අපේ රටේ තාක්ෂණ අධ්‍යාපනය පිළිබඳ ධර්මපාලතුමාගේ දැක්ම

අපේ අධ්‍යාපනයට තාක්ෂණික විෂය මාලා එකතු කළේ ධර්මපාලතුමා ඒ පිළිබඳ කතා කරලා අවුරුදු 100කට විතර පස්සේ.
-මහාචාර්ය වසන්ත දේවසිරි

“අනුකාරක පේරාදෙණි උගතුන්ගේ ඉතිහාසය නිසා අපට අභිමානවත් පරපුරක් හදා ගන්න බැරි වුණා.”

අනගාරික ධර්මපාලතුමා දියත් කළ ජාතික විමුක්ති ව්‍යාපාරයේ අධ්‍යාපන – ආර්ථික දර්ශනය, වර්තමානයේ අපේ රට මුහුණ දෙන අභියෝග සහ අප ගත යුතු මග පිළිබඳ රුහුණු විශ්වවිද්‍යාලයේ කරාපිටිය වෛද්‍ය පීඨයේ හිටපු පීඨාධිපති, මහාචාර්ය වසන්ත දේවසිරි මහතා සමග සිදුකළ සාකච්ඡාවකි.

අනගාරික ධර්මපාලතුමාගේ 159 වන උපත් සමරුව පසුගිය සැප්තැම්බර් මාසයට යෙදී තිබුණා. සුපුරුදු ලෙස මේ කාලයට එතුමා බුදු දහම නගා සිටුවීම සඳහා සිදුකළ කාර්යභාරය කතා බහට ලක් වෙනවා. නමුත් මේ රටේ එදා මුල් බැස පැවැති මිෂනාරී අධ්‍යාපන ක්‍රමයට එරෙහිව එතුමා ලොකු අරගලයක් කළා. නූතන අධ්‍යාපනඥයෙක් විදිහට ඔබ ධර්මපාලතුමාගේ ඒ අරගලය දකින්නේ කොහොමද?

අනගාරික ධර්මපාලතුමා යටත්විජිත යුගයේ දියත් කළ අරගලය බුදු දහම නගා සිටුවීමේ ව්‍යාපාරයකට ලඝු කිරීම වැරදියි. ධර්මපාලතුමා බුදු දහම, අධ්‍යාපනය, ආර්ථිය, සංස්කෘතිය ඇතුළු සියලු ක්ෂේත්‍ර සුවිශාල මතවාදී අරගලයක් දියත් කළා. ඒ සියල්ල ධර්මපාලතුමා දියත් කළ යටත්විජිත විරෝධී නිදහස් අරගලයේ එකිනෙකට බැඳුණු විවිධ මුහුණවර විදිහට හඳුනා ගැනීම වැදගත්.

ධර්මපාලතුමා නිදහස් අරගලය ක්‍රියාත්මක කරන සමය වන විට ඒ කියන්නේ 1908 පමණ වන විට ලංකාවේ ජනගහනය මිලියන 40යි. ඒ අවුරුද්දේ රජයේ සමස්ත ආදායම රු. 35,572,849 වුණත් අධ්‍යාපනය සඳහා වෙන් කළේ රු. 761 000ක් හෙවත් 2.1%ක් විතරයි.  එහෙත් එංගලන්ත ආණ්ඩුවට ලොව පුරා යුද්ධ කරන්න එම වසරේ දී අපේ රටෙන් රු. ලක්ෂ 19ක් අපේ මුදල් ලබා දී තිබෙනවා. රජයේ සේවකයින්ට විශ්‍රාම වැටුප් සඳහා ලක්ෂ 19ක් වැය කර තිබෙනවා. එදා අපේ රටේ අධ්‍යාපනය ලැබිය යුතු පිරිස මිලියන 16ක් වුණත් ඒ අතරින් ස්වදේශික (14%) සහ ඉංගිරිසි පාඨශාලා (16.25%)  අධ්‍යාපනය ලැබුවේ සියයට තිහක් වගේ සුළු පිරිසක් විතරයි. සුදු ආණ්ඩුව අපට අධ්‍යාපනය ලබා දීමට ඔවුන් දැක්වූයේ කුඩම්මාගේ සැලකිල්ලක් බව මෙමගින් හොඳට පේනවා. එයත් අපේ රටට ගැළපෙන අධ්‍යාපනයක් නොවන බව ධර්මපාලතුමා අවබෝධ කරගෙන හිටියා.

ධර්මපාලතුමා එදා ඉංගිරිසි ආණ්ඩුව අපට ලබා දුන් අධ්‍යාපන ක්‍රමයට විරුද්ධ වුණේ ඇයි?

රටේ සියලු පන්සල් ආශ්‍රිතව එදා පැවැති අධ්‍යාපන ක්‍රමය යටත්විජිතවාදීන් 1870 දී තහනම් කරනවා. අපේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය තහනම් කරලා ඒ වෙනුවට අපේ සංස්කෘති උරුමයෙන් සංස්කෘතික විඥානයෙන් සම්පූර්ණයෙන් වියුක්ත වූ බටහිර ගැති අධ්‍යාපනයක් තමයි, ඉංගිරිසි ආණ්ඩුව එකල ලබා දුන්නේ. අපේ ඉතිහාසය වෙනුවට අපට ඉගැන්නුවේ ඉංගිරිසි ඉතිහාසය.

යටත්විජිතවාදීන් මේ රටට හඳුන්වා දුන් අධ්‍යාපන ක්‍රමය ධර්මපාලතුමා හැඳින්නුවේ ස්ථීර පදනමක් නැති අවජාතක නැත්නම් තුප්පහි අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් කියලා. තුප්පහි කීවේ hybrid එහෙම නැත්නම් දෙමුහුන් කියන අර්ථයෙන්. දෙමුහුන් කොටලුවෙකුට පරපුරක් ඉදිරියට අරන් යන්න බෑ. ඒ වගේ ම දෙමුහුන් අධ්‍යාපන ක්‍රමයකට සංස්කෘතියක් පෝෂණය කරමින් ඉදිරියට අරන් යන්න බෑ කියලා ධර්මපාලතුමා අවබෝධ කරගත්තා.

එකල අපේ රටේ ප්‍රභූ පවුල්වල දරුවන් ඉගෙන ගත්තේ වෛද්‍යවරුන් සහ නීතීඥයින් වීමේ අභිලාෂයෙන්. ධර්මපාලතුමා කියනවා, රටේ සෙසු සමාජ කණ්ඩායම් විසින් අනුකරණය කරන ප්‍රභූ පවුල්වල දරුවන් ඉගෙන ගන්නේ වෛද්‍යවරුන් නීතීඥයින් වෙන්න නම් ඒ රට කවදාවත් දියුණු වෙන්නේ නෑ කියලා. කලහකාරයින්ගේ සල්ලි නීතීඥයින්ගේ සාක්කුවටත් ලෙඩ්ඩුන්ගේ සල්ලි දොස්තලගේ සාක්කුවලටත් යනවා. ඒ සල්ලි නැවත ආයෝජන විදිහට රටේ ආර්ථිකයට එකතු වෙන්නේ නෑ. මේ බව එදා ධර්මපාලතුමා දැක්කා.

අපට රටක් විදිහට දියුණු වෙන්න නම් අප තුළ ජාතික විඥානයක් දේශප්‍රේමීත්වයක් ගොඩනැගිය යුතු වුවත් එදා පැවැති අධ්‍යාපන ක්‍රමය තුළ ඒ කිසිවක් නොවන බවට ධර්මපාලතුමා තර්ක කළා. එතුමා කෝට්ටේ මිෂනාරි පාසලේ ඉගෙනීම කරද්දි ධර්මපාලතුමා ගුරුවරු අරක්කු පානය කළ හැටි, කුරුල්ලන් දඩයම් කළ හැටි දකිනවා. එතුමාට තෙරුවන් නමදින්න ඉඩ නොදී බලහත්කාරයෙන් පල්ලියට අරන් යනවා. එතුමා මේ සියල්ල  දකින්නේ ළමා මනස දූෂණය කිරීමක් විදිහට. නිවසේ අභාසයත් සමග එතුමාට ඒ බලපෑමෙන් මිදීමේ භාග්‍යය ලැබුණත් අති බහුතරයකට එම හැකියාව නැති බව එතුමා දුටුවා.

එහෙත් සමහරු කියන්නේ මේ රට සුද්දාගේ පාලනය යටතේ තිබුණා නම් හොඳයි කියලා?

සුද්දාගේ ආණ්ඩුව මෙතෙක් කල් තිබුණා නම් එහෙම කියන අයට වගේ ම ඔවුන්ගේ මාපියන්ටත් කිසිදා පාසලක් නොදුටු නූගත් වහලුන් විදිහට තමයි, මේ රටේ ජීවත් වෙන්න ලැබෙන්නේ. අපි දැක්කා ගාලු මුවදොර තරුණ පිරිසක් අරගලය වෙලාවේ බණ්ඩාරනායක මහත්තයාගේ ඇස් වහනවා. ඔවුන් කීවේ ස්වභාෂා අධ්‍යාපනය හඳුන්වා දීමෙන් බණ්ඩාරනායක මහත්තයා වරදක් කළා කියලා. නමුත් ඔවුන් දන්නේ නෑ, 1956 වෙද්දී මේ රටේ ඉංගිරිසි දැනගෙන හිටියේ 11%යි කියලා. මේ අතරින් 4%ක් සිංහල, 7%ක් දෙමළ. එවැනි පසුබිමක සිංහල භාෂා පනත සහ දෙමළ භාෂා විශේෂ විධිවිධාන පනත ගෙන ආවේ නැත්නම් මේ රටේ බහුතරයකට අධ්‍යාපන අවස්ථා ලැබෙන්නේ නෑ.

ඒ සමග තමයි, නිදහස් අධ්‍යාපනය ගම් දනව් පුරා පැතිර ගියේ. අනගාරික ධර්මපාල මාක්ස්වාදී ද සහ ගනඳුරු මැදියම දකිනෙමි අරුනළු කියන කෘතිවල ගුණදාස අමරසේකර මහත්තයා පෙන්වා දෙනවා, ධර්මපාලතුමා දියත් කළ ජාතික ව්‍යාපාරය 1925 පමණ වන විට එතුමාගෙන් ගිලිහී ගොස් වෙනත් පිරිසක් අතට පත්වන ආකාරය.  ඒ පිරිස තමයි, අනතුරුව මේ රටේ ආණ්ඩුව භාර ගත්තේ. ධර්මාපලතුමා දැල්වූ ජාතික විඥානය 56 මැතිවරණයෙන් ප්‍රකාශයට පත්වුණා කීවොත් නිවැරදියි.

ධර්මපාලතුමා කියනවා ගමේ පන්සලේ පුස්තකාලයක් වගේ ම ස්වදේශ කර්මාන්තශාලා පිහිටුවන්න ඕන කියලා?

බෞද්ධ අරමුදලට ආධාර එකතු කරන්න ලංකාවට පැමිණි ඕල්කට්තුමාගේ භාෂා පරිවර්තක ලෙස ධර්මපාලතුමාට රට පුරා චාරිකාවේ යෙදෙන්න අවස්ථාව ලැබෙනවා. සිංහලයා අසීමිත ලෙස දුප්පත්භාවයේ ගිලි ඇති ආකාරයත් බෞද්ධ සංස්කෘතිය පරිහානියට පත්ව ඇති ආකාරයත් ධර්මපාලතුමාට සියැසින් දැකබලා ගැනීමේ අවස්ථාව එහි දී ලැබෙනවා.

සියවස් ගණනක් ස්වයංපෝෂිතව පැවැති රටක් මේ විදිහට පරිහානියට පත්වීම එතුමාගේ කම්පාවට හේතු වෙනවා. මේ දුප්පත්කමින් මිදීමේ මාර්ගය විදිහට එතුමා දැක්කේ බුදු දහම අනුව ජීවත් වීම සහ කර්මාන්ත දියුණු කිරීම. ඒ නිසා තමයි, සෑම ගමක ම තිබෙන පන්සලේ පුස්තකාලයක් සහ කර්මාන්තශාලා පිහිටුවන්න ඕන කියලා එතුමා යෝජනා කළේ.

අපි නිදහස ලබලත් දැන් දශක 7ක් ඉක්මවා ගිහින්, අද අපි දරුවන්ට ලබාදෙන්නේ ධර්මපාලතුමා අපේක්ෂා කළ අධ්‍යාපනය ද?

නැහැ, ධර්මපාලතුමා යෝජනා කළ අධ්‍යාපන ක්‍රමය සහ අද අපි ලබන අධ්‍යාපන ක්‍රමය අතර ලොකු වෙනසක් තියෙනවා. ධර්මපාලතුමා යෝජනා කළේ මහාවංශය පදනම් කරගෙන අපේ රටේ දරුවන්ට ඉතිහාසය උගන්වලා අවජාතක නොවන අභිමානවත් පරපුරක් ගොඩනගන්න. ඒ වගේ ම ජාතක කතා සහ ජනකතා ඉගැන්වීම් නිවැරදි චින්තනයක් සහිත ගැටලු නිරාකරණය කළ හැකි පරපුරක් බිහි කරන්න. නමුත් අපේ පාසල්වල ඉගැන්නුවේ අනුකාරක පේරාදෙණි උගතුන්ගේ ඉතිහාසය මිස මහාවංශ ඉතිහාසය නෙමෙයි. මේ නිසා අපට අභිමානවත් පරපුරක් හදා ගන්න බැරි වුණා.

එතුමා ලෝකය පුරා බුදු දහම ප්‍රචාරය කිරීම ඔස්සේ වගේ ම ඉන්දියාවේ බුදු දහම නගා සිටුවීම ඔස්සේ උත්සාහ කළේ අපේ රටේ බෞද්ධ ප්‍රබෝධය සඳහා එය ශක්තියක් කරගන්න. අපේ රටේ අධ්‍යාපනයට බෞද්ධ ප්‍රතිපත්ති හඳුන්වා දීම සඳහා උවමනා ශක්තිය එමගින් ලබා ගන්න පුළුවන්. එය සාර්ථක කරගන්නත් අපට බැරි වුණා. අප පාසලෙන් ලද අධ්‍යාපනය අපේ සංස්කෘතියට බුදු දහම පදනම් කරගත් හර පද්ධතියට ආගන්තුකයි. අලුත් පරම්පරාවේ හැසිරීමෙන් එය තහවුරු වෙනවා. 

ධර්මපාලතුමා සිය දේශනාවලදී ජනතාවට කියනවා තම දරුවන් වහ වහා දඹදිව, ජපානය, ඇමෙරිකාව, ප්‍රංසය, ජර්මනිය ආදී රටවලට ගොස් ශිල්ප ශාස්ත්‍ර කර්මාන්ත උගෙන ආ යුතු බව?

ඒ බටහිර රටවල කාර්මික විප්ලවය ඇති වෙමින් පැවැති යුගය. එකල බටහිර නොයෙක් කාර්මික නිෂ්පාදන බිහි වෙනවා. නමුත් අපේ රටට කාර්මික අධ්‍යාපනය හඳුන්වා දෙන්න හෝ නව කර්මාන්ත හඳුන්වා දෙන්න සුදු පාලකයින් කිසිම අවස්ථාවක කටයුතු කළේ නෑ. ඔවුන් ලබා දුන්නේ අපේ රට දියුණුවට පදනමක් දමාගත හැකි ආර්ථික ශක්තියක් ගොඩනග ගත හැකි අධ්‍යාපන ක්‍රමයක් නෙමෙයි. ඔවුන්ට අවශ්‍ය වුණේ අඩු වියදමින් තමන්ගේ පාලන කටයුතු කරගෙන යන්න ස්වදේශික ලිපිකරු පිරිසක් බිහි කරගන්න විතරයි.

