්ජනය කරන්නී ය. පේ‍්‍රමය, බස් රියේ ගමන, පාසලේ ඉගැන්වීම යන මේ සියල්ල අවසන් කරන්නී ය.

අමරසේකර අදහස් කරන්නේ: මේ විශ්වවිද්‍යාල, ඒවායේ ජීවිතය, ආදරය, සාහිත්‍යය, විප්ලවය මේ සියල්ල ලංකාව හා බැඳි නොමැති බවයි. මේ පොළොවෙන් පැන නොනැඟි බවයි. මට පෙර අදහස් දැක් වු ආචාර්ය ප‍්‍රදිප් ජෙගනාදන් පවසා සිටියේ ගන්‍ධබ්බ ආපදානය කෘතිය තුළ මන්නාරම නිරූපණය වන්නේ වෙනම රටක් ලෙස බවත එහි ගත කළ දින කීපය තුළදි කතානායකයාගේ හා රීටාගේ විවාහයත මධුසමය සහ වෙන්වීම සිදුවන බව. ‘වෙනම රටක්’ පිළිබඳ රූපකය මතුකර දිම පිළිබඳ ප‍්‍රදීප්ට ස්තූතිවන්ත විය යුතු ය. විශ්වවිද්‍යාල අප සමාජයේන් වියෝ වූ, ඒ සමාජයේ වන නන්විධ වූ බැඳිම්වලින් වියෝ වූ වෙන ම රටවල් ද? අමරසේකර මතුකරන මේ ගැඹුරු විවේචනයට පිළිතුරු සෙවීම ඔබ විසින් කළ යුතු ව ඇති කාර්යයකි.
මීළඟට අමරසේකර මෙම නිර්මාණ කාර්යයට යොමු වූ පසුබිම වෙත යොමු වෙමු.

ඒ වන විට අපගේ සමාජ විකාශනය ගැන පැවති දැනුම කවරාකාර ද? නොඑසේනම් ඒ වන විට නිර්මාණය වී තිබූ සාහිත කැඩපත කෙබදු ද? හැත්තෑවේ දශකය වනවිටත් අප සතුව පැවතියේ මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහ නිර්මාණය කළ ‘‘ගම්පෙරළිය’’, ‘‘යුගාන්තය’’ සාහිත කැඩපත යි. එතුළින් අපට දර්ශනය වන්නේ විජාතික පාලකයන් අනුකරණය කරන කොම්පදෝරු පාලක පන්තියකි. ඒ පැලැන්තියේ ම උපන් උගත් තරුණයන්ගේ නායකත්වය අනුව බලය ලබාගැනීමට යොමු වන නාගරික වැඩ කරන ජනතාවකි. මෙම සිත්තම ජි. සී. මෙන්ඩිස් වැනි ඉතිහාසඥයන් අප හමුවේ තැබූ දැනුම සමග මෙන් ම මාක්ස්වාදී දේශපාලනය හරහා කෙරුණු පුරෝකථන සමගත් සමපාත වෙන්නකි.
එහෙත් ප‍්‍රශ්නය එය නොවේ. පියල් මෙන් විජාතික පාලකයන්ගේ කොන්ත‍්‍රාත්කරුවකු නොවී ගමේ ඉතිරි වු තරුණ පිරිසට සිදු වූයේ කුමක් ද යන්න ය. නිදහස් අධ්‍යාපනය මෙම ගම්වල ජනයාට විවර කළේ කවර නම් මාවතක් ද යන්න, නගරයේ සිදුවූ ධනපති කම්කරු බල අරගලය තුළින් 56 ක් බිහිවූයේ කෙසේද?, එමෙන් ම 71 කැරැල්ල, මෙම කිසිවක් ඒ චිත‍්‍රය මගින් අපට පැහැදිලි කරගත නොහැකි වීම ය. ‘‘ගම් පෙරළිය’’ පළ වූයේ 1944 දී බවත්, යුගාන්තය 1949 දී බවත් ඒ වනවිට මෙරට දේශපාලන ක්‍ෂෙත‍්‍රයේ ප‍්‍රමුඛතම බලවේග ලෙස එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය සහ ලංකා සමසමාජ පක්‍ෂය පෙළ ගැසෙමින් පැවති බවත් අප අමතක නොකළ යුතුය. එහෙත් හැත්තෑව දශකය වනවිට තවත් වසර 25 ක් 30 ක් ගතවී ගොසිනි.

අමරසේකර හමුවේ තිබූ මහා අභියෝගය මෙය යි. සාහිත කැඩපත නිමවිය යුතු ව තිබුණා පමණක් නොව ඒ සඳහා අවශ්‍ය ඥානයක් ද උත්පාදනය කළ යුතුව තිබිණ.

මෙම කතා මාලාව: ‘‘ගමනක මුල’’ (1984), ‘‘ගම් දොරින් එළියට’’ (1985), ‘‘ඉණිමෙ`ග් ඉහළට’’ (1992), ‘‘වංකගිරියක’’ (1993), ‘‘යළි මඟ වෙත’’ (1993), ‘‘දුරු රටක දුකට කිරියක’‘ (2001), ‘‘ගමනක මැද’’ (2006), ‘‘අතරමඟ’ (2009), සහ ‘‘ගමනක අග’’ (2010) ඒ මහා ප‍්‍රයත්නයේ ප‍්‍රතිඵලය යි. එපමණක් නොවත .
‘‘ගල් පිළිමය සහ බොල් පිළිමය’’ (1988), ‘‘මරණ මංචකයේ දුටු සිහිනය’’ (1999) සහ ‘‘විල් තෙර මරණය’’ (2007) යන අති විශිෂ්ට කෙටිකතා සංග‍්‍රහයන් ද, අපගේ සමාජය ක‍්‍රමයෙන් බියකරු අන්තයක් වෙත යොමු වන අයුරු සහ එතුළ නිර්මාණය කෙරෙන පුද්ගල ඛේදවාචකයන් මැනවින් ග‍්‍රහණය කර ගත්: ‘‘අසත්‍ය කතාව (1977), ‘‘පේ‍්‍රමයේ සත්‍ය කතාව (1978), සහ රූපාන්තරණය හෙවත් සෝමදේවගේ සංක‍්‍රාන්තිය (2012) යන මහරු කෙටි නවකතා ද මෙම සාහිත කැඩපතේ ම කොටස් ය.

‘‘අබුද්දස්ස යුගයක්’’ (1976), ‘‘අනගාරික ධර්මපාල මාක්ස්වාදි ද?’’ (1980), ‘‘ගනදුරු මැදියම දකිනෙමි අරුණලූ’‘ (1987), ‘‘නොසෙවුනා කැඩපත’’ (2008) සහ අමතක වු උරුමය: ‘‘කවන්ධයට හිසක්’‘ (2011) මෙම සාහිත කැඩපත නිර්මාණය කිරිම සඳහා එතුමා ඥානනය කළ දැනුම යි. මේ සියල්ල මගින් අමරසේකර අපගේ නුතන ඉතිහාසය පිළිබඳ නව දැනුමක් නිර්මාණය කර ඇති බව සේ ම පසුගිය සියවසේ අප සමාජය අලළා සාහිත කැඩපතක් ද නිර්මාණය කර ඇති බව ද අප පිළිගත යුතුය. ඒ හා සමගින් ම මේ නව දැනුම මුල් කර ගෙන නිර්මාණය කළ සාහිත කැඩපත පදනම් කරගෙන අපේ රටේ ඉතිහාසය වෙනස් කිරිම සදහා අවැසි සංවාදයකට ඔහු මුල් වී ඇති බව ද අප විසින් පිළිගතයුතු ව ඇත. ඒ අනුව ගමනක මුල කතා මාලාව හෙවත් මෙම මහා නවකතාව අපේ රටේ නූතන ඉතිහාසයට නව අර්ථකතන සැපයීමකිත ඉතිහාසය වෙනස් කිරිමට දරන මහා ප‍්‍රයත්නයකි.

මෙම සංවාද මණ්ඩපය තුළ දී පැන නැඟුණ ඇතැම් ප‍්‍රශ්න පිළිබඳ ව කෙරෙන අදහස් දැක්විමකින් මගේ මැදිහත් වීම සමාප්ත කිරිමට කැමැත්තෙමි.

ආචාර්ය නිර්මාල් දේවසිරි මතු කළ ප‍්‍රශ්නයක් වන්නේ: මෙම කතා මාලාවේ ප‍්‍රධාන චරිතය වන පියදාස මගින් සිංහල මැද පන්තිය නිසි ලෙස නිරූපණය වෙනවා ද? යන්න ය. මේ ප‍්‍රශ්නය නවකතාවක චරිත නිරුපණය පිළිබඳ අනවබෝධය හේතුකොට ගෙන ඇතිවන්නකි. ලූකාෂ් ඉතා පැහැදිළිව ම අපට පෙන්වා දෙන්නේ ශ්‍රේෂ්ඨ නවකතාකරවා නිරන්තරයෙන් කුලකයක් (පන්තියක්) නිරූපණය කිරිම සඳහා තෝරාගන්නේ සාමාන්‍යය නොව සුවිශේෂී බව යි. නවකතාකරුවාට ඒ කුලකයේ ශක්‍යතාවන් මෙන් ම සීමාවන් පෙන්වා දීමට අවැසි පසුබිම සැකසෙන්නේ මෙම සුවිශේෂත්වය ම`ගිනි. එමෙන් ම මෙම සුවිශේෂය මගින් සාමාන්‍යය දැනගැනීමේ අවශ්‍යතාව ද අපට හිමි වේ.

අනෙක් ප‍්‍රශ්නය නම්: මෙම නවකතාවෙහි නිරූපණය වන සැබැ චරිත පිළිබඳ ව යත ඒ නිරුපණය නිවැරදිද යන්න පිළිබඳ ව ය. මෙහි දී කෘතියේ චරිත දක්වන අදහස් දැක්වීම් සහ අමරසේකරගේ අදහස් සමපාත ලෙස නොසැලකීමට අප ප‍්‍රවේශම් විය යුතු ය. කුමාරතුංග මුනිදාස පිළිබඳ ව දක්වන අදහස් මෙම නවකතා මාලාව ආරම්භයේ දී මා මුහුණ පෑ ප‍්‍රශ්නයකි. වෙසෙසින් ම ‘‘ඉනිමඟෙ ඉහළට’‘ කෘතියේ පේරාදෙණියේ සාහිත්‍යය කවයේ දි දක්වන අදහස්. එහි දි කුමාරතුංග අනුගාමිකයකු ලෙස සැලකිය හැකි චරිතයක් උසුළු විසුළුවලට පවා ලක් කෙරේ. කුමාරතුංග මුනිදාසගේ හිතවතුන් සහ ඥාතින් මෙය දුටුවේ අමරසේකර විසින් කරනු ලබන හෙළා දැකීමක් ලෙස ය.

‘‘අමරසේකරගේ කුමාරතුංග වෛරය තවමත් පහ වී නැති ද?’‘ යනුවෙන් දා. දු. න. විරකෝන් පුවත්පතකට ලිපියක් පවා ලියා තිබිණ. එදා පේරාදෙණි සාහිත්‍යය කවයේ දී කුමාරතුංග සහ ඔහුගේ අදහස් එලෙස අවඥාවට භාජනය වුවා නම් එය මේ කතා මාලාවේ දි ප‍්‍රතිනිර්මාණය වීම කුමාරතුංග හෙළා දැකිමක් ද? එසේ නොවන්නේ නම් පේරාදෙණියේ සාහිත්‍යය කවය පිළිබ`ද නිවැරදි චිත‍්‍රයක් මැවීමක් ද?

මෙහි දී ඉදිරිපත් වු අනෙක් අදහස වූයේ: මේ කතා මාලාවේ ඇතැම් කාණ්ඩ වාද සංවාද දෙබස්වලින් ම යුක්ත බව, නීරස බව ය. නාමල් උඩලමත්ත මේ පිළිබ`ද ව මතු කළ ප‍්‍රශ්නය නිවැරදි ය. මෙම නවකතා මාලාවේ දේශපාලනය ගැබ් වී ඇතැයි ඇතැම් අය මැසිවිලි නගති. මෙම කෘති මාලාවට දේශපාලනය ඇතුළත් වී තිබීම පිළිබද ව ඔවුන් මැසිවිලි නගන්නේ එලෙස දේශපාලනය ඇතුළත් වීමට අකමැති හෙයින් ද? එසේ නොමැතිනම් මෙහි අඩංගු දේශපාලනයට ඔවුන් අකමැති හෙයින්ද? නාමල් උඩලමත්තගේ පැනය මෙය යි. වික‍්‍රමසිංහගේ ‘‘යුගාන්තය’‘ කෘතියේ මාලින්ද සහ තිස්ස අතර කෙතරම් දේශපාලන සංවාද, දෙබස් අන්තර්ගත ද? භාෂාමය අර්ථයකින් ගතහොත් අමරසේකරගේ දෙබස් ඊට වඩා රසවත් ය.

