විරුවෙකුගේ නික්ම යෑම

නොදැන සිටියා නොවෙි
බාරකරු මිසක ඔබ
අයිතිිකරු නොවන බව
අපට උරුම වු මෙබිම

ඒත් වාවනු නොහැක
මෙි නොකල් නික්මීම
අහස් කුස ගුගුරුවා
පතිත හෙණයක් විලස

මවුන් නෙතු නිති රැඳුනු
නිමා කරනට කඳුළු
මර බියෙන් තොර රටක
සිනා මල් පූදන්න
කළ මහා යුග මෙහෙය
නිමා වන්නට ද පෙර
යන්ට සිදු වුනෙ මන්ද
නොතේරේ නොම දැනේ

පස් වසක් සැඟව තිබු
මවුන් නෙතු රැඳි කඳුළු
ඔවුන්ටත් නොදැනීම
ගලා යන්නැති එදින

වැලපුනේ මහ හඬ්න්
මැදමුලන නොව රටයි
සිංහලේ කිසි ගෙයක
බතක් නොඉදුනි එ රැය

පැරදුනේ ඔබ නොවෙයි
රටයි ඔබ දිනා දුන්
අහිමි වන දිනෙක රට
අනේ කාහට කියම්

කෙළෙහි ගුණ බෝසතුන්
තුළම ඇති ගුණයක්ලූ
බෝසතුන් විරළ වූ
කලෙක අප අතර සිටි
මහ රජාණෙනි අපට
සමා වුව මෙත් සිතින්

මෙබිම සරනා සපුන්
සියොතුන් ද රුපු සතුන්
බිම ද අහෙසෙහි නිතින්
සරන නෙක දෙවි රදුන්
සුරකිනුව ඇති නිතින්
ඔබ ව හද රැඳි පෙමින්

-වෛද්‍ය වසන්ත දේවසිරි
2015 දුරුතුමස 10 වැනි දා
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

තාත්තගේ ඕස්ට්‍රේලියා ගමන...

වීසා එක ලැබුන දා දූලගේ දිහාවට
තාත්තගෙ ඉහේ මල් පිපුන වාගෙයි දැනුනෙ
නොදන්නා රට වලට මට ගිහින් පුරුදු නෑ
අපෙ මහත්තයා ගොහින් බලාගෙන එන්නකෝ
හාමිනෙත් කිවු නිසා තාත්තගෙ හිත හොඳයි
නෑදෑයො පැවසුවෙත් තාත්තගෙ පින තමයි......

මෙල්බර්න් නගරයට ගොඩබැස්සෙ පාන්දර
අළුත්ම සැප රියෙන් අලුත් ගෙයි දොරකඩට
වේගෙ සීයක් නිසා තදබදය නැති නිසා
කොයි තරම් දුර උනත් පැයට මත්තෙන් ගෙදර.....

මුණුපුරයි මිණිපිරියි සීයාව පිලිගන්න
ටෙඩී කෙනෙකුත් අරන් සීයාට දොයියන්න
දණ නමලා පිලිගත්තේ තාත්තව ආදරෙන්
තුන් මාසයක්ම දැන් අපි එක්ක හිටියැහැකි
දවසක්ම මග ගෙවලා මහන්සියි තාත්තට
ඕනෙනම් නාගන්න උණුවතුර ගේ ඇතුලෙ.....

තාත්තේ මෙහෙ ඉතිං ලංකාව වගෙ නෙවෙයි
ජීවිතේ ගෙනියන්න හරි පහසුකම් ගොඩයි
කෝන් ෆ්ලෙකස් වලට කිරි ටිකක් දාගත්තහම
උදෑසන ආහාරෙ තනියමම හැදුවැහැකි
තුන් මාසයක් ඉඳලා අත්දකින විට ඒවා
වචනයෙන් නොකිව්වට තාත්තට තේරේවි.....

සතියකට සෑහෙන්න ඉරිදාට උයාගෙන
පෙට්ටිවල අහුරලා ශීතකරණේ දැම්මහම
ලංකාවෙ වගේ අපි කුස්සියෙම ඉන්නෙ නෑ
කාලයත් ඉතුරුයිනෙ වෙන වැඩක් කර ගන්න
කන වෙලාවට අරන් මයික්‍රෝවේවයෙන්
රත් කරල ගත්තහම දැන් ඉවුවා වගේමයි
තාත්තා ත් ආසයිනෙ උණු උණුවෙ බත්කන්න
හෙට ඉඳලා තාත්තේ ආයිමත් අපිට වැඩ
එහෙ වගේ නෙවෙයි මෙහෙ පාඩුවේ හිටියැහැකි....