මේ අර්බුදය ධර්මපාලතුමා දකිනවා. ඒ නිසා තමයි, එතුමා මහාබෝධි අරමුදලින් යම් යම් කර්මාන්ත ඉගෙන ගන්න තරුණයින් ජපානය ඇතුළු විදෙස් රටවල පුහුණුවට යවන්නේ. අලියා ගිනි පෙට්ටි කර්මාන්තශාලාව පටන් ගන්නේ ධර්මපාලතුමා ඒ විදිහට පුහුණුව දුන් තරුණයෙක්. ලංකාවේ පළමු පේෂ කර්මාන්ත ආයතනය පටන් ගන්නේ ධර්මපාලතුමාගේ මැදිහත්වීමෙන් එතුමා උපන් ගෙදරමයි. ඒ වගේ ම රටේ ප්‍රභූන්ට ආරාධනා කරනවා තරුණයින්ට විදෙස් රටවලට ගිහින් කර්මාන්ත ඉගෙන ගන්න ආධාර කරන්න කියලා. එතුමා දැනගෙන හිටියා අපේ රට ආර්ථික වශයෙන් දියුණු කරන්න නම් යා යුතු මාර්ගය එයයි කියලා.

ඒ වගේ ම එතුමාට ලෝකය ගැන පුළුල් අවබෝධයක් දැනුමක් තිබුණා. චීන දරුවන් තාක්ෂණය සහ කර්මාන්ත ඉගෙන ගන්න ඇමරිකාවට යවන හැටි එතුමා දැක්කා. ඉන්දියාවේ ජපානයේ දරුවන්ට කර්මාන්ත උගන්වන අයුරු එතුමා දුටුවා. ඒ නිසායි, අපේ දරුවන් ඒ රටවලට යොමු කරලා කර්මාන්ත උගන්වන්න දිරිමත් කළේ. මහා චීනය යනුවෙන් ලිපියක් ලියමින් ධර්මපාලතුමා ප්‍රකාශ කළා, අබිං කන්න පුරුදු කළ චීන ජාතිය දැන් ඉන් මිදිලා දියුණුවේ මාවතට පිවිසිලා අවසන්, ඔවුන් නුදුරේ දීම දියුණු රාජ්‍යයක් වෙයි කියලා. අද චීනය එදා තමන් ගුරුහරුකම් ගත් ඇමරිකාව අභිබවා ලෝක ආර්ථික බලවතා බවට පත්වෙලා. මහා දුරදක්නා නුවණකින් කටයුතු කළ ධර්මපාලතුමා උත්සාහ කළේ අපේ රටත් ඒ මාර්ගයේ යවන්න.

ධර්මපාලතුමා කාර්මික අධ්‍යාපනය සඳහා ප්‍රමුඛතාව දීමේ අවශ්‍යතාව අවධාරණය කළත් අපේ පාසල් අධ්‍යාපනයට තාක්ෂණික විෂය මාලා එකතු කළේ 2012 අවුරුද්දේ. ඒ ධර්මපාලතුමා ඒ පිළිබඳ කතා කරලා අවුරුදු 100කට විතර පස්සේ. අපේ විශ්වවිද්‍යාලවලට මේ විෂය හඳුන්වා දෙන්නේ 2014. මේක ඉතා ම කනගාටුදායක තත්ත්වයක්. නමුත් අවුරුදු 100කට පස්සේ කළත් එය ඉතා ම ප්‍රගතිශීලි පියවරක්.

ධර්මපාල චින්තනයෙන් වර්තමාන අධ්‍යාපන ක්‍රමයට ලබා ගත හැකි ගුරුහරුකම් මොනවා ද?

අපේ රට දියුණුව කරා මෙහෙය වන්න නම් මේ රටේ අධ්‍යාපනය තුළට නව චින්තනයක් ගෙන එන්න ඕන. ඒ සඳහා ධර්මපාලතුමා පෙන්වා දුන් අපේ සභ්‍යත්වය පදනම් කරගත් බෞද්ධ චින්තනය මිස වෙන විකල්ප නෑ. හැබැයි බොහෝ දෙනා මේ වචනෙට පවා කැමති නැති වෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසා තමයි, මෙතෙක් එය කිසිවෙකුට කරගන්න බැරි වුණේ. ආගම කතෝලික හින්දු ක්‍රිස්තියානි, ඉස්ලාම් කුමක් වුවත් මේ රටේ සභ්‍යත්වය පදනම් කරගත් අධ්‍යාපනයක් සියලු දරුවන්ට ලබා දිය යුතුයි.

ධර්මපාලතුමා වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන් ම ජාතික වීරයෙක්. එතුමා සිංහල ජාතියට දියුණු වෙන මාර්ගය පැහැදිලි කරන්න කතා නොකළ දෙයක් නෑ. කන බොන විදිහ අඳින පළඳින විදිහ විතරක් නෙමෙයි, වැසිකිළියට ගිහින් හෝද ගන්න හැටි පවා කියලා දුන්නා. නමුත් එතුමා ජාතික ව්‍යාපාරයෙන් නෙරපා හරින්න පිරිසක් නොයෙක් දේ කළා. ඒක අසාර්ථ වුණා ම එතුමා බෝධිසත්වයෙක් බවට පත් කරලා බුදු දහම ගලවා ගන්න පැමිණි ආගමික නායකයෙක් ලෙස සමාජගත කළා.

ගුණදාස අමරසේකර මහත්තයා අනගාරික ධර්මපාල මාස්ක්වාදී ද කියන කෘතිය ඔස්සේ මේ පිළිබඳ කතා කරන්න කලින් අපි වුණත් ධර්මපාලතුමා හඳුනා ගත්තේ ආගමික නායකයෙක් විදිහට. බහුතර සමාජයට අදත් එතුමාගේ සමාජ දේශපාලන සංස්කෘතික කාර්යභාරය පිළිබඳ අවබෝධයක් නෑ. ඒක අවාසනාවන්ත තත්ත්වයක්.

බුද්ධිගලනය වැනි අපි අද මුහුණ දෙන අභියෝගවලට ධර්මපාල අධ්‍යාපන චින්තනයෙන් ලබා දියහැකි විසඳුම් මොනවා ද?

ධර්මපාලතුමා කියනවා, අපේ සංස්කෘතික උරුමය, සභ්‍යත්වය පිළිබඳ අවබෝධයක් අභිමානයක් ලබා දෙන අධ්‍යාපනයක් දරුවන්ට ලබා දිය යුතුයි කියලා. එතකොට තමයි, අපට අපේ ජනතාව ගැන ආදරයක් ඇති වෙන්නේ. එතකොට තමයි, අපේ පවුල දූ දරුවන් වෙනුවෙන් කරදර ඉවසනවා වගේ, ඒ ජනතාව වෙනුවෙන් කරදර ඉවසන්න පුළුවන් මනසක් හැදෙන්නේ. කැපකිරීම් කරන්න පුළුවන් වෙන්නේ.

බුද්ධිගලනය කියන්නේ අපේ උගත්තු මේ රටේ තත්ත්වයට අනුගත වෙලා ඒ දුෂ්කරතා විඳිමින් කටයුතු කරමින් වටු රැලක් වගේ රට ඉහළට ඔසවන්න සූදානම් නැති නිසා ඇති වෙන ප්‍රශ්නයක් නෙ. නියම බෞද්ධ හර පද්ධතිය තුළ හැදුණා නම් මේ විදිහට රට අතහැර ගොස් සැප හෝ නිදහස සෙවීමට අලුත් පරපුර පෙළඹෙන්නේ නෑ. මහාවංශයේ ගැමුණු කුමාරයාගේ කතාවේ පේළියක් පේළියක් ගාණේ අපට ඉගෙන ගන්න පාඩමක් තියෙනවා. රට දුෂ්කර කාලයක් පසු කරද්දි අපි අපේ හර පද්ධතිය තුළ ඉඳගෙන කටයුතු කළ යුතු ආකාරය ගැමුණු කුමාරයාගේ චරිතයෙන් අපට ඉගෙන ගන්න පුළුවන්. අපේ සම්ප්‍රදාය තුළ පරපුරෙන් පරපුරට ඒ කුසලතා ගෙන ආවේ වංශකතා ජාතක කතා ඇතුළු කතාන්දර සම්ප්‍රදාය ඔස්සේ. අද දරුවන් විතරක් නෙමෙයි, ඒ දරුවන්ගේ දෙමාපියන් පවා මේ සම්ප්‍රදායෙන් ඈත් කරලා.

“මේ රටට ගෙනෙන පිටරට භාණ්ඩ මේ රටේ හදා ගැනීමට පුළුවන්කම තිබිය දී අපේ ධනය පිටරටට යවන්ට කටයුතු කරන්නේ මන්ද” කියලා ධර්මපාලතුමා වසර 100කට කලින් අහනවා? වර්තමානයේ ආර්ථික අර්බුදය මැද ඔබ කොහොමද මේ ප්‍රකාශය දකින්නේ?

එකල මේ රටේ ඉහළ මධ්‍යම පන්තියේ මිනිස්සු කෙතරම් අවිචාරවත් විදිහට පිටරට සංකර භාණ්ඩ සඳහා වියපැහැදම් කළ හැටි ධර්මපාලතුමා දකිනවා. සිංහල මිනිහාට සුද්දන්ගෙන් උගතයුතු බොහෝ දේවල් තිබුණත් සිංහලයා සුද්දාගෙන් ඉගෙන ගත්තේ සුද්දා වගේ අඳින්නයි, ඉංගිරිසි කතා කරන්නයි, අරක්කු බොන්නයි විතරයි කියලා එතුමා කර්කශ විදිහට කියනවා. ඉංගිරිසිකාරයෝ කර්මාන්ත කළාට සිංහලයෝ ඒවා ඉගෙන ගත්තේ නෑ.

ඉහළ මධ්‍යම පන්තිය අදත් ඒ විදිහට ම අපේ රටට ඔරොත්තු නොදෙන ආකාරයේ නාස්තිකාර වියදම් කරනවා. සෙසු පිරිස පුළුවන් විදිහට ඔවුන් අනුකරණය කරමින් ඔවුන් පසුපස යනවා. අපි ධර්මපාලතුමා පෙන්වා දුන් මග ගියේ නෑ. එහි ප්‍රතිඵලය තමයි අද අපි භුක්ති විඳින්නේ. ඉහළ මධ්‍යම පන්තිය සංකර වියදම් නතර කළොත් අපට මේ අර්බුදයෙන් මිදෙන්න පුළුවන්. මොකද ඔවුන් අනුකරණය කරන පිරිසත් එතකොට ඒ මාවතේ යනවා. දේශපාලකයින්ට විතරක් බැනලා මේ අර්බුදයෙන් මිදෙන්න අපට බෑ. මේ සියල්ලට ම හේතුව අප ලද අධ්‍යාපනය පදනමක් නැති අවජාතක අධ්‍යාපනයක් වීමයි.

ධර්මපාලතුමා වරක් කියනවා, අපි සියලු දෙනා මහායාන බෞද්ධයින් වගේ හැසිරිය යුතු කාලයක් ඇවිත් තියෙන්නේ කියලා. ශ්‍රාවකවාදය අනුව අපට ශ්‍රාවකයෙක් විදිහටත් නිවන් අවබෝධ කරගන්න පුළුවන්. නමුත් මහායානය අනුව සියලු දෙනා බෝධි සත්වයෝ. බෝධිසත්වයින් සියලු දෙනා බුදු වෙනවා. ඒ බෝධිසත්වයින්ට අනෙක් අයට උදව් කරමින් බුද්ධත්වයට පත්වීම කල් දමමින් සසරේ ඇවිදින්න පුළුවන්. ධර්මපාලතුමා කියන්නේ මහායාන බෝධිසත්වයින් වගේ අපි සියලු දෙනා අනික් අයට උදව් කරමින් ජනතාව දුප්පත්කමින් මුදාගත යුතුයි කියලා. මේ වෙලාවේ ධර්මාපාලතුමාගේ අධ්‍යාපන සහ ආර්ථික දැක්ම යාවත්කාලීන කරලා ඉදිරියට ගත්තොත් අද අපේ රට අද මුහුණ දෙන ආර්ථික අභියෝගය වෙස් වලා ගත් ආශීර්වාදයක් කරගන්න පුළුවන්.

සංවාද සටහන – නාමල් උඩලමත්ත

යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

Like us on facebook
https://www.facebook.com/yuthukama

ගමනක මුල දක්වා

 

ගමනක මුල දක්වා

වසර හැට පහක පමණ කාලයක් අඛණ්ඩව නිර්මාණකරනයේ යෙදී සිටින ගුණදාස අමරසේකර ශූරීන්ගේ සාහිත්‍ය කෘති අතර අග්‍ර ඵලය ලෙස සැලකිය හැක්කේ ගමනක මුල කෘතියෙන් ආරම්භ වන කාණ්ඩ නමයකින් යුක්ත වූ දීර්ඝ නවකතාවයි. සිංහල මැද පංතියේ ගමන් මඟ පිළිබිඹු කරනු පිණිස නිර්මාණය කරන ලද මෙහි මුල් සග වූ ගමනක මුල එළි දැක්වෙන්නේ 1984 වර්ෂයේ දී ය.

1934 දී පමණ ගමනක මුල ඇරඹෙන්නේ මෙම නවකාතාවෙී ප්‍රධාන චරිතය වූ පියදාස සිය දෙමාපියන් සමග පාසැල් නිවාඩු කාලය ගත කිරීමට යටලමත්තේ සිට වෙද මහතා ගේ ගම් පළාත වූ හම්මෑලිය දක්වා යන ගමනෙනි. පියදාස ගේ මව යටලමත්ත පාසැලේ මුල් ගුරුවරිය වූ අතර පියා පිරිවෙන් අධ්‍යාපනය ලැබූ සිංහල වෙද මහතකු වීය. ඔවුන් සිය දරු තිදෙනා ද සමඟ අගෝස්තු නිවාඩුව ආරම්භයේ දී ම වෙද මහතාගේ ගම වූ හම්මෑලිය කරා යන්නේ එහි තමන්ටම කියා ගෙයක් සාදා ගැනීමට අවශ්‍ය කටයුතු සම්පාදනය කිරීම සඳහා ය. මෙම පවුල සම්ප්‍රදායික සිංහල ගැමි සමාජය තුළ පරම්පරාවෙන් මෙන් ම දැන උගත්කම් නිසා ද ප්‍රභුත්වයට පත් වූ පවුලකි .