මහාචාර්ය ධර්මදාස මතා සදහන් කළ ආකාරයට නවකතාවට කාව්‍යමය භාෂාවක් ප‍්‍රවිෂ්ට කළේ අමරසේකර ය. ඇරත් තිස්ස: නවකතාකරුවාගේ දෘෂ්ටිය වික‍්‍රමසිංහගේ අදහස්-උදහස් කියාපෑම සදහා ම නිර්මාණය කෙරෙන චරිතයකි. එහි දොස් නොදකින අය පියදාසගේ සංවාදයන් හි දොස් දැකිම නාමල්ගේ ප‍්‍රශ්නය සාධාරණියකරණය කිරිමකි.

එමෙන් ම ‘‘ගමනක මැඳ’ කෘතිය එළිදුටු අවස්ථාවේ ආචාර්ය සසංක පෙරේරා දැක්වු අදස් පිළිබද ව ද කියැවුණි. එම කෘතිය එළි දුටු අවස්ථාවේ දී අපි ඔහුට ආරාධනා කළේ මෙම කතාමාලාව දෙස සමාජවිද්‍යාත්මක ඇසින් බලා අදහස් දැක්වීමක් කරන ලෙස ය. ඔහු එම සම්මන්ත‍්‍රණයට සහභාගි නොවී ෂික්බා පුවත්පතට දීර්ඝ විචාරයක් සැපයූවා. එහි දී ඔහු මෙම කතාමාලාවේ සමාජ චිත‍්‍රය කුමන හෝ ආකාරයකින් බරපතල ප‍්‍රහ්න කිරිමකට නොයා: මේ කතා රසවත් ද?, නැතිනම් මේවා නවකතා ද? යන ප‍්‍රශ්නය මතු කළේ ය. අමරසේකර ප‍්‍රතයාවලෝකනය ප‍්‍රශ්න කරමින් ලිපියක් ලියු ආචාර්ය ලියනගේ අමරකිර්ති (මෙම ලිපිය පරිවර්තනය කර ඔහුගේ ‘පහන සහ කැඩපත’ කෘතියට ඇතුළත් කර ඇත.) ‘‘අන්‍ය සංස්කෘතින්ගේ මිශ‍්‍රනයක් තුළ නැති වී ගිය පාර්ශුද්ධ සිංහලයා සෙවීම නො කළ හැකි කාර්යයකි’’ යයි පවසමින්, ව්‍යාජ අමරසේකර කෙනෙක් නිර්මාණය කරමින් පිළිතුරු සපය යි. අමරසේකර පාරිශුද්ධ සිංහලයකු සෙවිමේ නිරතවන්නේ කොහි ද? මෙමගින් දක්නට ලැබෙන්නේ මේ විදග්ධයන් හට මොනයම් හෝ අයුරකින් අමරසේකර ප‍්‍රයත්නය ලඝු කොට දැක්වීමේ අවශ්‍යතාවක් ඇති බව යි.

මෙම කතා මාලාව මෙරටේ ඉතිහාසය වෙනස් කිරිම සදහා දායක වී ඇති බව ලිපිය ආරම්භයේ දී ම සදහන් කළෙමි. එහෙත් දැන් ඉතිහාසය නිර්මාණය කෙරෙන්නේ අප සිතන-පතන ආකාරයෙන් යැයි ඉන් කිසිසේත් අදහස් නොකෙරේ. ඒ වෙනුවෙන් හරවත් සංවාදයක් මතු කරගැනීමට මූලික වීම පිළිබද ව කොළඹ සරසවියේ ඉතිහාස සංගමයට නැවත වතාවක් අපගේ කෘතඥතාව පිරිනමමු.
-ගෙවිඳු කුමාරතුංග

යුතුකම සංවාද කවය

www.yuthukama.com


10/17/2014

අමරසේකරගේ බලාත්කාරය සහ මර්වින් හෙට්ටිගේලාගේ ලෝකය

කතෘ:යුතුකම     10/17/2014   1 comment

පූර්විකාව:

මෙය අනුරසිරි හෙට්ටිගේ මහතා විසින් මව්බිම පුවත්පතට ලියූ ලිපියකට අදාල ප‍්‍රතිචාරයකි. මා විසින් මෙය රචනාකළේ මව්බිම සාහිත්‍ය සංස්කාරකවරයා වන සුසිල් සුරවීර මහතාගේ පූර්ණ අනුදැනුම මතය. ලිපිය කියවා බැලීමෙන් පසුවද සුසිල් මහතා ප‍්‍රකාශ කළේ එය මෙවර මව්බිමේ පලකෙරන බවය. එසේ වුවද අවසාන මොහොතේ කුමක්දෝ අත්භූත හේතුවක් මත මෙම ලිපිය ඉවත් කර ගැනීමට සංස්කාරකවරයාට සිදුවී තිබේ. ප‍්‍රකාශන නිදහස ගැන මතවාදී අභිමුඛ වීම් ගැන නිතර කතා කරන විකල්ප යථාර්තවාදීන්ගේ ලෝකය තුළ මෙවැනි අත්භූත ඉන්ද්‍රජාලික සිදුවීම් බෙහෙවින්ම බහුලය. අදාල සම්පූර්ණ ලිපිය පහත දැක්වෙන අතර මෙවැනි හාස්‍යජනක ඉන්ද්‍රජාලිකයන් අපට හමුවූ පළමු අවස්ථාව මෙය නොවේ.

අමරසේකරගේ බලාත්කාරය සහ මර්වින් හෙට්ටිගේලාගේ ලෝකය

මා මිත‍්‍ර අනුරසිරි හෙට්ටිගේ යනු අප අතර සිටින දක්ෂ හා සම්මානනීය ප‍්‍රබන්ධකතා කරුවෙකි. නිර්මාණකරණයට මිස සෘජු මත සම්පාදනයට ඔහු වැඩි දායකත්වයක් නොදක්වන්නකු වුවද, ඔහු පසුගිය ඔක්තෝබර් පස්වැනිදා මව්බිම ස`දහසට ලිපියක් ලියමින් මතවාදී රාජකාරියකට දායක වී තිබේ. එම ලිපියේ නිමිත්ත පසුගිය සාහිත්‍ය සම්මාන උත්සව අරභයා ආචාර්ය ගුණදාස අමරසේකර මහතා විසින් කරන ලද ප‍්‍රකාශයකි. අනුරසිරි එම ප‍්‍රකාශය පදනම් කර ගනිමින් උත්ප‍්‍රාසවත් බස් වහරින් යුත් ලිපියක් සම්පාදනය කරයි. අනුරසිරිට ප‍්‍රතිචාර දක්වමින් මා ලියන මේ සටහන සැලකිය හැක්කේ ඔහුට පිළිතුරු දීමකට වඩා අනුරසිරිට මෙවන් ලිපියක් ලිවීමට හේතුවූ සැබෑ කාරණා වෙත පාඨක අවධානය යොමු කිරීමේ උත්සාහයක් වශයෙනි. 

විරෝධයේ අහේතුව 

අනුරසිරි තම ලිපිය ආරම්භ කරනුයේ සම්මාන උළෙලවල ජුගුප්සාජනක කා කොටා ගැනීම් ගැන ස`දහන් කරමිනි. එහෙත් ඔහු පෙලන සැබෑ ප‍්‍රශ්නය මෙකී කා කොටා ගැනීම් නොවේ. මූලික ප‍්‍රශ්නය එය නම් අමරසේකරට පෙර පහරදිය යුතු පුද්ගලයෝ ඇති තරම් සිටිති. මෙවර හා පූර්ව සම්මාන උත්සව සියල්ලේ තත්ත්වය සාමාන්‍යයෙන් එසේය.  ඒ සියල්ල අතහැර අමරසේකර වෙත ප‍්‍රවේශවන අනුරසිරිගේ සැබෑ ප‍්‍රශ්නය හුදු සම්මාන ආරවුල් පිළිබ`ද ප‍්‍රශ්නයක් විය හැකි නොවේ. 

අනුරසිරි මේ ලිපිය හරහා අමරසේකර මහතාට එල්ල කරන මූලික චෝදනාව වන්නේ සම්මාන භාර ගනිමින් සම්මාන ක‍්‍රියාවලියට දොස් නැඟීමය. එයින් අමරසේකරට සිදුවූ අවමානය ගැනද අනුරසිරි කම්පාවට පත්වෙයි. ඇත්ත. මා හිතන ආකාරයට අනුවද අමරසේකර තම ප‍්‍රකාශය කළ යුතුව තිබුනේ කිසිදු සම්මානයක් බාර නොගනිමිනි. එසේ වුවද භාර ගනිමින් කළ පළියට ඒ ප‍්‍රකාශයේ අන්තර්ගතයට එයින්  හානියක් සිදුනොවේ. එයින් අමරසේකරට අවමානයක් සිදුවිය හැකි වුවත්,  එය අනුරසිරිගේ කම්පාවට නොව සතුටට හේතු වන්නක් බව ඔහුගේ ලිපියේ ස්වරය හ`දුනන   ඕනෑම අයෙකුට වැටහෙයි. එහෙයින් අනුරසිරිට ඇත්තේ අමරසේකරගේ අවමානය ගැන ප‍්‍රශ්නයක්ද නොවේ. 

මීළඟට සම්මාන සම්බන්ධව අමරසේකර මහතාගේ පිළිවෙත හෙලිකරන අතීත සිදුවීම් දෙකක්ද අනුරසිරි ගෙන හැර දක්වයි. ඒ සිදුවීම් ගැන යමක් කීමට මට හැකියාවක් නැතත්, ඒවා අනුරසිරිගේ විරෝධයට අදාල ප‍්‍රධාන හේතු කාරණාද නොවේ. තවද අමරසේකර යනු සම්මාන උත්සවවලට බැට දුන් ඉතිහාසයේ පළමු මිනිසා ද නොවේ. අනෙක් අතින් හරි වුවද වැරදි වුවද අමරසේකරගේ ප‍්‍රකාශය කිසියම් කාරණයක් සම්බන්ධව කිසියම් පුද්ගලයකුගේ පෞද්ගලික ස්ථාවරයකි. ඒ ප‍්‍රකාශය හුදු අදහසක් විනා රාජ ආඥාවක් හෝ කැබිනට් තීරණයක්  නොවේ. අඩු තරමේ එය කිසිදු සංගමයක, බලාධිකාරියක, සංවිධානාත්මක ආයතනයක නිල තීන්දුවක් හෝ නොවේ. අමරසේකර බලපෑම් සහගත පුද්ගලයකු වූ පලියට ඔහුගේ ප‍්‍රකාශය අසා කිසිවකු සම්මාන දීම නතර නොකරන බවද අමුතුවෙන් කිව යුත්තක් නොවේ. එහෙයින් එවන් තනි පුද්ගල ප‍්‍රකාශයක් පිළිබ`ද අනුරසිරි මේසා කලබල වීමද එතරම් තර්කානුකූල නොවේ. 

මීළඟට අමරසේකරගේ ප‍්‍රකාශයේ එන ඇතැම් කාරණා සලකා බලතොත් ඒවා මෙවර අමරසේකරටත් පෙර හඬ නගා කියා සිටියේ අනුරසිරිගේම දෘෂ්ටිවාදී මිතුරකු වන ප‍්‍රවීණ ලේඛක ටෙනිසන් පෙරේරා විසිනි. සිළුමිණ පුවත්පතට අදහස් දක්වන ඒ මහතා සම්මාන මණ්ඩලවල සිටින එන්.ජී. ඕ කාරයන්ට, ඔවුන්ගේ අරමුණුවලට, මංජුලගේ යක්ෂණීට, අමරකීර්තිගේ කුරුලූ හදවතට හොඳ හැටි දෙහි කපා තිබුණද අනුරසිරිට ඒ වග මෙහිදී නිකමටවත් සිහිපත් නොවේ. එන්.ජී. ඕ වලට දොස් කීමෙන් සිංහල සාහිත්‍යයේ ප‍්‍රගමනයට දැරිය නොහැකි හානියක් සිදුවේ යැයි අනුරසිරි කල්පනා කරන්නේ නම් ඔහු පළමුව කළ යුතුව තිබුණේ සම්මාන නොලැබීමත් සමඟ අවදි වූ තම දෘෂ්ටිවාදී මිත‍්‍රයා සන්සුන් කිරීමය. එසේ වුවද ඒ සියල්ල පසෙක තබා අමරසේකර වෙත හදිසියේ කඩා පනින්නට අනුරසිරිට සිදුවී ඇත්තේ කුමක් නිසාද? මේ කාරණා දෙස විමසිල්ලෙන් බැලීමේදී අමරසේකරගේ ප‍්‍රකාශය ඉක්මවන විරෝධයක් අනුරසිරිගේ ලිපිය තුළ ගැබ්වී ඇති බව පැහැදිලිව පෙනෙයි. වැදගත් වන්නේ ඒ පමණ ඉක්මවන විරෝධයේ පදනම කුමක්දැයි දේශපාලනිකව තේරුම් ගැනීමය.

