අපි දැන් බටහිර උගුලේ හිරවෙලා ඉවරයි - ගුණදාස අමරසේකර

මීට වසර 25කට පමණ කලින් 'ගනඳුරු මැදියම දකිනෙමි අරුණළු' කෘතිය රචනා කරන විට ලංකාවේ ඇත්තේ ජනවාර්ගික හෝ භාෂා හෝ ගැටළුවක් නොව ඇමරිකානු කුමන්ත්‍රණයක් බව පැහැඳිළිව දුටු ලංකාවෙන් බිහි වූ අග්‍රගණ්‍යය බුද්ධිමතා, විශිෂ්ට සාහිත්‍යයධරයා ගුණදාස අමරසේකර ශූරීන් යුතුකම සංවාද කවය සමඟ කෙරුනූ පිළිසදෙරෙකි මේ. 

උතුරේ පැවති ත්‍රස්තවාදී ප්‍රශ්නය ඇමරිකාව එංගලන්තය සහ ඉන්දියාව ආදී රටවල උවමනාව වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක වූවක් බවත් එහි පිටුපස සිටින්නේ ඔවුන් බවත් ඔබ මීට වසර 25 කට පමණ කලින් ඔබේ 'ගනඳුරු මැදියම දකිනෙමි අරුණළු' කෘතියෙන් පෙන්වා දුන්නා. නමුත් බොහෝ දෙනාට එය හරිහැටි වැටහී ගියේ නැති බවයි අපේ අදහස. නමුත් අද බොහෝ දෙනාට එය වැටහෙමින් තිබෙනවා.ඇත්තටම ඇයි ඇමරිකාව සහ බටහිර රටවල් ඇයි අපට එරෙහි ස්ථාවරයක ඉන්නේ? 

සෝවියට් කඳවුර බිද වැටුනට පස්සේ ඇමරිකන් කාරයට වුවමනා කරන ලෝක ආධිපත්‍යය තියා ගන්න මැදපෙරදි‍ග ආධිපත්‍යය වගේම ඉන්දියන් සාගරයේ ආධිපත්‍යයත් වැදගත්. ඉතින් ඒකට දිගින් දිගටම රටවල් තුල අභ්‍යන්තර ගැටුම් ඇති කරලා රටවල් බෙදන එක තමා ඔවුන්ගේ උපක්‍රමය. 

ඒ බෙදීම භූගෝලීය වශයෙන් කරන්න බැරි නම් ඒ රට වල මිනිස්සු ජාති, ආගම් ගෝත්‍ර වශයෙන් හෝ බෙදලා එකිනෙකා ඇනකොටා ගන්න තත්වයකට ඒ රටවල් පත් කරන එක තමා ඔවුන්ගේ ක්‍රමය. 
ඒ හරහා රජයන් පෙරලවා රටවල් දුබල කරනවා. මැදපෙරදිග ඒක උන් කරනවා අපි දැක්කා. චීනය සිටින නිසා ඉන්දියන් සාගරයේ ආධිපත්‍යයත් බොහොම වැදගත් උන්ට.

ඉතින් ලංකාව උන්ට ඒ අතින් හරිම වැදගත් තැනක්. ඔවුන්ට ඕනා මූලික දේ තමා රට බෙදන්න. ඒකට අවශ්‍යය දේ තමා මහින්ද රාජපක්ෂගේ ආණ්ඩුව පළවා හරින්න. ඒකට තමා ඔය අන්තර්ජාතික පරීක්ෂණය තියන්න හදන්නේ. ඒකෙන් කියාවි මානව හිමිකම් කඩ වුනාය. යුධ අපරාද සිදු වුනාය කියලා. 

බාග විට ඒගොල්ලෝ ආණඩුවට කියාවි උඹලත් ඔය පරීක්ෂණ කණ්ඩාමට කිහිප දෙනෙක් එවන්න කියලා. ඔය දයාන් ජයතිලක හරි රාජිව් විජේසිංහ හරි යැව්වොත් ඒ ගොල්ලෝ ලව්වාත් පුළුවන්නේ උන්ට ඕනා දේ කියවාගන්න. බාගවිට කට්ටියම එකතුවෙලා කිව්වොත්, මහින්ද රාජපක්ෂ උනත් දහතුන සම්පූර්ණයෙන් දෙන තැනට යන්න ඉඩ තියෙනවා. 

මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපති තුමා කෙළින් හිටියොත් උන් කටයුතු කරාවි අපිව දණ ගස්සන්න. ඊට පස්සේ ආර්ථික සම්බාධක දාවි. පස්සේ කියන්න පුළුවන් උතුරු නැගෙනහිරට වෙන් වෙන්න ඕනද නැත්ද කියලා ඒ පැත්තේ වෙනම ජනමත විචාරණයක් තියන්න කියලා. සුඩානයේ ඒක කළා. දැන් ස්කොට්ලන්තයෙත් ඒ වගේ එකක් තියන්න යන්නේ. 

අපි කළින් කිව්වේ එකට තියෙන රටක් කඩලා ෆෙඩරල් කරලා නෑ කියලනේ. හැබැයි දැන් මේ අය යේමනයට ඒක කරන්න යනවා. එකට තිබුනු රට හයකට කඩලා ෆෙඩරල් කරන්න හදනවා. කොටසක් ඒකට විරුද්ධයි.

මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා පැහැඳිළිවම සඳහන් කරනවා තමන් මේ රට බෙදන්න ඉඩ දෙන්නේ නෑ කියලා. ඔබතුමාට ඒ ගැන විශ්වාසයක් තියෙනවද? 

එකක් තියෙනවා. මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා දන්නවා රජයේ සහ ඔහුගේ පවැත්ම තියෙන්නේ සිංහල මිනිස්සුන්ගේ ඡන්ද උඩ කියලා. රනිල් වගේ කෙනෙක් ආවොත් නම් බන්දේසියක තියලම ඕක දීලා දානවා. මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිතුමා එහෙම කරන්නේ බැරිම උනොත් තමා. සිංහල මිනිස්සුන්ට පේන්න ඕන නම් ටිකක් ඇල් මරලා ඇස්වලට වැලි ගහලා ඕක කරන්න ඉඩ තියෙනවා. එහෙම කළොත් මේ ඔක්කොම උන් නවත්තන්නත් ඉඩ තියෙනවා. මොකද, දහතුන සම්පූර්ණයෙන් දීපු හැටියේ ඉතිරි ටික සම්පූර්ණ කර ගන්න එක එතරම් අමාරු දෙයක් නෙමෙයි.

මෙවරම සමුළුවේදිම ඔවුන් ආර්ථික සම්බාධකවලට යාවිද?එසේත් නැත්නම් මෙවර ගියවරට වඩා තදබල යෝජනාවක් පමණක් ගෙනත් සම්බාධක ඊළඟ අවස්ථාව දක්වා කල් ගනීවිද?

මගේ හිතේ ඔය අන්තර්ජාතික පරීක්ෂණය නම් ඉක්මණට ගනීවි. ඊට පස්සේ තමා ආර්ථික සම්බාධක එන්නේ. මගේ හිතේ ඒකත් වැඩි කල් දාන එකක් නෑ. 

මොකද ඊලඟ ජනාධිපතිවරණය තියලා ජනාධිපති තුමා ජනප්‍රිය වුනොත් ඒක එයාලට පාඩුයි. ඒ වගේම දෙමළ සන්ධානය ඇතුලේ බෙදීමක් ආවොත්, ඒකත් එයාලට පාඩුයි. ඒ නිසා ඒගොල්ලන්ගේ න්‍යාය පත්‍රය ඉක්මණට ක්‍රියාත්මක කරන්න බලාවි මගෙ හිතේ. මේක ඔවුන්ට ඒ සඳහා හොඳම අවස්ථාවක්. 
 
ජිනීවා අභියෝගයට ආණ්ඩුවේ ප්‍රතිචාරය සෑහිමකට පත් වෙන්න පුළුවන්ද? ඇත්තටම අපි කොහොමද ඒකට මුහුණ දිය යුත්තේ?

ජිනීවාවල තියන ඡන්දයකින් අපිට දිනන්න පුළුවන් කියලා හිතන්න අමාරුයි. මොකද ඇමරිකාව ඔය පොඩි පොඩි රටවල් ආර්ථික වශයෙන් යට කරගෙනනේ ඉන්නේ. අපි අර LLRC එකේ තියෙන ඔක්කොම කෙරුවත් අපට මේ එල්ලවන බලපෑම් නතර වෙන්නේ නෑ. මොකද මෙයාලට තියෙන්නේ වෙනම න්‍යාය පත්‍රයක්. 

රජයට තේරුම් ගන්න තිබුනා ප්‍රභාකරන් ඉවර කළාට ප්‍රභාකරන්ලව හදපු බටහිර, ඇමරිකනු හා ඉන්දියානු වුවුමනා තව දුරටත් ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටින බව. බෙදුම්වාදය සඳහා ඒ අය තවදුරටත් කටයුතු කරන බව. රජයට තිබ්බේ යුද්දේ දිනපු වෙලාවේ 13 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අහෝසි කරලා බෙදුම්වාදයට තියෙන ඉඩ වහලා දාන්න. ඒකෙන් තමයි දැන් මේ අය අපව හිර කරන්නේ. 

ඒක ඒ වෙලාවේ කළා නම් මිනිස්සු හැමෝම ඒකට කැමති වෙනවා. කාටවත් විරුද්ධ වෙන්න ලැබෙන්නේ නෑ. නමුත් අපි ඒ වෙලාවෙ කිරිබත් කකා හිටියා මිසක කරන්න ඕන දේ කළේ නෑ. අනික, අපේ හමුදාව මේ යුද්දේ කළේ අන්තිම ඉහළ විදියට. වෙන රටක උනා නම් ඔය පුනරුත්තාපනය කර කර ඉන්නේ නෑ. ඔක්කොම මරලා දානවා. නමුත් රජය හැසුරුනේ හරියට වැරැද්දක් කරලා වගේ. ඔය LLRC පත් කර කර ඉන්න කොට ඇමරිකන් කාරයත් දැනගත්තා අපිව නටවන්න පුළුවන් බව. අනික ආර්ථික වශයෙන් අපි කළේ උන් මත යැපෙන වැඩ. ණය අරගෙන පුළුවන් තරම් පාරවල් හැදුවා. හෝටල් හැදුවා. කාර් ගෙනල්ලා මේක පිරෙව්වා. ඕවට දැන් කොච්චර යනවද තෙල් වලට? 

ඇත්ත වශයෙන්ම අපිට තිබ්බේ කිසියම් ජාතික ආර්ථිකයක් වෙත යන්න . දහතුන අහක් කරලා මිනිස්සුන්ට කියන්න තිබ්බා අපි රට බේරා ගත්තා, දැන් අපි සියළු දෙනාම දුක් විදලා රට ගොඩ ගනිමු කියලා. 70-77 කාලෙදි ජාත්‍යන්තර මුල්‍යය අර්මුදල සහ ලෝක බැංකුව අපිව කොන් කරපු නිසාත් ලෝක ආර්ථිකයේ ඇති වූ අයහපත් තත්වය නිසාත් අපි කිසියම් ජාතික ආර්ථික මඟක් වෙත ගියා. ඒ කාලේ කරපු බොරු මාක්ස්වාදි වැඩ නැතුව මූලික වශයෙන් ඒ වගේ ක්‍රමයක් වෙත යන්න තිබුනා. 
මට හිතෙන්නේ දැන් නම් ඉතින් ලේසි වෙන්නේ නෑ ඕකට මුහුණ දෙන්න. අපි හොඳටම බටහිර උගුලේ හිරවෙලා ඉන්නේ. 
 
අපි දැක්කා පසුගිය ජිනීවා යොජනාව වෙලාවෙදිත් ඉන්දියාව අපේ රටට එරෙහිව ගොස් බටහිරයන් සමග චන්දය දුන්නා. මෙවරත් එය එසේම වේයැයි ඉන්දියාව දෙසින් ඉඟි පළවෙනව. මෙතනදි ඉන්දියානු භූමිකාව කුමක්ද?

ඉන්දියාවට ඕන කාරණා දෙකක්. උන්ගේ රූකඩ හෙන්චයියෝ ටිකක් උතුරු නැගෙනහිරට පත් කරලා දහතුන ලබාදීලා ඒ අයට ඉතා බලවත් තත්වයක් ලබා දීලා ඒ අය හරහා ලංකා රජයට පීඩනයක් ඇති කිරීම. අනෙක තමා තමිල්නාඩුවේ ඡන්ද ටික ගන්න. 

මේ රට බෙදෙනවාට ඒ අය කැමති නැති වෙන්න පුළුවන්. මොකද ඉන්දියාවට පේන්න ඕනනේ ඒක බෙදුනොත් එතනින් නවතින්නේ නෑ කියලා. ඊළඟට තමිල්නාඩුව බෙදනවා. ඇමරිකාවට උතුරු නැගෙනහිරයි, තමිල්නාඩුවයි තිබුනෝතින් ඉන්දියවට බම්බු ගහගන්නැයි කියන්න ඇහැකියි. 

ඇත්ත වශයෙන් ඇමරිකාවට ඕනා ඉස්සර වෙලා අපිව බෙදලා ඊළඟට ඉන්දියාවත් බෙදන්න. මේක බෙදා ගත්තොත් ඉන්දියාව බෙදන එක ඒ හැටි අමාරු නෑ. නමුත් ඉන්දියාවටයි ඇමරිකාවටයි පොදු වුවමනාව තමයි 13 ක්‍රියාත්මක කරව ගන්න එක. ඒ නිසා දැනට ඒ දෙගොල්ලෝ ඒ සඳහා එකට ක්‍රියා කරනවා. එතැනින් පස්සේ දෙගොල්ල අතර කඹ ඇදිල්ලක් තියේවි. ඒකෙදි තමිල්නාඩුවත් ඇමරිකාව එක්ව කටයුතු කරන්න ඉඩ තියෙනවා. ඒ වෙනකොට ඒ දෙගොල්ලන්ගෙන් කවුරු දිනුවත් ලංකාව පරාද වෙලා ඉවරයි කියන එක අපි තේරුම් ගන්න ඕනා 13 දුන්නට පස්සේ. 

මොකද එතකොට මේ ගැටුම් කවදාවත් ඉවරයක් වෙන්නේ නෑ. ලංකා රජය වගේම සිංහලයාත් මුළු රටමත් අසරණ වෙනවා. අර යුද්දේ දිනන්න අපේ රණ විරුවෝ කරපු ඒ උතුම් කැප කිරීම් අපතේ යනවා. ඒ නිසා සමහර අය සරලව හිතලා කියන ඉන්දියාව ඉන්නකම් මේ රට බෙදන්න ඉඩක් නෑ, ඒ නිසා අපට බය වෙන්න දෙයක් නෑ කියන මිත්‍යාවේ අපි සිටිය යුතු නෑ. 
 
විපක්ෂය කියන්නේ මේ ජිනීවා බිල්ලා ආණ්ඩුව විසින් මැතිවරණ ජයග්‍රහණය කිරීමට පාවිච්චි කරන බොරු බිල්ලෙක් කියල. ජිනීවා වලදී මෙරටට එරෙහිව එල්ල වන චෝදනා රජය මෙරට තුල සිය ඡන්ද ව්‍යාපාරය සඳහා වාසියට යොදා ගන්නවා නේද? 

ඒකේ වාසියක් ගන්න එකේ වැරැද්දක් කියන්න බෑ අපිට. මොකද ඒක රටටත් වාසියක්. ජාතියටත් වාසියක්. මේ රට බෙදන්න හදනවා නම් ඒකට විරුද්ධව ජනාධිපති ඉන්නා තෙක් මිනිස්සු එකට ඉන්නව නම්, අඩු තරමේ 70% ක් ඉන්න සිංහල මිනිස්සු එකට ඉන්නව නම් ඒක ලොකු බලයක් වෙනවා. ඒ කියන එකේ ඇත්තක් තියෙනවා. ආණ්ඩුවේ අඩුපාඩු යට යන්න පුළුවන්. ඒත් ඉතිං කමක් නැහැ නේද? රටක් ජාතියක් තියෙන්න එපැයි බඩ තියෙන්න. 

මීට පෙර පැවති රජයන් බොහොමයක් ගෙනගිය බටහිර ගැති ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති ඔබගේ දැඩි විවේචනයට ලක් වුන බව අපට මතකයි. වත්මන් රජයේ ආර්ථික මාවතත් එදා ජේ ආර් ගෙනගිය මාවත්ම බව ඔබ නොයෙක් වර චෝදනා කරල තිබුනා. රජයේ වත්මන් ආර්ථික පිළිවෙත ගැන ඔබතුමාගේ මතය කුමක්ද?

රජය ගෙන යන ආර්ථික ප්‍රතිපත්තියත් එක්ක අපිට එකඟ වෙන්න බෑ.මේක කෙලින්ම ජේ අර්ගේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය. කිසිඳු වෙනසක් නෑ ඒකෙයි මේකෙයි. බොරු ආලවට්ටම් ටිකක් වෙනස්කම් විදියට පෙන්නුවත් ඒක සඟවන්න බෑ. 