මෙසේ ප්‍රභුත්වයට පත් වූ පවුල් වත්පොහොසත්කම් වලින් ද චර්යාවෙන් ද සෙසු ගැමියන් ගෙන් විශාල වශයෙන් වෙනස් නොවූ හ. දැන උගත්කම් නිසා සෙසු ගැමියන් ට මඳක් ඉදිරයෙන් සිටි ඔවුහු තම දරුවන් ගේ අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් වැඩි උනන්දුවක් දැක්වූහ. මෙහි දෙවැනි සග වූ ගම්දොරින් එළියට අවසන් වන්නේ 1956 මැතිවරණයෙන් දින කිහිපයකට පසු ඉස්කෝලෙ හාමිනේ ගේ විශ්‍රාම යෑමෙන් පසු සිය ළමා විය ගෙවූනු යටලමත්ත ගුරු නිවාසය හැරදමා හම්මෑලියේ ඉදි කරන ලද නිවසේ පදිංචිය සඳහා පිටත්ව යෑමෙනි. මේ වන විටත් පියදාස ගේ පියා, වෙද මහතා මිය ගොස් වසර ගණනාවක් ගත වී තිබිනි. මොවුන් යටලමත්ත හැර යන අවධිය වන විට ගමි දොරින් එළියට බට දරුවන් තිදෙනා අතරින් වැඩිමලා වූ විජේදාස උපාධිය ලබා ගුරු පත් වීමක් ලබා සිටින අතර පියදාස පේරාදෙනිය විශ්ව විද්‍යාලයේ අධ්‍යාපනය ලබමින් සිටී. බාල සෝයුරිය වූ අමරා සීනියර් විභාගයෙන් පසු සිය අධ්‍යාපනය හමාර කර සිටියා ය.
ගමනක මුල (1984) සහ ගම්දොරින් එළියට (1985) නවකතා දෙකට පාදක වන 1934 සිට 1956 දක්වා වූ කාලය තුළ දී මෙරට අධ්‍යාපන අවස්ථාවන් ක්‍රම ක්‍රමයෙන්ගැමි දරුවනට ද විවර වී ගෙන එන විට දී මුලින් ම ගම්දොරින් එළියට පය තැබීමට වරම් ලැබූවේ මෙම පන්තියට අයත් දරුවන් ය. නිදහස් අධ්‍යාපනයෙන් ඉහළම ඵල නෙලාගත් ඔවුහු මෙම මහා නවකතාවෙි කියවෙන වකවානුව තුළදී ම (1934 සිට 2009) මෙරට වෘත්තීය, පරිපාලන, අධ්‍යාපන, සාහිත්‍යය මෙන්ම දේශපාලන ක්ෂේත්‍රය තුළ ද බලපෑම් කළ හැකි තත්වයට පත් වී ය. ඔවුන්ගේ කතන්දරයියි ඉණි මඟේ ඉහළට (1992), වංකගිරියක (1992), යළි මඟ වෙත(1993), දුරු රටක දුකට කිරියක (2001), ගමනක මැද (2006), අතරමඟ(2009) ඔස්සේ අවසන් වන්නේ ගමනක අග(2010) නම් වූ එහි අවසන් සගෙනි. මුද්‍රණය කරන ලද පිටු 1718 ක් පුරා දිග හැරෙන මේ නවකතාව සුවිශේෂී වන්නේ එය අප ජීවත් වූ වකවානුවේ ඉතිහාසය හා සමාජ යථාර්ඨය පිළිබඳව වාර්ථාවක් ද වන බැවිනි.

1954 දී පමණ සාහිත්‍ය නිර්මාණකරණයට පිවිසෙන අමරසේකර මහතා ගේ මුල් කාලයේ නිර්මාණ කිහිපයම රටේ පැවති දේශපාලන සමාජ ආර්ථික සංස්කෘතික සංවාදයෙන් සම්පූරණයෙන් ම වියුක්ත වූ නිර්මාණයන් වී ය. මේ තත්වයයෙන් තරමක් හෝ මිදී තිබුනේ කරුමක්කාරයෝ නවකතාව පමණි. මෙම නිර්මාණ පෙළ නිසරු ප්‍රලාපයන් ලෙස පසු කලක දී අමරසේකර මහතාගේ ම දැඩි දෝෂ දර්ශනයට ලක් විය.මෙහිදී අප විමතියට පත් කරනු ලබන කරුණ නම් අමරසේකර මහතාගේ මුල් නිර්මාණ අයත් වන මේ කාල වකවානුව (1955 - 1965) මේ රටේ විශාල දේශපාලන ප්‍රබෝධයක් නිර්මාණය වී එය කෙමෙන් වියැකී ගිය යුගයක් වූවත්ත් අමරසේකර මහතා ඒ දේශපාලන ප්‍රවාහය සමඟ සක්‍රීය ලෙස සම්බන්ධ වී සිටීමත් ය. අමරසේකර මහතා ම සඳහන් කරන අයුරෙන් බණ්ඩාරනායක මහතා එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් ඉවත් වූ වෙලාවේ ඔහුව දැක බලා ගැනීමට රොස්මිඩ් පෙදෙසට ගියා පමණක් නොව එම තීරණය පිළිබඳව සතුට ප්‍රකාශ කර බණ්ඩාරනායක මහතාට ලියමනක් ද යැවී ය.

ගුණදාස අමරසෙකර මහතා 1956 මැතිවරණයේ දී මහජන එක්සත් පෙරමුණේ ජයග්‍රහනය වෙනුවෙන් ක්‍රියාකාරී ලෙස දායක වූ අතර මුල් මැතිවරණ ප්‍රතිඵලය නිකුත් වීමත් සමඟ සිය විශ්ව විද්‍යල සගයන් සමඟ මහනුවර නගරයේ වීදි වලට බැස රැය පහන් වනතුරු විනෝද විය. පනස් හයේ දේශපාලන පෙරළිය ගැන එතරම් තද උනන්දුවක් දැක් වූ අමරසේකර මහතා අතින් ඒ කාලයේදී ලියවුනු ජීවන සුවඳ කෙටිකතා සංග්‍රහය තුළ හෝ ඉන් පසුව බිහි වූ යළි උපන්නෙමි හෝ දෙප නොලද්දෝ වැනි නිර්මාණයන් තුළ හෝ එවන් වූ දේශපාලන සංවාදයක ලකුණකු ද දක්නට නොලැබිනි. මෙවන් තත්වයක් ඇති වීමට ඔහු ඒ කාලය වන විටත් පිරිහෙමින් පැවති හුදු පුද්ගලවාදී ස්වරූපයක් ගත් බටහිර සාහිත්‍යයෙන් ලද අභාෂය මෙන් ම පේරාදෙනිය සාහිත්‍යයේ පුරෝගාමී නිර්මාණකරුවන් සමඟ ඔහුගේ පැවැති සමීප ඇසුර ද බල පාන්නට ඇත.

ග්‍රෙහැම් හෆ් නැමැති ඉංගිරිසි ජාතික විචාරකයාගේ ඇන් එසේ ඔන් ක්‍රිටිසිසම් (1966) නැමැති කෘතිය අමරසේකර මහතා අතට පත්වන්නේ ඔහු පශ්චාත් උපාධි කටයුතු සඳහා එංගලන්තයේ ගත කළ 1968 පමණ කාලයේ දී ය. ඒ කෘතිය කියවා මහත් උද්දාමයට පත්වන අමරසේකර මහතා එයින් පිටපතක් මාර්ටින් වික්‍රමසිංහ මහතාට තැපැල් කර එවන්නේ ඒ කාලය වනවිට පෙරාදෙනිය නවකතා අරභයා වික්‍රමසිංහ මහතා විසින් කරගෙන ගිය විචාර වලට එම පොත මඟින් සෑහෙන අනුබලයක් ලැබිය හැකි බව ද සඳහන් කරමිනි. ග්‍රෙහම් හෆ්ට අනුව සෑම සාහිත්‍ය නිර්මාණයක් ම විශේෂයෙන් සෑම නවකතාවක් ම ඓතිහාසික නවකතාවක් මෙන් ම සමාජ යථාර්ථයේ වාර්ථාවකි. නවකතාව මඟින් කරන්නේ යම් නිශ්චිත සමාජයක් නිශ්චිත කාල වකවානුවක පිහිටා ඉදිරිපත් කිරීමයි. ග්‍රහෙම් හෆ් ගේ විචාර අමරසේකර ගේ පසු කාලීන් නිර්මාණ කෙරෙහි කොතරම් බල පා ඇති ද යන්න 70 දශකයෙන් පසුව ඔහු කළ නිර්මාණයන් හැදෑරීමෙන් දත හැකිය. ඒ සෑම නිර්මාණයක් ම යම් නිශ්චිත සමාජයක් නිශ්චිත කාල වකවානුවක පිහිටුවා ඉදිරිපත් කිරීමට ගන්නා ලද උත්සාහයක්ය.

ගමනක මුල නවකතා පෙළට පාදක වන්නේ 1934 සිට 2009 දක්වා වූ වසර 65ක කාල පරාසය තුළ මෙරට මැද පන්තියේ ඓතිහාසික ගමන් මඟ හා එහි ව්‍යාප්තිය යි.
ගමනක මුල නවකතා පෙළ සමාජ යථාර්ථයේ වාර්ථාවක් ලෙස වඩාත් හොඳින් අවබෝධ කර ගැනීමට ගමනක මුලට පැමිණෙන්නට පෙර ගත වූ කාලය තුළ එනම් 1970 සිට 1984 දක්වා අමරසේකර මහතාගේ නිර්මාණයන් සලකා බැලීම පිටුවහලක් වෙතැයි සිතමි.

1966 දී පමණ ජනතා පත්‍රයට 'මෙරට අනාගතය ගැමි තරුණ පරපුර සතුය' යනුවෙන් ලිපියක් ලියන අමරසේකර මහතා මෙරටට ගැලපෙන සමාජවාදය සාක්ෂාත් කර ගැනීමේ වාසනා ගුණය ඇත්තේ මෙරට උගත් ගැමි තරුණයින් අත බව ප්‍රකාශ කළේ ය. ඉන් වසර කිහිපයකට පසු එනම් 1971 දී මෙරට ගම්බද තරුණයන් විසින් මෙහෙයවන ලද සන්නද්ධ අරගලය අමරසේකර මහතා තුළ ප්‍රබල කම්පනයක් ඇති කළේ ය. එම කම්පනයයි ඔහු විසින් 1974 දී පළ කරන ලද ආවර්ජනා කාව්‍ය සංග්‍රහය තුළ මෙසේ පිළිබිඹු වන්නේ.

ඔවුන් හරිද අපි වැරදිද
අපි හරි නම් උන් වැරදිද
ඇති මඟ පියවිලි උඩින්ද
වගුරන ලේ වැල් තුලින්ද
නැඟෙන කුකුස නිත මා සිත
බිඳලයි බැති සිත මා හද

හැත්තෑව දශකය තුළ අමරසේකර මහතා නිර්මාණය කළ කෙටි කතා සංග්‍රහ දෙක වූ එක්ටැමෙන් පොළොවට හා කතා පහක් ද, කෙටි නවකතා දෙක වූ අසත්‍ය කතාවක් හා ප්‍රේමයේ සත්‍ය කතාවක් තුළ ද ඔහු සිත් තුළ නිබඳව නැඟුනු කුකුස ගැබ් වී තිබුනි. මෙම නිර්මාණ පෙළ තුළ ගම්දොරෙන් පැනගත නොහී එහිම හිර වී පීඩා විඳින එම පීඩාව දරා ගත නොහී අවි ආයුධ අතට ගන්නා තරුණයින් මෙන්ම, තම ගෝලයින් ලවා රාජාභිෂේක කරවා ගෙන පෝනියෙකු පිට නැගී නගර සංචාරය කළ ගුරුවරුන් පිළිබඳව මෙන් ම ගම් දොරෙන් එළියට විත් ඉණිමගේ ඉහළට නැගගත් නමුත් තම හදවතින් ඈත්ව ජීවත් වීමට උත්සහ කරමින් හෘද සාක්ෂිය නිසා පීඩා විඳින උගතුන් ද යන දෙකොටසම දක්නට ලැබේ. කලානිධි පච වෙදා නම් කෙටි කතාවේ එන වෙදා හා ඔහුගේම ඥාති සොහොයුරෙකු වූ දොස්තර ද, වාර්තා සටහන් හි කැරලිකාර ගුරුවරයා හා ඔහුව ප්‍රශ්න කරන තරුණ සිවිල් නිළධාරියා ද අයිය මලෝ හි රැකියා විරහිත උපාධිධරයා හා විදේශගතව සිට පැමිණෙන ආර්ථික විද්‍යාඥයා ද මේ සඳහා උදාහරණ ලෙස ගත හැක.
ගමනක මුල නවකතාව ආරම්භ වන කාලයෙන් පසුව සිදු වූ අධ්‍යාපන ප්‍රතිසංස්කරණ හා ඒ ආශ්‍රයෙන් ඇති වූ නව ප්‍රවණතාවයන් නිසා ගම්බද මැද පංතියේ ශීඝ්‍ර ව්‍යාප්තියක් ඇති විය. මෙහි ප්‍රතිඵලය වූයේ පියදාසලාගෙන් පසුව බිහි වූ පරම්පරාවට නිදහස් අධ්‍යාපනයේ වරම් ලැබුන ද ගම්දොරෙන් පැන ගැනීමට හා ඉණිමගේ ඉහළට යෑමට තිබුනු ඉඩ ප්‍රස්ථා ඇහැරී යෑමයි. මේ පරම්පරාවට අයත් අය මුහුණ දුන් ඛෙදවාචකයයි අමරසේකර මතාගේ 70 දශක්යේ නිර්මාණ වල තේමාව වූයේ. ඒ කාලයේ මේ තරඟය ජයගෙන ගම් දොරෙන් රිංගා ඉනිමඟේ ඉහළට යා ගත නොඇකි වූ අයට විනාශ වී යෑම හැර අන් විකල්පයක් තිබුනේ නැත. ඔවුන් මුහුණ දුන් දරා ගත නොහැකි පීඩනයයි අමරසේකර මහතා හැත්තෑව දශකයේ කළ සෑම නිර්මාණයක් තුළම වගේ පිළිබිඹු වූයේ. මේ කෙටිකතා සැලකිල්ලෙන් කියවන බුද්ධිමත් පාඨකයා සිත් තැති ගන්වන සුළු සමාජ යථාර්ථයක් පසක් කර ගනී.

ගම් දොරින් එළියට විත් අධ්‍යාපනය මඟින් ඉහළ ස්ථරයකට නැගගත් පිරිස මුහුණ දුන් ඛේදවාචකය ද අමරසේකර මහතාගේ නිර්මාණ තුල පිළිබිඹු විය. තමා විසින් ඉටු නොකල යුතුකම් වගකීම් පිළිබඳව පසුතැවිල්ලෙන් හා පීඩාවෙන් මිදීමට ඇති ඔවුන් සතුව ඇති එකම මඟ තමා වටා ගොඩනගා ගත් සාටෝපකාරී පෞර්ෂය තුළ තව තවත් සැඟවී ගැනීමට නිරර්තක උත්සාහයක් ගැනීම පමණෙකි. මේ හැසිරීම තුළ ඔවුන් පිටස්තරයන් වුයේ තම දෙමාපියන් නෑ හිත්වතුන්ට පමණක් නොව ඔවුන්ට තමන්ගෙන්ද වෙන් වීමට සිදු වීය. අමරසේකර මහතා මැද පන්තියේ ගමන් මඟ පිළිබඳව කතන්දරය කීමට තෝරා ගන්නේ මැද පන්තියට අයත් මේ පිරිසයි.

මෙරට මැද පන්තියේ විකාශනය කීමට අමරසේකර යොදා ගන්නා ජන සංඝය ඉතාමත්ම නිවැරදි තෝරා ගැනීමක් ලෙස සැළකිය හැක. මෙහිදී අමරසේකර මහතා විසින් කරනු ලැබ ඇත්තේ තමා ද අයත් වන මධ්‍යම පාන්තික ජන සංඝයෙන් කොටසක් ගෙන ඔවුනට සාපේක්ෂව මෙ රට ඉතිහාසයේ එක් වැදගත් කාල වකවානුවක් ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම ය. මෙය මීට පෙර ද බොහෝ ලේඛකයන් විසින් ද ගනු ලැබ ඇති මාර්ගයක් ම ගැනීමකි. අමරසේකර මහතා විසින් තම නවකතාව මඟින් ආමන්ත්‍රණය කරන්නේ ද මධ්‍යම පන්තික බුද්ධිමතුන්ට ය. ග්‍රැහැමි හෆ් මහතා ද සඳහන් කරන අයුරු ලේඛකයා මනුෂ්‍ය සංහතියට ආමන්ත්‍රණය කරනුයේ ඒ සඳහා තෝරාගත් විශේෂ සුදුසු කම් ඇත්තා වූ පිරිසක් ඇමතීම මඟිනි. ඇමරසේකර මහතාගේ මේ තෝරා ගැනීම ඉතාමත්ම නිවැරැදි තෝරා ගැනීමක් වන්නේ මේ පිරිස සමාජ තත්වය, දැන උගත්කම්, හොබවනා නිළතල, සමාජ සම්බන්ධතා ආදිය විසින් මෙම මධ්‍යම පන්තියේ පරිණාමයට බලපෑම් කළ හැකි පිරිසක් බවට අද වන විට පත්ව ඇති බැවිනි. එමෙන්ම් ඔවුන්ට නැවතත් තමන්ට අහිමිව ගොස් අති තමන්ව සො යා ගත යුතුව ඇත. එවන් වූ අවලෝකනයක් සඳහාය අමරසේකර මහතාගේ මේ දීර්ඝ නවකතාව අවශ්‍ය වන්නේ. වෙනස් වචන වලින් කීවොත් මේ මද පංතියට තම සැබෑ පිළිබිඹුඅව දැක ගැනීමටයි.