අනුරසිරි විසින් තම ලිපිය තුළ අමරසේකරගේ ප‍්‍රකාශය බිද හෙලීමට කරුණු දක්වා නැති බවද මෙහිදී සිහිපත් කළ යුත්තකි. ඒ වෙනුවට ඔහු විසින් කර ඇත්තේ අමරසේකර මහතා කියන දේම උත්ප‍්‍රාසවත් බසින් ලිපිය පුරා පුනරුච්චාරණය කිරීමය. කෙසේ හෝ වේවා අනුරසිරිට සැබෑ ප‍්‍රශ්නය ඇත්තේ අමරසේකර මහතාගේ  දේශපාලන භූමිකාව සම`ගිනි. වෙන කුමන වැල්වටාරම් දෙඩවුවද අවසානයේ සියල්ල ඒ වටා කේන්ද්‍රගත වෙයි. ඔහුගේම වදනින් කිවතොත් අනුරසිරිගේ අභිලාෂය වන්නේ ජාතිකවාදී දේශපාලන කුලකයක ප‍්‍රචණ්ඩකාරී මතවාදීමය බලපෑමෙන් පිරිසිදු සාහිත්‍ය ක්ෂේත‍්‍රය මුදවා ගැනීමය. මැදහත් සාධාරණ පුද්ගලයකු වන අනුරසිරි මහතා අමරසේකරගේ දේශපාලන අන්තවාදයට එරෙහි වන්නේ ඒ පදනමිනි. දැන් අපි මේ අපූරු ප‍්‍රවේශය කුමක්දැයි ම`දකට විමසා බලමු. 

යක්ෂයාගේ ආදර්ශය

පළමුකොටම දේශපාලන මතවාදයන්ගේ බලපෑමින් වියෝවූ සාහිත්‍යයක් කොහේ තිබෙන්නේදැ යන ප‍්‍රශ්නය අනුරසිරි ලවාම විස`දාගත යුත්තකි. සාහිත්‍යය කිසිදා ගැලවිය නොහැකි තරමට දේශපාලනය හා වෙලී පවතින්නක් බව අමුතුවෙන් කිව යුත්තක් නොවේ. එහෙත් ඒ සාමාන්‍ය පැවැත්මට ඔරොත්තු නොදෙන තරමේ සංවිධානාත්මක මතවාදී බලපෑම් විටෙක ගැටලූ සහගත විය හැකි බව මමද පිළිගනිමි. එසේ වුවද එහි තේරුම සාහිත්‍යය, සංවිධානාත්මක මතවාදී බැ`දීම්වලින් සපුරා නිදහස් විය යුතු බවද නොවේ. දේශපාලන සත්වයන් වශයෙන් එවන් පූර්ණ නිදහසක් ඉල්ලා සිටීමට අපට හැකියාවක් නැත. එය එසේ තිබියදී හෝ වේවා සාහිත්‍ය කෙරේ වූ පමණ ඉක්මවන දේශපාලන බලපෑම්වලට එරෙහිවීම සාධාරණ යැයි ම`දකට සිතමු.  එහෙත් එසේ එරෙහිවන්නෙකට අමරසේකරට පෙර එරෙහිවිය යුතු කොතෙකුත් දේ ඇති බව මෙහිදී කිසිවකුට අමතක කළ හැකි නොවේ. අමරසේකරද අහිංසක පුද්ගලයකු නොව දේශපාලන ප‍්‍රවාහයක නියෝජිතයෙකි. එහෙයින් ඔහු සම්බන්ධව යමකුට විවේචනයක් තිබීම ප‍්‍රශ්නයක් නොවේ. එහෙත් ඒ විවේචනය පොදු සමාජීය අර්ථයෙන් සාධාරණ එකක් වන්නේ රටේ සැබෑ සමාජ දේශපාලන පසුබිම තුළ ඊට වලංගුභාවයක් ලබාදිය හැක්කේ නම් පමණි. අනුරසිරිගේ විවේචනය එවැන්නක්ද?

අමරසේකර යනු බලයක් සහිත වුවද තනි පුද්ගලයෙකි. එසේ වුවද එදා මෙදා තුර මෙරට කි‍්‍රයාත්මක වූ රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ප‍්‍රමාණය දසදහස් ගණනකි. ඒ වටා සෘජුව හා වක‍්‍රව ඒකරාශී වී සිටි ශාස්ත‍්‍රීය බුද්ධිමතුන්, සාහිත්‍යවේදීන්, කවියන්, කලාකරුවන් සංඛ්‍යාවද අති විශාලය. ඔවුන් කටයුතු කරන ලද්දේද කලාවේ ප‍්‍රගමනයකට වඩා තමන්ගේ දේශපාලන න්‍යාය පත‍්‍ර මත පිහිටා බව අමුතුවෙන් ස`දහන් කළ යුත්තක් නොවේ. එන්ජී ඕ සහිතව හෝ රහිතවද එහෙත් ඔවුන්ගේ මහා පොදු න්‍යාය පත‍්‍රයක් වෙනුවෙන් පෙල ගැසුනු සංවිධානාත්මක ප‍්‍රයත්නයන් රාශියක් මෙරට ක‍්‍රියාත්මකව තිබිණි. විවිධාකාර වෙබ් අඩවි, පත්තර, ස`ගරා, කොළඹ කේන්ද්‍රීය කව, සංසද, කේන්ද්‍ර, ආදී එවන් නහුතයක් විකල්ප ආයතන මෙරට තුළ කි‍්‍රයාත්මක වූයේ අන්ත පක්ෂග‍්‍රාහී දේශපාලන න්‍යාය පත‍්‍ර මත පිහිටා මිසක සාහිත්‍යයේ හෝ රටේ යහපත පිළිබ`ද අවංක කල්පනා සහිතව නොවේ. අද මෙරට සාහිත්‍ය ක්ෂේත‍්‍රයේ ආධිපත්‍ය හිමිකරගෙන ඇත්තේද මේ පිරිස විසිනි. තම තමන්ගේ දේශපාලන අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් සාහිත්‍ය කලාව හා ශාස්ත‍්‍රීය විශයන් වඩාත්ම දරුණු ලෙස දූෂණයට ලක්කළ බුද්ධිමය අපරාධකරුවන් රටට බිහිකර ඇත්තේ මේ ගෝත‍්‍රය විසිනි. එහෙයින් දේශපාලන බලාත්කාරයෙන් සාහිත්‍ය මුදවාගන්නට දිවි දෙන්නෙකු පළමුව එරෙහි විය යුත්තේද මේ පරගැති බල අධිරාජ්‍යයට මිස ගුණදාස අමරසේකරට නොවේ.

එහෙත් අද අනුරසිරිගේ ප‍්‍රවේශය වී ඇත්තේ කුමක්ද? ඒ තුළ අපට හමුවන්නේ එන්.ජී. ඕ සංවිධාන, කොටි හිතවාදීන්, බටහිර බලපෑම්, ආදී සියල්ල විහිලූවට හා සැහැල්ලූවට ලක් කරමින්, අමරසේකරගේ මතවාදී බලාත්කාරයක් ගැන පමණක් ගැඹුරින් සලකා බලන අනුරසිරි කෙනෙකි. අමරසේකරගේ සාහිත්‍ය බලාත්කාරය ගැන කම්පා වන මේ පුද්ගලයා මංජුල වෙඩිවර්ධන ගැනද සාඩම්බරයෙන් ස`දහන් කරයි. අද අන්ත පක්ෂග‍්‍රාහී පුවත්පත් කඩමාලූ සමඟ එක්වී මිලේච්ඡ මුස්ලිම් අන්තවාදය සාධාරණීකරණය කරන නිවේදනවලට තම නම යොදමින්  සිටින්නේද මේ අනුරසිරි හෙට්ටිගේම මිස අන් කවරකුවත් නොවේ. එවැනි පුද්ගලයකු සාහිත්‍යයට එරෙහි දේශපාලන බලාත්කාරයන් ගැන කතා කිරීම අනුරසිරිගේ ගෙල කැපූ මර්වින් ඇමතිවරයා මැරකමට එරෙහිව හඬ නැඟීම පන්නයේ ලෝක විහිළුවකි. දිගු විශ්ලේෂණ සියල්ල පසෙක තබා පෙර කී වෙඩිවර්ධන පිළිබද කාරණය පමණක් සලකා බැලූවද අනුරසිරි කුමන ආකාරයේ හෙට්ටිගේ කෙනෙක්දැයි වටහා ගැනීමට එයම  ඕනෑවටත් වඩා ප‍්‍රමාණවත්ය. අද අනුරසිරි විසින් අමරසේකර බිම හෙලා ඔසවා තබන්නට යන ඔහුගේ ආදර්ශමත් යක්ෂයා කවරෙක්ද? 

ඒ යක්ෂයාට හොඳ කවිකමක් ඇති බව සැබෑවක් වුවද ඔහු ඒ කවිකම තම දූෂිත දේශපාලනය වෙනුවෙන් කාටත් වඩා නරක ලෙස අවභාවිතයේ යෙදවූ සාහිත්‍යමය අපරාධකාරයෙකි. මංජුලගේ ජීවිත කතාව හෝ යක්ෂණීගේ කතාව පසෙක තබා ඔහු ලියූ මාතෘකාවක් නැති මාතෘභූමිය වැනි කවිපොතක් පමණක් සලකා බැලූවද මේ අවභාවිතයේ තරම මනාව වටහා ගත හැක්කකි. උතුරේ ප‍්‍රශ්නය පිළිබඳ කවි බසින් ලස්සන බොරු ලියූ ව්‍යාජ කවියන් අතර මංජුල පෙරමුණේ සිටින්නෙකි. ඔහු ඒ ප‍්‍රශ්නය දෙස බලන ලද්දේ කවියකුගේ මානුෂික ඇසකින් නොව අන්ත පක්ෂග‍්‍රාහී කොටි සාමාජිකයකුගේ ඇසකිනි. දෙමළකම පිළිබඳ අතිශෝක්තියට නැංවූ ගැටලූ මිස මනුෂ්‍යත්වය පිළිබඳ සැබෑ ගැටලූවක් කිසිදා මංජුලට නොතිබූ අතරම ඔහුගේ එකී ආස්තානය සේවය කළේද ඊනියා දෙමල හෝ සිංහල විමුක්තියක් වෙනුවෙන් නොව මිලේච්ඡ කොටි ත‍්‍රස්තවාදය වෙනුවෙනි. යුද්ධයක් වැනි සංකීර්ණ ප‍්‍රශ්නයක් විසදීමට ගන්නා කිසිදු ක‍්‍රියාමාර්ගයක් සර්ව සාධාරණ විය නොහැකි වුවත්, මංජුලලාගේ ප‍්‍රවේශය සැලකිය හැක්කේ ඒ ප‍්‍රශ්නය හමුවේ ගත හැකිව තිබූ අසාධාරණම ප‍්‍රවේශය වශයෙනි. ඒ ප‍්‍රවේශය අසාධාරණ වන්නේ හුදු සිංහල, බෞද්ධ හෝ ලාංකීය අර්ථයකින් නොව පොදු මහත් මනුෂ්‍යත්වයේ අර්ථයෙනි. එසේ වුවද මනුෂ්‍යත්වය ගැන වැඩියෙන්ම නන් දොඩවන ඇතැම් සාහිත්‍යකරුවෝ මේ නරුම මතවාදයේ නිත්‍ය කොටස්කරුවන් වූහ. එය ඔවුන්ගේ මෝඩකම හෝ තක්කඩිකම පමණක් නොව ඔවුන් වටා පැවති විශාල මතවාදීමය හා සංවිධානාත්මක දේශපාලන ව්‍යාපාරයකද ප‍්‍රතිපලයක් වූ අතර උතුරේ ප‍්‍රශ්නය සම්බන්ධව වඩාත් මිලේච්ඡතම හා වඩාත්ම මානව විරෝධී ආස්තාන වෙනුවෙන් පෙනී සිටි මංජුලලා වැනි අත් කපා ගත යුතු කවියන් නිර්මාණය කරන ලද්දේ එම ව්‍යාපාරය විසිනි. 

එසේ නම් එවන් වූ ව්‍යාපාරයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අනුරසිරි හෙට්ටිගේ වැන්නකු අමරසේකරගේ බලාත්කාරයක් ගැන කම්පා වීම බුද්ධිමත් පාඨකයන් විසින් එතරම් බැරෑරුම් ලෙස ගත යුත්තක් නොවේ. මන්ද යත් අමරසේකරගේ දේශපාලන ප‍්‍රවේශය කිසි ලෙසකින්වත් වෙඩිවර්ධනගේ තරම් ආත්ම මූලික, ව්‍යාජ හා මානව විරෝධී ප‍්‍රවේශයක් නොවන බැවිනි. 