චීනය, ඉන්දියාව ධනපති ක්‍රමය ක්‍රියාත්මක කෙරුවෙ තමන්ගේ ආර්ථිකය ටිකක් හදා ගත්තට පස්සේ. ඒ රටවල ඉන්නවා ජාතික ධනේෂ්වර පංතියක්. විදෙස් ආයෝජන ආවත් ඒවා ගේන්නේ ඒ දේශීය ධනපති පංතියට වුවමනා හැටියටයි. අපේ රටේ එහෙම ශක්‍තිමත් දේශීය ධනපති පංතියකුත් නෑ. මේගොල්ලෝ තනිකරම විදෙස් ආයෝජන දිහා තමා බලන් ඉන්නේ. මේක ධනපති ක්‍රමයකට වඩා යටත්විජිත ආර්ථික ක්‍රමයක්.

අනිත් එක මම හිතන්නේ නෑ ධනපති ක්‍රමය හරියට කළා උනත් අපේ මේ රටේ සාර්ථක වෙයි කියලා. ඉන්දියාව නම් ධනවාදයට සුදුසු රටක්. මොකද කුල භේදය තියෙනවා. වැඩියෙන් ඉන්නේ දුප්පත් කුල වල අය. මහා බ්‍රහ්මයගේ දෙකකුලෙන් ආවා කියලා හිතාගෙන කිසිම දෙයක් නැවත ප්‍රශ්න කරන්නේ නෑ. චීනෙත් සාමාන්‍යය මිනිහා ඉන්නේ බොහෝම පහළ අඩියක. ලංකාවේ එහෙම නෑ. අපේ විශ්වාසය තියෙන්නේ ධනය ඉපයූවට විතරක් මදි, ඒක බෙදිලා යන්නත් ඕන කියන එකයි. ඔය ජේවීපී නැගිටීම් දෙකෙනුත් පේන්නේ ඒකයි, අපි ඒක පිළිගන්න සූදානම් නෑ කියන එක. උතුරේ මිනිස්සුන්ගේ උනත් ඒක තියෙනවා. 

රොනීද මැල් මුදල් ඇමති ඉන්න කාලේ කියපු දෙයක් තමා කේක් එක කපන්න ඉස්සෙල්ලා ලොකු කරන්න ඕනා කියලා. පහුගිය දවසක එයා මේ ආණ්ඩුවේ ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිය සෑහෙන වර්ණනා කරලා තිබ්බා, එයා හිතපු නියම ක්‍රමය තමයි මේ රජය දැන් ක්‍රියාත්මක කරන්නේ කියලා. මගේ හිතේ අපිට ඕක හරියන්නේ නෑ. අපි සොයන්න ඕනා කේක් එක කපන ගමන් ලොකු කරන ක්‍රමයක්. මෙහේ අවශ්‍යයි සමානාත්මතාවය. ඒකට ලොකු හේතුවක් තමා අපේ බෞද්ධ සංස්කෘතිය. පරාර්ථය, බෙදාහදාගෙන කෑම, සමානාත්මතාවය, බදා ගෙන ඉන්නේ නැතිව නොඇලී සිටීම වගේ හරයන්ගෙන් ආපු බෞද්ධ සමාජවාදය අපේ චින්තනයේ තියෙනවා.

එහෙම එකකට යුද්දෙන් පස්සේ මේ රට ගෙනියන්න තිබුනා, මිනිස්සුන්ට මේ තරඟය නැතිව මධ්‍යම ප්‍රතිපදාව මුල් කරගෙන නිදහසේ ජිවත් වෙන්න පුළුවන් ක්‍රමයක් හදන්න තිබුනා. ඒ වෙනුවට කළේ කාර් ගෙනැල්ලා මේක පුරවන එකයි. ඒවාට හරියන්න පාරවල් හදන එකයි. 

දැන් වෙලාවකට තරහත් යනවා මේගොල්ලෝ කියන කොට, සංවර්ධනය නිසා ඕන එක්කෙනෙකුට පාරවල් වල යන්න පුළුවන් කියලා. පාරවල් වල යන්න පුළුවන් හොඳ කාර් එකක් තියෙනවා නම්, කබල් කාර් එකක් තිබිලත් බෑ. මෝටර් සයිකලයක් තිබිලත් බෑ.

අනිත් එක සුද්දා පාරවල් දැම්මේ තේ ටික ගෙනියන්න, කෝපි ටික ගෙනියන්න, වතු වලට යන්න වගේ නිෂ්පාදන කටයුතු වලට. මේකේ මොකක්ද තියෙන නිෂ්පාදනය? ණය වෙලා හදපු පාරවල් ටික තියෙනවා. අපි කාරුයි තෙලුයි පිටරටින් ගෙන්නාගෙන නිකාන් යනවා කතරගම ගිහින් එන්න. 

මේකට හොඳම උදාහරණයක් තමයි නයිජීරියාව. මුලදි ඔවුනුත් අපි වගේම කෘෂිකාර්මික රටක්. පස්සේ ඔවුන්ට තෙල් හම්බ උනා. ඔවුන්ට එවිට ආර්ථික උපදෙස් දෙන්න ඉදිරිපත් වුනේ ලෝක බැංකුවයි, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලයි. ඔවුන් දීපු උපදෙස තමයි මුලින් රටේ හැම තැනම දියුණු මාර්ග පද්ධතියක් හදන්න කියන එක. කොටින්ම වැසිකිලියට යන පාරත් කාර්පට් කරන්න.

ඒ යටිතල පහසුකම් වර්ධනය කල පසු විදෙස් ආයෝජන වලින් නයිජීරියාව පිරී යනු ඇති බවයි ලෝක බැංකු ආර්ථික ඝාතකයින්ගේ උපදෙස උනේ. නමුත් අපේක්ෂා කළ ආයෝජන නොලැබීම නිසා අවසානයේ සිදු වුනේ ඔවුන් අර තෙල් සොයාගන්න කලින් සිටි තත්වයටත් වඩා අන්ත ආර්ථික අහේනියකට රට පත් වීමයි.

ක්ෂේක්ශ්පියර් කිව්වනේ "දෙන්නාටත් වාසියි. ලබාගන්නාටත් වාසියි කියල" මේ පාරවල් හැදිල්ලත් එහෙම තමයි.

මේ ක්‍රමයේ වරද කාගෙද? මේක මහින්ද රාජපක්ෂගේ වරදක්ද? එසේත් නැත්නම් අප පවත්වාගෙන යන්නට හදන මේ කුණු වෙච්ච ක්‍රමයේම ස්වාභාවික ගතියද? 

මේක මහින්ද රාජපක්ෂගේ විතරක් වරදක් නෙවෙයි. අපි ගැඹුරින් විශ්ලේෂණය කරල බැලුවම පේනව නිදහසට පෙර මේ රටේ ප්‍රධාන ධාරාවන් දෙකක් තිබුනා. එකක් අනගාරික ධර්මපාල තුමාගේ නායකත්වයෙන් යුතු ජාතික විමුක්ති ව්‍යාපාරය. අනිත් එක තමයි ජාතික කොංග්‍රසය හරහා නිරූපණය වුනු , අවසානයේ එක්සත් ජාතික පක්ෂය හරහා එළියට ආපු විජාතික ව්‍යාපාරය. අපි නිදහසින් පසු කිසිවිටකත් උත්සාහ කලේ නෑ සිංහල ජාතිය මූලික කරගත්ත අනෙක් ජාතීන් ඊට අවශෝෂණය කරගන්න ක්‍රමයක් බිහි කරගන්න. 

අපි සුද්දට රට බාර දෙනකොට මේක 'සිංහලේ'. සුද්දා අපිට බාරදුන්නේ ' සිංහලේ' නෙවෙයි ' සිලෝන්'. බෙදා වෙන් කර පාලනය කිරීම මූලික දහම කරගත්තු සුද්දා ඒ වෙද්දි අපි කොටස් කොටස් වලට බෙදල දාල තිබුණේ. සුද්දගෙන් පස්සේ රට භාර දුන්නු නායකයන්ට මේ රටේ සංස්කෘතිය , සභ්‍යත්වය ගැන කීසිඳු විඥානයක් තිබුනේ නෑ. ඉංග්‍රිසි කාරය නවත්තල ගිය තැනින් පටන් ගෙන පවත්වාගෙන යෑම තමයි ඔවුන්ගේ කාර්‍ය භාරය වුනේ. ආනන්ද ගුරුගේ මහත්මය විසින් සී ඩබ්ලිව් ඩබ්ලිවු කන්නන්ගර මහත්මය ගැන ලියපු පොතක සඳහන් වෙනව නිදහස් අධ්‍යාපන වැඩපිළිවෙල ගේන්න හදන වෙලාවේ ඩී එස් සේනානායක එයට එරෙහි වුන ආකාරය. තමන්ට සියලු දෙනාටම අධ්‍යාපනය ලබා දීමට උවමනා නැති බවත් 200ක් 300ක් සිවිල් සේවයට පුහුණු කරගතහොත් රට පාලනයට එය ප්‍රමාණවත් බවයි ඔහුගේ අදහස වුනේ.

අනිත් පැත්තෙන් පක්ෂ දේශපාලනය හරහා ප්‍රධාන ජාතිය මැදින් බෙදල දැම්මා. මේ සියළු පව්වල දෑවැද්ද තමයි මහින්ද රාජපක්ෂටත් ලැබුනේ. අප අත් විඳින්නේ ඒ පවයි. 

නමුත් මම කලිනුත් කිව්ව වගේ ත්‍රස්තවාදය අවසන් කල මොහොතේ දූරදර්ශීව කල්පනා කළා නම් මේ ක්‍රමය වෙනස් කරන්න මහ්න්ද රාජපක්ෂට හොඳ අවස්ථාවක් ලැබුනා. නමුත් අද වන විට පේන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් ඒ අවස්ථාව මග හැර ඇති බවයි.

 මේ ජිනීවා මෙහෙයුම හරහා අපට ආර්ථික සම්බාධක වැටුනොත් යළිත් අපට ඒ නැගී සිටීමට අවථාවක් කියල හිතෙන්නේ නැද්ද? 

මට හිතෙන හැටියට නෑ. ඒකට තිබුණු හොඳම අවස්ථාව තමයි 2009 ජයග්‍රහණයෙන් පසු එළඹුන ස්වර්ණමය අවස්ථාව. ඒ වෙලාවේ රාජපක්ෂට තිබුණ ජන බලය හිතාගන්නවත් බැරි තරම් එකක්. නමුත් අවාසනාවට ඔහු ඒක මග හැරියා. අද සම්බාධක ආව ගමන් රනිල් වික්‍රමසිංහ වගේ බටහිර ගැත්තෙක් ඇවිත් කියයි 'මට බලය දෙන්න .මම සම්බාධක ඉවත් කරල දෙන්නම් කියල'. ඒ වෙද්දි ආර්ථික පීඩනයට හසු වෙලා ඉන්න ජනතාව එයට එකඟ වෙන්න ඉඩ තියෙනව. සමහර විට බටහිරයනුත් රනිල් බලයට එන්නේ නම් ඔවුන්ගේ සම්බාධක ලිහිල් කරන්න එකඟ වෙයි. මොකද රනිල් ඔවුන්ගේ සෘජු ඒජන්තයා. ඔවුන්ට අවශ්‍ය පරිදි රූකඩයක් විදියට තමයි රනිල් හැසිර්න්නේ. 13 සම්පූර්‍ණ කරලා ,උතුරට ඉල්ලන බලතල දීල බටහිරට අවශ්‍ය පරිදි රනිල් වික්‍රමසිංහ ක්‍රියා කරාවි. අපට මතකයිනේ ඔහු අගමැති වුනු වසර දෙකේ ඔහු බටහිරට ගැතිව ක්‍රියාකල දීන ආකාරය. 

දයාන් ජයතිලක වැනි අය කියන්නේ ඕක කරමු කියල නේද? 13 සම්පූර්ණ ක්‍රියාත්මක කරල වාර්ථාවත් සම්පූර්ණ කරල ජිනීවා බලපෑමෙන් ගැලවිය හැකි යැයි ඔවුන් අපට යෝජනා කරනවා. ඔහු ආණ්ඩුවට චෝදනා කරනව ඔහු වැනි අය රාජතාන්ත්‍රික කටයුතු වලින් ඉවත් කිරීම නිසා කියල ආණ්ඩුව ජිනීවා වලදි මේ වගේ අසරණ වෙලා තියෙන්නේ.මේ ප්‍රකාශයේ සත්‍යක් තියෙනවද?

දයාන් ජයතිලක අයින් කරපු නිසා නෙවෙයි, යුද්දෙන් පසුව දයාන්ලා කිට්ටු කරගනිපු නිසයි මේ තත්වය ඇති වෙලා තියෙන්නේ.ඔහු 2009 කලේ මොකක්ද? ඔහු තමයි ආණ්ඩුව 13 උගුලේ හිර කරන්න කටයුතු කළ ඉන්දීය ඒජන්තයා. ජාත්‍යන්තරයට 13 පිළිබඳ ඉටු නොකළ හැකි පොරොන්දු දුන් නිසා බටහිර උගුලේ අපි වැටුනා. ඇත්තටම එතනදි වැරැද්ද දයාන් ජයතිලකගේ නෙවෙයි. මහින්ද රාජපක්ෂගේ. දයාන් ජයතිලකලා , රජීව් විජේසිංහලා ආදීන් තක්කඩියන් බව කලින් අඳුරගන්න තිබ්බ. ඔවුන්ගේ අතීත ක්‍රියාකාරකම් ඒකට හොඳටම ප්‍රමාණවත්. ජිනීවා යවන්න දයාන්ලා තෝරාගනිපු එකෙයි වැරැද්ද. ඔහු ඉතිහාසය පුරාම උග්‍ර ෆෙඩරල් වාදියෙක් බව හැමෝම දන්නවා. එහෙව් එකේ ඔහු තානාන්තරවලට දා ගත්තේ මොකටද? ජිනීවා යවන්න ඒ වෙලාවේ ඕන තරම් අය හිටියා. ගෝමින් දයාසිරි , එස් එල් ගුණසකර වගේ මිනිහෙක් යැව්වනම් මේ ව්‍යසනය අපට වන්නේ නෑ.

ඔබ තරම් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ පිළිබඳවත් එහි තරුණයන් පිළිබඳවත් මහත් උනන්දුවෙන් අදහස් පලකළ ඒ වෙනුවෙන් ලිපි , නවකතා , කවි ලියූ වෙනකෙක් නැතිව ඇති.මෑතකදී සිදුවූ ජවිපෙ නායකත්ව වෙනස රටේ ඉදිරි යහපත් වෙනසකට කෙලෙස හේතු වෙයිද?

මට නම් ඒකේ වැඩි වෙනසක් පේන්නේ නෑ. සෝමවංශ අමරසිංහට නොහැකි උනා 2005න් පමණ පස්සේ ජවිපෙ හරි මාර්ගයේ ගෙනියන්න. ඔබලාට මතක ඇති නේද 2007 දී යුධ ජයග්‍රහණය පෙනි පෙනී තිබියදී ප්‍රභාකරන් දිගින් දිගටම පරාජය වෙමින් පවතිද්දි ජවිපෙ ආණ්ඩුව අය වැයේදී පෙරළලා යුධ ජයග්‍රහණය නවත්තන්න කටයුතු කළ හැටි. ඒක තමයි තීරණාත්මක මොහොත. යන්තම් එවෙලේ විමල් වීරවංශ ආදීන්ගේ මැදිහත්වීමෙන් එය වැලකුනා. ඒ අවස්ථාවේ එයට විරුද්ධව කටයුතු කරපු මිනිහෙක් නායකය වුනා කියල ඇතිවෙන වෙනසක් නෑ. 

 යුතුකම සංවාද කවය 
 www.yuthukama.com

පරාජයේ පීතෲවරු අභිෂේක කරවීම හෙවත් ජවිපෙ නායකත්ව වෙනස

"අධිරාජ්‍ය විරෝධය ඔස්සේ සමාජවාදය" 

සමාජවාදී ආශ්වාදයේ සුළඟ ලෝකය පුරා ප්‍රබලව හඹා ගිය 60 දශකයේ අග භාගයේ රෝහණ විජේවීර විසින් ජවිපෙ  බිහිකරන්නේ එතෙක් පැවති සාම්ප්‍රදායික පොතේගුරු මාක්ස්වාදී ව්‍යාපාර වෙනුවට පොළව සමග මුල් ඇල්ලිය හැකියැයි විස්වාස කරන පදනමක සිටය. 1965 වෙසක් පොහොද දිනය ජවිපෙ බිහිවන දිනය වන්නේ අහම්බයකින් විය නොහැක. ජවිපෙ බිහිවූ දා සිටම අන් වමේ පක්ෂවලට වඩා යම් කිසි සුවිශේෂී වෙනස් කමක් සහිතව වර්ධනය විය. "අධිරාජ්‍ය විරෝධය ඔස්සේ සමාජවාදයට" යනුවෙන් ජවිපෙ තුල න්‍යාය බිහි කරන්නේ රෝහණ විජේවීර තුල තුබූ නිර්මාණශීලීත්වයත් පොළවේ ඉව හොඳින් වැටහී තුබූ නිසාත් බවට සැක නැත. සමාජවාදයට යන මග වැටී තිබෙන්නේ ජාතික විමුක්ති අරගලය ඔස්සේ බව විජවීර විසින් පක්ෂය ස්ථානගත කල ස්ථාවරය විය. 