අමරසේකර මහතා ගමනක මුල නවකතාව මුල් වරට ප්‍රකාශයට පත් කරන්නේ රට තුළ දැඩි සංස්කෘතික අර්බුදයක් ගොඩ නැගෙමින් පැවතුණු වකවානුවකදී ය. විවෘත ආර්ථිකයේ නාමයෙන් බටහිර සංස්කෘතිය ඇද වැළඳ ගැනීම ට අප අප ගේ දොර ජනේල සමිපූර්ණයෙන් ම විවෘත කළේ මෙම අවධියේදී දී ය. සාමූහිකත්වය මත නොව පුද්ගලිකත්වය පදනම කරගත් බටහිර නූතනවාදය මෙරට තුළ පැළපදියම් වන්නේ මෙම වකවානුව තුළ දි ය. ශතක හතරක කාලයක් තිස්සේ වරින් වර බටහිර ආක්‍රමණයන් ට ගොදුරු වූ අපි මෙම අවධිය දක්වාම බුදු සමය ඔස්සේ අපට උරුම වුනු සාමූහකත්වය මත පදනම් වූ සංස්කෘතික වටිනාකම් හා හර පද්ධතිය රැක ගැනීමට සමත් වීමු. බටහිර නුතනත්වය නම් වූ භයානක ව්‍යාධියට ගොදුරුව මෙරට සමිපදායික සමාජ සංස්කෘතික පදනම ඉරිතලා යන අයුරු දකින අමරසේකර ඔහු ගේ හදවතට ඉතාමත් සමීප වූ ඔහු හැදුනු වැඩුනු ගම් පියස දෙස මනස යොමු කිරීමට පෙළඹෙි.
ගුණදාස අමරසේකර මහතා පියදාස ගේ කතාව ඉදිරිපත් කරන්නේ අතීත ස්මරණයන් පිළබඳ ව සුන්දර වූ සිහින ලොවක සිර වී ගෙන නොවෙයි. ජීවිතයට පොදු වූ සුන්දර වූ මෙන්ම අසුන්දර වූ අත්දැකීමි ද එක සේ ඉදිරිපත් කරමිනි. අමරසේකර ඉදිරිපත් කරන ගම ද අපේ සිත් සතන් තුළ ඇති කොළඹ යුගයේ කවීන් නිර්මාණය කලා වූ ගොඩ මඩ දෙකම සරුසාර වූ සුන්දර වූ මනෝ රාජික ගම නොවෙි. පන්ති භේදය, කුල භේදය මෙන් ම සමාජ අසාධාරණයෙන්, ව්‍යාප්ත වී යන පක්ෂ දේශපාලනයෙන් ද දරිද්‍රතාවයෙන් ද ද බැටකන ගමකි. පියදාස ඇතුළු දරුවන් මෙම අවධිය වන විට ගමෙන් නගරයට සංක්‍රමණය වන්නේ ගම තුළ තවදුරටත් ඔවුනට තම අභිලාෂයන් පාදා ගැනීමෙි ඉඩ ප්‍රස්ථා නොමැති බැවිනි.

ගමනක මුල නවකතාවට විෂය වන කාලය වන විට මෙරට ගැමි ආර්ථිකය බිඳ දැමීම අරමුණු කරගත් කෝල්බෲක් කැමරන් ප්‍රතිසංස්කරණ මෙරටට හඳූන්වා දී වසර සියයක් ඉක්ම ගොස් තිබිනි. ගමනක මුල අවදියට එනවිට මෙරට ගැමි ආර්ථිකය විනාශ වී ගොස් තිබුන ද එම ආර්ථිකයේ පදනම සැකසූ සිංහල බෞද්ධ චින්තනයේ ඇතැමි අංග ඒ වන විටත් ශේෂ වී තිබුනි. බෞද්ධ දිවි පෙවතේ වටිනා කම්වල හරය ලෙස ගතහැකි සාමූහිකත්වය සහ අල්පේචිඡතාව මෙි අතරින් සුවිශේෂ ය. ගමනක මුල සහ ගම්දොරින් එළියට විචාරශීලී ව කියවන බුද්ධිමත් පාඨකයා එය තුළ සැඟැව ඇති සාමුහිකත්වය හා අල්පේච්ඡතාවය මත පදනම් වන මෙම සමාජ වටිනාකම් හඳූනා ගන්නවා නිසැක ය. විශේෂයෙන් ම මෙහි එන වෙද මහතා ගේ හා බාල මහත්තයාගේ චරිත මෙහි කියවෙන වකවානුවෙි සමාජ, ආර්ථික හා සංස්කෘතික වටපිටාවට සාපේක්ෂව සංස්ලේෂණය කරන්නෙකුට මෙය වටහා ගැනීම අපහසු නොවෙි.

තවමත් අප අපේක්ෂා කරන සැප සතුට ඇත්තේ අසීමිතව ඉන්ද්‍රියයන් පිනවීම මත නොව බෙදා හදා ගැනීම හා අල්පේච්ඡතාව පදනම කරගත් අපගේ කුසලාකුසල විඥානය තුළ බව අපි දන්නෙමු. එහෙත් උපරිම පරිභෝජනය හා අත්පත් කර ගැනීම ජීවිතයේ පදනම කරගත් අපි එහි අග මුල සොය ගත නොහැකිව වංකගිරියක අතරමං වී ඉන්නෙමු. එයින් ගැල වී ගත හැකි මග අප දන්නා නමුදු ඒ වෙනුවෙන් ඉදිරියට පියවරක් හෝ තැබීමට අප තුළ ධෛර්යක් නොමැත. ගමනක මුල නවකතා මාලවේ සිවු වැනි සග වංකගිරියට පාදක වන කාලයේදී පියදාස හුදු ස්වාර්ථය පෙරදැරි කරගත් ඉන්ද්‍රියයන් පිනවමින් නරුම ජීවිතයක් ගත කරයි. ඔහු මේ කාලය විග්‍රහ කරන්නේ තම ජීවිතයේ කේන්ද්‍රය වටා කේන්දරයට ඉතාමත් ඈතින්ම පිහිටි කක්ෂයක භ්‍රමනය වුනු යගයක් ලෙසටය. පියදාස මෙහි කේන්ද්‍රය ලෙස දකින්නේ සිය හදවත යි. ඒ වසර දහස් දහස් ගණනක් තිස්සේ නොනැසී පවතින අප සතු සභ්‍යත්ව විඥානයයි. අමරසේකර මහතා විසින් 1986 දී ජාතික චින්තනය නමින්ග් හැඳින් වූ සිංහල බෞද්ධ සභ්‍යත්ව විඥානයයි. මේ ලිපිය ගමනක මුල දක්වා යනුවෙන් නම් කළේ නැවත ගමනක මුලට යා යුතු කාලය එළැඹ ඇති බැව්නි.මින් අදහස් කරන්නේ අප කරත්තයකින් හම්මෑලියට යෑම නොව අපට අමතකව දමා ආ වෙද මහත්තගේ බාල මහත්තායගේ මවුහත් ගුණයෙන් පිරි අධ්‍යාත්මය සොය යන ගමනකි. ගුණදාස අමරසේකර මෙරට මැද පන්තියේ ගමන මැද පන්තියේ දැන උගත් පාඨක පිරිස වෙනුවෙන් ලියා තැබුවේ මේ ගමන සාක්ෂාත් කර ගැනීමේ ශක්තිය තවමත් ඔවුන් තුළ ඇති බැවිනි. මැද පන්තියට අයත් වන ඔබ ද මා ද මේ ගමන යා යුත්තේ තමන් වෙනුවෙන් නොව සියල්ලන් වෙනුවෙනි. ඔහු ගමනක මුල නවකතාව ලීවේ ඒ වෙනුවෙනි. මේ ගමන බොහෝ දුර යා යුතු නැත. අමරසේකර ශූරීන් සිය අසක්දා කවේ කවියට නංවන අයුරින්ම
'බලනු තම හද තුළ
පිළිතුර තිබේ ඒ තුළ'

[ආචාර්ය ගුණදාස අමරසේකර මහතාගේ 91වැනි ජම්මදිනය වෙනුවෙන් ]

මහාචාර්ය වසන්ත දේවසිරි
ළමා රෝග පිළිබඳව විශේෂඥ වෛද්‍ය
පීඨාධිපති වෛද්‍ය පීඨය රුහුනු විශ්ව විද්‍යාලය 

යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

ඔබේ මනාපය රට වෙනුවෙන් කැපවුනු යුතුකම සංවාද කවයේ ෆේස්බුක් පිටුවේ ලකුණු කරන්න. (Like us on facebook)
https://www.facebook.com/yuthukama

නිමා නොවෙන ‘සංක‍්‍රාන්ති සමයක’ හෙළිදරව්ව

-මහාචාර්ය වසන්ත දේවසිරි-ගෙවී ගිය ශතක හතරක පහක කාලයක් තුළ බටහිර නූතනවාදය ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් ලොව වෙලා ගත්තේ විවිධ රටවල්වලට, ජාතීන්ට උරුම වූ සංස්කෘතීන් සභ්‍යත්වයන් යටපත් කරමිනි. මෙම ප‍්‍රවාහය මුළු ලොව ම ගිලගන්නා සැඩ පහරක් බවට පත් වූයේ පසුගිය සියවසේ මැද භාගයේ පමණ සිට ය. මෙම ප‍්‍රවණතාවය නිසා නිර්මාණය වූ මහා මානුෂික ඛේදවාචකය නම් එතෙක් පැවති සාමුහිකතවය පදනම් කරගත් සභ්‍යත්වයන් බිඳ වැටී පුද්ගලිකභාවය ඉස්මතු වී මිනිසා සමාජයෙන් වියුක්ත වී විගලිත භාවය ට පත් වීම යි. අද නව යටත් විජිතවාදය තුළ පීඩා විඳින රටවල්වල මෙන් ම ඊනියා සංවර්ධිත රටවල ජීවත් වන්නන් ද මෙම විගලිත භාවය නිසා අසහනකාරී අතෘප්තිකර ජීවිත ගත කරමින් නිරන්තරව පීඩාවට පත් වෙයි. මෙවන් වූ පීඩාවෙන් මිදිය හැකි මඟක් පිළිබඳ ව අප තුළ බරපතල සැක සංකා පහළ වෙමින් පවතින සමයකය ගුණදාස අමරසේකර මහතා සිය නවතම නවකතාව වූ සංක‍්‍රාන්ති සමය එළි දක්වන්නේ. එය සහෘදයා තුළ නව බලාපොරොත්තු නංවන නිර්මාණයක් වන්නේ අමරසේකර මහතා අප පෙළන ව්‍යාධිය මෙන් ම ඉන් මිදිය හැකි මඟ ද එකම චිත‍්‍රයක සිතුවම් කර දැක් වීමට මෙම නිර්මාණය තුළින් සමත් වන බැවිනි.

කොටස් තුනකින් යුතු වූ මෙම කෙටි නවකතාව ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ සුජාතා, ඇගේ වැඩිමහල් සහෝදරිය හා සුජාතා ගේ සැමියා වූ රාජන් විසින් කරනු ලබන කථනයන් තුනක් ලෙසිනි.

මෙහි මුල් කථනය ආරම්භ වන්නේ සිය මවගේ හා සහෝදරියගේ දැඩි විරෝධතාවය නොතකා නීති විද්‍යාලයේ දී මුණ ගැසෙන ද්‍රවිඩ ජාතික තරුණයකු වූ රාජන් සමඟ විවාහ වී ඇමෙරිකාවේ පදිංචියට යන සුජාතා එහිදී මුහුණ දෙන මානසික ආතතියට ප‍්‍රතිකාර ගැනීමට මනෝ වෛද්‍යවරියක මුණ ගැසෙන අවස්ථාවෙනි. ඇයට වඩා වසර දහයකින් පමණ වැඩිමහල් සොහොයුරියගේ සෙනෙහෙබර ආදරය හා රැකවරණය යටතේ හැදුනු වැඩුණු සුජාතා ගේ හිතුවක්කාර විවාහය කෙරෙහි සිය දයාබර සොහොයුරිය වෙතින් එල්ල වන දැඩි විරෝධය යටින් දිවෙන ආදරය සෙනෙහස හඳුනා ගැනීමට ඇය අසමත් වන්නී ය. තමා ඉපදුනු හැදුනු වැඩුණු සුපුරුදු පරිසරයෙන් ඉවත් කරනු ලැබූ ඇය ස්වභාවයෙන් ම කරුණාවන්ත පුද්ගලයෙකු වූ රාජන්ගේ ආදරය විඳ ගැනීමට අසමත් වෙනවා පමණක් නොව ඔහු හා ඔහුගේ මිතුරන් ත‍්‍රස්තවාදී කණ්ඩායමක සාමාජිකයින් යැ යි තීරණය කරයි. මෙසේ ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් විගලිත භාවයට පත්වෙන සුජාතා දරුවකු පිළිසිඳ නොගැනීම තමාට ලැබුණු දඬුවමක් ලෙස සලකා දැඩි පීඩාවට පත් වන්නී ය. මෙම පීඩාවෙන් මිදීමට වෛද්‍යවරිය ඇයට යෝජනා කරන්නේ අතීත අවලෝකනයක යෙදෙන ලෙසට ය. එහි දී සුජාතා සිය ළමා විය හා යොවුන් විය හා බැඳි අතීතය වෙත නිරායාසයෙන් ම යොමු වන අතර පසුකාලීන සිදුවීම් පිළිබඳ ව අවලෝකනයක යෙදීමට ඇයගේ ම ඇවත් සිත් ඇයට ඉඩ නො දේ. විශිෂ්ට ගණයේ කතාකරුවකු වන අමරසේකර මහතා සුජාතාගේ අතීත අවලෝකන අතරට එක් කරන මුල් වාක්‍ය ම සුජාතා පමණක් නොව අප සියලූ දෙන නූතනත්වය තුළ මුහුණ දෙන විගලිත භාවය හකුළා දක්වන්නෙකි.

‘මහ පාරට මුහුණ ලා සිටින අප නිරතුරු රැුස් වී පිළිසඳරෙ හි යෙදෙන ආලින්දයෙකින් යුත් ඒ කුඩා නිවස මට මැවී පෙනේ. දවසේ ප‍්‍රීතිමත් ම කාලය අප ගෙවන්නේ සැඳෑ කාලයේ එතැනට වී අල්ලාප සල්ලාපයේ යෙදී සිටින විට යි.’

නූතනත්වය තුළ අපට අහිමි වී යන ප‍්‍රධාන ම දෙය නම් සාමූහික දිවි පෙවතේ පදනම වූ මෙවන් වූ සතුටු සාමීචිය යැ යි සිතමි.