විකල්ප භූමියේ අස්වැන්න

අනුරසිරි වනාහී හොඳ නිර්මාණ ශක්තියකින් යුත් කතාකාරයකු වුවද නිරවුල්ව ප‍්‍රශ්න දෙස බැලීමට ඔහුගේ දේශපාලන මතවාදය ඔහුට බාධා පමුණුවයි. මගේ මිතුරා ඇද වැටී සිටින මතවාදී ලිංපතුලෙන් ගොඩඒම සඳහා තම නිර්මාණ බුද්ධිය ඔහුට තවමත් මහෝපකාරී වී නොතිබීම කනගාටුවට කරුණකි. එය සැලකිය හැක්කේ හුදු ඔහුගේම වරදකටත් වඩා ඔහු පය ගසා සිටින විකල්ප භූමි භාගයම වසා ගත් අර්බුදයක් වශයෙනි. මා විසින් නොයෙක් තැන්වලදී ගෝස්තරවාදී විකල්ප ගෝත‍්‍රය ලෙස හඳුන්වා ඇති මේ දූෂිත බලවේගයේ ග‍්‍රහණයට නතුවූ පළමුවැනියා අනුරසිරි නොවේ. 

අද ප‍්‍රභාකරන්ට හෝ බොකෝ හරාම් කල්ලියට ජාතිවාදී යැයි කීමට නොඇරෙන කටවල් වලින් අමරසේකර ජාතිවාදී යැයි කෑගසන මන්ද මානසික දරුවන් උත්පාදනය වී ඇත්තේ මේ ගෝත‍්‍රය තුළිනි. ෆුල්බ‍්‍රයිට් වට්ටෝරුවලට අනුව රටේ ඉතිහාසය කනපිට හරවා කතන්දර ලිවීමෙන් සමාජ විප්ලවයක් සිදුකළ හැකි යැයි සිතන අඳ බාලයන් නිර්මාණය වන්නේ මේ ගෝත‍්‍රය තුළිනි. මහපොළවේ ශක්තිමත්ව තිබූ සමාජ දේශපාලන ව්‍යාපාර කොළඹ සම්මන්ත‍්‍රණ ශාලා තුළ කොටු කිරීමට අවශ්‍ය ඔල්මොරොන්දම්  මතවාද සකසන ලද්දේද මේ ගෝත‍්‍රය විසිනි. සියලූ සමාජ සම්මුතීන් අධිපති දෘෂ්ටිවාද ලෙස සලකමින් තිරිසන්කම කුළුගන්වන සාහිත්‍යයක් සඳහා පශ්චාත් නූතන අටුවා සැපයීමද මේ ගෝත‍්‍රයේ අවශ්‍යතා අනුවම සිදුවන්නකි. අද බාල සිල්ලර විද්යුත් මාධ්‍ය විසින් සිදුකරමින් තිබෙන සමාජ පාදඩකරණ කි‍්‍රයාවලියේ ශාස්තී‍්‍රය වැඩ කොටස ඉටු කරමින් සිටින්නේද මේ ගෝත‍්‍රය විසින් මිසක අන් කවරකු විසින්වත් නොවේ. අවසාන වශයෙන් ගත්කළ පදනමකින් තොරව අමරසේකරට බැටදෙන අනුරසිරිලාගේ මනසද මේ ගෝත‍්‍රයේම සාමූහික නිර්මාණයකි. නිර්මාණකරණය කුමක් වෙතත් මතධාරියකු ලෙස අනුරසිරි පෝශණය ලබන්නේද අමරසේකරගේ විවේචනයට නතුවන දූෂිත දේශපාලන පරිසරය තුළිනි. කුමන පරිසරයෙන් හෝ පෝශණය ලැබීමේ වරදක් නැතත් අව්‍යාජ බුද්ධියකින් යුත් ලේඛකයා තමන්ගේ පරිසරය ඉක්මවා සිතීමට කවදා හෝ සමත් විය යුතුය. නිර්මාණකරුවා කෙසේවෙතත් අනුරසිරි හෙට්ටිගේ නම් වන දේශපාලන මතධාරියා තවමත් සැලකිය හැක්කේ තමන්ගේ චූල පරිසරය ඉක්මවා සිතීමේ හැකියාව අත්කර නොගත් නොමේරූ ලදරුවෙකු වශයෙනි. එය ඔහුගේ පටු මතවාදී ලෝකය දෙස බලා එළඹීමට සිදුවන සැබෑ නිගමනයක් මිස ඔහුට අවමන් කිරීම සඳහා කරන ප‍්‍රකාශයක් නොවේ. අවංක උත්සාහයක් තිබේ නම් තමාගේ ගෝත‍්‍රයට වඩා සැබෑ ලෝකය විශාල බව වටහා ගැනීමට අනුරසිරිගේ නිර්මාණ බුද්ධිය  ඕනෑවටත් වඩා ප‍්‍රමාණවත් යැයි මම විශ්වාස කරමි. 

බෞද්ධ කෝකටත් තෛලය

අනුරසිරි තම ලිපිය අවසාන කරනුයේ සිංහල බෞද්ධ සමාජයේ අතාර්කික ආගමික බලාත්කාරයක් ගැනද සඳහන් කරමිනි. ඔහු පසුගිය දිනවල ආගමික සහජීවනයේ උසස්ම පලය වන ඉස්ලාම් අන්තවාදයට පක්ෂපාතී නිවේදන ස`දහා නම ඇතුලත් කරන ලද්දේද එකී බෞද්ධ බලාත්කාරයෙන් ලෝකය බේරාගැනීමට විය යුතුය. අනුරසිරිගේ දෘෂ්ටිවාදී මිතුරන් පවසන ආකාරයට ශී‍්‍ර ලංකාව කුඩා පස් ගොඩකි. එහෙත් තව රටවල් දෙසිය ගණනක් හා සංස්කෘතීන් ඊටත් වැඩි ප‍්‍රමාණයක් මේ විශාල ලෝකය තුළ තිබේ. මේ අනෙක් රටවල් ගැන, අනෙක් සංස්කෘතීන් ගැන, ලෝක දේශපාලනය ගැන, ඉතිහාස හා වර්තමාන සිදුවීම් ගැන ඉතාම මූලික අවබෝධයක් හෝ අනුරසිරි ලැබ තිබුණේ නම් යහපත්ය. එවිට ඔහුට සිංහල බෞද්ධ සමාජයේ ප‍්‍රබලතා පමණක් නොව දුබලතා දෙසද මැදහත්ව බැලීමට හැකි වනු ඇත. එහෙත් මෙතැන ඇත්තේද අනුරසිරිගේ සාමාන්‍ය දැනීම ගැන ගැටලූවකට වඩා ඔහුට වැළ`දී ඇති පරපුරේ ව්‍යාධිය සම්බන්ධ ගැටලූවකි. සිංහල බෞද්ධකමට පහරදීමෙන් තොරව අධෝවාතයක්වත් පිට කළ නොහැකි වීමේ ප‍්‍රශ්නයද විකල්ප පරම්පරාවෙන්ම ඔහුට උරුම වූ ප‍්‍රවේණික රෝගයකි. ඒ රෝගයේ නිධානය කුමක්දැයි වටහා ගැනීමේ අභ්‍යාසය ස`දහා තම නිර්මාණ බුද්ධිය ම`දකට මෙහෙයවන ලෙස මම අනුරසිරිගෙන් ඉල්ලීමක් කිරීමට කැමතිය. ඒ ඉල්ලීම කිසිදු අමනාපයක් නිසා නොව එවන් ප‍්‍රවේශයක් ඔහුට මෙන්ම රටටද වඩා පලදායක වනු ඇතැයි මා අවංකවම විශ්වාස කරන නිසාය.

ඉසුරු ප්‍රසංග
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

10/14/2014

මේ කියන ගෙවිඳු මම ද?

කතෘ:යුතුකම     10/14/2014   1 comment
ගරු සභාපතිතුමා මඟින් ශ්‍රී ලංකා පොත් ප්‍රකාශකයන්ගේ සංගමයේ සියලු ම සාමාජිකයන් වෙත.

මේ කියන ගෙවිඳු මම ද? මේ කියන පොත් ප්‍රකාශකයන් ගේ සංගමය අපේ පොත් ප්‍රකාශකයන්ගේ සංගමයද?

ශ්‍රී ලංකා පොත් ප්‍රකාශකයන්ගේ සංගමය මඟින් පිරිනමනු ලබන ස්වර්ණ පුස්තක සම්මානය සඳහා එහි අවසන් පොත් 5 සඳහා දෙවරක් ම නිර්දේශ වූ නවකතා රචනා කර ඇති මංජුල වෙඩිවර්ධන මහතාගේ නමින් අන්තර්ජාලයට නිකුත් කර තිබූ ලිපියකට අනුව මෙවර ස්වර්ණ පුස්තක අවසන් විනිශ්චය මණ්ඩලයේ පස් දෙනා ගෙන් (ආරියවංශ රණවීර සභාපති, ආචාර්ය සුනිල් විජේසිරිවර්ධන, සමන් වික්‍රමාරච්චි, ආචාර්ය හර්ෂණ රඹුක්වැල්ල හා ලයනල් ප්‍රනාන්දු) බහුතරයක් විසින් ස්වර්ණ පුස්තකය සඳහා නිර්දේශ කර ඇත්තේ ඔහු ගේ ‘මගෙ ආදරණීය යක්ෂණී’ පොත ය. එහෙත් ඒ කෘතියට ස්වර්ණ පුස්තකය දෙනවාට එරෙහිව ප්‍රකාශකයන් ගේ සංගමය තුළ හා පිටත මූලික වශයෙන් ජාතිවාදීන් විසින් ගෙන ගිය ක්‍රියාමාර්ගයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ‘යක්ෂණියට’ දීමට නියමිත ව තිබූ සම්මානය ආචාර්ය ලියනගේ අමරකීර්ති මහතාගේ ‘කුරුලු හදවතට’ දී ඇති වෙඩිවර්ධන මහතාගේ මේ ලිපියට අනුව ජාතිවාදීන් ගේ මැදිහත් වීමේ විශේෂම අංගයක් වන්නේ ගෙවිඳු කුමාරතුංග විසින් ‘යක්ෂණියට’ ස්වර්ණ පුස්තක සම්මානය දීමට එරෙහිව පොත් ප්‍රකාශකයන්ගේ සංගමයේ දී සිදු කළ තර්ජනාත්මක කතාවයි.

මා දන්නා පරිදි නම් මේ වසර මුලදී ශ්‍රී ලංකා පොත් ප්‍රකාශකයන් ගේ සංගමයේ නිලධාරීන් තෝරා පත් කරගැනීම පිණිස පැවැත්වූ මහ සභා රැස්වීමෙන් පසු මේ වන තෙක් එහි කිසිදු රැස්වීමක් (මා සඳහන් කරන්නේ එහි මා වැනි සාමාන්‍ය සාමාජිකයනට සහභාගි විය හැකි මහ සභා රැස්වීම් ගැනය. අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩල රැස්වීම ගැන නොවේ.) තබා නැත. ඒ නිසා සංගමය තුළ මෙවර (2014) ස්වර්ණ පුස්තක කෘති තේරීම සම්බන්ධව මොනයම් ම හෝ අදහස් දැක්වීමක් කිරීමේ අවස්ථාවක් මා ඇතුළු සංගමයේ සාමාන්‍ය සාමාජිකයනට හිමිවී නැත. ගෙවිඳු කුමාරතුංග වන මා සංගමය තුළ හෝ ඉන් පිටත හෝ ‘යක්ෂණීට’ එරෙහිව හෝ පක්ෂව හෝ මොනයම් හෝ අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමක් කර නැත.

එසේ තිබිය දී නවකතාකරුවකු, සාහිත්‍යකරුවකු වන මංජුල වෙඩිවර්ධන මහතා (ඔහු ගේ නමින් උක්ත ලිපිය අන්තර්ජාලයට මුදා හැර සති ගණනක් ගතව ඇති බැවින් හා ඒ කාලය තුළ ඔහු එය ප්‍රතික්ෂේප කර නැති බැවින් එය ඔහුගේ ම ලිපියක් ලෙස ගැනීමේ වරදක් නැතැයි සිතමි) ඔහුගේ කෘතියට ස්වර්ණ පුස්තකය නොලැබීමට හේතු ලෙස මොන ලෙස වත් මෙලොව සිදු නොවූ සිද්ධියක් (ප්‍රකාශකයන් ගේ සංමයේ ඔහු ගේ කෘතියට එරෙහිව මා තර්ජනාත්මකව අදහස් දැක්වූවා යි කියන සිද්ධිය. සංගමයේ අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලය හා විනිශ්චය මණ්ඩලය මොනවා කළා දැයි මම නොදනිමි) නිර්මාණය කිරීම අමු ම අමු බේගලයක් නිර්මාණය කිරීම අප තේරුම් ගත යුත්තේ කෙසේ ද? සිය මවුබිමේ ජාතිවාදයට එරෙහි ව හා මානව අයිතීන් වෙනුවෙන් පිටුවහල් ව සිට පවා කැප වී ක්‍රියාකරන බව කියන මේ සාහිත්‍යධරයා විසින් මා මොන අයුරින් වත් සම්බන්ධ නැති සිද්ධියක් නිර්මාණය කර, මගේ නම ගම සමඟ මෙ ලෙස ප්‍රචාරය කරන්නේ ජාතිවාදී යැ යි සැලකෙන මට මොන ම මානව අයිතියක් වත් හිමි නැති නිසා ද? එදා අප්‍රිකාවෙන්, ආසියාවෙන් ‘ම්ලේච්ඡ’ ජනයා වහලුන් ලෙස අල්ලාගෙන තැලීමට, මැරීමට, විකිණීමට ඒ ‘ශිෂ්ට සම්පන්න’ සුද්දාට තිබූ අයිතිය මේ මහා මානව හිතවාදීනට ද ඒ සුදු මහත්වරු පවරා දී ඇති නිසාද?