එසේ වුවත් ජවිපෙ මුල් පොත් වන මාක්ස්වාදි කියවීම් සමග විජේවීර සූත්‍රගත කල මේ උපායමාර්ගය සමපාත නොවීමේ අවුලක් නිසාදෝ ජවිපෙ වරින් වර අමු මාක්වාදය දෙසටත් විටෙක් ජාතිකවාදී නැඹුරුවක් දෙසටත් දෝලන වීම ඉතිහාසය පුරාම දැක ගත හැකි වූ පහසු නිරීක්ෂණයකි. 
ජවිපෙ දෙවන මර්දනයෙන් පසු නැවතත් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙතට කඩා වැදුණු 93න් පමණ පසු ජවිපෙ තුලද මේ අවුල විටින් විට දෘෂ්‍යමාන විය. විටෙක (1997 දී පමණ) වික්‍රමභාහු කරුණාරත්න වැනි අමු පොතේගුරුන් සමහ පොදු වමේ ව්‍යාපාරයක් නිර්මාණය කිරීම දෙසටත් විටෙක (1998 දී පමණ) ගුණදාස අමරසේකර මහාතා වැනි ජාතිකවාදී මත දරන්නන් සමග දේශහිතෛෂී ව්‍යාපාරය වැනි ජාතිකවාදී ව්‍යාපාර දෙසටත් ගමන් කරනු 93න් පසු දශකය තුල හොඳින් පැහැදිළි විය. 

කෙසේ වෙතත් 94න් පමණ පසු ඒකාබද්ධව නොවූ තත්වයක් යටතේ වුවත් සිංහල ජාතික ව්‍යාපාර තුල ඇතිවූ ප්‍රබෝධය හමුවේ ජවිපෙ ජාතිකවාදී නැඹුරුවද ඊට සමානුපාතික ලෙස බාහිරට පෙනෙන්නට විය. ඩී එම් ආනන්දගෙන් පසු ජවිපෙ තුලින් බිහිවූ ආකර්ෂණීයම සන්නිවේදකයා වූ විමල් වීරවංශ හරහා ජවිපෙ ඒ ජාතිකවාදි ප්‍රවේශයට ප්‍රබල ලෙස මැදිහත් විය. 
ජවිපෙ මේ ජාතිකවාදී නැඹුරුව සත්‍ය ලෙසම අවංකව සිදු කල මැදිහත්වීමක් නොවන බවත් ඔවුන් එය බාහිර සමජය වෙත ආකර්ෂණය වීමට ලාගත් වෙස් මුහුණක් ලෙස,එසේත් නැත්නම් දුරින් දුටු සමාජවාදි දූව වෙත යෑමට තෙප්පමක් ලෙස ස්වදේශවාදය භාවිතා කල බවටත් නැගෙන චෝදනාව පසු කාලයේ සිදු වූ යම් යම් සිදුවීම් හරහා තහවුරු වූ බව අසත්‍යක් නොවේ.එසේ වුවත් ජවිපෙ ජාතිකාවාදී පාර්ශවය කළමණාකරණය ට යොදා ගත් අඬුව වූ විමල් වීරවංශ ජවිපෙ උවමනාවටත් උඩින් සිටිමින් ජාතිකවාදයේ අවංක කොටස්කරුවෙකු වීමට තැත් කිරීම නිසා අවසානයේ ඔහුට පක්ෂයෙන් ඉවත් වන තැනට වැඩ සිදු විය. 

බොහෝ විට ඉන්පසු ජවිපෙ සටන් පාඨය බවට පත් වූයේ "අධිරාජ්‍ය විරෝධය ඔස්සේ සමාජවාදයට" යන්න නොව "ජාතිකවාදී විරෝධය ඔස්සේ සමාජවාදයට" යන්නයි.අධිරාජ්‍ය විරෝධය වෙනුවට ජාතිකවාදයට එරෙහි ආස්ථානයක පිහිටා තම උපක්‍රම තෝරන්නට ජවිපෙ යොමු වන්නේ මේ සිදුවීම් වලින් පසුවයි. ජාතිකවාදය සතුරු පාර්ශව කර ගත් දා පටන් ජවිපෙ පසුබෑම ආරම්භ වූයේ යැයි කීම සදොස් නොවන නිගමනයකි. 

අවුල 2004 ද ? 

 2004 මහමැතිවරණ සමයට පෙර වන විට මෙරට පත්ව තිබුනේ 2002 රනිල් ප්‍රභාකරන් ගිවිසුම හරහා බෙදුම්වාදී කොටි ත්‍රස්තවාදයට ඉල්ලන ඉල්ලන කප්පම් ලබා දෙමින් බෙදුම්වාදය ශක්තිමත් වෙමින් අධිරාජ්‍යවාදී උවමනාව ඔවුන් අපේක්ෂා කරන මට්ටමටත් ඉහළින් ඉටුවන වටපිටාවකි, එමෙන්ම ආර්ථික අතින්ද ඊටම සරිලන ලෙස යළි පුබුදමු ශ්‍රී ලංකා වැඩසටහන හරහා රට යළි යටත්විජිතකරණයට හසු වෙමින් තිබේය යන්න දේශපාලන චෝදනාවකට එහා ගිය පොළවේ යථාර්ථයක් බවට පත්ව තිබූ තත්වයකි.ඒ දේශපාලන තත්වය පිළිබඳ එකල ජවිපෙ ප්‍රධාන ලේකම් ටිල්වින් සිල්වා මහතා දැක්වූ මේ අදහස ඒ දේශපාලන තත්වය පිළිබඳ තේරුම් ගැනීමට උපකාරී වේ යැයි සිතේ. 

උපුටා ගැනීම :
"2001 දෙසැම්බර් මැතිවරණයෙන් බලයට ආ 2002 පෙබරවාරි කොටි සංවිධානය සමග සටන් විරාම ගිවිසුම අත්සන් කර ජාතික ප්‍රශ්නය රට බෙදීමේ දිශාවට , ඒකීය රාජ්‍යය දුර්වල කරන දිශාවට හැරවීමත් , "යළි පුබුදමු ශ්‍රී ලංකා " වැඩසටහන හරහා අධිරාජ්‍යවාදී සෘජු න්‍යාය පත්‍රයකට අනුව වැඩ කිරීමට පටන් ගැනීමත් අප හඳුනා ගත්තේ යළි යටත්විජිතකරණයට ගොදුරු වීමක් ලෙසය.එය අනිවාර්‍යයෙන් කිසිඳු කොන්දේසියකට යටත් නොවී පරාජය කල යුතු තත්වයක් විය. " 
-ටිල්වින් සිල්වා -2006 ජනවාරි : දිවයින 

මේ ප්‍රායෝගික තත්වය හමුවේ 2004 දී ජවිපෙ ශ්‍රීලනිප ය සමග ගොඩනැගි සංධානය එහි නායක රෝහණ විජේවීර උපක්‍රමිකව පෙන්වා දුන් අධිරාජ්‍යවිරොධී ගමන් මගේම එක් තවත් දිගුවක්ම විය. එය කිසි සේත් අධිරාජ්‍ය විරොධය ඔස්සේ සමාජවාදයට යන රෝහණ විජේවීර විසින් පක්ෂය තුල සූත්‍රගත කල උපක්‍රමික න්‍යායෙන් පීළි පැනීමක් නොවීය. එකල පරිවාසය ගොඩ නොනැගුනේ නම් බලයට පත් වන්නේ අධිරාජ්‍යවාදයේ සෘජු ඒජන්තයා ලෙස ජවිපෙම හැඳින්වූ රනිල් වික්‍රමසිංහ බැවින් එය වැලැක්වීම ඒ මොහොත අත්‍යවශ්‍ය ප්‍රමුඛ කාර්‍ය සේ සලකා ජවිපෙ ෆෙඩරල්වාදී චන්ද්‍රිකා ආන්ඩුව සමග දීගයට එළබිණ. 
නමුත් චන්ද්‍රිකා මහත්මිය අත්තනෝමතික ලෙස සුනාමි සහන මණ්ඩල යෝජනාව අත්සන් කල මොහොතේ ඒ පරිවාසය බිඳ දමා ස්වාධීන වීමට ගත් තීරණයද ජවිපේ මූලික දැක්ම වූ අධිරාජ්‍යවිරෝධය ඔස්සේ සමාජවාදයට යන්නට අනුකූල විය.එකල අධිරාජ්‍යවාදය සෘජු අපේක්ෂාව වූයේද සුනාමි සහන මණ්ඩලය හරහා LTTE ය වෙත නීත්‍යානුකූලභාවයක් ලබා දීමය. 

ඒ අතින් ගත් කල 2004 ජවිපෙ නිවරදිවම ගත යුතු මග ගත් බව ඔවුන් මහ මැතිවරණයෙන් ලද සුවිසාල ජනප්‍රසාදයෙන් පවා තහවුරු වෙයි. ජවිපෙ සන්නද්ධ විප්ලවීය මග පිළිබඳ තව දුරටත් විස්වාස නොකරන්නේ නම් සහ පාර්ලිමේන්තු බලය හරහා රාජ්‍ය පාලනය කිරීම පිළිබඳ විස්වාස කරන්නේ නම් ඒ සඳහා සුදුසුම මගට 2004 වන විට එලඹ තිබුණා යැයි කීම නිවරදිය. එකල ශ්‍රීලනිප යේ පතාක යෝධයන් සේ සැලකූවන් පවා පසු පසට යවමින් ඡන්දදායකයන් නමින් හෝ රූපයෙන් හෝ නොහඳුනන ජවිපෙ සාමාජිකයින් මැතිවරණයෙන් ඉදිරියට ආවේ ඒ බව සනාථ කරමිනි. 

උපුටා ගැනීම:
 " 1998 සිට 2010 දක්වා අපේ දේශපාලන ගමන් මග දෙස අපි ආපසු හැරී බැලීමක් බලල තියෙනව. ඒ ආපසු හැරී බැලීමේදී අපි හඳුනාගත්තා අපේ පක්ෂයේ හැරවුම කොතනද කියල. අපේ පක්ෂයේ හැරවුම තමයි 2004 සන්ධානය. අප 2004 දක්වා ආපු ගමන් මග 2004න් සන්ධානයෙන් පසු වෙනත් දිශාවකට හැරුනා. එය තමයි අපේ දේශපාලන කඩාවැටීමේ හැරවුම් ලක්ෂය" 
 -අනුර කුමාර දිසානායක - Daily Mirror සමග සාකච්චාවකදී 2014 පෙබරවාරි 07 

කරුණු එසේ තිබියදී ජවිපෙ නව නායකයා අද පවසන මග වරද්දාගැනීම සිදු වූයේ 2004 යැයි කියන ප්‍රකාශයේ වලංගුබවක් ඇත්ද? 
සන්නද්ධ විප්ලවය පිලිබඳ අපේක්ෂාවකුත් නැත්නම් 2004 දක්වා සිදු වූ මැතිවරණ හරහා පෙන්නුම් කල ප්‍රගතිය සාධනීය ප්‍රගතියක් සේ අගයන්නේ නම් ජවිපෙට සැබෑවටම පොට වැරදුනේ 2004 දී නොව 2005 දී බව පැහැදිලි විය යුතුය. එනම් මහින්දට ජනාධිපතිවන්නට සහය දී එදින සිට ඔහු අසාර්ථක වේවා යැයි පතමින් අසාර්ථක වන තෙක් බලා සිටින්නට ගත් තීරණයයි. එය ක්‍රියාත්මක තලයට පැමිණි 2007න් පසු ජවිපෙ අගාධයට යන මාවත බාහිරට නිරාවරණය විය. ත්‍රස්තවාදයට එරෙහිව මෙහෙයුම තීරණාත්මක අඩියකට පැමිණි 2007 අග භාගයේ ඔලු ගෙඩි මාරුවක් හරහා අය වැය පරදා ආණ්ඩුව පෙරළා එජාප ආණ්ඩුවක් බිහි කරන කුප්‍රකට මෙහෙයුම එහි ප්‍රදර්ශනශීලී අවස්ථාව විය. 

අනාගතය විනිවිද දුටු 'වංශලා' 

වීරවංශ - සෝමවංශ

2005 දී මැතිවරණයේදී ජවිපෙ කුමක් කල යුතුද යන පක්ෂ අභ්‍යන්තර සංවාදය තුලදී එකල එහි ප්‍රචාරක ලේකම්වරයා වූ විමල් වීරවංශ ඇතුලු කිහිප දෙනෙකු දැරූ මතය සුවිශේෂී විය. "2010 දිනන්නට 2005 ට" මුහුණ දෙමු යන මැයෙන් විමල් වීරවංශ විසින් 2005 අග භාගයේ පක්ෂ මධ්‍යම කාරක සභාවට ඉදිරිපත් කල දීර්‍ඝ ලියවිල්ල තුලදී ඔවු ඉතා නිවරදි ලෙස විශ්ලේෂණාත්මකව පෙන්වා දී තිබුනේ ජනාධිපතිවරණයේදී මහින්ද රාජපක්ෂට සහයෝගය දී ඉන් පසු ආණ්ඩුවේ කොටස්කරුවකු වී ජවිපෙන් ඉටු විය යුතු යුතුකම ඉටුකර බහුජන කැමැත්ත තම පක්ෂය තුලට කැඳවා 2010 මැතිවරණය වන විට ස්වාධීන ගමනක් යෑමට අවශ්‍ය පොළවේ බලය ශක්තිමත් කර ගැනීම ගත හැකි හොඳම ක්‍රියාමාර්ගය බවයි.
එසේ නැතිව 'කුමාරලා' කියූ පරිදි ස්වාධීනව තරඟ කලහොත් ඇතිවන අභාග්‍යසම්පන්න ඉරණමත් ජනාධිපතිවරණයේදී වැනෙන සුළු සහයක් මහින්ද රාජපක්ෂට දී ඉන් පසු ස්වාධීනව ඉඳීමේ බාග තීරණය හරහා ජවිපෙට දිනාගත හැකි ජයග්‍රහණ ස්ව කැමැත්තෙන් අහිමි කරගන්නා බවටත් ඉතා වැදගත් නිරීක්ෂනයක් විමල් වීරවංශ මහතාගේ ඒ පරිපූර්ණ විශ්ලේෂණයේ අඩංගු විය. 

මුලදි පොතේගුරුවාදීන්ගේ බාග තීරණය සමග එකට සිටි සෝමවංශ අමරසිංහ පසුව තමන් සිටි ස්ථාවරයේ දෝෂය වටහාගෙන එම බාග තීරණය නිසා පක්ෂයට ඉදිරියේදී සිදු විය හැකි ව්‍යසනය පිළිබඳ දුරදක්නා බවකින් වැදගත් යෝජනා කිහිපයක් අඩංගු යොජනාවලියක් මධ්‍යම කාරක සභාව වෙත ඉදිරිපත් කළේය. ඔවුන් පළකළ අනාවැකි අද වන විට කොතෙක් දුරට ටක්කෙටම හරි ගොස් ඇති බව නිරීක්ෂණය කරන විට මේ වංශ යුගල ජවිපෙ විසින් බිහිකල උපායමාර්ගික විසේෂඥයන් යන මතය බැහැර කල නොහැක. 

උපුටා ගැනීම: 
 "දේශපාලන පක්ෂයක් න්‍යායිකව කොපමණ නිවරදි වුවත් දේශපාලනයේ මතුවන අවස්ථාවන්ට අදාලව ම පක්ෂය ගනු ලබන තීරණයේ ස්වභාවය තීරණය වන්නේ අදාළ පක්ෂය නියෝජනය කරන මහජන බලයේ ප්‍රමාණයට අනුවය. දැන් අප සතුව මන්ත්‍රී ආසන 39ක් තිබේ. අද අප නියොජනය කරන මහජන බලයේ ආසන්නතම දල සංකේතය එයයි. අප සතු මහජන බලය වැඩි දියුණුඅ කිරීමට හේතුවන තීරනයකට යාමට අප සමත් විය යුතුය... ඒ සඳහා මේ ජනාධිපතිවරණය අවස්ථාවක් කර ගත යුතුය.2010 දිනන්නට 2005 ට මුහුණ දෙමු.මහින්ද රාජපක්ෂට මේ ජනාධිපතිවරණයේදී සහාය දෙන්නේ 2010 මැතිවරණයට තනිව තරඟ කිරීමේ පූර්න ඉලක්කය ඇතිව ඊට අවශ්‍ය පූර්ව තත්වයන් නිර්මානය කිරීමේ ඉලක්කය සහිතවය" 
-විමල් වීරවංශ -2005 "නැත්ත වෙනුවට ඇත්ත" ග්‍රන්ථයෙන් 

 එදා දුර දක්නා නුවණින් කල මේ යෝජනාවේ අගය ජවිපෙ නිළධාරි මණ්ඩලවලට වැටහිනි නම් යුද්ධය දිනන විට ජවිපෙ රජය තුල සාඩම්බර කොටස්කරුවන් වන්නට තිබිනි. ඒ තුල ඔවන්ට අත්වන ජනතා ප්‍රසාදය අති මහත් වන්නට තිබිනි.එහි අගය අද හොඳින් වැටහෙන්නේ අද වන විට රාජපක්ෂ ආණ්ඩුවේ බොහෝ තකතීරු වැඩවලින් හෙම්බත්ව අපේක්ෂා භංගත්වයට පත්ව සිටින සැබෑ ලෙසම රටට හිතැති මිනිසුන් 'කෝ ඉතින් කොයි තරම් නරක උනත් මේකට විකල්පයක් පේන මානයක නෑනේ. ජවිපෙ වත් එදා හිටපු මතයේ හිටියනම්' යනුවෙන් හූල්ලනු දකින විටයි. 