දුව උදේ 7ට වැඩ මුණුපුරා පාසලට
මිණිපිරිත් 6 වෙද්දි යන්නෝනැ ඩේ කෙයාර්
ඉන්නවා නම් මෙහේ ළමයිනුත් මෙහෙ වගේ
නොහැදුවොත් කවදාහරි ඔවුන්මයි අනතුරේ
දුවත් බෑනත් එක්ව කියාදෙයි තාත්තට....

තාත්තේ මගේ වැඩ ඇරඹෙන්නේ රෑ අටට
ඒනිසා මම දවල් නිදා ගන්නට ඕනෙ
හම්බඋන රස්සාව එපා කීවොතින් අපි
ආයිමත් හොයන්නට අමාරුයි මේ රටේ
තාත්තට පාලුනම් රූප පෙට්ටිය දාමු
බඩගින්න හැදුනොතින් ශීතකරණයෙ කෑම
ගිම්හානෙ ළඟ නිසා පෙලක් විට රස්නෙ
ගොඩක් රත් වෙනව නම් දාගන්න කූලරය
හීතලක් ආවොතින් දාගන්න හීටරය
ඇසිපියන වේගයෙන් රත්වෙනවා මුලු ගේම...

ටෙලිවිෂන දැම්මාට දෙයක් නෑ බලන්නට
වැඩිමනක් පෙන්නන්නෙ විලිසංගෙ නැති ඒවා
සති ගණන් පල් කරල කාල මට පුරුදු නෑ
ඊට වැඩියෙන් හොඳා හුරුපුරුදු ප්ලේන්ටිය
මගේ දුක දැනුනොතින් දරුවන්ට දුක හිතෙයි
කෑම ටික විසිකරල කෑව වගෙ ඉන්නෝනැ....

බෑන ගෙදරින් ගිහින් පැයක් යන්නට කලින්
දුව එනව කලුවරේ දරුවනුත් එක්කගෙන
අනේ පොඩි හා පැටව් සීතලේ නිදිමතේ
ළමාවිය මෙහෙමදෝ පොඩිඋන්ගෙ ගෙවෙන්නේ
මහන්සියි තාත්තේ... බඩගිනිද තාත්තට
ඉක්මනින් කෑම කමු මම කඩෙන් ගෙනාවා
මුලුදවස වැඩකරල ළමයිනුත් එක්කරන්
එද්දි හරි මහන්සියි උයන්නට අනේ බෑ....

මහා ලොකු බනිසයක මස් ගොඩක් පුරවලා
'පාස්ටා' කියලා තව දකිද්දිත් හිරිකිතයි
කොහොම කනවද මන්ද මේ පුංචි කිරිදරුවො
මේද රහිතයි ඕක මේව හරි ගණන් මෙහෙ
තාත්තා හින්දමයි මම ඕව ගෙනාවේ
ලංකාව වගෙ රටක කොහේ කන්නද ඕව....

ප්ලග් කරලා බ්ලැන්කටය ඔන්න මම රත්කරා
සීතලෙන් පෙරෙව්වොත් ඇවිස්සෙයි වීස් එක
සීතලෙන් උණුහුමින් පරිස්සම් වෙන්නෝනැ
ලෙඩඋනොත් තාත්තගේ ගමනින්ම ඵලක් නෑ...

බෑන මහ පාන්දර වැඩඇරිලා ඇවිල්ලා
තේ එකක් හදනවා., තාත්තත් ඇහැරලා
අනේ ඇයි තාත්තේ නින්ද යන්නේ නැද්ද
කාමරේ සීතලද.. තාත්තට තේ එකක්?
සෙනසුරාදාට අපි අම්මට කතා කරමු
බැලුවැහැකි සුදුමූණ ස්කයිප් තියනවනෙ
අනේ මගෙ හිතේ දුක බෑනාට කොලොප්පම්.....

සෙනසුරාදා දවල් අම්මගගෙන් ඇමතුමක්
අපෙ මහත්තයා ගොහින් සතියකුත් ගතඋනා
කොහොමදෑ ඔයදිහා අහන්නත් බැරිඋනා
මුණුපුරයි මිණිපිරියි සීයාගෙ තුරුල්ලේ
කතන්දර අහනවද ගී සින්දු කියනවද?.....