තමන් ගේ සාමාජිකයකු විසින් සිදු කළ තර්ජනයක් ගැන ද කියැවෙන බැවින් වෙඩිවර්ධන මහතා විසින් නිර්මාණය කර ඇති සිද්ධිය සම්පූර්ණ අසත්‍යයක් බව කියා පා, හෙළා දැකීමේ යුතුකමක් ප්‍රකාශකයන්ගේ සංගමයට ද ඇතැයි සිතමි. ඒ හා සමඟ ප්‍රකාශකයන් ‍ගේ සංගමයේ සාමාජිකයකු වන රාවයට ද මේ හා සම්බන්ධ ව ඇත්ත කියාපෑමේ බාධාවක් තිබිය නොහැකි ය. එසේ මුත් ඔවුන් සියල්ලන් ම නිහඬය. ‘යක්ෂණිය’ ගැන රාවයේ පළවූ ලිපියක ‘මහානාම හිමියන්ට යක්ෂණිය සම්මුඛ කිරීම මාර වැඩක්’ ලෙස දැක තිබුණු පරිදි ම මේ අය සම්මාන නොලැබුණු ‘යක්ෂණියට’ ගෙවිඳු සම්මුඛ වීමත් මාර වැඩක් ලෙස රසවිඳිනවා විය හැකිය. අවසාන වශයෙන් මේ මානව හිතවාදී සාහිත්‍යධරයා මා සම්බන්ධ කර සිදුකර ඇති ප්‍රකාශවල සත්‍යයක් වේදැයි විමසීමට හා ඒ සම්බන්ධ මගේ අදහස් සිය පාඨකයන් හමුවේ තැබීමට (ඒ හා බැඳුණු අන්‍යයන් ගේ ද අදහස් සමඟ) ඉදිරිපත් වූයේ මේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ගැන බෙරිහන් දෙන මහත්වරු මර්දනකාරී රජයක හොරණෑවක් ලෙස නම් කරන ‘සිළුමිණ’ වීම නම් මාර වැඩක් ම ය.!
දැන් සිළුමිණ පුවත්පතේ ඉතා පැහැදිලි ව වෙඩිවර්ධන මහතා ගේ ‘යක්ෂණී’ කෘතියට සම්මානය දීමට හෝ නොදීමට හෝ මා මොනයම් හෝ මැදිහත්වීමක් නොවූ බව ඒ කෘතිය සම්බන්ධයෙන් මම මොනයම් ම හෝ අදහස් දැක්වීමක් සිදුකර නැති බව දක්වා තිබිය දී පසුගිය සිළුමිණ ග්‍රන්ථ විවේචනයෙහි ලා සමන් වික්‍රමාරච්චි මහතා ද අපූරු සොයාගැනීමක් සිදුකර ඇත. ‘යක්ෂණී’ අපභ්‍රංස නවකතාවක්ද? ලිපියෙහි පළමු ඡේදයේ ම වික්‍රමාරච්චි මහතා මෙසේ කියයි. “පොත් ප්‍රකාශකයින් වූ දයාවංශ ජයකොඩි සහ ගෙවිඳු කුමාරතුංග යන මහතුන්ට එය තේරී තිබිණි.” මම මේ පොත ගැන මොනම අදහසක් වත් කියා නැති ව තිබිය දී වික්‍රමාරච්චි මහතා එය මට තේරී ඇති බව දැනගත්තේ නැත් නම් සොයාගත්තේ කොහොමද?
සමන් වික්‍රමාරච්චි යනු ජාතික පුවත්පත් දෙකකම (මීට පෙර දීර්ඝ කාලයක් ඉරිදා ලක්බිමෙහි හා දැන් සිළුමිණෙහි) නිල ග්‍රන්ථ විචාරකයා ය. ස්වර්ණ පුස්තක සම්මාන උලෙළේ උත්තරීතර විනිශ්චය මණ්ඩල සාමාජිකයෙකි. ඒ වගේම එතුමා විශ්‍රාමලත් විනිශ්චයකාරතුමෙකි. වෘත්තීය විනිශ්චයකරුවකු යනු ඇත්ත නැත්ත කිරීමට, නැත්ත ඇත්ත කිරීමට ඉදිරිපත් වන තර්ක විතර්ක මඟහැර සාක්ෂි මත පදනම් ව සත්‍යය මතු කරගැනීමේ පුහුණුවක් ලද්දෙක් නොවේ ද? ඉතින් එතුමා යක්ෂණී මට තේරී ඇතැයි කියන විට (මම දක්ෂයෙක් යැයි කියන විට) නොපිළිගෙන කොහොමද? ඒත් දෙයියනේ මම නොකියවපු පොතක් මට තේරෙන්නේ කොහොමද?

ඒ අතර පොත් ප්‍රකාශන සංගමයේ සභාපති විජිත යාපා මහතා ද පුවත්පත් සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් පවත්වමින් (2014/9/30 රිවිර) මේ තාක් කල් පොත් ප්‍රකාශකයන් ගේ සංගමයේ සාමාජිකයකු ලෙස මම නොදැන සිටි කරුණු රැසක් එළිදරවු කර තිබිණි. “කොහොම හරි අපි එතනින් 20 දෙනෙක් (ස්වර්ණ පුස්තක විනිශ්චයකරුවන්) තෝරාගත්තා. ඒ පිරිස තෝරාගත්තේ ස්වර්ණ පුස්තක කමිටුවක් විසින්. එහිදී ඒ තේරූ පිරිස හැම ප්‍රකාශකයෙක්ම අනුමත කළා. ඕන නම් ඒ තෝරාගත් පිරිසට තමන් අකමැති යි කියලා පොත් ප්‍රකාශක සංගමයේ සාමාජිකයන්ට කියන්න තිබ‍ුණා. ඒත් ඔවුන් එහෙම අකමැත්තක් පෙන්නුවේ නෑ.”
දැන් සභාපතිතුමාට අනුව පළමුව ස්වර්ණ පුස්තක කමිටුවක් තිබී ඇත. එය පත්කළේ කවුද? මා දන්නා පරිදි නම් පොත් ප්‍රකාශකයන්ගේ සංගමයේ (මහ සභාවේ) අනුමැතිය ඇතිව එවැන්නක් පත්කළේ නැත. එපමණක් නොව ඒ මඟින් තෝරාගත් ස්වර්ණ පුස්තක විනිශ්චය මණ්ඩල සාමාජිකයන් 20 දෙනා ගැන සංගමයේ සාමාජිකයන් දැනුවත් කර ඇත. හිතවත් සභාපති තුමෙනි, ඒ දැනුම්වත් කිරීම සිදු කළේ ලිපියක් මඟින් ද? නැති නම් සංගමයේ මහ සභාවක් කැඳවාද? ඔබතුමා කියන පරිදි සංගමයේ සාමාජිකයන් සියලු දෙනාම තේරූ විනිශ්චය මණ්ඩලය අනුමත කළා නම් එය මහ සභා රැස්වීමක් විය යුතුය. ඒ මහා සභා රැස්වීම පැවැත්වූයේ කවදාද? කොහිදී ද? දවල් ද? රෑ ද?

දැන් මේක විශ්වාස කරන්න පුළුවන් ද? සිය මානව හිතවාදය නිසා ම තමන් අතහැර ගිය රටේ සාහිත්‍ය පෝෂණයට මැදිහත් වන සාහිත්‍යධර‍යෙක්, මෙවර ස්වර්ණ පුස්තක උත්තරීතර විනිශ්චය මණ්ඩල සාමාජිකත්වය ද දැරූ මේ රටේ ප්‍රමුඛතම සාහිත්‍ය විචාරකයෙක්, මේ රටේ ඉංගිරිසි මාධ්‍ය ප්‍රධාන පුවත්පත් දෙකක ආරම්භය කර්තෘත්වය දැරූ හා වත්මනෙහි පොත් ප්‍රකාශන සංගමයේ සභාපතිතුමා මේ ගරු කටයුතු මහතුන් සියලු දෙනා ම තමන් ගේ ප්‍රකාශ නිසා අන්‍යයන් පත්විය හැකි අපහසුතාවන් ගැන අබමල් රේණුවක තැකීමක් නැති ව, හැඟීමක් නැති ව මේ වගේ ගජබින්න ඇද බානවා වෙන්න පුළුවන් ද? බෑ නේද? එහෙනම් මේ අය කතා කරන්නේ මේ මම ගැන නෙවෙයි ද? වෙන ගෙවිඳු කුමාරතුංග කෙනෙක් ගැන ද? ගරු සභාපතිතුමා කියන්නේ මා නොදන්නා, මා සාමාජිකයකු නොවන වෙනත් පොත් ප්‍රකාශකයන් ගේ සංගමයක් ගැන ද?

හිතවත් කර්තෘතුමනි, හිතවත් සංස්කාරක තුමනි, කරුණාකර මේ ලිපිය ඔබතුමන් ගේ පුවත්පත්හි පළ කර අසරණ මගේ කන්නලව්ව ඔබ ගේ පාඨකයනට දැනගැනීමට සලස්වා මට ‘මම’ ගැන ඇත්ත නැත්ත දැනගැනීමට උපකාර කරනු මැනවි. පොත් ප්‍රකාශකයන් ගේ සංගමයේ හිතවත් සභාපතිතුමනි, කරුණාකර මේ ලිපිය සංගමයේ සාමාජිකයනට ද යවා මට මා ගැනත්, මා ද සාමාජිකයකු වන සංගමය ගැනත් ඇත්ත දැනගැනීමට සැලැස්වුව මැනවි.
ඔබ සැමට බොහෝම පින්! 

ගෙවිඳු කුමාරතුංග
[සිළුමිණ]

 
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com


 

10/13/2014

මහින්දට බෑ වීම…

කතෘ:යුතුකම     10/13/2014   15 comments
තුන්වරක් චක්කරේ...

මහින්දට තුන්වරක් පුළුවන්ද? අද දේශපාලන සමාජයේ මාතෘකාව බවට පත් කර ඇති මාතෘකාව එයයි. ජනාධිපතිවරණය වැනි රටට ඉතා තීරණාත්මක සමයක ඇති විය යුතු ප්‍රතිපත්ති , ඉදිරි දැක්ම ආදී ගැන සිදුවිය යුතු අත්‍යවශ්‍ය කතිකාව යට යවමින් අවශේෂ කරුණක් පිළිබඳ සමාජයේම අවධානය යොමු කරවන ප්‍රවණතාවයක් දැන් කලක සිටම ක්‍රියාත්මකව තිබේ. විශේෂයෙන් පසුගිය ජනාධිපතිවරණයේදී දේශපාලනයට ආධුනිකයෙකු වූ සරත් ෆොන්සේකා මහතා 'පොදු අපේෂක ' පුවරුවද එල්ලා දේශපාලන පිටියට තල්ලු කර සිදුකළ දේශපාලන විකෘතියේම දිගුවක් ලෙස අද "තුන්වරක් බෑ" යනුවෙන් දිගහැරෙන මේ කතාබහද සැලකීම ආසාධාරණ නොවේ.
සමහරකු බටහිර වූ පලියට බටහිර  සියල්ලෙහිම නුගුණ දැක්කද, තවත් සමහරකු අනෙක් පසින් අප බටහිර අනුකාරක සමාජයක් යැයි චෝදනා කලද බොහෝ බටහිර රටවල මේ තත්වය දක්නට නොමැත. විශේෂයෙන් ඇමරිකාව , එංගලන්තය ආදියෙහි මෙවැනි ප්‍රමුඛ මැතිවරණයකදී මූලිකත්වය ගන්නේ රටේ ඉදිරි ගමනට වැදගත් වන ජාතික ප්‍රතිපත්ති ගැන මිසක මෙවැනි දෙකයි පනහේ සිල්ලර මාතෘකා ගැන නම් නොවේ. මාධ්‍ය ඇතුළු සියළුම ධාරාවන් ඒ වකවානුවේ තම මාතෘකාව බවට පත් කරගන්නේ එයයි.  බොහෝ විට මෙවැනි හදිසියේ පැලකළ මාතෘකා වෙනුවට  ආර්ථික පිළිවෙත ,ආරක්ෂාව ,  අධ්‍යාපනය , සෞඛ්‍ය,  විදෙස් සබඳතා ආදී ප්‍රතිපත්තිමය කාරණා වලට සම්පූර්ණ බරක් දෙන අයුරු ඒ බොහෝ තැන්වලදී නිරීක්ෂණය කළ හැක.
නමුත් අවාසනාවකට අප කවුරුන් හෝ නිර්මාණය කර දෙන එදා වේලට පමණක් සරිලන මාතෘකාවක සිර වෙමින් සිටිමු.