විමල්ලා එදා යෝජනා කල මතයට පසුව එකඟ වූ සෝමවංශ අමරසිංහයන්ගේ නිරීක්ෂනය විමසා බලමු. උපුටා ගැනීම :
  "2005 ජනාධිපතිවරණය අරභයා උපක්‍රමික ක්‍රියාමාර්ගයකට එළැඹීමට අප තීරණය කළෙමු. එහෙත් අපේ ඒ ක්‍රියාමාර්ගය අසම්පූර්ණ අර්ධ ක්‍රියාමාර්ගයකි එනිසාම එම ක්‍රියාමාර්ගය අපට ලබා දී ඇත්තේ අර්ධ ජයග්‍රහණයකි. අපි 2005 ජනාධිපතිවරණයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ දිනවීමට තීරනය කළෙමු. එය නිවරදිය. ඒ අතරම අපි පොදු ජන එක්සත් පෙරමුණ සමග හවුල් ආණ්ඩුවක් ගොඩනැගීම දක්වා නොයා යුතු බවටද තීරණය කළෙමු.අපි එළඹුණ ඒ දෙවනි තීරණය වැරදි බව මගේ දැන් අදහසයි." 
 "2005 ජනාධිපතිවරණයට මුහුණ දීමේදී අපේ තත්වයද තක්සේරු කර අපි ප්‍රවේශ වූයේ නිවරදි උපක්‍රමික ක්‍රියාමාර්ගයටය.එහෙත් අපි ඒ ක්‍රියාමාර්ගයේ භාගයක් ගොස් නැවතුනෙමු. ඒ නිසා අප ලබාගෙන ඇත්තේ සීමිත ජයග්‍රහණයකි. හවුල් ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීම අත් හැරීම නිසා අපට ලබාගත හැකිව තිබූ ජයග්‍රහණ අහිමි වූවා පමණක් නොව අපි ලැබූ සීමිත ජයග්‍රහණයන් බොඳ වී ගොස් අපට අහිමි වනු ඇත.
 මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපති බවට ඔසවා තබා එතැනින් නැවතීම යනු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ දේශපාලන සිරිසඟබො භූමිකාව තෝරාගැනීමක් ල්ස තරුම් ගන්නා ලෙස මම උදක්ම ඉල්ලමි. ජවිපෙ කිසි විටෙකත් 'දේශපාලන සිරිසඟබෝ ' භූමිකාව තොරාගතත යුතු නැත. 

අප මහින්ද රාජපක්ශ තනි කිරීම මගින් තනි වන්න ඔහු නොවේ අපය. මහින්ද රාජපක්ෂ අප විසින් ඈත් කරන තරමට රටේ හතුරෝ ඔහු වටා රොද බැඳ ගැනීම වැලැක්විය නොහැක.රටේ හතුරෝ අපේද සතුරෝය. අප මහින්ද රජපක්ෂගෙන් ඈත් වන විට දැන් අප කරා ඇදෙමින් තිබෙන ශ්‍රීලනිප පහළ සාමාජිකත්වයෙන් බහුතර කොටා ආපසු ශ්‍රීලනිප ය කරාම ඇදෙනු ඇත." 
"මතවාදී නිරවුල්භාවය ඇති කරගැනීම ප්‍රශ්නයක් නොවේ.එය අවශ්‍යය.එහෙත් පන්ති සටන අමුවට මතු කරන්නට යෑමේදී අප කුඩා සීමාවකට කොටු විය හැක. එසේ වුවහොත් ජනතා විමුක්ති ප්‍රමුණත් නව සම සමාජ පක්ෂය වැනි මාක්ස්වාදී පක්ෂයක් වනු ඇත " 
 -සෝමවංශ අමරසිංහ -2006 "නැත්ත වෙනුවට ඇත්ත" ග්‍රන්ථයෙන් 

පක්ෂ විනයට යටත්ව සොමවංශ අමරසිංහයන් බාහිරට පෙනෙන්නට කුමක් කීවත් ඔහුගේ හෘදසාක්ෂියට අනුව නිවරදි මතවාදය වෙනුවෙන් පෙනී සිටි බව පැහැදිලිය. ඔහු මේ අර්ථකතනය දීමේදී මාක්ස්වාදී ස්ථාවරයෙන් බැහැරවීමක් සිදු නොවීය. දේශප්‍රේමය - ජාතික අරගලය පන්ති සටන ජනතාව වෙත ලඟාකරවීමේ හොඳම මග ලෙස ඔහු නිවරදිව වටහා ගනී.දුර දක්නා මේ දැක්ම තුල මූලධර්ම කරේ තබාගෙන යන හනමිටිය කර නොගෙන භූමියේ තත්වය ඉතා නිවරදිව දැක ඇති බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. 
සැබෑවටම ජවිප අද වල්මත්වී පාර සොයාමින් යන වංකගිරියේ අතරමං කලේ 2004 සභාග දේශපාලනයට යොමු වීමට ගත් උපක්‍රමික තීරණයද ? එසේත් නැත්නම් මහින්ද රාජපක්ෂ ආන්ඩුව පත් වීමෙන් පසු එහි නියත ලෙසම තමන්ට උරුම වූ කොටස අතහැර සිරිසඟබො චරිතයට පණ දීමද? 

කුමාරලා හිටියේ කොතනද?

උපුටා ගැනීම: 
"2004 සන්ධානයක් පිළිබඳ සාකච්චාවෙදි මට වෙනම ස්ථාවරයක් තිබුනා. ඒක මධ්‍යම කාරක සභාව හොඳින් දන්නව. 2005 ජනාධිපතිවරණයෙදිත් 2010 ජනාධිපතිවරණයේදී මට වෙනම ස්ථාවරයක් තිබුණා. ඒ ස්ථවරය අනිත් අයගේ ස්ථාවරවලට වඩා වෙනස් වෙන්නත් පුළුවන්. " 
-අනුර කුමාර දිසානායක - Daily Mirror සමග සාකච්චාවකදී 

කෙසේ වෙතත් ඉහත උපුටා දැක්වූ පරිදි නව නායකත්වයට පත් විමෙන් පසු මාධ්‍ය හමුවේ එහි නායකයා පවසා තිබුණේ තමන් අද වන විට භුක්ති විඳින පරාජයන්ගේ ආරම්භය 2004 බවයි. 2004 සභාග ආණ්ඩු හැදීමේ දිහාවට පක්ෂය ගමන් කරවීමට ගත් තීරණය නිසා ඉන් පසු වාර කිහිපයකදී පිළිවෙළින් මහින්ද රාජපක්ෂ , සරත් ෆොන්සේකා ආදීන්ට සහය දෙන ප්‍රමුණු වලට සහභාගි වීමට සිදු වූ බවයි. කොටින්ම 2004 මහ මැතිවරණය ශ්‍රීලනිපය සමග එක්ව තරඟ කිරීම තම පක්ෂය සිදුකල දේශපාලන මග වරදාගැනීමක් බව ජවිපෙ නව නායකයා පෙන්වා දෙයි. එසේ නොවුයේ නම් පිරිසිදු පන්ති සටන් ක්‍රියාමාග හරහා අද නිර්මාණය වී ඇති තත්වයට වඩා හොඳ තැනක තම පක්ෂය සිටින බව ඔහුගේ අදහසයි. 
නමුත් එසේ නොවූයේ නම් එදා රනිල් වික්‍රමසිංහ ආණ්ඩුවක් බිහි වන බවත් සොමවංශ අමරසිංහ , ටිල්වින් සිල්වා ආදීන් ඉහත සඳහන් කල පරිදි එය අධිරාජ්යවාදයේ ජයග්‍රහ්ණයක් වීම ජවිපෙ නව නායකයාට ගැටළුවක් නොවේ. එකල සභාග ක්‍රියාමාර්ග දෙසට පක්ෂය තීරණ ගනිද්දී තමන් ද බහුතරය සමග එයට එකඟ වුවත් ඔහුට ඒ පිළිබඳ වෙනම දැක්මක් තිබූ බව ඔහු ඉහත මාධ්‍ය හමුවේදී ඉඟි කරයි. (සාමාන්‍යය්නෙන් ජවිපෙ නායකයන් එසේ පෞද්ගලික මත ප්‍රකාශ කරනු අප බහුලව අත්දැක නැත.)

 කෙසේ වෙතත් අනුර කුමාර දිසානයක මහතා පවසන අදහස සත්‍යක් විය හැකි බව මීට ඉහත පක්ෂයෙන් ඉවත් වූ එහි ප්‍රබලයෙකු වූ නන්දන ගුණතිලක මහතා මීට සත් වසකරකට පමන පෙර පලකල අදහස් මෙන්ම විමල් වීරවංශ මහතා පල කල 'නැත්ත වෙනුවට ඇත්ත ' ග්‍රන්ථයේ අඩංගු තොරතුරුවලින්ද සනාථ වේ. 2005 ජනාධිපතිවරණයේදී කුමක් කල යුතුද යන සංවාදය තුලදී හි තීන්දු තීරණ ගන්න යැයි කියන මධ්‍යම කාරක සභාව තුල මහින්ද රාජපපක්ෂට සහය දී ආණ්ඩුව කොටස්කරුවෙකු විය යුතුය යන යොජනාව පරාජය වී බහුතරයක් ජනාධිපතිවරණයදී මහින්ද රාජපක්ෂ ට සහය දී ඉන්පසු ස්වාධීන මගක යා යුතු යැයි භාග තීරණය ජහග්‍රහණය කලේය. නමුත් එහිදී අනුර කුමාර දිසානායක සහ තවත් එක් සාමාජිකයෙක් පමණක් ජනාධිපතිවරණයේදී මහින්ද රාජපක්ෂට සහය නොදී ස්වාධීනව තරඟ කල යුතු යැයි යන මතය දැරූ බව "නැත්ත වෙනුවට ඇත්ත" ග්‍රන්ථය සාක්ෂි සපයයි. එය සනාථ කරන ප්‍රකාශයකි ජවිපෙ නව නායකයා මෑතකදී පල කල ඉහත අදහස. 

උපුටා ගැනීම :

 "එදා එම ජනාධිපතිවරණයට පෙර අප මධ්‍යම කාරක සභාව තුළ යෝජනා 3 ක් සාකච්ඡාවට ගැනූණි. ඉන් එකක් වූයේ මහින්දට සහය දී යා හැකි දුරක් දක්වා ඔහූ සමග නැවත බලගතු කොටස්කරුවන් ලෙස ඉදිරියට යෑමය. මධ්‍යම කාරක සභාව තුළ 7 දෙනකු එම මතය දැරූ අතර මාද ඒ අතර විය. අප විශ්වාස කළේ මහින්ද දිනවා පැත්තකට වී සිටීම (හරක් වැඩක් වන අතරම) ජනතාවට සාධාරණීකරණය කළ නොහැක්කක් බවය. එමෙන්ම ආණ්ඩූවට ඇතුල්වීමෙන් කලින් වතාවේ මෙන්ම හෝ ඊටත් වඩා ආණ්ඩූ බලය හැකි තරම් දුරකට අපේ යහපත් අරමූණූ සඳහා යොදාගත යූතු බවය. දෙවන යෝජනාව වූයේ මහින්දට සහය දී දිගටම විපකෂයට වී සිටීමය. මධ්‍යම කාරක සභාව තුළ බහූතර ඡන්දය ලැබූණේ මේ නපූංසක දේශපාලන යෝජනාවන්ටය. තුන්වන යෝජනාව වූයේ මහින්දට සහය නොදී ජ. වි. පෙ. වෙනම තරග කළ යූතු බවය. මේ "ප්‍රගතිශීලී මතය" හෙවත් "විප්ලවවාදී මතය" දැරුවේ හරියටම දෙදෙනෙකි. ඉන් එක් අයකු ඉහත දැක්වූ පිළිකුල්සහගත ඡායාරූපයේ ඉදිරියෙන්ම සිනාසෙමින් ඉන්නේ අහම්බයකින්ද? (ශ්‍රීපති සූරියආරච්චි මහතාගේ අවමඟුල් උත්සවය නිමවීමෙන් පසූව පැය කිහිපයක් එහි රැඳී සිටිමින් විහිළු තහළු කරමින් කෙළිදෙලින් ගත කළ දේශපාලනඥයෝ පිරිසක් ඒ ඡායාරූපයේ වූහ. එහි විපකෂ නායක රනිල් වික්‍රමසිංහ වාඩිවී සිටින්නේ අනූර දිසානායක මහතා අසලම වූ පූටූවක ඇන්දේය. රනිල් කළ කතාවකට සියලුදෙනාම සිනහවන්නේ කලක සිට බැඳුණූ කුළුපග මිතුරන් පිරිසක් හදිසියේ හමූ වූ චිත්ත ප්‍රීතිය විඳ දරාගත නොහැකිව ඇති අයූරකිනි. එය එම ඇස් තුළ සැඟවිය නොහැකි ලෙස සටහන්ව තිබිණි.) 
 -නන්දන ගුණතිලක 2008 පෙබරවාරි දිවයින 

පරාජයේ පියවරු අභිෂේක ගැන්වීම.

2005 දී ගත් භාග තීරණයෙන් ජවිපෙ මේ තරම් නරාවලකට වැටිණි නම් මේ නව නායකත්වය 2005 දී විස්වාස කල පරිදි තනිව තරඟ කලේ නම් අද වන විට ජවිපෙ ගැන මෙහෙමවත් සටහනක් තබන්නට දෙයක් ඉතිරි වන්න්නේ නැත. මේ අනුව පැහැදිලි වන කරුණ නම් ජයග්‍රහණයේ මග පෙන්වූ පීතෲවරුන් ද්‍රෝහී ලේබලය අලවා පන්නා දමා ජවිපෙ සුක්කානම අද ලබාගෙන හො භාරදි හෝ ඇත්තේ එහි වත්මන් පරාජයේ පීතෲවරුන්ට බව නොවේද? 
එකල පරාජය විනිවිද දැක ඉන් ගැලවී ප්‍රජාන්තත්‍රවාදී මගෙහි පාලන බලය ලබාගන්නා මාවත දිගේ පක්ෂය යැවීමට සිදු කල යොජනා වලට රැහැනිව සිටියවුන් පක්ෂ නායකත්වයට පත්වීම හරහා ලබාගත හැකි ජයග්‍රහණයක් නැත. ආණ්ඩු විවේචනය අවසානයේ එය ගැට ගසන අන්තය පිළිබඳ නිසි චිත්‍රයක් ඉදිරිපත් නොකරමින් වියුක්තව සිදුකරන ආකර්ෂණීය හුදු විවේචන මගින් ෆේස්බුක් , ගොසිප් අඩවි ආදිය තුල ලාමක වීරයන් විය හැකි මුත් සැබෑවට මහපොළවේ දෙශපාලන මුල් ඇල්ලිය හැකි වෙනසක් නම් සිදු නොවන බව පැවසීමට අංජනම් බැලිය යුතු නැත. 

-යටියන ප්‍රදීප් කුමාර
යුතුකම සංවාද කවය 
www.yuthukama.com

සිංහ ධජයේ කතාව

ගැමුණු රජතුමන් භාවිතා කළ ධජය

සිංහ ධජයට ඇත්තේ ඉතා දිගු ඉතිහාසයකි. එය අපගේ ලිඛිත ඉතිහාසය තරම්ම දිග ඉතිහාසයකි.

ක්‍රිස්තු පූර්ව 486 දී  ලක්දිවට පැමිණි විජය රජු ප්‍රමුඛ පිරිස සිංහයකු සහිත ධජයක් රැගෙනවිත් ඇත. විජය රජුගේ අනුප්‍රාප්තිකයෝද එම ධජය නිදහස් ස්වෛරී බවේ සංකේතයක් ලෙස අඛණ්ඩව භාවිත   කළ බව මහාවංශයේ හා චූලවංශයේ සඳහන්වේ. ගැමුණු රජාණෝ සතුරු එළාර හා සටන් ව්‍යපෘතිය තුලදී සුරතින් අසිපත රැගත් කේසර සිංහයකුගේ රුවක් ඇති ධජයක් භාවිතා කළහ. සිංහ රුවට ඉහළින් හිරු හා සඳු සංකේතාත්මකව දක්වා තිබුනි.

1815 මාර්තු දෙවන දින අත්සන් කෙරුනු උඩරට ගිවිසුමෙන් ලංකාවේ රජු ලෙස බ්‍රිතාන්‍යයේ තුන්වන ජෝර්ජ් රජු ලෙස පිළිගන්නා තෙක්ම එම සිංහ ධජය මෙදිවයිනෙහි ධජය ලෙස රජවරුන් විසින් භාවිතා කරන ලදී. ඉන් පසු ඉංග්‍රීසීන් විසින් එක්සත් රාජධානි කොඩියම ඔවුන්ගේ රජ‍යේ කොඩිය ලෙස භාවිතා කරන ලදී.

එංගලන්තය වෙත රැගෙන යන ලද සිංහ ධජයට සිදු වූයේ චෙල්සියා රාජකීය ආරෝග්‍යශාලාවේ වැතිර සිටින්නටය. වසර ගණනාවක් පුරා එක්සත් රාජධානි කොඩිය යට්තේ සිටින ලාංකිකයන්ගේ මතකයෙන් ඒ සිංහ ධජයේ හැඩ රුව ගිලිහින.

නුවර යුගයේදී හා 1948 සිට 1951 දක්වා භාවිතා කළ ධජය

ශ්‍රී ලංකාවේ නිදහස් ව්‍යාපාරය ශක්තිමත් වූ විසිවන සියවසේ මුල් බාගය තුළ එම ව්‍යාපාරයේ ප්‍රමුඛ ක්‍රියාකරිකයකු වූ ඊ. ඩබ්ලිව්. පෙරේරා මහතා එවක දිණමින පුවත් පතෙහි අයිතිකරු වූ ඩී. ආර්. විජේවර්ධන මහතාගේද සහය ඇතිව එංගලන්තයේ චෙල්සියා රාජකීය රෝහලේ තබා තිබූ සිංහ ධජය සොයා ගත්තේය.