මා විසින් මුලින් ද සඳහන් කළ අයුරු මෙම නිර්මාණයෙහිි ඇති සුවිශේෂී ගුණය නම් අප පෙළන ව්‍යාධිය මෙන් ම ඊට දිය හැකි පිළිතුර ද වරින් වර මාරුවෙන් මාරුවට චිත‍්‍රණය කර දැක්වීම යි. මෙම නිර්මාණයෙ හි එන වඩාත් ම සංවේදී කොටස වන දෙවැනි කථනය ඉදිරිපත් කරන්නේ සුජාතා ගේ සොහොයුරිය යි. මේ කාලය තුළ සුජාතා ගැබ් ගැනීමත්, එම දරු ගැබ ඉවත් කිරීමට සිදු වීමත්, සුජාතාට පිළිකාවක් වැළඳීමත් ඇය මරණයට පත් වීමත් ඇතුළත් වෙයි. මෙහි දී පාඨකයාගේ අවධානයට යොමු වන්නේ මේ එකක් පස්සේ එකක් එන කරදර සමූහය ට සුජාතා මුහුණ දෙන ආකාරය යි. කලින් මෙන් දැඩි මානසික ආතතියකට පත් නොවී දැඩි සංයමයකින් යුතු ව මේ සියලූ කරදරවලට මුහුණ දීමට හැකි ශක්තිය සුජාතා ලබා ගත්තේ කෙසේ ද? ඒ පසුගිය කාලය තුළ සුජාතාට යළිත් වරක් පුද්ගලිකත්වය නොව සාමූහිකත්වය ඉස්මතු කරන තමාට උරුම වූ සිංහල බෞද්ධ සභ්‍යත්වය තුළ ජීවත් වීමට අවස්ථාව සැලසීම ද? මේ කාලය තුළ සුජාතා තම සොහොයුරිය හා මව සමඟ සම්බන්ධතා ගොඩනගා ගැනීමට සමත් වෙන අතර ඇයගේ ජීවිතයේ දුෂ්කර කාලයේදී ඔවුන් සමඟ දුක සැප බෙදා ගැනීමට ද ඇයට අවස්ථාව සැලසේ. කාරුණික සැමියකු වූ රාජන්ගේ සැබෑ ස්වරූපය හැඳින ගන්නා ඇය ඔහුගේ නොමඳ ආදර කරුණා ලබමින් සතුටින් මිය යන්නී ය.

දශක හයකට අධික කාලයක් තිස්සේ නිර්මාණය සාහිත්‍යයේ නියැලී සිටි අමරසේකර මහතා එතෙක් මෙතෙක් ඉදිරිපත් කරන ලද ඉතාමත් සංවේදී වූ ද හැඟුම්බර වූ ද විස්තරය අඩංගු වන්නේ ද මෙම දෙවැනි කථනය තුළ යැ යි මම සිතමි. මෙය හුදු අහම්භයක් යයි මම නොසිතමි. මෙරට උගත් මැද පන්තිය තම හැඟීම් සඟවා ගැනීමට ඉගෙන ගත්තේ ඉංග‍්‍රීසින් අනුකරණය කිරීමෙන් යැ යි සිතමි. සුජාතා තම ජීවිතය පුරා දුක් වින්දේ සිය හැඟීම් සඟවා ගැනීමට කරන ලද උත්සාහය නිසා ය. සිය හැඟීම් නො සඟවා එළි කරමින් ජීවිතය හදවතින් විඳ ගැනීමට ඉගෙන ගන්නා සුජාතා තම සොහොයුරිය හා සැමියා ගේ තුරුල්ලේ සතුටින් මිය යයි. මා මේ කියන දෙය වඩාත් හොඳින් තේරුම් ගැනීමට මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහ මහතාගේ විරාගය නවකතාවේ අවසන් පිටුවේ එන මෙම සටහන උදවු වේ යැ යි සිතමි.

‘මගේ ලෙඩ සුව නොවේ. එහෙත් කරුණාව, දයාව, ඇල්ම ආදී මිනිස් දහමින් නොතොර තැනක ජීවත් වීම නිසා මගේ කලකිරීම දුරු විය.’

සුජාතාගේ කලකිරීම දුරු වී යන්නේ ද කරුණාව, ඇල්ම, දයාව යන මිනිස් ගුණාංග නැවත වරක් ඇගේ දිවියට ළඟා වීමත් සමඟ ය.

මේ කාලය තුළ දී සුජාතා පමණක් නොව රාජන් ද බුදු දහම කරා යොමු වීම පාඨකයාගේ අවධානයට යොමු විය යුත්තකි. අද අප රටේ ද ශීඝ‍්‍රයෙන් පැතිර යන්නේ බටහිර බුදු දහම යි. ආත්මවාදී දෘෂ්ටියකින් බිහිවුණු බටහිර සභ්‍යත්වය උරුම කරගත් ඔවුහු බුදුදහම සලකන්නේ පුද්ගල විමුක්ති මාර්ගයක් ලෙසින් ය. ඇමෙරිකාවේ භාවනා මධ්‍යස්ථානයකින් බුදුදහම ඉගෙන ගන්නා සුජාතා ඇයට වැළඳෙන පිළිකා රෝගයට බෙහෙත් ගැනීම ප‍්‍රතික්ෂේප කරන්නේ බටහිර බුදු දහම මඟින් ඇගේ පුද්ගලිකත්වය ඉස්මතු කර තබන ලද බැවින් විය යුතු ය. මෙවන් වූ පුද්ගලිකත්වය ඉස්මතු වූ මානසිකත්වය සැබෑ උපේක්ෂාව නොව ‘ගේහිසිත උපේක්ෂාව’ මතු වීමට අනුබල දෙන්නකි. තම ජීවිතය පිළිබඳ තීරණ ගැනීම තමාගේ තනි අයිතියක් ය යන මිථ්‍යාවෙන් සුජාතා මිදෙන්නේ සිය ළබැඳි සොහොයුරිය ඇමෙරිකාවට පැමිණීමෙන් පසුව ඇයගේ සෙනෙහස විඳීමට පටන් ගත් පසුව ය.

සුජාතා මියගොස් දින කිහිපයකට පසු ව රාජන් සුජාතා බෞද්ධ සාහිත්‍යයේ ඉන්නා තෙරණියක ලෙස තමන්ට හැෙඟ් යැ යි පවසයි. කේ. එන්. ජයතිලකගේ, වල්පොල රාහුල හිමිගේ බටහිර චින්තනයට නැඹුරු වූ ශාස්ත‍්‍රීය ග‍්‍රන්ථ තුළ බුදු දහමේ හරය සොයමින් සිටි රාජන් ඒ වන විටත් බුදු සමයේ සැබෑ හදවත හඳුනාගෙන සිටි බව ද සුජාතා තෙරණියකට සමාන කොට දැක්වීමෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ. ථෙරි ගිථා තුළින් නිරූපණය වන්නේ විමුක්තිය උදෙසා ජීවිතයෙන් පලා යන චරිත නොව ජීවිතයට මුහුණ දීමෙන් විමුක්තිය උදා කර ගන්නා චරිතයන් ය.

සංක‍්‍රාන්ති සමයේ අවසන් කථනය සුජාතාගේ සැමියා වූ රාජන්ගෙනි. සුජාතාගේ මරණයෙන් පසු ඔහුගේ මිතුරා වූ ධර්මන්ගේ ඉල්ලීම මත ඔහු යළිත් වරක් දේශපාලන සංවාදවලට සහභාග් වෙයි. දෙමළ ඩයස්පෝරාව මඟින් ක‍්‍රියාවට නැංවෙන බෙදුම්වාදයට විරුද්ධ විකල්ප මතවාදයන් මෙහි දී සාකච්ඡුාවට බඳුන් වෙයි. මෙහි දී රාජන් විසින් ද අනුදක්නා ලද සිංහල බෞද්ධ සභ්‍යත්වය වටා ගොඩනැගෙන සභ්‍යත්ව සහවාසය පිළිබඳ සංකල්පය බොහෝ දෙනෙකු විසින් අනුමත කෙරුණු නමුදු එය ක‍්‍රියාත්මක කළ යුතු ආකාරය ගැන පැහැදිලි අවබෝධයක් ඔවුනට නොමැත. මේ වන විට සුජාතාගේ සොහොයුරියගේ ස්වාමි පුරුෂයා වන සේනක සමඟ ද දේශපාලන සංවාදයක් ගොඩ නංවාගෙන සිටින රාජන් සුජාතාගේ තුන් මාසේ දානමය පිංකම වෙනුවෙන් ලංකාවට එන්නේ සිය කිට්ටුම මිතුරා වන ධර්මන් ද සමඟිනි. දේශපාලන නවකතාකරුවකු වන ගුණදාස අමරසේකර මහතා සංක‍්‍රාන්ති සමය තුළ අප මුහුණ දෙන භයානක තත්ත්වය විස්තර කරන්නේ රාජන්ගේ ලංකා ගමන හා සම්බන්ධ කරමිනි. කොළඹ නගරය තුළ අහස උසට ගොඩනැගිලි ඉදිවෙමින් දුප්පත්කම පමණක් සංවර්ධනය කෙරෙන නව ලිබරල් ආර්ථික මොඩලය තවදුරටත් ක‍්‍රියාත්මක වෙමින් පවතිද්දී, සේනක විසින් පෙන්වා දෙන අයුරු විදෙස් මැදිහත්වීමක අන්තරාය එළිපත්තටම පැමිණ තිබෙන මොහොතක, රට බෙදා වෙන් කිරීමේ කුමන්ත‍්‍රණය නොකඩවා ක‍්‍රියාත්මක වන රටක සභ්‍යත්ව සහවාසය ගැන කතා කිරීම කොතරම් දුරට ප‍්‍රායෝගික දැ යි යන ගැටලූව පාත‍්‍ර වර්ගයා තුළ ද පාඨකයා තුළ ද ඇති කරමිනි සංක‍්‍රාන්ති සමය නිමාවට පත් කරන්නේ.

මෙවන් වූ නවකතාවක් තුළට රටේ ඉතිහාසය හා සම්බන්ධ සත්‍ය සිදුවීම් ඇතුළත් වීම වැළැක්විය නොහැක. නිර්මාණකරුවා මෙම ඓතිහාසික සිද්ධීන් උපයෝගී කරගන්නේ එම සිද්ධීන් සිය නිර්මාණයෙ හි එන පාත‍්‍ර වර්ගයා කෙරෙහි බලපාන බැවිනි. ඉතිහාසය පිළිබඳව දැනුවත් පාඨකයා තුළ මෙම නවකතාවේ එන ඇතැම් කාල වකවානු පිළිබඳව ගැටලූ ඇති වීමට ඉඩ ඇත. එය ඔවුන්ගේ රස වින්දනයට බාධාවක් නොවිය යුත්තේ මෙය නිර්මාණ සාහිත්‍ය කෘතියක් මිස ඓතිහාසික ලියවිල්ලක් නොවන බැවිනි.

‘සංක‍්‍රාන්ති කාලය නැකත් ඇදුරන් විසින් හඳුන්වනු ලබන්නේ කිසිවකු යථාභූත ඥානයෙන් තොර ව විපරිත මනසකින් කටයුතු කිරීමට සලස්වන දුර්දාන්ත පලවිපාක ගෙනදෙන අවධියක් ලෙස ය.’

නයෝමි ක්ලෙයින් නමැති ලේඛිකාව සුප‍්‍රසිද්ධ ‘ෂොක් ඩොක්ටි‍්‍රන්’ කෘතියේ සඳහන් කරන අයුරු අධිරාජ්‍යවාදීන් සිය අභිමතාර්ථයන් සපුරා ගැනීම සඳහා රටවල්වල මෙවන් වූ මනස විපරිත කරවන යුගයන් නිර්මාණය කරයි. අප මේ පසු කරන්නේ ද එවන් වූ අප සඳහා ම නිර්මාණය කර දෙන ලද සංක‍්‍රාන්ති සමයක ද? එය අප වෙනුවෙන් කවරෙකු විසින් හෝ නිර්මාණය කර දෙන ලද්දක් වුව ද අප විසින් ම තනා ගත්තක් වුව ද, ඉන් ගැලවීම සඳහා ඇති විසඳුම අප නැවතත් අපගේ සිංහල බෞද්ධ ජාතික චින්තනය පාදක කරගත් සභ්‍යත්වය සහවාසයක් නිර්මාණය කර ගැනීම ම බවය අමරසේකර මහතා යළිත් වරක් අපට පෙන්වා දෙන්නේ.

අප අමරසේකර මහතා ඉදිරිපත් කරන සභ්‍යත්වය සහවාසය මත පදනම් වුණු විකල්පය පිළිගත්ත ද නොගත්ත ද තවදුරටත් මේ බටහිර ගැති නව ලිබරල් වාදය හා සහවාසයෙන් යා හැකි ගමනක් නැති බව නම් අපට තේරුම් යා යුතු ය. අද අප පසු කරමින් සිටින සංක‍්‍රාන්ති සමය තුළ අමරසේකර මහතාගේ පොත කොතෙක් දුරට පාඨක අවධානයට ලක් වේ දැ යි මා සිත සැක සංකා මතුවෙන්නේ අප අද මුහුණ දෙන ප‍්‍රශ්නවලට ඉතාමත් ඉක්මන් විසඳුම් අවශ්‍යව ඇති බැවිනි. ඒ සියල්ල අතරේ වුව ද අපට උරුම අපේ සභ්‍යත්වය වෙත යළි යොමු වීමට අපේ ම හදවතින් කෙරෙන ආමන්ත‍්‍රණයට අප සවන් යොමු කළ යුතු ම ය. අපට තවදුරටත් ඊට පිටු පා ජීවත් විය නො හැකි ය.

මහාචාර්ය වසන්ත දේවසිරි
පීඨාධිපති වෛද්‍ය පීඨය
රුහුණ විශ්වවිද්‍යාලය.

යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com
Like us on facebook : https://www.facebook.com/yuthukama

පොදු ජනතාව වෙනුවෙන් සදා දැල්වෙන හදවත

- මහාචාර්ය වසන්ත දේවසිරි -

මැක්සිම් ගෝර්කි ගේ "ඉසග්‍රෙල් මැහැල්ල" නමැති ශ්‍රේෂ්ට කෙටිකතාව නිර්මාණය වී ඇත්තේ රුසියාවේ ස්ටෙප්ස් තණ බිම් ආශ්‍රිත බෙසරේබියා ප්‍රදේශයේ දී මුණ ගැසෙන මහළු කාන්තාවක විසින් ඔහුට කියන ලද කතන්දර අසුරෙනි. ඉසග්‍රෙල් මැහැල්ල විසින් ගෝර්කිට කියන ලද කතාන්දරය එම කෙටි කතාව කියවා නැති පාඨකයින් වෙනුවෙන් සැකෙවින් ඉදිරිපත් කිරීමට උත්සාහ කරමි.