සරත් එන් සිල්වා මහතාගේ තර්කය.

"මහින්දට තුන්වරක් බෑ" යන තර්කය මෑතකදී මුලින්ම ඉදිරිපත් කලේ හිටපු අගවිනිසුරු සරත් එන් සිල්වා මහතාය. ඔහුගේ තර්කයේ මූලික හරය ඇත්තේ 18 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් ඉවත් කල 31/2 වගන්තියේය. 31 වෙනි ව්‍ය වස්ථාවේ 2 වැනි අනු ව්‍යවස්ථාව යටතේ සඳහන්ව තිබුණේ ‘දෙවරක් ජනතාව විසින් පත් කරනු ලැබූ තැනැත්තෙක් ඉන් පසුව ජනාධිපති වශයෙන් පත්කර ගැනීමට නුසුදුස්සෙක් වන්නේය’ යනුවෙනි.
සරත් එන් සිල්වා මහතාගේ නීති තර්කයේ අඩංගු වන්නේ 2010 ජනවාරි 27 වනදින දෙවනවර ජනාධිපතිධූරයට පත් වූ විගසම ඒ 31/2 වගන්තියට අනුව මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා තුන්වන වර ඉල්ලීමට නුසුදුස්සෙකු වී ඇති බවයි. 18 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයෙන් 31/2 වගන්තිය ඉවත් කලද එය අතීතයට බලාපාන පරිදි සංශෝධනය නොකිරීම නිසා 2010 ජනවාරි 27 වනදා සිදුවූ 'තුන්වනවරයට නුසුදුස්සකු වීම' ඉවත්ව නැති බවයි. අතීතයට බලපාන අයුරින් නීති වෙනස් කරගත් ආකාරය පිළිබඳ උදාහරණද  ඒ සඳහා අර්ථකථන පනත තුල අඩංගු මගපෙන්වීම්ද ඒ මහතාගේ පැහැදිලි කිරීමේ අන්තර්ගතය.

ගෝමින් දයාසිරි මහතාගේ මතය.

නමුත් මීට ප්‍රතිවිරුද්ධ ප්‍රධාන නීති තර්කය මතු කරන පාර්ශවයේ ප්‍රබලයෙකු ලෙස සැලකිය හැකි නීතිඥ ගෝමින් දයාසිරි මහතා ඒ පිළිබඳ පැහැදිලි කරන්නේ මෙසේය. ගෝමින් දයාසිරි යනු උතුර හා නැගෙනහිර පලාත් නීත්‍යානුකූලව වෙන් කිරීම , සුනාමි සහන මණ්ඩලය අහෝසි කිරීම ආදී පසුගිය ඉතිහාසයේ රටට දායාද කල තීරණාත්මක ජයග්‍රහණයන්හිදී නීතිය ඉදිරියේ පෙනීසිටී යෝධ ත්‍රයිකාවේ (එස් එල් - එච් එල් - ගෝමින් ) එක් ප්‍රබලයෙකි.

"ආණ්‌ඩුක්‍රම ව්‍යවස්‌ථාවේ 31 (2) උප වගන්තිය අනුව ජනාධිපතිවරයකුට එම ධුරය දැරිය හැකි වාර ගණන 2 කට සීමා කර තිබුණා. එහෙත් 18 වැනි සංශෝධනයෙන් එම කොන්දේසිය ඉවත් කර තිබෙනවා. තුන්වැනි වරට ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වීමට සුදුස්සකු හෝ නුසුදුස්සකු වීමට වැදගත් වන්නේ අදාළ දිනයයි. අදාළ දිනය වන්නේ ජනාධිපතිවරණයට නාම යෝජනා බාර දුන් දිනයයි. ඒ අනුව ජනාධිපතිවරයාට තුන්වැනි වරටත් තරග කිරීමට බාධාවක් නැහැ. මෙයට විරුද්ධව මත ප‍්‍රකාශ කරන පිරිස් 92 වගන්තිය පිළිබඳ කිසිවක් නොකියා 31 වැනි වගන්තිය පිළිබඳව කතා කරනවා. තුන්වැනි වතාවට ජනාධිපතිවරණකට ඉදිරිපත් විය නොහැකියැයි ප‍්‍රකාශ කරන පුද්ගලයන් කරන්නේ පැරණි නීතියක් යළි බල ගැන්වීමට උත්සාහ කිරීමක්. එම නීතිය දැන් අහෝසියි. දැනට ව්‍යවස්‌ථාවේ පවතින ආකාරයට ජනාධිපතිවරයකුට තරග කිරීමට හා තනතුරේ සිටින වාර ගණන සීමා කිරීමක්‌ නැහැ. නමුත් මෙහිදී වැදගත් වන්නේ 31 (2) වගන්තිය අවලංගු කිරීම පමණක්‌ නොවේ. ව්‍යවස්‌ථාවේ 92 වගන්තියේ කොන්දේසිය මගින් ජනාධිපති ධුරයට ඉදිරිපත් වන අපේක්ෂකයකුට තරග කළ හැකි වාර ගණන දෙකක්‌ බව සඳහන් වෙතත් එයද 18 වැනි ව්‍යවස්‌ථා සංශෝධනයෙන් ඉවත්කොට තිබෙනවා.
 ජනාධිපතිවරණයකදී අප විමසා බැලිය යුත්තේ මහින්ද රාජපක්ෂ‍ ජනාධිපතිවරයාට ඒ සඳහා ඉදිරිපත් වීමට සුදුසුකම් තිබේද නැද්ද යන්නයි. 92 වගන්තිය 18 වැනි ව්‍යවස්‌ථා සංශෝධනයෙන් ඉවත් කිරීම නිසා ඔහුට තරග කිරීමට අවස්‌ථාව තිබෙනවා. මෙයට කෙටි උදාහරණයක්‌ ගනිමු. අතීතයේදී බ්‍රිතාන්‍යයේ කාන්තාවන්ට ඡන්ද බලය නොතිබූ අතර අපේක්ෂකයන් වීමට ද අයිතියක්‌ තිබුණේ නැහැ. නමුත් පසු කාලයකදී සර්වජන ඡන්ද බලය ස්ත්‍රී පුරුෂ දෙපක්ෂයටම හිමි වූ නිසා කාන්තාවන්ට ද අපේක්ෂටකයන් ලෙස මැතිවරණවලට ඉදිරිපත් වීමටද අවස්‌ථාව ලැබුණා. මාග්‍රට් තැචර්ට බ්‍රිතාන්‍යයේ අගමැති ධුරයට පත්වීමට ලැබුණේ ද ඒ නිසයි. නීතියක්‌ වෙනස්‌ කළ පසු එහි කලින් තිබූ කොන්දේසි වෙනස්‌ වෙනවා. “

ගෝමින් දයාසිරි මහතා මතුකරන මෙම කරුණට අමතරව සරත් එන් සිලවා මහතාගේ තර්කය දුබල කරන තවත් වැදගත් කරුණක් ඒ මහතාගේම කතාව තුලම අන්තර්ගතවේ. එනම් 31/2 වෙනි ව්‍යවස්ථාවේ සඳහන්ව තිබුණු ‘දෙවරක් ජනතාව විසින් පත් කරනු ලැබූ තැනැත්තෙක් ඉන් පසුව ජනාධිපති වශයෙන් පත්කර ගැනීමට නුසුදුස්සෙක් වන්නේය’ යන වගන්තිය අතීතයට බලපාන පරිදි 18 වන සංශෝධනයේදී වෙනස් කරගැනීමට අතපසු වී ඇති බව සරත් එන් සිල්වා මහතා පවසයි. එහිදී ඔහු දෙවන වතාවට පත් වීම යන කරුණ සලකා බලන්නේ ජනාධිපතිවරණය පැවැත්වූ 2010 ජනවාරි 26 දිනයි.

නමුත් නීතිය පිළිබඳ ප්‍රාමාණික උගතුන් බොහෝ දෙනෙක් පෙන්වා දෙන පරිදි ජනාධිපතිවරයා තම දෙවනි ධූර කාලය නිල වශයෙන්  ආරම්භ කලේ 2010 ජනවාරි 26 දින  නොව 2010 නොවැම්බර් 19 වන දිනයි.  එලෙස දෙවන ධූර කාලය ආරම්භ කරන්නට පෙර , එනම් 2010 සැප්තැම්බර් 09 වන දින 18 වන සංශෝධනය සම්මත කරගෙන ඇත. ඒ අතින් බැලූකල ජනාධිපතිවරයා දෙවන ධූර කාලය නීත්‍යානුකූලව ආරම්භ කරන නොවැම්බර් 19 වන දින වන විට 31/2 වගන්තියක් ව්‍යවස්ථාවේ අඩංගු නොවේ. ධූර කාලය ආරම්භවන්නේ කවදාද යන්න පිළිබඳ අවිනිශ්චිතතාවය නිසාම ජනාධිපතිවරයා විසින්ම ව්‍යවස්ථාවේ 129 වන වගන්තිය යතතේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයෙන් ඒ පිළිබඳ විමසීමක් කර තිබූ අතර ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය පෙන්වා දී තිබෙනුයේ දෙවනි ධූර කාලය ආරම්භ වන්නේ 2010 නොවැම්බර් 19 වන දින බවයි.

මේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුව ගැන සරත් එන් සිල්වා මහතා හිතාමතාම අඩු බරක් දී කතා කරන අයුරක් පෙනෙන්නට තිබේ. ඔහු පුවත් පතක් සමග සාකච්චාවකට එක් වෙමින් පවසා තිබුණේ ඒ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුව වැරදි බවයි. හිටපු අගවිනිසුරුවරයෙකු වූ පළියට සරත් එන් සිල්වා මහතාගේ කතා දේව වාක්‍ය‍යක් වන්නේවත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුව නිෂේධ කරන්නේවත් නොවේ. සරත් එන් සිල්වා මහතා අගවිනිසුරු ධූරය දැරූ අවධියේ ලබා දුන් සමහර තීරණාත්මක තීන්දු පිළිබඳ බාහිර සමාජයේ දැඩි ප්‍රතිවිරෝධතා පැවති බව රහසක් නොවේ. නමුත් එය එසේ වූවා කියා එතුමා අගවිනිසුරුවරයා ලෙස ලබා දුන් තීන්දු නිෂේධ වූයේ නැත.  වැදගත්වන්නේ අධිකරණය හරහා ලැබෙන තීන්දුව කුමක්ද යන්නයි.

මේ සියළු කරුණු වලින් පැහැදිලි වන ප්‍රධාන කරුණ නම් අතන මෙතන ජනප්‍රියතාව උදෙසා වාද කිරීමෙන් මෙය විසඳා ගත හැකි නොවන බවයි. විසඳා ගත හැකි එකම ක්‍රමය සරත් එන් සිල්වා මහතාම කියන පරිදි අධිකරණයම වේ. කවුරුන් හෝ එය නොසලකා ජනප්‍රිය ගැලරි දේශපාලනයේ නිරතවේනම් එය තනිකරම තක්කඩිකමකි.

දේශපාලන බැරි බැරියාව...

මේ දෙපාර්ශවයම නීති පොත් පෙරලා ඉදිරිපත්කරන මත සැලකූ විට පැහැදිලි වන එක් කරුණක් නම් සැමදෙනාටම සලරල එකඟ විය හැකි පහසු සරල අර්ථනිරූපණයක් නැති බවයි. එයිනුත් විශේෂයෙන් සරත් එන් සිල්වා නියෝජනය කරන මතය කිසිඳු විචිකිච්චාවකින් තොරව පිළිගත හැකි සුපැහැදිලි අර්ථ නිරූපණයක් නොවන බවයි. එනම් එයට එරෙහිවද ප්‍රබල නීතිමය තර්ක ඉදිරිපත්ව ඇති බවයි.


නමුත් ඒ සියලු අපැහැදිලිකම් මධ්‍යයේ වුවත් දේශපාලන පක්ෂ සමහරක් ඒ දුර්වල තර්කය මත පදනම්ව ජනාධිපතිවටණයට ඉදිරිපත්වීම/නොවීම යන තීරණාත්මක කරුණ පිළිබඳ තීරණ ගන්නා අයුරු පෙනෙන්නට තිබේ. විශේෂයෙන් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණත් සරත් ෆොන්සේකා මහතාත් එලෙස ජනාධිපතිවරණ වර්ජනය කිරීමට අවශ්‍ය පදනම ලෙස ඒ දුර්වල තර්කය යොදා ගනිමින් සිටී. නමුත් එක්සත් ජාතික පක්ෂය මේ මොහොතේ එවැනි අපරිණත හැසීරීමක් නොපෙන්වීම පැසසිය යුතුය. ඉදිරි ජනාධිපතිවරණය පිළිබඳ සුභවාදී බලාපොරොත්තුවක සිටින එජාපය මේ බැරි බැරියාවේ සීනි බෝල තර්කවල එල්ලීම වෙනුවට ශ්‍රීලනිප යේ ඡන්ද පදනම ආක්‍රමණය කල හැකි දේශපාලන සංධානයක් ගොඩනැගීමට වෙහෙසෙමින් සිටිනු පෙනේ.