සිංහ ධජය ජාතිකත්වයේ සංකේතයක් විය. සවුත්වුඩ් සහ සමාගම විසින් එම ධජය 1815 වන විට පැවති ලෙසම වර්ණ හා රූප සම්පාදනය කරන ලදී.

ලාංකීය නිදහස සිදී ගොස් වසර සියයක් ගත වන දින පළ කරන ලද විශේෂ දිණමින කලාපයක මුල් පිටුවේ එම සිංහ ධජයේ වර්ණ පින්තූරයක් පළ විය. එය මහජනයා අතර දැඩි අවධානයට ලක් විය.

අග්‍රාමාත්‍යය ඩී. ඇස්. සේනානායක, ඇස්. ඩබ්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායක, හා ජේ. ආර්. ජයවර්ධන යන අය ජාතික ධජය පිළිබඳ ගැට්ළුවට ක්‍රියාකාරීව මැදිහත් වූ ප්‍රමුඛ දේශපාලනඥයන් විය. 1945 දී ජේ. ආර්. ජයවර්ධන මහතා පාර්ලිමේන්තුවේදී රාජ්‍යය උත්සව වලදී ජාතික ධජය එසවීමේ වැදගත්කම හා අවශ්‍යතාවය පිළිබඳව ප්‍රකාශයක් කළේය.

1948 ජූලි 16, මඩකලපුව නියෝජනය කළ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ඒ. සින්නලෙබ්බේ පාර්ලිමේන්තුවේදී සිංහ ධජය අපගේ ජාතික ධජය ලෙස පිළිගැනීමට ඇති හේතු පැහැඳිළි කරමින් එය යෝජනාවක් ලෙස ඉදිරිපත් කළේය. ඒ. ඊ. ගුණසිංහ මහතා එම යෝජනාව ස්ථිර කළේය. කන්කසන්තුරේ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී ඇස්. ජේ. වී. චෙලවනායගම් හා වඩුකොඩෙයි පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී කේ. කනගරත්නම් යන අය එම යෝජනාවට ප්‍රතිපක්ෂ වෙමින් එය ප්‍රතිශෝධනය කරන ලෙස විරුද්ධත්වය පෑම නිසා ගැටළු සහගත තත්වයක් උද්ගත විය.  එම තත්වය යටතේ නොකැළඹුනු අග්‍රාමාත්‍යය ඩී. ඇස්. සේනානායක මහතා දැඩි අවධාරණයෙන් පැහැඳිළි කළේ සිංහ ධජය සිංහලයන් පමණක් නියෝජනය කළ ධජයක් නොවූ බවත් අපගේ අවසන් රජු වූ නායක්කර් වංශික ශ්‍රී වික්‍රමරාජසිංහ රජ සමය වන විට සිංහල, දමිල හා මුස්ලිම් යන සියළු දෙනාම එකම ජාතියක් ලෙස ජීවත් වූ නුවර රාජධානීයේ රාජකීය ධජය ලෙස සිංහ ධජය නිදහස අහිමි වන තෙක්ම භාවිතා වූ බවය. එනිසා සිංහ ධජය ලාංකීය ධජය ලෙස පිළිගත යුතු බව එතුමා සඳහන් කළේය.

බ්‍රිතාන්‍යය-ලංකා කොලනියේ ධජය (1875-1948)

1948 ජනවාරි 27 දින උපදේශක කමිටුවක් පත්කොට ජාතික ධජය සම්බන්ධයෙන් විමර්ශනයක් සිදුකර අග්‍රාමාත්‍යය වරයාට උපදෙස් ලබා දීමට එයට  පවරන ලදී. ඇස්. ඩබ්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායක, ජෝන් කොතලාවල,  ජේ. ආර්. ජයවර්ධන, ටී. බී. ජයා, ලලිත රාජපක්ෂ, ජී. ජී. පොන්නම්බලම් සහ සෙනෙට් මන්ත්‍රී ඇස්. නඩේසන් යන අයගෙන් එම කමිටුව සැදුම්ලත් විය.

1948 පෙබරවාරි 4 දින අපට නිදහස ලැබෙන දින ජාතික ධජය එසවිය යුතු බවට අග්‍රාමාත්‍යය ඩී. ඇස්. සේනානායක, පාර්ලිමමේන්තු නායක ඇස්. ඩබ්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනාය හා මුදල් අමාත්‍යය ජේ. ආර්. ජයවර්ධන ආදීහු පැහැඳිළි මතයක සිටි‍යෝය. එසේම ඊට විරුද්ධව යම් යම් කණ්ඩායම් ක්‍රියා කරනු වළකාලනු වස් වෙනත් ධජයක් එසවීම තහනම් කරමින් දැඩි අවවාදයක් නිකුත් කරන ලදහ. කිසියම් හෝ පුද්ගලයකු එය අනුචිත යයි සිතන්නේ නම් ඔහුට හෝ ඇයට එක්සත් රාජධානි ධජය එසවීමට අවසර  ලැබිනි.

එදින සියළු රාජ්‍යය ගොඩනැගිලි වල ජාතික ධජය හා එක්සත් රාජධානි ධජය ඔසවා තැබුනි. එනමුදු උතුරු හා නැගෙනහිර පලාත්වල ජාතික ධජය එසවීමක් නොකළේය. ඉංග්‍රීසීන්ට රට භාර දෙන විට නොතිබුන  පන්නයේ ජාතිවාදයක් හිසින් ගත් දේශපාලන භූමිකාවකට දමිළ දේශපාලනඥයන් ඉංග්‍රීසි පාලන සමය තුල හුරු වී සිටීමේ අවාසනාවන්ත ප්‍රතිපලයකි එය.

ජාතික ධජය පිළිබඳ උපදේශක කමිටුව 1948, 1949 හා 1950 යන වසර වලන් ඇස්. ඩබ්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායක මහතාගේ ප්‍රධානත්වයෙන් එකොළොස් වරක් රැස් විය. කමිටුවේ තීරණය  උතුර සඳහා මන්ත්‍රී බී. නඩේසන් හැර අන් සියළු දෙනාගේ අනුමැතිය හා අත්සන සහිතව ලබා දුනි. 1951 දී මෙම කමිටු වාර්තාව පාර්ලිමේන්තුව තුළ විවාදයට බදුන් කරන ලදුව ඇස්. ඩබ්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායක හා ජේ. ආර්. ජයවර්ධන ඊට එරෙහිව පැන නැගි වාදයන්ට දක්ෂ ලෙස පිළිතුරු සැප‍යිය. ඇස්. ඩබ්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායකයන්ගේ ව්‍යක්තභාවය හා චතුර බව විපක්ෂ මන්ත්‍රී සුන්දරලිංගම් වෙත පිළිතුරු දීමේදී මැනවින් ඉස්මතු විය. 1951 මාර්තු දෙවන දින ජාතික ධජය පිළිබඳ කමිටු වාර්තාවට පක්ෂව  ඡන්ද 51ක් හා ප්‍රතිපක්ෂව ඡන්ද 21 ක් පාර්ලිමේන්තුව තුල ලැබී එය සම්මත වන විට එදින රෑ බෝ වී තිබුනි. අට දෙනෙකු ඡන්දය දීමෙන් වැළකී සිටියහ. 1952 පෙබරවාරි මාසයෙන් පසුව එක්සත් රාජධානි ධජය අපගේ කොඩි ගස දිගේ ඉහළට නොනැගි අතර පාර්ලිමේන්තුව තුල සම්මත කෙරුනු ජාතික ධජය සැම විටම ඔසවන ලදී.

1951 සිට 1972 දක්වා භාවිතා කළ ජාතික ධජය

රතු පැහැති පසුබිමක අසිපතක් සුරතින් රැගත් කහ  පැහැති සිංහ රුවක්, සතර කොණින් බෝ කොළ හතරක් , කොළ හා තැඹිලි පැහැති සිරස්  තීරු දෙකක් සහ කහ පැහැති රාමුවකින් එම ධජය සමන්විත විය. මෙහිදී වැදගත් කාරණයක් වන්නේ  කමිටු වාර්තාව විසින් එම රූප සහ වර්ණයන් සඳහා අර්ථ නිරූපණයයක් ලබා දී නොතිබීමයි. කොළ තීරුවෙන් මුස්ලිම් වරුන් සහ තැඹිලි තීරුවෙන් දමිල වරුන් නියෝජනය වන බව සඳහන්ව තිබුනේ ඇස්. නඩේසන් මන්ත්‍රී විසින් ලබා දුන් සිය විරුද්ධත්වය ප්‍රකාශ කළ ලියවිල්ලෙහිය.

1971-72 ජාතික ධජය නැවත වරක් විවරණයකින් පසුව, 1972 මැයි 22 දින වඩා පැහැඳිළි ලෙස පෙනෙන ලෙස බෝ කොළ හතර පමණක් සකස් කර සම්මත කරන ලදී.

1972 සිට භාවිතා වන ජාතික ධජය

1978 දෙවන ජනරජ ව්‍යවස්ථාව මඟින් ජාතික ධජය අ‍පගේ ව්‍යවස්ථාවට ඇතුල් කරන ලදී.

ඒ ජාතික සිංහ ධජයේ ඉතා දිගු කතාවයි. ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජුගේ යුගය තෙක්, ඉංග්‍රීසීන්ට රට බාර දෙන තෙක් සිංහ ධජය, නිදහස් ස්වෛරී බවේ සංකේතයක් ලෙස මෙරට භාවිතා විය. නිදහස් සිංහයා නැවත සොයා යන විට ජාතිවාදී අදහසින් පෝෂණය වූ දමිළ දේශපාලනඥයන් පිරිසක් ඉංග්‍රීසීන් විසින් බෝ කර තිබුනි. ඔවුනට සිංහයා පිළිගැනීම ගැටළුවක් විය. ඒ ඔවුන් සිංහයා තුලට අවශෝෂනය වන්නට අකමැති නිසාය. වෙනම වෙන්ව කටයුතු කිරීමට වුවමනාවකින් ඔවුන් සන්නද්ධ කර තිබූ බැවිනි. ජාතික කොඩි‍යේ කතාන්දරය තුළින්ද පැහැඳිළි වන්නේ වෙනකක් නොව ඉංග්‍රීසීන් විසින් ඇති කළ බෙදීමේ මානසිකත්වය මත සිංහයාට අහිමි වූ නිදහසයි.

මහාමාන්‍යය ඩී. ඇස්. සේනානායක මහතා 1948 ජූලි 16 දින පාර්ලිමේන්තුවේදී ප්‍රකාශ කළ පරිදි, සිංහ ධජය සිංහලයන් පමණක් නියෝජනය කළ ධජයක් නොව, අපගේ අවසන් රජු වූ නායක්කර් වංශික ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජ සමය වන විට සිංහල, දමිල හා මුස්ලිම් යන සියළු දෙනාම එකම ජාතියක් ලෙස ජීවත් වූ නුවර රාජධානීයේ රාජකීය ධජය ලෙස සිංහ ධජය නිදහස අහිමි වන තෙක්ම භාවිතා විය. 51 කමිටුව විසින් සිංහ කොඩියට කොළ සහ තැඹිලි තීරු දෙකක් එක් කරන්නට ඇත්තේ, එය යුක්ති සහගත වන නිසා නොව ඓතිහාසික උරුමයක් වූ සිංහ කොඩිය ජාතික ධජය ලෙස පිළිගැනීම සඳහා වූ විරෝධය නිසාම විය යුතුය. ඉංග්‍රීසි පාලන සමය තුල බලවත් කෙරුනු දමිල ජාතිවාදය පිනවීමට එදත් අදත් අතාර්කික වූ බාග තීරණ වලට එළැඹීමේ නරක පිළිවෙතක් අපි අනුගමනය කරමින් සිටින්නෙමු. ඒ නිසා සිදුව ඇත්තේ ජාතිවාදය උත්තේජනය වී බලවත් වීම මිස ඔවුන් සෑහීමකට පත් වීම නොවන බවට ජාතික ධජයේ කතාව එක් උදාහරණයක් පමණි.

(2010 පෙබරවාරි 4 වැනිදා The Island පුවත් පතට වෝල්ටර් විජේනායක මහතා විසින් රචිත ලිපියක් ඇසුරු කොට තොරතුරු ලබා ගන්නා ලදී.) 

-ලසන්ත වික්‍රමසිංහ

යුතුකම සංවාද කවය

www.yuthukama.com

ආයුබෝවන්! අපි හලෝ කියන්නේ නෑනේ

අහස අයාලේ පාවී යන පැහැදුල් වලා රංචුවලින් ද හාත්පස දීප්තිත් හිරු කිරණින් ද සජ්ජිත ඒ අපූරු උදෑසන අද මෙන් මට මතක ය. මම මගේ කුළුපග මිතුරෙකු සමඟ කැලණි සරසවියට යාමට බොරැල්ලෙන් බසයක් ගතිමි. බසය ගමනාගමන මණ්ඩලයට අයත් එකකි. එහි ගුවන්විදිලිය City FM සේවයට සුසර කොට තිබීම සිතට සැනසිල්ලක් විය. ඒ වන විට විකාසය වෙමින් පැවතියේ අසන්නන්ගේ ඉල්ලීම් තීරයකි. වැඩසටහන මෙහෙයවූයේ ජයන්ත රෝහණ නම් ප්‍රතිභාසම්පන්න නිවේදකයා ය. ගේය රචකයා ය. වේලාව හරියට ම 10.10 විය. එවර ගීයක් ඉල්ලා දුරබනුව ඔස්සේ අසන්නියක් පැමිණියා ය.

නිවේදක:ආයුබෝවන්! ගීයක් අහන්න කවුද දැන් දුරකතන ඔස්සේ ඇවිත් ඉන්නේ?
අසන්නිය:හලෝ හලෝ මම ...
නිවේදක: අපි හලෝ කියන්නෑනේ. ආයුබෝවන්! එහෙම හොඳයි නේද?
ඒකනේ සිංහල සිරිත ...
අසන්නිය:ආයුබෝවන්! ආයුබෝවන්! එහෙම හොඳා.

මේ කුඩා සංවාදය මා උපුටා දැක්වූයේ ජනමාධ්‍යයට සමාජයකට කළ හැකි බලපෑම පෙන්වාදීමට ය. ජනමාධ්‍යයට සමාජයක් සුමඟට ගැනීමේ ක්‍රියාවලියේ පෙරගමන්කරුවා වීමට ඇති හැකියාව පෙන්වාදීමට ය. එහෙත් අපේ රටේ මාධ්‍ය සමාජය සුගතියෙන් දුගතියට දක්කාගෙන යනු මිස සිය සමාජ වඟකීම ඉටුකරන බවක් නොපෙනේ. කෙසේ වුව ද දැන් දැන් ඇතැම් මාධ්‍ය සිය හරසුන් මාධ්‍ය විගඩමෙන් ඔබ්බට යාමේ සුබ පෙරනිමිති ඇති බැව් කීමට ද මම මැළිනොවෙමි. මෙවන් ලිපියකට මා යොමු කළ ඒ අපූරු විනාඩි කිහිපය ඊට කදිම නිදසුනකි. දැන් අපි මෙකී සුපැතුම් මාදිලි ගැන යමක් විමසා බලමු.

Hello යනු ආචාර කිරීමේ සහ සුබ පැතීමේ වාගාලාපයක් ලෙස ඉංගිරිසියේ යෙදෙන, ජර්මන් බසින් හිලව්වට ගත් වදනෙකි. එහෙත් සිංහලයේ එය හුදු ශබ්දයක් විනා එවන් අරුතක් නොනඟයි.

පැරණි සිංහලයෝ සිය සංස්කෘතියට පරිසරයට උචිත සුපැතුම් විදිහක් නිර්මාණය කර ගත්හ. ඒ ආයුබෝවන් යන පැතුමයි. ඇමතුමයි. කිසිවෙක් මුණගැසුණු විට සුන්දර සිනාවකින් වත සරසාගන්නා සිංහලයාගේ මුවට “ආයුබෝවන්!” යන්න නිතැතින් ම නැඟිණි. එහි අරුත “ආයුෂ බොහෝ වේවා!” “දිගුකල් වැජඹේවා!” යන්න ය. මදක් සිතා බලන්න එය කෙතරම් වටිනා ආශිර්වාදයක් ද? කිසිවෙකු වෙනුවෙන් ඉන් ඔබ්බට අපට කළ හැකි ආශිර්වාදය කුමක් ද? දවසේ කොයි කවර වේලේ වුවත් මේ තනි වදනින් අපට ඕනෑ ම අයෙකු හා සංවාදයට මුලපිරිය හැකි ය. ඕනෑ ම අයෙකුට ආශිර්වාද කළ හැකි ය. දුරකතන සංවාදයකට මුලපිරීම සඳහා ද ආයුබෝවන් යන වදන තරම් උචිත වදනක් මට සිතාගත නොහැකි ය.

මෙවන් සොඳුරු වදනින් පෝෂිත සිංහලය මව් බස කොට උපන් අපි උදේ පටන් අනේක පැතුම් පතමු. සුබ උදෑසනක්! සුබ මධ්‍යහ්නයක්! සුබ සන්ධ්‍යාවක්! සුබ රාත්‍රියක්! ඉන් සමහරකි. සමසීතෝෂ්ණ දේශගුණයක් සහිත රටක වසන අපට මේ පැතුම කිසිවක් අර්ථාන්විත නැත. බටහිර රටවල මෙන් විශාල කාලගුණික විපර්යාස මෙරට නැත. එනම් ක්ෂණික හිම පතන, හිම කුණාටු, අයිස් වැසි අපට ආගන්තුක ය. එහෙයින් අපට හැම උදෑසනක් ම සුබ උදෑසනකි. හැම රාත්‍රියක් ම සුබ රාත්‍රියකි.