බොහෝම ඉස්සර කාලයේ ස්ටෙප්ස් තණ බිම් හා ආශ්‍රිතව වාසය කළ එක් නිර්භීත වූ ද ප්‍රියමනාප වූ ද ගෝත්‍රික ජන කොටසක් විය. නිතර නිතර පැමිණි සතුරු කරදර නිසා කලකදී ඔව්හු ඝන වනාන්තරයටම කොටු වූ හ. උස් ව වැඩුනු තුරු මුදුන් නිසා හිරු එළිය බිඳකුදු පතිත නොවුනු මෙම බියකරු වනාන්තරය මඩ ගොහොරුවක් විය. එකිනෙක වෙළා ගත් දැවැන්ත වෘක්ෂයන් නිසා ද ඒ තුළ ගමන බිමන අතිදුෂ්කර විය. හමන දැඩි සුළඟ තුරු මුදුන් හා ගැටී නිරන්තර ව නඟන ඝෝෂාව සවනට පීඩාකාරී විය. මිනිස්සු කර කියා ගත හැකි දෙයක් නැතිව මෙම වනන්තරය තුළ සුසුම් හෙලූ හ. හිරු රැස් නොවැටෙන වගුරු බිම් වල වතුරු පල් වී තියුණු දුර්ඝන්ධයෙන් යුතු විෂ වායු පිට වන්නට විය. මෙය දරාගත නොහැකිව මිනිස්සු රෝගාතුර වූ හ.මෙම දුක්ඛ දායක තත්වයෙන් ගැල වී ගත හැකි මඟක් නොදැක ඔවුහු ඔහේ බලා සිටිය හ.
ඔවුන් අතර නොයෙක් කසු කුසු පැතිරෙන්නට විය. ඔවුන් පලා ආ මඟ ආපසු ගොස් සතුරන් අතට පත් වී ඔවුන්ගේ වහලුන් බවට පත් විය යුතු යැ යි ඔවුහු මුල දී හොර රහසේත් පසුව එළිපිටමත් පවසන්නට වන් හ.
මෙවන් වූ දුර්භාග්‍ය සම්පන්න අවස්ථාවක දීය ඔවුන් මුදවා ගැනීමට ඔවුන් අතරින් ම බිහි වූ ඩැන්කෝ නමැති වීරෝදාර නායකයා ඉදිරිපත් වූයේ. කල්පනා කරමින් සිට ගල් මුල් වගුරු ඉවත් කළ නොහැකි බවත් ඒවා බිඳගෙන යා යුතු බවත් තේරුම් කර දුන් විට පිරිස ඔහු සමඟ වනාන්තරය තරණය කිරීමට එකතු විය. ගමන පහසු වූයේ නැත. ඔවුහු මඩෙහි එරුණ හ. ගල් මුල් වලට දෙපා කැපී ලේ ගලන්නට විය. ගමනේ නිමාවක් නොදකින පිරිස දිනෙන් දින ම නොසන්සුන් වන්නට වූ හ. ඔව්හු මුලදී හොර රහසේත් පසුව එළිපිටත් ඩැන්කෝට දොස් නගන්නට වූයේ ඔහු අපරිණත නායකයෙකු බව සඳහන් කරමිනි.නමුත් විවේචන ඉදිරියේ කලබල නොවූ ඩැන්කෝ හිස කෙළින් තබා ගෙන ඔවුනට නායකත්වය දෙමින් ඉදිරියටම ගියේ ය.
දිනක් වනන්තරයේ මහ කුණාටුවක් ඇති විය. ගස් පෙරළෙන්නට විය. මුලු වනන්තරයම දැඩි අඳුරේ ගිලී ගියේ ය. මිනිස්සු බියට පත් වූ හ. අතිශයින් දුර්මුඛ වූ ඔවුන් කෝපයෙන් වියරු වැටී තමන් අතරමං කළ බවට චෝදනා කරමින් ඩැන්කෝට බැන වදින්නට විය. සමහරු ඔහුට පහර දීමට පවා ඉදිරිපත් විය. මොවුන්ගෙන් තමන්ට ගැලවීමක් නොලැබෙන බව ඩැන්කෝ තේරුම් ගත් අතර ඔහු මෙම අසාධාරන චෝදනා නිසා කෝපයට පත් විය. නමුත් බියට පත් මිනිසුන්ගේ අසරණ බාවය දුටු ඩැන්කෝ ගේ හිත කරුණාවෙන් පිරී ගියේ ය.
ඩැන්කෝ සිය පපුව පලා හදවත අතට ගත්තේ ය. එයින් විහිදුනු ආලෝකයෙන් වන පෙත ඒකාලෝක විය.තමා පසු පසින් එන මෙන් පිරිසට කියූ ඩැන්කෝ සිය හදවත එක් අතකින් ගෙන වනය දිගේ ඉදිරියටම දුවන්නට විය. පිරිස හදවතින් එළිය වුනු මඟ ඔස්සේ ඩැන්කෝ අනුගමනය කළෝ ය. ඔවුහු තව දුරටත් ගමනේ දුෂ්කර බව පිළිබඳව ඩැන්කෝට දොස් කීවේ නැත.
දිනක ඔවුහු නොදැනීම ම වනන්තරයේ කෙළවරට පැමිණ ස්ටෙප්ස් තණ භූමියට සේන්දු වී සිටිය හ. ප්‍රීතියෙන් පිනා ගිය ඔවුහු ගී ගැයීමටත් නැටීමටත් පටන් ගත් හ.ස්ටෙප්ස් තණ භූමිය සහ සිය පිරිස දෙස ආදරයෙන් බලා සිටි ඩැන්කෝ බිම ඇද වැටෙනු කිසිවෙක් නොදුටුවෝ ය.තවමත් දැල්වෙමින් පවතින ඩැන්කෝගේ හදවත ද පිරිස අතරේ බිම වැටී තිබුනි.

උදාර ගෝත්‍රික නායකයෙකු පිළිබඳ මේ සුන්දර කතා පුවත කියවන විට මෑතක සිට මට නිතැතින් ම සිහි වන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා ය. ඔහු කිසි කෙනෙකුට පරාජය කළ නොහැකි යැයි අපට උගන්වා තිබුනු ත්‍රස්තවාදය ට ජයාග්‍රාහී ලෙස මුහුණ දුන් අයුරු ඩැන්කෝගේ කතාව කියවන ඔබටත් සිහි වූ වා නිසැක ය. දෙවැනි ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ඔහුට සම කළ හැකි නායකයෙකු ලොව කිසිම රටක බිහි වී යැ යි මම නොසිතමි. සීතල යුද්ධ සමයේ දීත් ඉන් පසු උදා වූ පශ්චාත් සීතල යුද්ධ සමයේ දී ත් ඔහු බටහිර අධිරාජ්‍යවාදයටත්, නව යටත් විජිත්වාදයටත් විරුද්ධව සමාජවාදියෙකු මෙන් ම ජාතිකවාදියෙකු ලෙස ද නැගී සිටියේ ය.
අවාසනාවකට මෙන් අද අපි යළිත් ඉතිහාසයේ වෙන් කිසි කලෙක නොවූ තරම් නින්දිත ලෙස අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ ග්‍රහණයට හසු වී සිටින්නෙමු. අප සතු සියල්ල විකුණමින් ඔවුන්ගේ අත පල්ලෙන් වැටෙන දෙයක් කා දිවි රැක ගැනීමේ කාළකන්ණි තත්වයට පහු ගිය අවුරුදු තුනහමාර තුළ දී පාලකයින් විසින් අපව පත් කර ඇත. අප එයින් ගැලවීමට මඟක් සොයමින් වික්ෂිප්තව සිටින මොහොතක මහින්ද යළිත් පැමිණ ඇත. මහින්දගේ පුනරාගමනය වළකා ලීමට බටහිර අධිරාජ්‍ය වාදීහු මේ වන විටත් ඉතාමත් නින්දිත මෙහෙයුමක යෙදී සිටිති. ඔවුන්ගේ තානාපතියෝ අරලියගහ මැදුරේ, කථානායක මැදුරේ පමණක් නොව පාර්ලිමෙන්තුවේ මෙන්ම අධිකරණ ශාලා තුළ ද රොද බැඳ ගෙන ඔහුගේ ගමන වළකාලන්නට වළිකති. මේ දුෂ්කර ගමන ද ආරක්ෂා සහිත ව අප යළිත් කෙම් බිමක් කරා ගෙන යෑමට මහින්දට හැකි වන බව අපට විශ්වාස ය.ඒ පොදු ජනතාව වෙනුවෙන් ඔහුගේ හදවත සදාකාලිකව දැල්වෙන බැවිනි. මුලු රටම ජාතිය ම බලාපොරොත්තුවේ දෑස් දල්වා මහින්දගේ පුනරාගමනය දෙස බලා සිටින්නේ එබැවිනි.

අසහාය නායකයාණෙනි, ඔබට යෝධ බල යෝධ ශක්තිය ලැබේවා!

යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com
Like us on facebook : https://www.facebook.com/yuthukama

වංකගිරියක අතරමං වූ ජාතික අධ්‍යාත්මය

-මහාචාර්ය වසන්ත දේවසිරි-

(නොවැම්බර් මස 12 වැනි දා ට යෙදෙන ගුණදාස අමරසේකර සූරීන්ගේ 89 වැනි ජන්ම දිනය වෙනුවෙනි.)

මෙකල සිංහල බෞද්ධයන් දෙබිඩි මනසකින් යුතු ව කුහක වතක් අනුගමනය කරන පිරිසක් ලෙසින් විවේචනයට ලක්වනු ලබන අවස්ථාවන් විරළ නොවේ. මෙය ඇතමුන් විසින් සිංහල බෞද්ධයාගේ චර්යා රටාවන් උඩින් පල්ලෙන් අත පත ගා එළැඹෙන සාවද්‍ය නිගමනයෙකි. මෙම දෙබිඩි මානසිකත්වය අපට පමණක් නොව බටහිර යටත් විජිත වාදයේ ග‍්‍රහණයට අසු වූ සියලූම ජාතීන්ට අඩු වැඩි වශයෙන් උරුම වූවකි. යටත් විජිත වාදයට නතු වුණු සියලූම ආසියානු හා අප‍්‍රිකානු රටවල් අද මුහුණ දෙන අර්බුදයන් සියල්ලම ඔවුනට අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් උරුම කර දෙනු ලැබූ ඒවා ය. අද පවා එම රටවල් මෙම ගැටලූවලට සාර්ථකව මුහුණ දීමට අසමත් වී ඇත්තේ අධිරාජ්‍යවාදීන් විසින් ශතක කීපයක් තිස්සේ ම ඔවුන් සතු සම්පත් කොල්ල කෑ නිසා ම පමණක් නොව, ඔවුන් විසින් යටත් විජිත බවට පත් වූ ජාතීන් සතු වූ ජාතික අධ්‍යාත්මයන් ද විනාශ කරන ලද බැවිනි. නිදහස ලබා අඩ සිය වසකටත් වැඩි කාලයකට පසුව ද මෙම රටවල්වලට ඔවුන් මුහුණ දී සිටින අර්බුදයෙන් ගැලවීමට නොහැකි වී ඇත්තේ එම අභියෝගයන්ට සාර්ථකව මුහුණ දීම සඳහා අවශ්‍ය වන ජාතික අධ්‍යාත්මයන් යළි පිළිසකර කර ගැනීමට නව යටත් විජිත වාදය විසින් ඔවුනට කිසි කලෙක ඉඩ ලබා නොදෙන බැවින් ය. නව යටත් විජිතවාදය හමුවේ රටවල් මුහුණ දෙන මෙම ජාතික අධ්‍යාත්මය පිළිබඳ ගැටලූව නිවැරදිව තේරුම් ගැනීමට බොහෝ දෙනෙකුට නොහැකි විය හැකි වුව ද සාහිත්‍යකරුවන්හට නම් එය තේරුම් ගැනීම එතරම් අපහසු වී නැත.

අප සතු ජාතික අධ්‍යාත්මය බටහිර ආක‍්‍රමණයන් හමුවේ දෙදරම් කෑ අයුරු ද, එයට මුහුණ දුන් ආකාරය ද තමන් ජීවත් වූ කාලයට සාපේක්ෂව විග‍්‍රහ කිරීමට සමත් වූ අදීන සාහිත්‍යකරුවෝ කිහිප දෙනෙක් ම මෙරට බිහි වූ හ. ඒ අතරින් පියදාස සිරිසේන, මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහ හා ගුණදාස අමරසේකර සුවිශේෂී වෙතැ යි මම සිතමි. මෙම ලිපිය තුළින් 89 වැනි විය සපුරමින් තවමත් නිර්මාණකරණයේ යෙදෙන ගුණදාස අමරසේකර මහතා ගේ නිර්මාණයන් ඇසුරෙන් අප සතු සිංහල බෞද්ධ ජාතික අධ්‍යාත්මයේ ස්වභාවය, එය දෙදරුම් කා ඇති අයුරු මෙන් ම එය පිළිසකර කර ගැනීම සඳහා අමරසේකර මහතා විසින් ම පෙන්වා දී ඇති මඟ පිළිබඳ ව ද සලකා බැලීමට බලාපොරොත්තු වෙමි. දශක හයක් ඉක්මවා යන අමරසේකර මහතාගේ දීර්ඝ සාහිත්‍ය චාරිකාවම කැප කර ඇත්තේ අප සතු සිංහල බෞද්ධ ජාතික අධ්‍යාත්මය යළි පාදා දීම වෙනුවෙන් යැ යි කීව ද වරදක් නැත.

අමරසේකර මහතාගේ නිර්මාණ අතරින් සුවිශේෂී ම නිර්මාණය ලෙසින් සැලකිය හැක්කේ එතුමා විසින් මෙරට සිංහල මැද පන්තියේ ගමන් මඟ අළලා ලියන ලද ගමනක මුල නවකතාවෙන් ඇරඹී ගමනක අගින් නිමවන කොටස් නමයකින් යුතු දීර්ඝ නවකතාව යි. 1935 දී පමණ ආරම්භ වී 2009 දක්වා වන වසර 75 ක පමණ වන කාල පරාසයක් ඔස්සේ විකාශය වන මෙම නවකතා මාලාවේ ප‍්‍රධාන චරිතය වන පියදාස ගේ මව යටලමත්ත පාසැලේ මුල් ගුරුවරිය වූ අතර පියා පිරිවෙන් අධ්‍යාපනය ලැබූ සිංහල වෙද මහතකු වී ය. සම්ප‍්‍රදායික සිංහල ගැමි සමාජය තුළ පරම්පරාව මෙන් ම දැන උගත්කම් ද නිසා ප‍්‍රභූත්වයට පත් එවන් වූ පවුල්් වත් පොහොසත්කම්වලින් හෝ චර්යාවෙන් හෝ සෙසු ගැමියන් ගෙන් විශාල වශයෙන් වෙනස් නො වූ හ. දැන උගත්කම් අතින් සෙසු ගැමියන් ට වඩා මඳක් ඉදිරියෙන් සිටි ඔවුහු තම දරුවන් ගේ අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් අන් අයට වඩා වැඩි උනන්දුවක් දැක් වූ හ. ක‍්‍රම ක‍්‍රමයෙන් මෙරට ගැමි දරුවනට ද අධ්‍යාපන අවස්ථාවන් විවර වී ගෙන එන අවධියේ දී මුලින් ම ”ගම් දොරින් එළියට” (දෙවන සග) පය තැබීමට වරම් ලැබූවේ මෙම පන්තියට අයත් දරුවන් ය. නිදහස් අධ්‍යාපනයෙන් ඉහළම ඵල නෙළාගත් ඔවුහු මෙම මහා නවකතාවේ කියවෙන වකවානුව තුළ දී ම මෙරට වෘත්තීය, පරිපාලන, අධ්‍යාපන, සාහිත්‍යය මෙන් ම දේශපාලන ක්‍ෂේත‍්‍රය තුළ ද බලපෑම් කළ හැකි පිරිසක් බවට පත් වූ හ. නවකතා මාලාවේ තුන් වැනි සග වන ”ඉණි මෙඟ් ඉහළට” නවකතාවෙන් පියදාස විශ්ව විද්‍යාලයෙන් පසුව සිවිල් සේවයට ඇුතුළු වීම දක්වා ගෙවුනු කාල පරිච්ජේදය ද ”වංකගිරියක” නවකතාවෙන් පියදාස තමන්ට උරුම වූ සංස්කෘතියට පිටස්තරයෙකු ලෙස ඉඳුරන් පිනවමින් අයාලේ ගිය වකවානුවක් නිරූපණය කරනු ලබන්නේ මෙම කාලය තුළ සිදු වූ දේශපාලන සංසිද්ධීන් හා ප‍්‍රවණතාවයන්ට ද සාපේක්‍ෂව ය.