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ 18 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්මත වූ අවධියේ දස අතේ දිවුරා ප්‍රකාශ කලේ වත්මන් ජනාධිපතිවරයාට ජනාධිපතිධූරයට ඉල්ලිය හැකි වාර ගණනේ සීමාව අහෝසි කරගත් බවයි. ඒ හරහා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය මිහිදන් වූ බවද ජවිපෙ පෙන්වා දුන්නේය.මේ එකල ජවිපෙ නායකයන් කිහිප දෙනෙක් 18 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය පිළිබඳ පළ කල අදහස් කිහිපයකි.

මේ ජවිපෙ ජාතික සංවිධායකවරයා එවකට පළකළ අදහසයි:
“2010 සැප්තැම්බර් 8 වන දින අපේ රටේ ඉතිහාසයට අපකීර්තිමත් පරිච්ඡේදයක්‌ එකතු කළේය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය පිළිබඳ තිබූ අවසන් විශ්වාසයත් පවුලේ සුසාන භූමියේදී මිහිදන් කර අවසන් කටයුතු කළේය. 18 වැනි සංශෝධනය අරමුණු කර ඇත්තේ රාජපක්ෂව පවුල සදාකාලික බලයේ සිටීමයි. එයට තිබූ සියලු බාධා ඉවත් කර ඇත. එය ජනාධිපති ධුර කාලය දැරීමේ වාර ගණන සංශෝධනය කිරීම පමණක්‌ නොව වෙනත් ආකාරයකින් ඇති විය හැකි සියලු බාධා ඉවත්කරගෙන ඇත. “
- බිමල් රත්නායක : ජවිපෙ ජාතික සංවිධයක (2010-09-12)

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ දේශපාලන මණ්ඩලය ඒ පිළිබඳ නිකුත්කල මාධ්‍ය නිවේදනයේ මෙලෙස සඳහන්ව තිබිණ.
“18 ව්‍යවස්‌ථා සංශෝධනය මගින් සිදු කර ඇත්තේ එක්‌ පුද්ගලයකුට විධායක ජනාධිපති ධුරය දැරීමට ඇති වාර දෙකේ සීමාව ඉවත් කිරීමයි. ඒ හරහා ගොඩනැගීමට උත්සාහ කරන්නේ මාකොස්‌ පන්නයේ ඒකාධිපති පවුල් පාලනයක්‌ බව පැහැදිලිය. “
- ජනතා විමුක්‌ති පෙරමුණේ දේශපාලන මණ්‌ඩලය - (2010-09-10 )

එවකට ජවිපෙ නායකත්වය දැරූ ජවිපෙ විසින් බිහිකල මූලෝපාය පිළිබඳ විශේෂඥයා ලෙස බොහො දෙනා සැලකූ සොමවංශ අමරසිංහ මහතා පළ කළේ මෙවැනි අදහසකි.

“මේ ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය පාර්ලිමේන්තුවේ සම්මත වුණොත් ජනාධිපති ධුරයේ වාර ගණන ගැන කිසිදු සීමාවක්‌ නැහැ. දාහත්වැනි සංශෝධනයත් අහෝසි වෙනවා. ජනපති ධුරයේ වාර ගණන සීමා නොකිරීම, දාහත්වැනි සංශෝධනය අහෝසි කිරීම යන කරුණු දෙකම එකට අරන් සාකච්ඡා කරද්දී තමයි මේ දහඅටවැනි සංශෝධනයේ භයානකකම පිළිබඳ චිත්‍රය දකින්න හැකිවන්නේ.
කිසිම දෙඩිගියාවක්‌ නොමැතිව ආරම්භයේ සිටම ජනතා විමුක්‌ති පෙරමුණ මේකට විරුද්ධ වුණා. “
-සෝමවංශ අමරසිංහ (2010-09-04)

ජවිපෙ කොළඹ දිස්ත්‍රික් පාර්ලිමේන්තු සුනිල් හඳුන්නෙත්ති මහතා පළ කල පහත ප්‍රකාශය මේ ප්‍රකාශන මාලාවේ වැදාගත්ම ප්‍රකාශයක් වේ.
"ව්‍යවස්‌ථා සංශෝධනයෙන් කරන්න යන්නේ වත්මන් ව්‍යවස්‌ථාවේ 31(2) උප වගන්තිය ඉවත් කරන එක. එයින් එක්‌ පුද්ගලයකුට ජනපති ධුරය දැරිය හැක්‌කේ එක්‌වරක්‌ පමණක්‌ යන්න ඉවත් කිරීමක්‌. මෙයින් ජනතා පරමාධිපත්‍ය ආරක්‌ෂා වන්නේ නැහැ. තනි පුද්ගලයකු වටා බලය කේන්ද්‍රගත කොට ඒකාධිපතිත්වයක්‌ නිර්මාණය කිරීමයි මේ සිදුවන්නේ.මෙය එක්‌වරම ජනතාවට නොදැනෙන්න පුළුවන්. අපි ලංකා ඉතිහාසයේ හැම විටම අනික්‌ පක්‌ෂවලට පෙර අවදි වූ පක්‌ෂයක්‌. සටන් විරාම ගිවිසුම වැරදි බව මුලින්ම කිව්වේ අපි. සුනාමි සහන මණ්‌ඩලය වැරදියි කියලා මුලින්ම කිව්වේ අපි. ඒ වගේ දේවල් පසුකාලෙක ඔප්පු වුණා. අපි කිව් දේ යථාර්ථයක්‌ කියලා. ඒ වගේම 18 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හරහා කරන මේ වැඩෙත් අපේ රට ඒකාධිපති ගමනකට යටත් වන බව අපි කියනවා."
- සුනිල් හඳුන්නෙත්ති (2010 -09-05 )

මේ ප්‍රකාශ බැලූ විට පැහැදිලිව පෙනෙන කාරණයක් නම් ජනාධිපතිවරයා තම ධූර වාර ගනනේ සීමාව ඉවත් කරගෙන ඇති බවට ජවිපෙට ඉර හඳ සේ විශ්වාසව තිබූ බවයි. ඒ පිළිබඳ පසුගිය ජනාධිපතිවරණ සමයේ ජවිපෙ සමග සමීපව ඇසුරු කල සරත් එන් සිල්වා මහතාවත් අද ඉදිරිපත් කරන මහා සොයාගැනීම පිලිබඳ යාන්තමින් වත් හෝ දැනුවත් කර නැත.. ඉහත අවසන් ප්‍රකාශයේ සුනිල් හඳුනෙත්ති මන්ත්‍රීවරයා ජවිපෙ පිළිබඳ වර්ණනාවක්ද සමග එය තිරව ප්‍රකාශ කරන්නේ එබැවිනි. ඔහු පවසන්නේ ජවිපෙ මේ කරුණ පිළිබඳවද සියළු දෙනාට කලින් 'අවදිව සිටි' බවයි. නමුත් අවාසනාවට අද ජවිපෙ ඒ කරුණ සම්බන්ධව සිදුකරන පරස්පර ප්‍රකාශ දුටු විට අපට නිගමනය කළ හැක්කේ ජවිපෙ කලින් අවදි වීම කෙසේ වෙතත් එදා අඩ නින්දේ සිටි බව හෝ අද හොරට නිදන බවයි.

පොදු ආපේක්ෂක අපේක්ෂාවෙන් පසු චන්ද වර්ජනයට...

එකසත් ජාතික පක්ෂයෙන් ඉදිරි ජනාධිපතිධූරයට රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ඉදිරිපත් වන බවට ප්‍රකාශ කරන තෙක්ම ජවිපෙට මේ මහා සොයා ගැනීම ගැන කිසිඳු අදහසක්වත් නොවීය. මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා පැරදවීමට පොදු අපේක්ෂකය්කු පිළිබඳ දිගින් දිගටම බලාපොරොත්තු තබාගෙන සිටියේ එබැවිනි.
එජාපයෙන් රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ඉදිරිපත්වීමට තීරණය කර ඇතැයි සැල වී විට ටික දිනක් යනතෙක්ම කල යුත්තක් ගැන අදහසක් නොමැතිව ගන්ධබ්බ අවස්ථාවකට ජවිපෙ පත්විය.

ඒ වකවානුවේ ජවිපෙ වත්මන් නායකයා පලකල පහත අදහස් මගින් ජවිපෙ දැරූ මතය හොඳින් පැහැදිලි වේ.

"අපේ රටේ නිශ්චිත මැතිවරණ සිතියම අනුව ජනාධිපතිවරණයක්‌ පැවැත්වීමට නියමිතව තිබෙන්නේ 2017 ජනවාරි මාසයේ. ඒත් වර්තමාන ජනාධිපතිවරයා උත්සාහ කරනවා 2015 මුල් භාගයේ ජනාධිපතිවරණයක්‌ පවත්වන්න. ඒ අන් කවරකටවත් නොවේ. 2017 දක්‌වා තව වසර දෙකක්‌ රාජපක්ෂ පාලනය ඉදිරියට ගෙන ගියොත් වත්මන් ජනාධිපතිවරයාට 2017 ජනාධිපතිවරණයක්‌ ගැන සිතා බලන්නවත් නොහැකි වන බව ඔහු දන්නවා. ජනාධිපතිවරණය වසර දෙකකට පෙර පැවැත්වීමෙන් පෙන්වන්නේ ඉදිරි වසර දෙකක කාලය රටේ ජනතාවට තවත් පීඩනය ඇතිකරන බවයි. එම නිසා එළැඹෙන ජනාධිපතිවරණයට රාජපක්ෂක පාලනය පෙරළා දැමීම සඳහා සියලු සැලසුම් දියත් කළ යුතුයි. ඒ සඳහා දායකත්වය සැපයීම ජනතාවගේ වගකීමක්‌. ඒ සඳහා පුළුල් ව්‍යායාමයක් පිළිබඳ අදහසක ජනතා විමුක්‌ති පෙරමුණ නිරතව සිටියා. ඒත් මේ වෙද්දී එළැඹෙන ජනාධිපතිවරණයේදී එක්‌සත් ජාතික පක්ෂ අපේක්‌ෂකයකු ඉදිරිපත් කළ යුතු බවත් ඔහු රනිල් වික්‍රමසිංහ විය යුතු බවටත් යෝජනා සම්මතවී තිබෙනවා. එමනිසා පොදු ව්‍යායාමයක සාකච්ඡා අවසන්වී තිබෙනවා. දැන් යළිත් රාජපක්ෂ කේන්ද්‍ර කරගත් බලයක්‌ හරහා මේ පාලනයෙන් ජනතාව තවත් පීඩාවට පත්කරමින් ඉදිරියට ගෙන යන පෙරමුණක්‌ ගොඩනැගෙමින් තිබෙනවා. ඒ වගේම මීට කිසිසේත් විකල්පයක්‌ නොවන මෙම ක්‍රියාමාර්ගය ඉදිරියට ගෙන යැමට සැදී පැහැදී දැන් රනිල් වික්‍රසිංහ පෙරමුණත් ගොඩනැඟීමට සූදානම්. එමනිසා අපි මෙම කඳවුරු දෙකටම එරෙහිව විකල්ප කඳවුරක්‌ ගොඩනැගීම කෙරෙහි අවධානය යොමුකර තිබෙනවා.ඒ කඳවුරේ අපේක්‌ෂකයා ජනතා විමුක්‌ති පෙරමුණෙන් හෝ ජවිපෙන් පිටත කෙනෙක්‌ විය හැකියි. එම අපේක්‌ෂකයා මාද නැතිනම් පක්ෂෙයේ වෙනත් අයකුද කියා තවම අවසන් තීරණයකට පැමිණ නෑ."

-අනුර කුමාර දිසානායක (2014-07-13)

අනුර කුමාර මහතාට අනුව මීට මාස දෙක තුනකට පෙරදීත් මහින්ද රාජපක්ෂ පැරදවීමට අපේක්ෂකයකු සොයනු මිස ජනාධිපතිවරණ නීත්‍යානුකූල නොවන බව ජවිපෙට වැටහී නොතිබී ඇත. ජවිපෙ ලාල් කාන්ත මහතා පළකළ පහත අදහස තුලද ඒ බව හොඳින් සටහන්ව තිබේ. ඔහු පැහැදිලිව ප්‍රකාශ කරන්නේ එක් පසකින් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ඉදිරිපත්ව තිබියදී ඔහු පැරදවීමට තමන්ද පොදු අපේක්ෂකයකු පිළිබඳ බලාපොරොත්තු තබා සිටි බවයි.