එහෙයින් අප තව දුරටත් මේ නිසරු වදන් නොදොඩා අපේ උරුමය වෙත යමු. අපට මුණගැසෙන අයට “ආයුබෝවන්” කියමු. දුරකතන සංවාදය “ආයුබෝවන්” කියා අරඹමු. දිවයින පුවත්පතට ලිපි පෙළක් ලියන මනෝවිද්‍යා උපදේශකවරියක එය හදුන්වා තිබුණේ විශිෂ්ට පෞරුෂයක ලක්ෂණයක් වශයෙනි. එහි ඇත්ත නැත්ත ඔබ මේ සද්සිරිතට අනුගතවීමට උත්සුක වූවොත් වැටහෙනු ඇත. අනෙක් අතට හැම අතින් ම ලෙහෙසිය පහසුව හොයන අද කාලේ දවස පුරා එක ම වදනකින් ආශීර්වාද කළ හැකිවීම සහ සංවාදයට මුල පිරීමට හැකිවීම ම කෙතරම් වටිනවා ද?

එහෙම කළොත් සුද්දොත් අපට සිනාසෙන 1505 පස්සේ අපට බෝ වුණු රෝගී තත්ත්වයක් දූරිභූත වෙනවා. එය ලේනාඩ් වුල්ෆ්ගේ වචනවලින් ම ලියාතබමි. ලේනාඩ් වුල්ෆ් යනු වර්ෂ 1904-1911 දක්වා සුදු ආණ්ඩුව යටතේ සේවය කළ සිවිල් සේවකයෙකි. සිංහල දෙමළ භාෂා උගත්තෙකි. ලංකා සමාජය පිළිබඳ ඇසූපිරූ දැනුමැත්තෙකි. ‘බැද්දෙගම’ හෙවත් ‘village in the jungle’ නමැති සුප්‍රකට නවකතාවේ කතුවරයා ය. “දැං ලංකාවේ රාජකාරි භාෂාව සිංහලනේ. එංගලන්තෙන් ආපු මං වගේ කෙනෙක් සිංහලෙන් කතා කිරීම රාජ්‍ය භාෂාවට ගෞරවයක්. ... වැදගත්ම කාරණේ ඒක නෙමෙයි. ඉංග්‍රීසි උගත් සිංහලයෝ ලංකාවෙදිත් සිංහල කතා කරන්න කැමති නැති එකයි. මට එංගලන්තෙදි ලංකාවේ උගත්තු මුණගැහෙනවා. යාපනේ ද්‍රවිඩ උදවිය එංගලන්තෙදි මා එක්ක සිංහලෙන් කතා කරනවා. පුදුම තත්ත්වයක් නේද? ලංකාවේ සිංහලයෝ එංගලන්තෙදි මා මුණ ගැහුණාම ඉංග්‍රිසියෙන් තමයි සංවාද කරන්නේ.”
(විජේසිංහ බෙලිගල්ල -1995, ලෙනාඩ් වුල්ෆ් සමඟ ගමනක්,ගොඩගේ.)

මෙහිදී මා කීමට උත්සහ කළේ සිංහලයා ඉංගිරිසි කතා නොකළ යුතු බව නොවේ. ඉංගිරිසි දෙමළ පමණක් නොව හැකි තරම් භාෂා උගත යුතු ය. කතාකළ යුතු ය. එය අභිමාණයෙකි. එහෙත් අප සිංහලයින් බවත් අපට අපේ මුතුන්මිත්තන්ගෙන් උරුමවූ මහරු සංස්කෘතියක් හර පද්ධතියක් ඇති බවත් අමතක නොකළ යුතු ය. ඒ උරුමය අපේ අනාගතයට දයාද කළ යුත්තේ ද අප මිස අන් කවරෙක් ද?

-නාමල් උඩලමත්ත (සංහිඳ)

යුතුකම සංවාද කවය

www.yuthukama.com

බලු වෙන සමාජය

ඇමෙරිකාවට පැමිණි මුල් දිනවලදී මා මවිතයට පත් කළ කරුණු දෙකක් විය. එකක් එහි භූමියේ විශාලත්වයය. රටේ දිග පළල ගැන මා කලින් දැන සිටියත් ඇසින් නොදැක එවැනි විශාල භූමියක් ගැන හිතා ගැනීමට මට නොහැකිවිනි. දෙවෙනි කරුණ වූයේ ඇමෙරිකානුවන් කෙතරම් සමාජයෙන් චෙන්වී සිටීද යන්නය. රටේ විවිධ ප්‍රදේශවල ජීවත්වීමට ලැබීමත් සමඟ කාලයාගේ ඇවෑමෙන් භූමියේ විශාලත්වය මා තව දුරටත් මවිත නොකරන සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත්වී ඇති මුත් දෙවෙනි කරුණ පිලිබඳ මම අදටත් විටින් විට මවිත වෙමි. මේ සමාජය අත්නොදැක සිටියානම් වෙන්වී ජීවත්වීමේ ස්වභාවය ප්‍රත්‍යක්‍ෂයෙන් දැන ගැනීමට මට නොහැකිවනු ඇත. පැහැදිලිවම බටහිර සමාජයේ පුද්ගලයා වෙන් කෙරීම පිලිබඳව මා අනුමාන කළදෙයයි මා එය අත්දකින අයුරයි අතර වෙනසක් ඇත. මා මවිත කරවන්නේ ඒ වෙනසයි. 

සමාජයෙන් වෙන්වීම යනු හුදෙකලාවීමම නොවේ.  එකමුතු බවක් නැතිවීමද නොචේ. එය ආත්මාර්ථකාමයද නොවේ. ආත්මාභිමානයද නොවේ. මේ එකකුදු නොවුනද වෙන්වීම තුල මේ දෑ නැතුවාද නොවේ. වෙන්වීම තුල සමාජය හා පුද්ගලයා අතර සම්බන්ධයට වඩා යමක් ඇතැයි මම සිතමි.

ලංකාවේ කුඩා දරුවෙකුට තමා ගැන විස්තරයක් කීමට කිවහොත් පැකිලෙමන් බොහෝවිට තමන්ගේ දෙමව්පියන් යහළුවන් තමන් ජීවත්වෙන ගම ආදිය ගැන කථාවක කියනු ඇති නමුත් ඇමෙරිකාවේ දරුවකු කිසිදු පැකිලීමකින් තොරව කරන තමාගැන විස්තරයේ වැඩි අවධානයක් දෙනු ඇත්තේ තමන් කුමන ආකාරයේ පුද්ගයෙක්ද, තමන් කැමති අකමැති දෑ මොනවාද යන්නටය. මේ වෙනස තුල මම බටහිර සමාජයේ පුද්ගලයා වෙන් කෙරීම දකිමි.

ලංකාවේ ක්‍රීඩාගාරයක ක්‍රිකට් තරඟයක් නැරඹන රසිකයෝ ක්‍රීඩා තරඟය රස විඳින අතරම නටමින් ගයමින් ඔවුනොවුන්ගේ සංගමයද විඳිති. නමුත් ලංකාවට සාපේක්‍ෂව ඇමෙරිකාවේ එවැනි අවස්ථාවක සාමාන්‍යයෙන් සිදුවන්නේ ඒ ඒ පුද්ගලයා තරඟය නරඹමින් පුද්ගලික වින්දනයක් ලැබීමය. පිරිසක් සමඟ සිටියත් එහි ඇත්තේ පුද්ගලික අත්දැකීමකි. ඇමෙරිකාවේ වැඩිහිටියන් එකතුවෙන තැන පමණක් නොවේ කුඩා දරුවන්ගේ උපන්දින සාදවල පවා වැඩිමනත් සිදුවන්නේ ඒ ඒ දරුවා තම තමන්ගේ පුද්ගලික වින්දනයක් ලැබීමය. මේ වෙනස තුල මම බටහිර සමාජයේ පුද්ගලයා වෙන් කෙරීම දකිමි. මා සිතන අන්දමට අද අප රටේ ජීවත්වෙන ඉහලම ඝනයේ ලිබරල්වාදීන්ටවත් ඇමෙරිකානුවන් තරම් වෙන්වී පවතින්නට හැකියාවක් නැත. ඒ වෙන කිසි හේතුවක් නිසා නොවේ ඔවුන් වෙලා සිටින සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතිය ඔවුන්ට වෙන් වෙන්නට ඉඩ නොදෙන නිසයි.

කෙසේ වෙතත් පුද්ගලයා සමාජයෙන් වෙන්වීම බටහිර සංස්කෘතිය තුල පැවැත්ම පිළිබඳ දරන ආකල්ප වල ප්‍රතිඵලයක් යැයි මම සිතමි. සාමාන්‍යයෙන් බටහිර සංස්කෘතියේ “මම” පවතින්නේ සෙසු ලෝකයෙන් ස්වායත්තවය. බටහිර නොවන සමාජතුල “මම” පවතින්නේ මම නොවන අන් සියලු දෑ සමඟ අන්‍යෝන්‍ය සම්බන්ධයක් ඇතිවය. 

ටැන්සානියාවේ හස්ඩා ගෝත්‍රිකයින් ඔවුන් සතු දෑ අන් සතු කිරීමට ඇති කැමත්ත අකමැත්ත විමසීම සඳහා මෑතකදී ඇමරිකානු සමාජ විද්‍යාඥයින් පිරිසක් විසින් පර්යේෂණයක් සිදුකෙරිනි. එහි නිරීක්‍ෂණය වූයේ ධනවාදී ආර්ථිකය සමඟ යම් තරමක් ගනුදෙනු පැවැත්වූ හස්ඩා වරුන් තමන්සතු දේ පිළිබඳ දැඩි ඇල්මක් දැක්වූමුත් දඩයමින් දිවි ගෙවූ සෙසු හස්ඩාවරුන් එසේ නොවුනු බවය. ඔවුන් තමන් සතුදේ අන්සතු කිරීමට බෙදා ගැනීමට හෝ හුවමාරු කර ගැනීමට අර තරම් අකමැත්තක් නොදැක්වූහ. දැන් මේ කථාව ඊනියා පර්යේෂණයක් නොකර වුවද මේ ලිපිය කියවන ඔබට අනුමාන කර ගැනීමට හැකිවේයැයි මම සිතමි. කෙසේ වෙතත් බලාපොරොත්තු විය හැකි පරිදි ඇමරිකානු සමාජ විද්‍යාඥයින් නිගමණය කළේ දඩයමින් දිවි ගෙවූ හස්ඩා වරුන්ට ස්වභාවයෙන්ම සම්පත් හිඟ බැවින් බෙදා හදාගෙන ජීවත්වන්ට සමාජයෙන් ඔවුන් පොලඹවන බවත් එසේ නැති විට ඔවුන්ට සමාජයෙන්ම දඬුවම් ලැබිය හැකි බවත් ඒ නිසා ඔවුන් තමන් සතු දේ පිළිබඳ ලිහිල් ආකල්ප දරනවා විය හැකි බවත්ය. ඔවුන්ගේ ඊනියා පර්යේෂණයෙන් මේ බව “ඔප්පු” නොවේ. මෙය හුදු උපකල්පණයක් පමණි. කෙසේ වෙතත් ඒ උපකල්පණය මම පිලි නොගනිමි. මගේ උපකල්පණය නම් මේ මිනිසුන් තමන් සතු දේට එතරම් බැඳීමක් නොදක්වන්නේ ඔවුන් සෙසු ලෝකයත් සමඟ අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් සම්බන්ධවී පවතින නිසාය. ඇමෙරිකානුවන්ගේ පැවැත්ම එසේ නොවේ. ඔවුන්ගේ පැවැත්ම සෙසු ලෝකයෙන් ස්වායත්තය. සමාජයෙන් වෙන්වීමට භෞතික දේට ඇලීමට ඇමෙරිකානුවන් හුරු වන්නේ ඒ පැවැත්ම නිසාය. 

ලෝකයත් සමඟ අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් පවතින්නට යම් ආකාරයක දියුණු මනසක් තිබිය යුතුයැයි මම සිතමි. ඒ අනුව දඩයමින් දිවි ගෙවන හස්ඩාවරුන්ට අනිත් හස්ඩාවරුන්ට වඩා යම් ආකාරයක දියුණු මනසක් ඇතැයි කිව හැකිය. හෙළයින්ටද ඒ දියුණු මනස තිබෙන්නට ඇති. අද වන විට සිංහලුන්ගේ ඒ මනස පිරිහී ඇති මුත් අපි තවමත් බටහිරුන් තරමට පහලට වැටී නැත. 

වෘකයින්ට ඉතා සංකීර්ණ සමාජ රටාවක් ඇතැයි කියැවේ. උන් ජීවත් වන්නේ කන්ඩායමක් වශයෙනි. දඩයම් කිරීම, පැටවුන් බලා කියා ගැනීම, සතුරු උවදුරුවලට මුහුණ දීම, තම වැයික්කිය ආරක්‍ෂා කර ගැනීම වැනි සංකීර්ණ ක්‍රියා උන් කණ්ඩායමක් වශයෙන් ඉටු කර ගනිති. නමුත් වෘකයින්ගෙන් පැවත ඒ යැයි සැලකෙන දඩාවතේ යන බල්ලන් ගැවසෙන්නේ තනියෙනි. ඔවුන් එකතු වුනත් එසේ වෙන්නේ බොහෝවිට බැල්ලියක් පසුපස යාම සඳහා පමණි.  සංකීර්ණ සමාජයක් පවත්වාගෙන යාමට වෘකයින්ට තිබූ යම් දියුණු මනසක් බල්ලන්ගෙන් ගිලිහී ඇතැයි කිව හැකිද? ලෝකය සමඟ අන්‍යෝන්‍ය සම්බන්ධ කමක් පවත්වාගෙන යාමට අපට පෙර තිබූ යම් හැකියාවක් අපෙන් ගිලිහී ඇත්තේ මේ ආකාරයටම නොවේද? ජංගම දුරකථනවලට අන්තර් ජාලයට මිනිස් සම්බන්ධතා සුලු කර දමමින් අපි තවත් බලු වෙමින් සිටින්නෙමුද?

-වංශපුර දේවගේ ජානක (මගේ රට)

යුතුකම සංවාද කවය

www.yuthukama.com

කෘෂිකාර්මික වකුගඩු රෝගයේ අභිරහස හෙළි වේද?

අදින් වසර 4කට පමණ එපිට සමාජයේ එතරම් කතා බහට ලක්‌ නො වූ, වැඩි දෙනකු නො දැන සිටි වකුගඩු රෝගයක්‌ ගැන අද බොහෝ දෙනකු කතා කරනු දක්‌නට ලැබේ. එපමණක්‌ නො ව එකී රෝගය සහ ඊට හේතු කාරණා වන දේ ගැන සංවාදය දලු ලා වැඩී නැ`ගී යනු දක්‌නට ලැබේ. මෙකී ප්‍රස්‌තූත වකුගඩු රෝගය ගැන මුල් වරට ලිත සාක්‍ෂියක්‌ හමු වන්නේ 1993-94 කාලයේ පදවි ශ්‍රී පුර ප්‍රාදේශීය ලේකම්වරයා තැබූ සටහනකිනි. තම බල ප්‍රදේශයේ පිරිමි ගොවීන් කිහිප දෙනකු ශරීරය ඉදිමෙන රෝගයකින් මිය යන බව හෙතෙම තම ඉහළ නිලධාරීන්ට දන්වා යවා ඇත. ඒ අනුව සිදු කළ පරීක්‍ෂණයෙන් අනාවරණය වූයේ වකුගඩු රෝගී වීම, ඇඟ ඉදිමීමටත් මරණයටත් හේතු වී ඇති බවයි.

මේ රෝගය කෙරෙහි මුල් වරට සමාජයේ පෙර නො වූ විරූ අවධානයක්‌ යොමු වන්නේ 2008 වසරේ දී ඉරිදා දිවයින, විදුසර සහ The Island පුවත්පත්වල පළ වූ ලිපියක්‌ හේතුවෙනි. උතුරුමැද සහ තදාසන්න ප්‍රදේශවල මේ වකුගඩු රෝගයට ගොදුරු වන ගම්මාන සියල්ලක්‌ ම පාහේ එවකට කොටි ත්‍රස්‌තවාදීන් ගේ සෘජු බලපෑමට යටත් ව තිබූ සිංහල ගම්මාන ම බව එහි දී මා විසින් පෙන්වා දෙනු ලැබිණි. එම ලිපිය පෙර කී පුවත්පත්වල විශේෂයෙන් "ඉරිදා දිවයින" පුවත්පතේ පළ වීම හේතුවෙන් බොහෝ දෙනකු ගේ අවධානය ඒ කරා යොමු විය. ත්‍රස්‌තවාදීන් සිය ම්ලෙච්ඡ අරමුණු සාක්‌ෂාත් කරගැනීම උදෙසා සිදු කළ ක්‍රියාවක ප්‍රතිඵලයක්‌ ලෙස මේ රෝගය හටගත්තේ ද යන්න කුකුසක්‌ විය. මේ ලිපිය ඉරිදා දිවයින පුවත්පතේ පළ වී දින දෙකකට පසු අනුරාධපුර-සාලියපුර වෛද්‍ය පීඨයට ජනාධිපතිතුමා සිය විශේෂ නියෝජිතයකු ලෙස (පසුව අභාවප්‍රාප්ත වූ) ලක්‌ෂ්මන් ජයකොඩි මහතා සහ තවත් නියෝජිතයකු ඒaවා මේ වැඩිදුර පැහැදිකිරීමක්‌ ලබාගෙන විශේෂ පණිවිඩයක්‌ ද ලබා දෙනු ලැබී ය. ඒ අනුව 2010 වසරේ දී උතුරුමැද පළාතේ පැතිර යන මේ අභිරහස්‌ වකුගඩු රෝගයට දේශපාලනික අවධානයක්‌ ලබා දීමට අපට හැකි විය.