පියදාස විසින් ම වංකගිරියක නවකතාවට අයත් වන වකවානුව විග‍්‍රහ කරන්නේ තම ජීවිතය තම හදවත වෙතින් බොහෝ ඈත් වූ කක්‍ෂයක් වටා භ‍්‍රමණය වූ කාල වකවානුවක් ලෙස ය. පරිපාලන නිලධාරියෙකු ලෙස මුල් පත් වීම ලබා කළුතර නගරයට පැමිණෙන පියදාස මුල් මාස කිහිපය ගෙවන්නේ වෛද්‍යවරුන්ගේ නිල නිවාසවල ය. මත්පැන් බීමටත් හෙදියන් හඹා යෑමත් හැරුනු කොට කිසියම් ම වූ අර්ථ සම්පන්න කාර්යක නොයෙදෙන එම ජීවිතයෙන් හෙම්බත් වන පියදාස කළුතර නගරයේ ම බෝඩිමක නතර වෙයි. එහි දී මුණ ගැසෙන ද්‍රවිඩ ජාතික හෙදියක සමඟ ඇති කර ගන්නා ඇසුර ඔහු ද නොදැනුවත් ම ආදර සම්බන්ධතාවයක් බවට පත් වේ. පුහුණුව අවසන දී මන්නාරමට පත් වීමක් ලබා යන ගමනේ දී ඇයගේ සියලූ අවශ්‍යතාවයන් සොයා බලමින් ඇයට උදව් උපකාර කළ ද ඇය මන්නාරමට ගිය පසු එම ඇසුර නතර කර දමන්නේ ඇය මන්නාරමට පත් වීමක් ලැබ යෑම තමන් ලද භාග්‍යයක් ලෙස සලකමිනි. ඊට පසු ව සිය මව හා සොහොයුරිය සමඟ පානදුරේ පදිංචියට යන පියදාස සරසවි දිවියේ දී දැන හඳුනාගෙන සිටි විවාහක පාසැල් ගුරුවරියක සමඟ ඇසුරක් ගොඩ නඟා ගනියි. මෙම ඇසුර ඇයගේ සැමියාට අසු වීමෙන් පසු පියදාස පොලීසි නොයා ගැලවෙන්නේ යන්තමිනි. එසේ වුව ද මෙම කාලය තුළ දී පවා සිය පවුල් සම්බන්ධතා බිඳ නොගන්නා පියදාස සිය මවගේ හා නැඟණියගේ අවශ්‍යතාවයන් පිළිබඳව ද සංවේදී වෙයි.

මේ කාලය සිය හදවතට වඩාත් ම දුරස්ථව පිටස්තරයෙකු ලෙස ගත කළ කාලයක් ලෙස ය පියදාස විසින් ම හඳුන්වා දෙන්නේ. පියදාසට මෙසේ හැෙඟන්නේ එය අත් හැරීම හා කරුණාව මත පදනම් කර ගත් බුදු සමය අනුව සකස් වුනු ජාතික අධ්‍යාත්මයට පටහැණිව බටහිර සභ්‍යත්වයට ආවේණික වූ අත්පත් කර ගැනුම හා ඉඳුරන් පිනවමින් ගත කළ කාල පරිච්ෙඡ්දයක් වූ බැවිනි. මෙය කුහක වතක් ඇති දෙබිඩි ජීවිතයක් බව අවබෝධ කර ගන්නා පියදාස තමාට උරුම වූ ජාතික අධ්‍යාත්මය සොයා යන ගමනයි අමරසේකර මහතා විසින් යළි මඟ වෙත, දුරු රටක දුකට කිරියක, ගමනක මැද, අතර මඟ සහ ගමනක අග යන නවකතාවලින් ඉදිරිපත් කරන්නේ. මේ මුළු ගමන පුරාම පෙන්නුම් කරනු ලබන්නේ පියදාස විසින් සිය දෙබිඩි මනස හා කරනු ලබන නිරන්තර අරගලය යි.

බටහිර සංස්කෘතිය හා අධ්‍යාපනය මඟින් ඇති කරනු ලබන මෙම ආධ්‍යාත්මික බිඳ වැටීම යටත් විජිතවාදයට හසු වුනු සියලූම රටවලට පොදු ය. අමරසේකර මහතාගේ වංකගිරිය නවකතාවට පාදක කාල වකවානුව ම අළලා ලියවුනු නවකතාවෙකි නයිජීරියානු ලේඛක චිනූවා ඇචිබේ ගේ “No longer at ease” නමැති නවකතාව. ඕබි ඔකොන්කොව් සිය උපන් ගම වන යුමෝෆියාවේ ගෝති‍්‍රක නෑදෑයින් විසින් ප‍්‍රදානය කරන ලද ශිෂ්‍යත්ව අරමුදලින් එංගලන්තයට ගොස් අධ්‍යාපනය ලැබ නයිජීරියාවේ සිවිල් සේවයට එකතු වෙයි. යුමෝෆියාවේ විසූ උදාර ගෝති‍්‍රක නායකයා වූ “ Things fall apart” නවකතාවේ ප‍්‍රධාන චරිතය වූ ඔකොන්කොව් ගේ මුනුබුරා ය. සිය පරපුරෙන් උරුම කර ගත් උදාර පරමාර්ථයන් සමඟ සිවිල් සේවයට එකතු වන ඔබි බටහිර සභ්‍යත්වය විසින් උරුම කර දෙන ලද ව්‍යාජ සාටෝපය හමුවේ විනාශ වී යයි. තම ගෝති‍්‍රක සිරිත් විරිත් හා මානව සම්බන්ධතාවන්ට පිටුපාමින් පිටස්තරයෙකු ලෙස ජීවත් වන ඔබි ලිංගික අල්ලස් පවා ලබා ගන්නා තරම් තුච්ඡ තත්වයට පත් වෙයි. අවසානයේ දී ඔහු අල්ලස් චෝදනාවලට වැරදිකරු වී සිරගත වන අතර යුමෝෆියානු ප‍්‍රගතිිශීලීී සංගමය ඕබි බේරා ගැනීම සඳහා මුදල් වියදම් කරයි.

මෙය බටහිර යටත් විජිත තත්වයට අසු වූ බොහෝ අපි‍්‍රකානු රටවල් අද මුහුණ දෙන ඛේදජනක අර්බුදය මැනවින් පිළිබිඹු කරන නවකතාවකි. අපි‍්‍රකානු රටවල්වල ඇති වූ තත්වය හා ලංකාව ඇතුළු පෙරදිග රටවල් මුහුණ දුන් තත්වය එක සමාන ම වන්නක් නොවේ. අප සතු ජාතික අධ්‍යාත්මය බුදු දහම වැනි ශ්‍රේෂ්ඨ දහමකින් අවුරුදු දහස් ගණනක් පෝෂණය වුණු අදීන චින්තනයක් මත ගොඩනැගුනෙකි. පියදාස ගේ පියා වන වෙද මහත්තයා අනගාරික ධර්මපාල තුමා විසින් පසු ගිය සියවසේ මුල් භාගය තුළ බිහි කරන ලද ජාතික පුනරුදය සමඟ සකි‍්‍රයව සම්බන්ධ වී සිටි ධර්මපාල තුමා සියැසින් දුටු අයෙකි. ඕබිගේ සීයා වන ඔකොන්කොව් එතරම් ප‍්‍රබල සංස්කෘතියකට උරුම කම් නොකීව ද ශේ‍්‍රෂ්ඨ ගෝති‍්‍රක නායකයෙකි. නිවටයෙකු වූ ඕබිගේ පියා යුමෝෆියාවේ මුලින් ම කිතු සමය වැළඳ ගත් කීප දෙනා අතරින් කෙනෙකි. පියදාස මෙන් නොව ඕබි හැසිරෙන්නේ සිය අධ්‍යාත්මය මුළුමනින් ම සිඳ ගත්තෙකු ලෙසිනි. බටහිර ජාතීන් විසින් ඔවුන් මත බලහත්කාරයෙන් පටවන ලද සංස්කෘතික ආධිපත්‍යයට මුහුණ දීමට බුදු සමය තරම් ප‍්‍රබල වූ ද ගැඹුරු වූ ද දහමකින් හික්මවනු නොලැබූ ජාතික අධ්‍යාත්මයක් උරුම කර ගත් අපි‍්‍රකානු රටවල් බොහෝමයක් යටත් විජිත වාදය හමුවේ සිය ජාතික අනන්‍යතාවය රැුක ගැනීමට අසමත් ව විනාශව ගිය හ.

මෙම අතෝරයට ම මුහුණ දුන් සිංහල බෞද්ධයින්ගේ ප‍්‍රබල සිංහල බෞද්ධ ජාතික අධ්‍යාත්මය සම්පූර්ණයෙන් විනාශ වී නොගිය බැවිනි, ඔවුන් දෙබිඩි ජීවිත ගත කරන්නන් පිරිසක් බවට පත් වන්නේ. බොහෝමයක් උගත් සිංහලයින් බටහිර සංස්කෘතිය අනුකරණය කරන්නන් වුව ද ඔවුහු සිය ජාතික අධ්‍යාත්මය සම්පූර්ණයෙන් සිඳ නොගත්තෙන්් ඔවුන්ගේ කුසලාකුසල විඥානය හා හෘද සාක්ෂිය සම්පූර්ණයෙන් ම විනාශ වී ගියේ නැත. අත්හැරීම සහ කරුණාව මත පදනම් වුණු සිංහල බෞද්ධ සභ්‍යත්වය හා කෑදරකම, කෲරකම හා අත්පත් කර ගැනීම මත පදනම් වුණු බටහිර සභ්‍යත්වය කිසි කලෙක එකිනෙක පෑහෙන්නේ නැත. තම සංස්කෘතික බැමි මුලූ මුලින්ම සිඳ නොගෙන බටහිරයන් අනුකරණය කරමින් ජීවත් වීමේ ප‍්‍රතිඵලය වූයේ සිංහලයින් බැලූ බැල්මට දෙබිඩි වතක් ඇති කුහකයින් ලෙස පෙනෙන පිරිසක් බවට පත් වීමයි. නමුත් සිංහලයින් සතු ප‍්‍රබල ම ශක්තිය ද මෙම දෙබිඩි පිළිවෙත නොවේ ද? ඔවුහු ලොව වෙනත් කිසිම ජාතියකට නොදෙවෙනි වන ලෙස නව යටත් විජිතවාදයට මුහුණ දෙමින් සිය ජාතික අධ්‍යාත්මය

රැක ගැනීම සඳහා අද වන විට ද නොනවතින අරගලයක යෙදී සිටිති. මා මෙම ලිපිය ලියන මොහොතේ දී පවා අපි අප සතු ජාතික අධ්‍යාත්මය රැක ගැනීම සඳහා ප‍්‍රබල දේශපාලන සටනක යෙදී සිටින්නෙමු.

ගුණදාස අමරසේකර සූරීන්ගේ සියලූම නිර්මාණයන් එළිය කරන්නේ එතුමා විසින් වරින් ජාතික චින්තනය, සභ්‍යත්ව විඥානය ලෙසින් හඳුන්වා දී ඇති අප සතු නොසංසිඳෙන සිංහල බෞද්ධ ජාතික අධ්‍යාත්මය ම ය. කැප වුනු (commited) සාහිත්‍ය කරුවෙකු වන ගුණදාස අමරසේකර මහතා සිය නිර්මාණ දිවියම කැප කළේ මෙම අප සතු උරුමය වූ ජාතික අධ්‍යාත්මය නොහොත් ජාතික චින්තනය පදනම් කරගත් අප සභ්‍යත්ව රාජ්‍යය යළි ගොඩ නඟා ගැනීම සඳහා ය. ත‍්‍රස්තවාදය පරාජය කිරීමත් සමඟ උදාවෙන යුගයත් සමඟම ගමනක මුල නවකතා මාලාව නිමා වන අතර එයින් පසුව උදා වෙන යුගයට අප මුහුණ දිය යුතු ආකාරය විස්තර කර දීම සඳහා ය එතුමා විසින් ”කවන්ධයට හිසක් - අමතක වූ උරුමය” (2011) නම් වූ නිබන්ධය කරන ලද්දේ. ගමනක මුල නවකතා මාලාව මඟින් මෙන් ම අමතක වූ උරුමය නිබන්දය මඟින් ද එතුමා පෙන්වා දුන්නේ බටහිර සභ්‍යත්වයේ පදනම වන ඇලී ගැලී ජීවත් වීම වෙනුවට අපට උරුම වූ සිංහල බුදු සමය පදනම් කරගත් අත්හැරීම හා කරුණාව මත ගොඩනැඟුනු සංවර්ධන මඟක් සොයා ගත යුතු ය යන්න ය. අමරසේකර මහතා යෝජනා කරන ඒ මඟ ගැනීමට උත්සාහයක් නොගත් බැවින් ය අප තවමත් වංකගිරියක අතර මං වී සිටින්නේ. ආර්ථික විද්‍යාඥයකු නොවූ අමරසේකර මහතා එවන් වූ සංවර්ධනයක් සඳහා ගත යුතු මඟ පහදා දීමට ය ”ධනවාදයට විකල්පයක් - අප ගත යුතු මඟ” (2018) යනුවෙන් ඔහුගේ නවතම නිබන්දය එළි දැක්වූයේ. වංකගිරියක අතරමං ව හෝ අප මෙතෙක් කල් අප සුරැකුණේ මා ඉහත විස්තර කළ අප විසින් ම අපගේ සිංහල බෞද්ධ අධ්‍යාත්මය මුළුමනින් ම විනාශ වී යෑමට ඉඩ නොදී නිර්මාණය කර ගන්නා ලද දෙබිඩි මනස නිසා ය. අද අප අතරමං වී සිටින වංකගිරියෙන් මිදීමට නම් අමරසේකර සූරීන් පෙන්වා දෙන මඟ ගැනීමට තරම් එඩිතර විය යුතු ය. එවිට වංකගිරිය තව දුරටත් වංකගිරියක් නොවනු ඇත.