"අපිත් කල්පනා කරමින් හිටියා විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරන්න එකඟවන, ඉන් පසුව දාහත්වැනි සංශෝධනය නිසි පරිදි ක්‍රියාත්මක කර යම් ප්‍රජාතන්ත්රෙවාදී වටපිටාවක්‌ ස්‌ථාපිත කර මාස 6 ක්‌ තුළ පාර්ලිමේන්තු ඡන්දයකින් ජනතාවට කැමැති ආණ්‌ඩුවක්‌ තෝරා ගැනීමට අවස්‌ථාව ලබා දිය යුතුය යන අදහස. ඒ වෙද්දී එක ජනාධිපති අපේක්ෂ්කයෙක්‌ හිටියා. ඒ මහින්ද රාජපක්ෂ. පොදු අපේක්ෂයයකු ලෙස සමාජය තුළ සාකච්ඡා වුණා මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමි, චන්ද්‍රිකා බණ්‌ඩාරනායක කුමාරතුංග, තවත් සුළු වශයෙන් ශිරාණි බණ්‌ඩාරනායකගේ නම, කුමාර සංගක්‌කාරගේ නමත් කියෑවුණා. මේ වෙද්දී ඒ සාකච්ඡාව අවසන් වෙලා. ඒ අවසන් කිරීම කළේ රනිල් වික්‍රමසිංහ ප්‍රමුඛ එජාපයයි. ඔවුන් පැහැදිලිව කිව්වා එජාප අපේක්ෂ කයෙක්‌ ඉදිරිපත් කරනවා ඒ රනිල් වික්‍රමසිංහ කියලා. දැන් පොදු අපේක්ෂකක කතාව ඉවරයි. පොදු අපේක්ෂකයෙක්‌ යනු ජවිපෙටත්, එජාපයටත්, අනෙකුත් ආණ්‌ඩු විරෝධී සියලු බලවේගවලටත් එකඟ විය හැකි, විශ්වාසය තැබිය හැකි කෙනෙක්‌. රනිල් වික්රහමසිංහ කියන්නේ එවැනි විශ්වාසය තැබිය හැකි කෙනෙක්‌ නොවේ.“
-කේ ඩී ලාල් කාන්ත මහතා (2014-06-29)

එතෙක් පොදු අපේක්ෂකු පිළිබඳ සිතා සිටි ජවිපෙට රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා වෙනම තරඟ කරන වටපිටාවක යන එන මං නැති වී ඇති බව පැහැදිළිය. මෙය ජවිපෙට ඉතිහාසය පුරාම ජනාධිපතිවර්ණවලදී මුහුණ දෙන්නට සිදුවන පොදු ඉරණමයි. 5% චන්ද සීමාව පැන්නිය නොහැකි පක්ෂයක් ලෙස වෙනම තරඟ කර දිනාගත හැකි ජයග්‍රහණයක් නොමැති වාතාවරණයත්, සෘජුව ප්‍රධාන පක්ෂ වල සහාය හිමිවන අපේක්ෂකයාට සහය දීම හරහා තම පක්ෂ අභ්‍යන්තරයේ සිදුවන දෙදරා යෑම් වලක්වා ගැනීම සඳහාත් ජවිපෙට බොහෝ විට සංගතව පැහැදිළි කල නොහැකි අභ්‍යව්‍ය ස්ථාවරයන් වෙත තල්ලුවීම සෑම ජනාධිපතිවරණයකදීම පාහේ සිදු වූ අලකලංචියකි. රෝහණ විජේවීර මහතා 82 ජනාධිපතිවරණයට ඉල්ලීමත්  , 99 නන්දන ගුණතිලක මහතා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණෙන් ඉල්ලීමත් හැරුණු කල අනෙක් සිටළු අවස්ථාවලදී ඒ අභව්‍ය හැසිරීම නිරීක්ෂණය කල හැකිය.

විශේෂයෙන් 2005 ජනාධිපතිවරණයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ මහතාට සහාය දීමත් 2010 මැතිවරණයේදී සරත් ෆොන්සේකා මහතාට සහාය දීම හරහා තම පක්ෂ අභ්‍යන්තරයේ දරුණු තුවාල සිදු කරගෙන තිබෙන ජවිපෙට මෙවර සෘජුවම ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකේ නායකත්වය සමග සහවාසය කල නොහැක්කකි. එමෙන්ම ජනාධිපතිවරණය අවසන් වූ විගස පැමිණෙන්නට නියමිත මහ මැතිවරණය තුලදීද එහි අවාසිය ජවිපෙට දැඩිව බලපානු ඇත.  ජනාධිපතිවටණයේදී 1999 කලාක් මෙන් තනිව ඉල්ලුවහොත් එය විපක්ෂයට ලැබෙන චන්ද ගොඩ බෙදා වක්‍රකාරයෙන් රාජපක්ෂ මහතාට සහාය දීමක් ලෙස ජවිපෙ ගනන් බලා ඇති බවට සැක නැත. රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට සෘජුව සහය දිය නොහැකි ප්‍රතිවිරොධතා රාශියක්ද ඇති බැවින් ඡන්ද වර්ජනය හරහා අනියම් සහායක් ලැබෙන තැනට කටයුතු කිරීමට ජවිපෙ තීරණය කළේද?. ජනාධිපතිවරණ කාලසීමාව තුලදී මහින්ද රාජපක්ෂ  මහතා ඉලක්ක කරමින් සිදු වනු ඇති ජවිපෙ ප්‍රචාරණ ව්‍යාපාරය හරහා ඒ සහාය නොමිලේම රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා වෙත යනු ඇති.
එවැනි වාතාවරණයක් යටතේදීත් මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ජයග්‍රහණය කළහොත් ඉන්පසු එළඹෙන කාල සීමාව තුලදී 'නීත්විරෝධී ජනාධිපතිවරණයෙන් පත් වූ නීතිවිරෝධී ජනපති" යන හංවඩුව ගසා තම මිතුරු සමාජයේ තව දුරටත් සජීවීව පැවැත්මටත් සමාජය තුල ඒ හරහා ඇතිවන ව්‍යාකූලභාවය තම දේශපාලන පැවැත්ම තහවුරු කරගැනීමට සරු පසක් නිර්මානය කරනු ඇති බවටත් ජවිපෙ ගණන් හදා ඇති බවට සැක නැත. "මහින්දට තුන්වරක් බෑ" කියා හන්දියක් ගානේ යන්නට ජවිපෙ තීරණය කර ඇත්තේ එබැවිනි. 
 
පසුගිය දිනෙක අත්විඳි අපූරු අත්දැකීමකින් මේ සටහන අවසන් කරමු.

මේ ලියුම්කරුගේ ඥාතියෙකු තවමත් බහ තෝරන වියේ පසුවන ඔහුගේ සිඟිති පුත්‍රයාද සමග පසුගිය දිනෙක සත්තු වත්ත බලන්නට ගොස් තිබිණ. සත්තු වත්තේ කුටියක සිටි සිංහයා කෑ ගසන හඬ අසා බිය වූ පුත්‍රයා ගෙදර පැමිණ සැමදෙනාටම තමන් සත්තු වත්තේදී මුහුණ දුන් ඒ සිද්ධිය විස්තර කර තිබුණේ අපූරු ආකාරයටය. "සිංහයා කෑ ගැහුවා. පුතා බෑ වුනා". ඉන්පසු නිවසට පැමිණෙන සියළු නෑදෑ හිතමිතුරන්ට ඔහු ඒ භය වීම විස්තර කලේ එසේය. “ සිංහයට බෑ වුනා" යනු " සිංහයට භය වුනා" යන්න තවමත් හය හතර නොදන්නා සිඟිත්තා අන් අයට පැහැදිලි කරන ආකාරයයි.
ජවිපෙ ඉහත පෙන්වා දුන් අසංගත අභව්‍ය හැසිරීමට හේතුව , එනම් ජවිපෙට අනුව "මහින්දට බෑ " වීම අපේ හිතවතාගේ පුත්‍රයා "සිංහයාට බෑ" වීම වැනිම වැනි "බෑ වීමක්"  ලෙස තේරුම් ගැනීම නිවරදිය.


-යටියන ප්‍රදීප් කුමාර
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com


HTML tutorial

Labels

"බිල්ලො ඇවිත්" - යුතුකම සම්මන්ත්‍රණය ගම්පහ -ලසන්ත වික්‍රමසිංහ 1505 2005 සහ 2015 2009 විජයග්‍රහණය 2015 BBS Budget ETCA GENEVA NGO NJC Operation Double Edge Political S. අකුරුගොඩ SITP cepaepa ඉන්දු ලංකා ඊළාම් ඊළාම්වාදී ඒකීය ඕමාරේ කස්‌සප චින්තනය ජනාධිපතිවරණය ජනිත් විපුලගුණ ජනිත් සෙනෙවිරත්න ජයග්‍රහණය ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි ජයන්ත මීගස්වත්ත ජවිපෙ ජාතික ආරක්‍ෂාව සාම්පූර් ජාතික එකමුතුව ජාතික ඒකාබද්ධ කමිටුව ජාතික බලවේග ජාතිකවාදය ජාතිය ජිනීවා ජිනීවා යෝජනා ජීවන්ත ජයතිස්ස ඩිහාන් කීරියවත්ත ත්‍රිකුණාමල නාවික හමුදා මූලස්‌ථානය ත්‍රිකුණාමලය ත්‍රීකුණාමලයේ ආනන්ද තාරක ගල්පාය තිවංක අමරකෝන් තිවංක පුස්සේවෙල තිස්‌ස තී‍්‍ර රෝද රථ දකුණු අප‍්‍රිකානු දර්ශන කස්තුරිරත්න දර්ශන යූ මල්ලිකගේ දසුන් තාරක දහතුන දිනාගනිමුද දිවයින දුලන්ජන් විජේසිංහ දෙමුහුම් අධිකරණය දේවක එස්. ජයසූරිය දේවපුරගේ දිලාන් ජාලිය දේශපාලන ධනේෂ් විසුම්පෙරුම ධර්මන් වික්‍රමරත්න නලින් නලින් ද සිල්වා නලින් සුබසිංහ නලින් සුභසිංහ නලින්ද කරුණාරත්න නලින්ද සිල්වා නසරිස්‌තානය නාමල් උඩලමත්ත නාරද බලගොල්ල නාලක ගොඩගේවා නාවික හමුදා කඳවුර නිදහස නිදහස් අධ්‍යාපනය නිර්මල කොතලාවල නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි නිසංසලා රත්නායක නීතිඥ කණිෂ්ක විතාරණ නීතිඥ සංජීව වීරවික‍්‍රම නීල කුමාර නාකන්දල නෝනිස් පරණගම වාර්තාව ප්‍රකාශ් වැල්හේන ප්‍රදීප් විජේරත්න ප්‍රසංග සිගේරා පාවා දීම පාවාදෙමුද පැවිදි හඬ පුනර්ජි දඹොරගම පූජ්‍ය ඇල්ලේ ගුණවංශ හිමි පූජ්‍ය බෙංගමුවේ නාලක හිමි පූජ්‍ය මැදගම ධම්මාන්නද හිමි පොඩි මෑන් ගේ සමයං පොත් ප්‍රකාශකයන් පොදු අපේක්‍ෂයා බණ්ඩාර දසනායක බම්බුව බලු කතා බිල්ලො ඇවිත් බුදු දහම බෙංගමුවේ නාලක බෙංගමුවේ නාලක හිමි බෙදුම්වාදය බෙදුම්වාදී බෞද්ධයා භාෂාව මතීෂ චාමර අමරසේකර මතුගම සෙනවිරුවන් මනෝඡ් අබයදීර මනෝහර ද සිල්වා මනෝහර සිල්වා මරක්කල මහ නාහිමි මහාචාර්ය ජී. එච්. පීරිස් මහාචාර්යය ගාමිණි සමරනායක මහින්ද මහින්ද පතිරණ මහින්ද රනිල් මහිම් සූරියබණ්ඩාර මාදුළුවාවේ සෝභිත හිමි මානව හිමිකම් මාමිනියාවේ ඒ. පී. බී. ඉලංගසිංහ මාලින්ද සෙනවිරත්න මැදගොඩ අභයතිස්ස නාහිමි මැදගොඩ අභයතිස්ස හිමි මිලේනියම් සිටි මුස්‌ලිම් මෙල්බර්න් අපි මෛත්‍රිපාල මොහාන් සමරනායක යටත්විජිතකරණය යටියන ප්‍රදිප් කුමාර යටියන ප්‍රදීප් කුමාර යුතුකම යුතුකම ප්‍රකාශන යුධ අපරාධ රණ විරුවා විජයග්‍රහණයේ දිනය විජේවීර වෙනස සැපද සංගීතය සජින් සභ්‍යත්ව රාජ්‍යය කරා සරච්චන්ද්‍ර සීපා හෙළ උරුමය

ලිපි ලියූවෝ

Copyrights © 2014 www.yuthukama.com Designed By : THISAK Solutions