ආරම්භයේ සිට ම මගේ නිරීක්‍ෂණයක්‌ වූයේ කිවුල් වතුර පානය කරන ගොවි මහතුන්ට මේ රෝගය වැළඳීමේ ප්‍රවනතාව වැඩි බවයි. කිවුල යනු ජලයේ දිය වී ඇති කැල්සියම්, මැග්නීසියම්, ස්‌ට්‍රොන්චියම් වැනි ලෝහවල ලවණ හේතුවෙන් හටගන්නා තත්ත්වයකි. වතුර වීදුරුවේ සුදු පාට පටලයක්‌ ලෙස බැඳෙන්නේත්, වතුර උණු කරන භාජනවල අඩියේ ඝනකමට බැඳෙන්නේත්, නාන කාමරවල සහ වැසිකිළිවල තද පැල්ලම් ලෙස තැන්පත් ව පසුව පතුරු ගැලවී යන මට්‌ටමට වර්ධනය වන්නේත් කිවුලයි.

කෙසේ වෙතත් දැනට අප සතු වන බටහිර විද්‍යාත්මක දැනුමට අනුව කිවුල නිසා මනුෂ්‍ය වර්ගයාට කිසිදු රෝගයක්‌ හට නො ගනී. හමේ ඇති වන දද තත්ත්ව උග්‍ර කිරීමට කිවුල් වතුර හේතු වන බවට නිරීක්‍ෂණය ඇතිවා මිසක වකුගඩු හෝ වෙනත් අභ්‍යන්තර අවයවයක රෝගී තත්ත්වයක්‌ ඇති කිරීමට කිවුල හේතු වන බවට කිසිදු සාධකයක්‌ නැත. එපමණක්‌ නො ව කිවුල් ජලය නිසා හෘදයට සහ එහි ක්‍රියාකාරීත්වයට සුබදායී බලපෑමක්‌ ඇති බවට ද මත පළ වී ඇත.

කිවුල් ජලය පානය කරන අයට රජරට ප්‍රදේශයේ වකුගඩු රෝගය වැළඳෙන බව හුදු නිරීක්‍ෂණයක්‌ ම පමණක්‌ විය. එයට නිසි ජවයක්‌ ලැබී රටේ මාතෘකාවක්‌ බවට පත් වූයේ "ආසනික්‌" සමඟ ය. කෘෂි රසායන ද්‍රව්‍ය ම`ගින් එකතු වන ආසනික්‌ වකුගඩු රෝගය ඇති කිරීමට ප්‍රබල දායකත්වයක්‌ දෙන බවට අදහසක්‌ ප්‍රකාශ කළේ ප්‍රියන්තා සේනානායක මහත්මියයි. ඒ හෝඩුවාව ඔස්‌සේ සිදු කළ අධ්‍යයන හරහා කෘෂි රසායන ද්‍රව්‍යවල හලාහල විෂක්‌ වන ආසනික්‌ ඇති බවත්, එමතු නො ව එම කෘෂි රසායන ද්‍රව්‍ය යොදන සියලු වගාවන්හි ඵලදාවේ ආසනික්‌ ඇති බවත් රජරට ජනතාව ගේ මුත්‍රා, නියපොතු හා හිසකෙස්‌වල ආසනික්‌ ඇති බවත් මිය ගිය වකුගඩු රෝගීන් ගේ අභ්‍යන්තර අවයවවල ද ආසනික්‌ ඇති බවත් පෙන්වා දීමට අපට හැකි විය.

සේනානායක මහත්මිය ගේ අදහස අනුව පර්යේෂණ සිදු කර ආසනික්‌ හමු වීමත් සමග උතුරුමැද තදාසන්න ප්‍රදේශවල පැතිර යන වකුගඩු රෝගයට ආසනික්‌, කිවුල් ජලය සහ රජරට ප්‍රදේශයේ දක්‌නට ලැබෙන වැඩි ආසනික්‌ ප්‍රමාණයක්‌ රඳවාගත හැකි යකඩ බහුල පස හේතු වන බව සූත්‍රගත කළෙමි.

මේ සමග රටේ දැනුම් තේරුමක්‌ ඇති කියවන අය අතර මෙන්ම මහජනතාව අතර ද "ආසනික්‌" ගැන ප්‍රබල සංවාදයක්‌ ජනිත විය. කෙසේ වෙතත් මේ සූත්‍රගත කිරීමේ ප්‍රබල අඩුපාඩු කිහිපයක්‌ ඇති බව කල් ගත වන විට අපට අවබෝධ විය. විශේෂයෙන් ම අන්තර්ජාතික තලයේ වකුගඩු රෝග සහ විෂ විද්‍යාව පිළිබඳ බුද්ධිමතුන් සමග සංවාදයේ දී අපට පිළිතුරු දිය යුතු ම ප්‍රශ්න කිහිපයක්‌ ඉදිරිපත් විය. ඉන් ප්‍රධාන එකක්‌ වූයේ ජලයේ ඇති ආසනික්‌ සහ අනෙකුත් විෂ ද්‍රව්‍ය ප්‍රමාණය මෙවන් දරුණු රෝගයක්‌ හටගැනීමට තරම් ප්‍රමාණවත් ද යන්නයි. අනෙක, ආසනික්‌ සිරරට ඇතුළු වූ පසු සාමාන්‍යයෙන් දරුණු ම හානිය සිදු කරන්නේ අක්‌මාවට ය. එහෙත් මේ වකුගඩු රෝගීන් අති බහුතරයක ගේ අක්‌මාවට සිදු ව ඇත්තේ අවම හානියකි. අක්‌මාවට අවම හානියක්‌ සිදු කරමින් වකුගඩුවලට මෙතරම් ප්‍රබල හානියක්‌ සිදු කිරීමට ආසනික්‌ සහ අනෙකුත් විෂවලට (විශේෂයෙන් බැර ලෝහ) හැකියාවක්‌ ලැබුණේ කෙසේ දැයි පැහැදිලි කිරීමට අපට සිදු විය.

මේ අතර "ආසනික්‌ ගමන" ආසනික්‌ ම වූවක්‌ විය. ඇතැම්හු එය තමන් ගේ වාසියට, ප්‍රසිද්ධියට යොදාගත් හ. ඇතැම්හු ආසනික්‌ ගැන කතා කිරීමට ගොස්‌ පස්‌ස බිම ඇනගත් හ. තවත් සමහරක්‌ එල්ල වූ පීඩනය දරා ගැනීමට නොහැකි ව ඉවත් වූ හ. කිවුල, ආසනික්‌ හැරුණු විට තවත් රසායනයක්‌ මේ ක්‍රියාවලියේ දී අතිශය වැදගත් කාර්යභාරයක්‌ ඉටු කරන බව හැඟී ගිය ද එය කුමක්‌ දැයි අනාවරණය කර ගැනීමට තවත් වසර 2ක්‌ පාරමීදම් පිරීමට අපට සිදු විය. අවසානයේ එය හමු විය. එහෙත් ඒ සමග අප හමුවේ ඇත්තේ ආසනික්‌වලටත් වඩා බැරෑරුම් වූ සටනකි. අභියෝගයකි.

ප්‍රියන්තා සේනානායක මහත්මියටත්, මටත් ආධාරයට මෙවර මුණ ගැසුණේ කැලිෆෝනියා රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාලයයේ සෞඛ්‍ය විද්‍යා දෙපාර්තමේන්තුවේ මහාචාර්ය සරත් ගුණතිලක මහතා ය. හෙතම ශ්‍රී ලාංකිකයකු විදෙAශයක වෛද්‍ය විද්‍යා ක්‌ෂේත්‍රයේ දරන ඉහළ ම තනතුරකට හිමිකම් කියයි. එතුමා ගේ මැදිහත් වීමෙන් පසුගිය මාස කිහිපයක කාලයේ කැලිෆෝනියා රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාලයයේ පර්යේෂණ කටයුතුවලට සහභාගී වීමට මට අවස්‌ථාව හිමි විය. ඒ තුළින් අප සතු වූ අනුමානය, සැකය නිවැරැදි බවත් මෙකී රසායනික ද්‍රව්‍යය කුමක්‌ දැයි නිවැරැදිව ම හඳුනාගැනීමටත් අපට හැකි විය.

තවත් සගවන්නට දෙයක්‌ නැත. මේ රසායන ද්‍රව්‍යය "ග්ලයිපොසේට්‌" ය. එය වර්තමානයේ ලෝකයේ වැඩියෙන් ම භාවිත වන වල්නාශකයයි. ලොව භාවිත වන සියලු පළිබෝධනාශක සැලකුව ද ඊට වඩා වැඩි ග්ලයිපොසේට්‌ ප්‍රමාණයක්‌ භාවිත වේ. 2012 වර්ෂයේ දී ලංකාවට ග්ලයිපොසේට්‌ කිලෝ පනස්‌ තුන් ලක්‍ෂයක්‌ ගෙන්වා ඇත. එය එම වසරේ දී ලංකාවට ගෙන්වූ සමස්‌ත පළිබෝධනාශකවලින් 51%කි. බටහිර කෘෂි විද්‍යාඥයන්ට අනුව ග්ලයිපොසේට්‌ යනු නූතනත්වයේ රසායනයයි. මුළු මහත් බටහිර ශිෂ්ටාචාරය ඔසවා තැබූ රසායන ද්‍රව්‍යයයි. එසේ කීමට ඔවුන්ට හේතු රැසකි. ග්ලයිපොසේට්‌ යනු පූර්ණ වල් නාශකයකි. වකර යෙදූ පසු කොළ පැහැයට ඇති සියලු ශාක විනාශ වේ. බටහිර ශිෂ්ටාචාරය සොයාගත් සියලු පළිබෝධනාශක පළමු වසර 10-20 ඇතුළත දී ම පරිසරයට, මිනිසාට ප්‍රබල අවදානමක්‌ ඇති කරන බව ඔප්පු කිරීමට තරම් සාධක විද්‍යාඥයන් සතු විය. එහෙත් ග්ලයිපොසේට්‌ භාවිතයට පැමිණ 40 වසරක්‌ ගත වුව ද එම`ගින් සැලකිය යුතු සෞඛ්‍ය හෝ පරිසර හානියක්‌ වන බවට පෙන්වා දීමට විද්‍යාඥයන් අපොහොසත් ව ඇත. ග්ලයිපොසේට්‌ යනු ග්ලයිසීන් නම් ස්‌වාභාවික ඇමයිනෝ අම්ලයේ සුළු වෙනස්‌කමකින් ඇති කළ කෘත්‍රිම රසායන ද්‍රව්‍යයකි. ඇමිනෝපොස්‌පොනික්‌ හෝ ඇමිනෝපොස්‌පොනේට්‌ යන රසායනික නමින් හඳුන්වයි. එහි ව්‍යqහය සරල ය. එහි කාබොක්‌සිලික්‌, ඇමිනෝ සහ පොස්‌පොනික්‌ ලෙස ක්‍රියාකාරී කාණ්‌ඩ 3කි.

සාමාන්‍ය තත්ත්ව යටතේ දින හෝ සති කිහිපයකින් ග්ලයිපොසේට්‌ වියෝජනය වී ඇමෝනියම් අයන, කාබන්ඩයොක්‌සයිඩ් සහ ග්ලයිසීන් බවට පත් වේ.

මේ සියල්ල ස්‌වාභාවික පරිසරයේ ඇති ඒවා ය. එහෙයින් මේවා අමුතු විෂක්‌ ඇති නො කරයි. බැලූ බැල්මට ඉතා ම සුදුසු, හානියක්‌ නැති, පරිසර හිතකාමී වල් නාශකයකි. එසේ නම් ග්ලයිපොසේට්‌ ශ්‍රී ලංකාවේ කෘෂිකාර්මික වකුගඩු රෝගයට සම්බන්ධ වන්නේ කෙසේ ද? එය හමු වන්නේ ග්ලයිපොසේට්‌ ඉතිහාසයේ ය. සැඟවුණු ඉතිහාසයේ ය.

ග්ලයිපොසේට්‌ රසායනය වල්නාශකයක්‌ ලෙස ඇමෙරිකා එක්‌සත් ජනපදයේ දී පේටන්ට්‌ අයිතිය ලබා ගන්නේa 1969 ජුලි මස 15 දින ය. (පේටන්ට්‌ අංක 3455675). ඒ මොන්සැන්ටෝ සමාගම විසින් ය. එහෙත් මේ සොයාගැනීමට පෙර 1964 දෙසැම්බර් මස 8 වැනි දින ස්‌ටෝපර් රසායන සමාගම අංක 3160632 යටතේ පේටන්ට්‌ බලපත්‍රයක්‌ ලබා ගෙන තිබිණි. පසුව එය මොන්සැන්ටෝ සමාගම මිල දී ගෙන වල්නාශකයක්‌ ලෙස යළි පේටන්ට්‌ බලපත්‍රයක්‌ ලබාගෙන ඇත. 1964 දී නිව්යෝක්‌හි ස්‌ටෝපර් රසායන සමාගම මේ රසායනික සංයෝගයට පේටන්ට්‌ බලපත්‍රයක්‌ ලබාගෙන ඇත්තේ වෙනත් සංයෝග ඉවත් කරන, පිරිසිදු කරන රසායන සංයෝගයක්‌ ලෙස ය. කොටින් ම එය යොදාගෙන ඇත්තේ ගෙදරදොර නාන කාමරවල පයිප්ප සහ වතුර ටැංකිවල කිවුල ඉවත් කරන රසායනයක්‌ ලෙස ය. ග්ලයිපොසේට්‌වල ඇති විශේෂත්වය කිවුල සමග ඉතා පහසුවෙන් සම්බන්ධ වී, සංයෝග වී කිවුල ඉවත් කිරීමයි. පසුව රසායන විද්‍යාඥයන් පෙන්වා දී ඇත්තේ කැල්සියම්, මැග්නීසියම් සහ අනෙකුත් ලෝහ අයන රඳවාගැනීමට ග්ලයිපොසේට්‌ සතු ව සුවිශේෂි හැකියාවක්‌ ඇති බවයි. වඩා වැදගත් ම කාරණය කිවුල හෝ වෙනත් ලෝහ අයන සමග සම්බන්ධ වූ විට ග්ලයිපොසේට්‌ සාමාන්‍ය ආකාරයට වියෝජනය නො වී ඉතා ස්‌ථායි ලෙස වසර ගණනාවක්‌ රැඳී තිබීමයි. වල් නාශකයක්‌ ලෙස ග්ලයිපොසේට්‌ යොදාගැනීමේ දී මේ ප්‍රශ්නය මතු ව ඇත. කිවුල සහිත ජලය ග්ලයිපෝසේට්‌ දිය කිරීමට යොදාගත් විට අපේක්‌ෂිත ප්‍රතිඵල ලැබී නැත. ඊට හේතුව කැල්සියම් ග්ලයිපොසේට්‌/මැග්නීසියම් ග්ලයිපොසේට්‌ ඇති වීමත් ඒවා වල් නාශක ගුණයෙන් තොර වීමත් බව සොයාගෙන ඇත. මෙය ජය ගැනීම සඳහා ද විද්‍යාඥයෝ ක්‍රමයක්‌ හඳුන්වා දුන් හ. එනම් ඇමෝනියම් ලවණයක්‌ ග්ලයිපොසේට්‌ සමග යොදාගැනීමයි. එවිට ඇති වන ම`ද ආම්ලික තත්ත්ව යටතේ ග්ලයිපොසේට්‌, කැල්සියම් සමග සංයෝජනය නො වන බව හඳුනාගෙන ඇත. මේ ගැන දිගින් දිගට ම පර්යේෂණ පවත්වා ඇති පර්යේෂකයෝ කැල්සයිම්-ග්ලයිපොසේට්‌ රසායනයේ ව්‍යqහය නිර්ණය කළ හ. ඒ අනුව එක්‌ ග්ලයිපොසේට්‌ අණුවක්‌ සමග කැල්සියම් හෝ වෙනත් ලෝහ අණු විවිධ අනුපාතවලට සංයෝජනය වෙමින් ත්‍රිත්ව සහ චාතුර්ථක ලිගන්ඩ (Tridentate and Tetradentate ligand) ඇති කරන බව නිර්ණය කර ඇත.