මහාචාර්ය වසන්ත දේවසිරි
ළමා රෝග අංශය
වෛද්‍ය පීඨය
රුහුණු විශ්ව විද්‍යාලය

යුතුකම සංවාද කවය

www.yuthukama.com

Like us on facebook :https://www.facebook.com/yuthukama

මිනිස් සිතේ ප‍්‍රභාශ්වර භාවය පිළිබිඹු කරන ඝරසර්ප

-මහාචාර්ය වසන්ත දේවසිරි-

අද දවසේ දී කෙසේ වෙතත් අප කුඩා කාලයේ දී නම් අපගේ ගෙවල් වලට වරින් වර සර්පයන් ඇතුලූ වීම සුලභ සිදු වීමක් විය. නිතර නිතර ම ගෙවල හැසිරෙන බැවින් ඔවුහු ඝරසර්පයන් ලෙස ද හඳුන්වනු ලැබූ හ. රෙදි කැබැල්ලක භූමි තෙල් ස්වල්පයක් තවරා එය ඇෙඟ් ඇතිල්ල වූ විට ඝරසර්පයා අසරණ වී පලා යයි. ගැරඬින් පෙනේ කළාට කලබල නොවූ මෙරට මිනිස්සු ගැරඬින් මරා පවු පුරවා නොගත් හ. ඔවුහු ගැරඬින්ට කළ හැකි දෙයක් නැති බව ද දැන සිටිය හ. මෙවන් වූ ඝරසර්පයන් නිසා වෙනස් නොවන උදාර වූ මිනිස් සන්තානයේ කතන්දරය යි ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි සිය නවතම සිනමා නිර්මාණය වන ඝරසර්ප තුළින් විදහා දක්වන්නේ. බුදු දහමට අනුව මිනිස් සිත ස්වභාවයෙන් ම ප‍්‍රභාෂ්වර ය. එය කිළිටි වන්නේ ආගන්තුක වූ ක්ලේශයන් නිසා ය. ජාති ආගම් වර්ගවාදය අතික‍්‍රමණය කළ මිනිස් සන්තානයේ ප‍්‍රභාෂ්වර භාවය පිළිබිඹු කරන සුන්දර සිනමා පටයක් ලෙසය මා ඝරසරප දකින්නේ. ජයන්තගේ පරපුරට අයත් වන බොහෝ නිර්මාණකරුවන් සිය නිර්මාණ තුළින් නිරූපණය කළේ මෙම මිනිස් සිතට ආගන්තුක වූ ක්ලේශයන් ය. නිර්මාණකරුවෙකු වශයෙන් ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි සුවිශේෂී වන්නේ ඔහු මිනිස් සිත ට ආගන්තුක වූ කෙලෙස් ධර්මයන් නොව, මිනිස් සිතට ආවේණික වූ විචිත‍්‍රත්වය සිනමාවට නංවන බැවිනි.

සිංහල සිනමාවේ ස්වර්ණමය යුගය හැටේ දශකය යැ යි මම සිතමි. මෙම යුගය ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතාගේ ම නිර්මාණයක් ලෙස හැඳින් වූ ව ද වරදක් නැත. මෙම යුගය තුළ නිර්මාණය වුනු ගුණාත්මක චිත‍්‍රපට සිත ප‍්‍රහර්ෂයට පත් කරවන සුලූ මිනිස් අධ්‍යාත්මය තුළ නිරායාසයෙන් බිහි වන ගැඹුරු ආදර සම්බන්ධතා නිරූපණය කළ චිත‍්‍රපට ය. එමෙන් ම එම චිත‍්‍රපටවල ජීවත්වන චරිත තම සිත් තුළ හොල්මන් කරන අඳුරු යක්ෂාවේශයගෙන් මිදී නිදහස ලබා ගැනීමට සමත් වන චරිතයන් ය. ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතා විසින් හැටේ දශකයේ නිර්මාණය කළ දෙලොවක් අතර, රන්සළු, ගොලූ හදවත හා අක්කර පහ යන චිත‍්‍රපටි පෙළ මා කියන මෙම කරුණ සනාථ කිරීමට ප‍්‍රමාණවත් වෙතැ යි සිතමි. හැත්තෑව දශකයේ මුල් යුගය තුළ දී වසන්ත ඔබේසේකර, ධර්මසේන පතිරාජ වැනි සිනමාකරුවන් ගේ නිර්මාණ තුළ මේ ප‍්‍රසාද ගුණය තරමක් දුරට හෝ රැඳී තිබුන ද ඔවුන්ගේ පසු කාලීන නිර්මාණ තුළ මෙම ගුණය දක්නට නොලැබිනි. ඉන් පසුව එළැඹුනු යුගය තුළ දී බිහිවුනු නව සිනමා කරුවෝ නව යටත් විජිතවාදය තුළ තුන් වෙනි ලෝකයේ රටවල් තුළ දිනෙන් දින බිඳ වැටෙන ආර්ථික හා සංස්කෘතික වට පිටාව ඔස්සේ මුහුණ දෙන ඛේදවාචකය නිරූපණය කරන චිත‍්‍රපට නිරූපණය කළ හ. තම උරුමය වූ පාරම්පරික හර පද්ධතිය තව දුරටත් වටිනා කමක් නැති හණ මිටියක් ලෙස සළකමින් නිර්මාණය කරණයේ යෙදුනු මෙම සිනමා කරුවන් විය යුතු පරිද්දෙන් ම නිරතුරුව ම ජත්‍යන්තර සම්මානයට පාත‍්‍ර වී ය. සුප‍්‍රකට නයිජීරියානු ලේඛක චිනීවා ඇචිබේ කලකට පෙර ප‍්‍රකාශ කර ඇති අයුරින් ම ඔවුහු දඩයමට ලක් වූ සිංහයාගේ කතන්දරය නොව දඩයක්කාරයාගේ කතාව සිනමාවට නැඟූ හ. දඩයක්කාරයගේ ඇසින් කැමරාවට නැඟුනු මෙම නිර්මාණ තුළ පාරම්පරික සංස්කෘතියක් තුළ ගොඩනැඟුනුු උදාර වූ මිනිස් අධ්‍යාත්මය පිළිබිඹු නොවිනි. සිංහල සිනමාව දශක කීපයක් තිසසේ මුහුණ දෙන ඛෙදවාචකය මෙන් ම අර්බුදය ද මෙය යි.

දඩයක්කාරයින් අත ව්‍යාජ වූ ද අජීවී වූ ද හෝං පලක් බවට පත් වෙමින් තිබුණු සිංහල සිනමාව තුළට යළිත් වරක් අපගේ සංස්කෘතික උරුමය රැගෙන ආ සිනමා කරුවා ය ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි. ඔහුට පුරෝගමී සිනමා කරුවෙකු මෙරට සිටියේ නම් ඒ ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් මහතා පමණක් ම විය යුතු ය. ඔහුගේ අග්නි දාහය, ගරිල්ලා මාකටිං, සමනල සංධ්වනිය,මහරජ ගැමුනු මෙන් ම නවතම නිර්මාණය වන ඝරසර්ප තුළින් ද ඔහු පෙන්නුම් කරන්නේ නව යටත් විජිතවාදී සිනමා කරුවන්ට නොපෙනෙන මිනිස් සන්තානයේ ඇති සුන්දරත්වය යි. සිග්මන් ෆ්‍රොයිඞ් වැනි යල් පැන ගිය මනෝ විද්‍යාඥයින් ගේ මතවාද වලින් නොමිදුනු මෙම සිනමාකරුවන් තවමත් සිතන්නේ මිනිසත් බවේ පදනම ඔවුන්ගේ සිතේ සැඟ වී ඇති කාම සිතුවිලි හා ඉන්ද්‍රියන් පිනවීමේ ආශාව පමණක් ම යැ යි කියා ය.

බටහිර නූතනවාදය වර්ධනය වූයේ මිනිස් ජීවිතයේ සතුට හා සාර්ථක බව රඳා පවතින්නේ ඉන්ද්‍රියන් පිනවීම මත ය යන මිථ්‍යාව මත ය. මෙය ඉතාමත් විනාශකාරී මිථ්‍යාවක් බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ. මේ මිථ්‍යාව තුළ ඇති භයානක ම මිථ්‍යාව නම් මිනිස් සිත තුළ ඇති එකම ස්වභාවය ඉන්ද්‍රියන් පිනවීමට ඇති වුමනාව පමණක් ම ලෙස ද ඒ තුළ පිළි ගැනෙන බැවිනි. මෙම මිථ්‍යාව සත්‍යයක් ලෙස පිළිගතහොත් බටහිර නුතනත්වය තුළ අප පෙළන කිසිම ප‍්‍රශ්නයකට විසඳුමක් සොයා ගත නොහැකි බව ද පිළිගැනීමට සිදු වෙයි. ඒ කිසිම කලෙක මුලූ මිනිස් වර්ගයාගේ ම ඉන්ද්‍රියයන් පිනවීමට අවශ්‍ය තරම් සම්පත් ප‍්‍රමාණයක් මෙම ලෝකය මත නිර්මාණය කර ගැනීමට අපට හැකියාවක් නැති ය යන්න ප‍්‍රකට කරුණකි. මිනිස් සිත හා සතුට පිළිබඳව මෙම මිථ්‍යාව පිළිගන්නාතාක් කල් තුන්වන ලෝකයේ සිනමා කරුවන්ට චිත‍්‍රපට නිර්මාණය කළ හැකි තේමාවන්ගෙන් නම් අඩුවක් ඇති නොවනු ඇත. මෙම නිර්මාණකරුවන්ට තව බොහෝ කාලයක් යනතුරු ඉහගෙන කෑ හැකි මෙම නව යටත්විජිතවාදයේ පල් වළ කාන්තා විමුක්තිය, ගණිකා වෘත්තිය, ලිංගිකත්වය, හිංසනය, ස්ත‍්‍රී දූෂණය, මත් ද්‍රව්‍ය, සමලිංගිකත්වය, එච් අයි වී වැනි තේමාවන්ගෙන් පිරී ඇත.

ඝරසරප තුළින් ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි මෙම පල් වල ඉහ ගෙන කෑමේ සිනමා කලාවට හුරු වී සිටින පේ‍්‍රක්ෂක අපට ප‍්‍රබල අභියෝගයක් එල්ල කරයි. ඔහු අපෙන් ප‍්‍රශ්න කරන්නේ අපට ජීවත් වීමට මීට වඩා හොඳ දැක්මක් අපට සොය ගත නොහැකිදැ යි යන්න ය. මෙහි දී ඔහු පේ‍්‍රක්ෂක අපගේ මනසට ද එල්ල කරන්නේ බුදු රජාණන් වහන්සේ මීට වසර 2600 කට පෙර මිනිස් මනසට එල්ල කළ අභියෝගයම ය.එනම් සියළු අරූපි ධර්මයන් මනස පෙරටු කොට ඇතිවන බවත්, මනස මුල් කොට පවතින බවත්, මනස තුළින් ම නිර්මාණය වන බවත් යන සත්‍යය යි. මෙය අද අප හිස් මුදුනෙන් පිළිගන්නා බටහිර වාස්ථවික යථාර්ථය සුණු විසිනු කරණු ලබන දහමකි. එම යථාර්ථය මනුශ්‍යයන්ගේ පමණක් නොව, සතුන් සර්පයන් ගහකොළ පමණක් නොව අමනුශ්‍යයන් හා යකුන් පෙරේතයන්ගේ ද හිමිකම් සපුරන යථාර්ථයකි. එමෙන් ම අප විසින් සාක්‍ෂාත් කරගත යුතු මෙම රාගය හා වෛරය මත නොව, අත් හැරීම, මෛති‍්‍රය හා කරුණාව මත ගොඩ නැගෙන නව සමාජ යථාර්ථයක් විය යුතු බව ද ඝරසරප අපට ඉඟි කරයි.

විසි එක්වැනි සියවසට අයත් වන අදීන සිනමා කරුවෙකු වූ ජයන්ත චන්ද්‍රසිරිගේ නිර්මාණ තුළ පිළිබිඹු වන්නේ මිනිස් සිතේ ප‍්‍රභාශ්වර ස්වභාවය යි. චන්ද්‍රසිරි ගේ සිනමා කෘති වල චරිත ගැටුම් වලට මුහුණ දෙන්නේ මිනිස් සිතට ඇතුලූ වන ආගන්තුක උපක්ලේශයන් නිසා ය. ජයන්ත සිනමාවට නඟන්නේ මෙම මතුපිට ආගන්තුක ක්ලේශයන් නොව එම ක්ලේශයන් මඟින් ඔද්දල් නොවූ කරුණාවෙන් හා මෛති‍්‍රයෙන් ප‍්‍රභාශ්වර වූ මිනිස් සන්තාන ය
ඝරසරප චිත‍්‍රපටයේ අතීත කතන්දරයක් ද වර්තමාන කතන්දරයක් ද ඇත. 1980 දී යක්ෂාවේශයන්ට ප‍්‍රතිකාර කරණ හිමි නමක් වසන කතෝලික පල්ලියක දී මුණ ගැසී පෙමෙන් බැඳෙන සිංහල තරුණයෙකු හා කළු කුමාර දිෂ්ටිය වැහුණු දෙමළ තරුණියක පිළිබඳව කතන්දරය ඉන් එකකි. ඉන් වසර තිස් ගණනකට පසුව වියපත් ව ගිය එම තරුණයාගේ බිරිඳට කළුකුමාර දිෂ්ටිය වැළදීමත් ඇයට ප‍්‍රතිකාර කරන කැන්ඩාවේ සිට පැමිණි මනෝ වෛද්‍යවරියත් පිළිබඳ. කතන්දරය දෙවැන්නයි. ප‍්‍රශස්ත ලෙසත් සුන්දර ලෙසත් සිතුවම් කර ඇති මෙම සිද්ධීන් ගැන දිගින් දිගටම විස්තර කිරීමට බලාපොරොත්තු නොවෙමි. කෙසේ වෙතත් තරුණ පෙම් යුවළගේ චරිත නිරූපණය කරන නවක නළුවා හා නිළිය ගැන සඳහනක් නොකිරීම ඔවුනට කරණ අසාධාරනයක් වෙතැයි සිතමි. ජයන්ත චන්ද්‍රසිරිට ම හුරු පුරුදු ප‍්‍රවීන රංගධරයන් සියල්ලන්ම අභිබවා යන රඟ පෑමක් ඔවුන් දෙදනා ඉදිරිපත් කරන බව පැවසීම චිත‍්‍රපටියේ විශිෂ්ට රංගනයක යෙදෙන ප‍්‍රවීණයන්ට කරන අගෞරවයක් වෙතැ යි මම නොසිතමි.

මේ කතන්දර දෙක අතර අපගේ අවධානයට හසු විය යුතු තවත් නොකී කතාවක් ද ඇත. ඝරසරප ආරම්භ වන වකවානුවේ දී එ නම් 1980 ගණන් වළ දී වර්ධනය වුනු කුරිරු ත‍්‍රස්තවාදය මිනිස් ජීවිත දස දහස් ගණනක් බිලි ගත් යුද්ධයකින් අවසාන විය. මේ කාලය තුළ දී අපි අන් කවර කලකත් නොවූ තරම් වේගයෙකින් මෙන් ම දැඩිව ද මිනිසුන් සමාජය තුළ විගලිත කරන නූතනවාදය වැළද ගත්තෙමු. මෙවන් වූ වට පිටාවක අප බොහෝ දෙනෙකුට මතක් වන්නේ යුද්ධය හා බටහිරකරණය තුළ අපට අහිමි ව ගිය දේවල් ය. ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි ඝරසරප තුළින් අපට පෙන්වා දෙන්නේ මේ කුරිරු බලවේග දෙක හමුවේ අපට අහිමි වී නොගිය දේවල් ය. එ නම් ආගන්තුක ක්ලේශයන් නිසා විනාශ නොවුනු කරුණාවෙන් හා මෛති‍්‍රයෙන් ප‍්‍රභාශ්වර වූ අප සතු පාරම්පරික විඥානය යි. 1980 දී මෙන් ම 2018 දී ඔවුන් එකිනෙකා ගේ දුක සැප බෙදා ගන්නේ ආදරය කරන්නේ ජාති ආගම් හා සමාජ භේද වලින් මිදුනු පිරිසක් ලෙස ය. එම පාරම්පරික විඥානයේ ම කොටසක් වූ කලූ කුමාරයා (ඝර්සරප යනු කලූ කුමාරයාට නමකි) පවා ඔවුනට හිමි තැන සිහි කර දෙමින් වරෙක හිතවත් ව හැසිරේ. ඒ කලූ කුමාරයා නොහොත් ඝරසරප අප අධ්‍යාත්මයේ ම කොටසක් බැවින් ද?

මහාචාර්ය වසන්ත දේවසිරි
අංශ ප‍්‍රධාන/ ළමා රෝග අංශය
වෛද්‍ය පීඨය, රුහුණු විශ්ව විද්‍යාලයය.

යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com
Like us on facebook : https://www.facebook.com/yuthukama