කෙසේ වෙතත් මොන්සැන්ටෝ සමාගම වල්නාශකයක්‌ ලෙස ග්ලයිපොසේට්‌ භාවිත කරන විට ඇති වන මේ තත්ත්වය පිළිබඳ කරුණු කිසි පාරිභෝගිකයන්ට හෙළිදරව් නො කිරීමට වග බලාගෙන ඇත. ග්ලයිපොසේට්‌ සතු අසාමාන්‍ය රසායන ක්‍රියාකාරීත්වය නිසා ලෝහ, බැර ලෝහ සහ අර්ධ ලෝහ රඳවා ගැනීමේ සුවිශේෂී ශක්‍යතාවකින් එය හෙබි ය. කිවුල යනු කැල්සියම් සහ මැග්නීසියම් නිසා හටගන්නකි. කිවුල් ජලය ස්‌වාභාවිකව ඇති තැනක ග්ලයිපොසේට්‌ යෙදීමෙන් ඒවා පහසුවෙන් කිවුල සමග සංයෝග වී සාමාන්‍ය වියෝජනයකට ලක්‌ නො වී දීර්ඝ කාලයක්‌ රඳා පවතියි. රසායනික පොහොර සහ පළිබෝධනාශක ආසනික්‌, කැඩ්මියම්, ක්‍රෝමියම්, නිකල් වැනි අර්ධලෝහ (ආසනික්‌ යනු අර්ධ ලෝහයකි) සහ බැර ලෝහවලින් යුක්‌ත අවස්‌ථාවක එම ලෝහ ග්ලයිපොසේට්‌ සමග පහසුවෙන් සංයෝජනය වේ. ලංකාවේ භාවිත වන ආනයනික පොස්‌පේට්‌ පොහොරවල ඉහළ ප්‍රමාණයක්‌ ආසනික්‌, කැඩිමියම්, ක්‍රෝමියම්, නිකල්, ඊයම් අඩංගු බව මේ වන විටත් තහවුරු කරගෙන ඇත. පොස්‌පේට්‌ පොහොර වැඩියෙන් ම භාවිත වනුයේ වී සහ උක්‌ වැනි තෘණ කුලයේ භෝග වගාවන්ට ය. ලංකාවේ වී වගා කරන ප්‍රදේශවල මේ හේතුවෙන් අධික විෂ ලෝහ ප්‍රමාණයක්‌ පොළොවට එක්‌ වේ. කිවුල සහිත භූගත ජලය ඇති ප්‍රදේශවල රසායනික පොහොරත්, පළිබෝධනාශකත් යෙදූ විට ඉන් එක්‌ වන විෂ ලෝහ, ග්ලයිපොසේට්‌ සමග මනාව සංයෝජනය වී දීර්ඝ කාලයක්‌ රැඳී පවතියි.

මේ ආකාරයට කිවුල, බැර ලෝහ, ආසනික්‌ සහ ග්ලයිපොසේට්‌ එක්‌ ව තනන රසායනික දැලිස (රූපය බලන්න) පිළිබඳ මූලික හඳුනාගැනීම මේ වන විටත් අප විසින් සිදු කරනු ලැබ ඇති අතර ඇමෙරිකා එක්‌සත් ජනපදයේ බුද්මය දේපළ නීතිය යටතේ එහි හිමිකම අපට ලැබී ඇත. මේ සොයාගැනීමත් සමඟ මෙතෙක්‌ කල් පිළිතුරු දීමට නොහැකි ව තිබූ හෝ අර්ධ වශයෙන් පිළිතුරු දුන් ප්‍රශ්නවලට මනා ලෙස පිළිතුරු දීමේ හැකියාවක්‌ අප ලබාගෙන ඇත.

පානීය ජලයේ ආසනික්‌ සහ වෙනත් වකුගඩුවලට විෂ ලෝහ අවම සාන්ද්‍රණයෙන් පැවතිය ද ඒවා ග්ලයිපොසේට්‌ සමඟ සංයෝග ව ඇති විට ලෙහෙසියෙන් සිරුරට අවශෝෂණය කරගනී. සාමාන්‍යයෙන් ආසනික්‌ වැනි විෂක්‌ ආහාර මාර්ගය ඔස්‌සේ අවශෝaෂණය කළ විට සිදු වන්නේ "මෙටලෝතයොනීන්" නම් සිස්‌ටීන් -ඇමිනෝ අම්ලය බහුල ප්‍රොaටීනයකට බැඳී විෂ හරණ ක්‍රියාවලියකට අක්‌මාව කරා රැගෙන යැමයි. සිස්‌ටීන් සහ ග්ලියිසීන් රූපීයව බොහෝ සමාන ගුණ ඇති ඇමිනෝ අම්ල 2කි. ග්ලයිපොසේට්‌ යනු ග්ලයිසීන් විකරණයෙන් ලබාගත් රසායනයකි. මේ නිසා ආසනික්‌ හෝ වෙනත් බැර ලෝහයක්‌ ග්ලයිපොසේට්‌ සමඟ බැ`දී ඇති විට එයට සිස්‌ටීන් බහුල මෙටලෝතයෝනීන් ප්‍රොaටීන සමඟ බැ`දීමට නොහැකි වේ. එහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ අක්‌මාව පසු කරගෙන "ග්ලයිපොසේට්‌-ලෝහ" සංයෝගය වකුගඩු වෙත ළ`ගා වීමයි. වකුගඩු වෘක්‌කාණුවක අවිදුර සංවලිත නාළිකාවේ ක්‍රියාකාරීත්වය හේතුවෙන් එහි දී ඇමෝනියම් අයන බහුල ලෙස ස්‍රාවය කෙරේ. එවිට "ග්ලයිපොසේට්‌ -ලෝහ" සංයෝගය ඉහළ ඇමෝනියම් සාන්ද්‍රණය හමුවේ බිඳ වැටී ආසනික්‌ සහ බැර ලෝහ නිදහස්‌ කරයි. එනම් ග්ලයිපොසේට්‌ යනු ආසනික්‌ සහ බැර ලෝහ වකුගඩු කරා

රැගෙන යන වාහකයා ය. කෘෂි විද්‍යාඥයන් ග්ලයිපොසේට්‌-කිවුල සංයෝගය බිඳ දැමීමට හෝ නිපැදවීම වැළැක්‌වීමට යොදාගත් උපක්‍රමය ස්‌වාභාවික ලෙස වකුගඩුවේ දී ක්‍රියාත්මක වේ.

තව ද ග්ලයිපොසේට්‌ ඉසීම සිදු කරන ගොවි මහතුන් ගේ ශ්වසන මාර්ගය සහ සම ඔස්‌සේ ද ඒවා අවශෝෂණය විය හැකි ය. ආහාර සහ විශේෂයෙන් දුම්කොළ ඔස්‌සේ (බුලත් සමඟ සැපීමට ගන්නා) ශරීරයට එකතු වන බැර ලෝහ සහ ආසනික්‌ රුධිර සංසරණයේ දී ග්ලයිපොසේට්‌ සමඟ බැඳී වකුගඩු වෙත ළ`ගා විය හැකි ය. ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු අර්ධද්වීපයේ සහ වන්නි ප්‍රදේශයේ ද භූගත ජලය අධික කිවුලෙන් යුක්‌ත ය. එහෙත් මේ වන තෙක්‌ එම ප්‍රදේශවලින් මේ සුවිශේෂී වකුගඩු රෝගීන් වාර්තා වන්නේ ඉතා අවම ලෙස ය. නැත හොත් වර්තා වන්නේ ම නැත.

ඊට හේතුව නම් කිවුල් ජලය භාවිත කළ ද තිස්‌ වසරක්‌ පැවති ත්‍රස්‌තවාදී ප්‍රශ්නය නිසා ග්ලයිපොසේට්‌ සහ බැර ලෝහ එක්‌ වීමට හේතු වන කෘෂි රසායන එම ප්‍රදේශවල භාවිත නො කිරීමයි.

මේ සමඟ ම රජරට ප්‍රදේශයේ ළිsංවල ජලය එන්න එන්න ම කිවුල් ගතියෙන් වැඩි වීම ද අපට පැහැදිලි කළ හැකි ය. මෙය කෙතරම් ප්‍රශ්නයක්‌ ද යත් අද ඇතැම් ගොවි ගම්මානවල බීමට ජලය ගත හැකි ළිං ප්‍රමාණය 1කට හෝ 2කට සීමා වී ඇත. ගැමියන් පවසන්නේ අවසන් වසර 20ක පමණ කාලයේ ළිංවල ජලය කිවුල් ගතියෙන් වැඩි වන්නට වූ බවයි. මීට හේතුව ස්‌වාභාවික කිවුලට අමතරව ග්ලයිපොසේට්‌ හා ලෝහ බැර ලෝහ ටිකෙන් ටික එකතු වීමෙන් හටගත් කෘෂි රසායන කිවුලයි. සාමාන්‍ය ජනතාවට දැනෙන එක ම දෙය වතුරේ කිවුල් රස වැඩි වීමයි.

ඊළඟට අප මුහුණ දුන් අභියෝගය වූයේ රජරට ප්‍රදේශයේ වකුගඩු රෝගීන් පානයට ජලය ලබාගන්නා ළිංවල ග්ලයිපොසේට්‌ -ලෝහ/බැරලෝහ/ආසනික්‌ සංයෝගය ඇති බව පෙන්වීමයි. මුළු ලෝකයේ ම ග්ලයිපොසේට්‌ විශ්වසනීය ලෙස නිර්ණය කළ හැකි විද්‍යාගාර ඇත්තේ කිහිපයකි. අසාමාන්‍ය අයනික ස්‌වභාවය, ඉහළ ධ්‍රැවීයතාව, ඉහළ ජලද්‍රාවීයතාව, කාබනික සංයෝගවල ද්‍රාව්‍ය නො වීම නිසා මෙන්ම වෙනත් සංයෝග සමඟ පහසුවෙන් සංයෝජනය වීමේ ගුණය නිසා ද ග්ලයිපොසේට්‌ විද්‍යාගාරයක දී නිර්ණය අපහසු ය. ග්ලයිපොසේට්‌-ලෝහ/බැර ලෝහ සමඟ සම්බන්ධ වී ඇති විට කිසිසේත් ම සාමාන්‍ය විශේලේෂණ ක්‍රම යොදාගත නොහැකි බව මෑතක දී ස්‌පාඤ්ඤ සහ ප්‍රංශ විද්‍යාඥයන් කණ්‌ඩායම් දෙකක්‌ වෙන් වෙන් ව පෙන්වා දී ඇත. ෙමි නිසා ග්ලයිපොසේට්‌-ලෝහ/ බැරලෝහ සංයෝගය නිර්ණයට විශේෂ එලයිසා (ELISA) තාක්‌ෂණ ක්‍රමවේදයක්‌ යොදාගැනීමට අපට සිදු විය. කැලිෆෝනියා රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාලයයේ දී මේ වන විට අප සිදු කළ පර්යේෂණවලින් හෙළිදරව් වූයේ වකුගඩු රෝගීන් ගේ ජල ප්‍රභවවල මෙකී රසායන ද්‍රව්‍ය ඇති බවයි.

මේ සමඟ ම අප ගේ අවධානය යොමු වූයේ ශ්‍රී ලංකාවට සමාන රෝගී තත්ත්වයක්‌ පැතිර යන මධ්‍යම ඇමෙරිකානු රටවල් සහ ගිනිකොනදිග ඉන්දීය ප්‍රාන්ත 2ක්‌ වන ආන්ද්‍රා සහ ඔරිස්‌සා වෙතයි. මධ්‍යම ඇමෙරිකාවේ රෝගය පැතිර යන්නේ උක්‌, සීනි වගා කරන ගොවීන් අතර ය. එහි යොදාගන්නා වල්නාශක ද ග්ලයිපොසේට්‌ ය ත රසායනික පොහොර වී වගාවට මෙන්ම උක්‌ වගාවට ද අධික ලෙස යොදාගනී ත රෝගය වැළඳී ඇත්තේ භූගත ජලය පානය කරන අයට ය.

ආන්ද්‍රාවේ හා ඔරිස්‌සාවේ රෝගය වැළඳී ඇත්තේ වී සහ පොල් වගා කරන ගොවීන්ට ය. එහි ද ග්ලයිපොසේට්‌ අධික ලෙස භාවිත කරයි. පානීය ජලයේ කිවුල මට්‌ටම ඇතැම් විට ලීටරයට මිලි ග්‍රෑම් 1000ක්‌ ද ඉක්‌මවයි. (ලෝක සෞඛ්‍ය සංවිධානයට අනුව ලීටරයකට මිලි ග්‍රෑම් 180 ඉතා අධික කිවුල ලෙස සලකයි). කිවුල හැරුණු විට සිලිකා ද ඉහළ මට්‌ටමකින් ආන්ද්‍රාවේ පානීය ජලයෙන් හමු වී ඇත.

අවසන් වසර 50-60 තුළ විද්‍යා දැනුමේ ආනුභාවයෙන් නිපදවූ කෘමීනාශක, වල්නාශක, දිලීරනාශක බොහොමයක්‌ අද වෙළෙඳපොළේ නැත. ඊට හේතුව මනුෂ්‍ය වර්ගයාට ඒවායෙන් සෘජු ව ම බලපෑමක්‌ ඇති වන බව එම විද්‍යාවෙන් ම සාක්‌ෂි සහිතව පෙන්වා දිමයි. මේ තරගයට ඔරොත්තු දී හතළිස්‌ වසරක්‌ ජය කෙහෙළි නැංවූ වල්නාශකය ග්ලයිපොසේට්‌ ය. විද්‍යාගාර තත්ත්ව යටතේ දී විෂ නැති සරල සංයෝග බවට වියෝජනය වීමත්, එසේ වියෝජනය නො වී මිනිසාට අහිතකර තත්ත්වයක්‌ උදා කළ ස්‌ථානයක්‌, සාක්‌ෂියක්‌ නැති වීමත් "ග්ලයිපොසේට්‌" රජ වීමට හේතු විය. යුරෝපයේ හා උතුරු ඇමෙරිකාවේ ස්‌වාභාවික භූගත ජලයේ කිවුල ඇති, ග්ලයිපොසේට්‌ භාවිත කරන ස්‌ථාන ඇත. එහෙත් එම ජලය මනුෂ්‍ය පරිභෝජනයට යොදා නො ගනී. එසේ වූවා නම් මීට පෙර මේ ප්‍රපංචය හඳුනාගැනීමට ඉඩ ප්‍රස්‌ථා නො තිබුණා නො වේ. එහෙත් ශ්‍රී ලංකාවේත්, මධ්‍යම ඇමෙරිකානු රටවල් ගණනාවකත්, ගිනිකොනදිග ඉන්දියාවේත් පැතිරී යන කෘෂිකාර්මික වකුගඩු රෝගය හේතුවෙන් ග්ලයිපොසේට්‌ ආධිපත්‍යයට 40 වරසකට පසු අභියෝගයක්‌ එල්ල වී ඇත.

ආසනික්‌ පළමු ඉනිම නම් ග්ලයිපොසේට්‌ දෙවැනි ඉනිමයි. ආසනික්‌ සටනින් රටට බොහෝ ජයග්‍රහණ අත් වූ බව කුහකයකු නො වන ඕනෑ ම අයකුට තේරුම් යනු ඇත. අද වස විස ගැන රටේ කොතැනත්, කවුරුත් කතා කරති. වකුගඩු රෝගයට පමණක්‌ නො ව දියවැඩියාවට, පිළිකාවට කෘෂි රසායනවල ඇති සබඳකම් ගැන සංවාද බොහෝ විට ඇත. රටේ ප්‍රසිද්ධ ස්‌වාමීන් වහන්සේලා දානයකට, පිරිතකට, පාංශුකූලයකට වැඩිය ද කෘෂි රසායන ව්‍යසනය ගැන දෙසා වදාරති. කළු හීනටි, සුවල් සහලට, මුරුංගා, කැකිරි, කතුරුමුරුංගා, දඹලවලට වෙන දා නැති කැමැත්තක්‌ අපේ රටේ ඇති වී ඇත. වෙන දා රූපවාහිනියේ, ගුවන් විදුලියේ, පුවත්පත්වල පළ වූ කෘෂි රසායන දැන්වීම් අද නැත. රටපුරා කුඹුරුවල ලී පටිවල සවි කළ කෘමිනාශක, වල්නාශක දැන්වීම් පුවරු අද නැත. රටපුරා විදුලි කණුවල, ගස්‌ගල්වල අලවා තිබූ, සවි කර තිබූ කෘෂි රසායන දැන්වීම් අද නැත. කොටින් ම රටේ ජනාධිපතිතුමා පසුගිය දා ප්‍රසිද්ධ ඉල්ලීමක්‌ කළේ වසවිස යොදා නො ගන්නා ගොවිතැනකට යොමු වන ලෙසයි.

මේ එකක්‌ වත් අහඹු ලෙස ලැබූ ජයග්‍රහණ නො වේ. බොහෝ දුක්‌විඳ, කැප කිරීම් කර ලැබූ ජයග්‍රහණ ය. කැප කිරීම් නො කළ මිනිසුන් නො දන්නවා වුව එහි අමාරුව අපි හොඳින් දනිමු. එහි දුක අපි හොඳින් දනිමු. පළමු ඉනිමේ දී රටක්‌ සෙලවිණි. මෙවර අපට සටන් කිරීමට සිදු වන්නේ අපේ රටේ දළ දේශීය නිෂ්පාදනය මෙන් කිපගුණයක ආදායමක්‌ ග්ලයිපොසේට්‌ අලෙවියෙන් ලබන සමාගම් සහ ඔවුන් ගේ ඉත්තන් සමගයි. පළමු ඉනිමේ දී උගත් පාඩම් ද සමග අපි දෙවැනි ඉනිම අරඹමු.

(මේ අධ්‍යයනය හා සම්බන්ධ සම්පූර්ණ විද්‍යාත්මක ප්‍රකාශනය ස්‌විට්‌සර්ලන්තයේ පළ වන International Journal of

Environmental Research and Public Health ජාත්‍යන්තර විද්‍යා සඟරාවේ නවතම කලාපයේ අඩංගු වේ). 

වෛද්‍ය චන්න ජයසුමන

(විදුසර පුවත් පතින් උපුටා ගතිමු)