අනේ මගෙ හාමිනේ අහිංසක පොඩිඑවුන්
පාන්දර ගිහිල්ලා නිදියන්න ගෙට එන්නෙ
එක පවුලෙ අයවෙලත් බෝඩිමක වගෙ ඉන්නෙ
මොන මෝඩකමක්දෝ ඇවිත් මම කරගත්තේ

අනේ හාමිනේ අපි බඩට හරියට නොකා
දරුවන්ට ඉගැන්නුවෙ මෙහෙම දුක් විඳින්නද
ලංකාවෙ ඉන්දැද්දි ආදරෙන් පවුල් කෑ
අපේ දරු පැටව් මෙහෙ ඇවිත් මේ විඳින දුක
මුණුපුරයි මිණිපිරියි ඉන්නෙ උන්ගේ ලෝකෙ
සිංහලෙන් ඇහුවාට උන්ට තේරෙන්නෙ නෑ
දුව තමයි උන් කියන එව්වා මට කියන්නේ
ඉතිං මම කාටදැයි කවි කතා කියන්නේ.....

අපෙ මහත්තයා ඕව ගණනකට ගන්නෙපා
අපි මෙහෙම දුක් උනත් උන් ඉන්නෙ සතුටින්නෙ
ඉනු කඳුලු හංඟගෙන හාමිනේ හිත හදයි
අපි වාගෙ ආදරෙන් පවුල් කනවා තියා
උන් උන්ව හමුවෙන්නෙ හාවා හඳ දකින්නැහෙ.....

අපොයි තව සතියදෑ ගතඋනේ මයෙ මැණිකෙ
කල්පයක් වගෙයි මට මේ ගෙවුනු දවස් හත
තවත් සති එකොලහක් තියෙනවා නෙවෙද මට
මේ සුපිරි හිර ගෙදර ජීවිතේ ගෙවන්නට.....

-නිසංසලා රත්නායක

යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

යාල් දේවියේ නොයන මිනිසා

යමුද දුවේ අපි යාපනේ ගොස් එන්න
යාල් දේවියෙන් යා හැකි දැන් ඔන්න
වටිනවා නේද අපෙ රට අපි දැක ගන්න
පොඩි උන් ආසා ඇති නොවැ එහේ දැක ගන්න

පිරි මදිමින් අපෙ පොඩි පුතුගේ හිස
අසයි නුඹෙ පියා නිදහස් කරනට මනස
ගණදුර මැදියමේ තිබෙනා අහස් කුස
ළතැවෙයි තවම හිරු කිම අකලට ගියේ බැස
--

නිහඬ ගිණි දණ්ඩය
පපුව තුළ පිපිරිලා
කඳූළු කම්මුල නොදැක
නෙතු කෙවිනි බොඳ වෙලා

මහ පොළොව කැඩපතකි
කිසි රුවක් නොපෙනෙනා
හදවතම සුසානෙකි
නුඹෙ රුවත් බොඳ වෙලා

හදවතේ විසිරු වුන
කැට කැබෙලි අහුලාන
බැරිද මට අටවන්න
යාපනය වෙතට යන
කිසිදාක හමු නොවන
පීළි මත ඇදී යන
කෝච්චියෙ යන ගමන

නැතිමුත් අපට මේ මඟ
අපේ දරුවන්ට බව
කියනවා මතකයි
සිටිදාක නුඹ මගේ ළඟ

නුඹෙ රුහිරු උරා බී
ගොඩනැගුණු ඒ මගෙහි
කිසිදාක හමු නොවන
පීළි දෙක බදාගෙන
මරණයේ මතකයෙන්
කෑගසන දුම්රියේ
මම කෙසේ යන්නදෝ
අපේ දරුවොත් අරන්

-ලසන්ත වික්‍රමසිංහ

යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

විමල් වීරවංශගේ විදුලි බිල නොහොත් ‘කියනු මැන දිවි අරුත‘

‘ඔබ සැමට තුති 
පෙන්වා දුන් පිනට මා දොස’

කෙළෙස අඩුකරම් ද විදුලි බිල, 
හුදී ජනයාට ද නොහැකි කළ 
කිරීමට ඒ විස්කම 

එනමුදු 
තැත් කළෙමි සැමවිටම
පිරිමසිනට විදුලිය 
ඇති බැවින් සිත් කොනක 
දෙස් දෙන හදක් 
දුරඅතීතය ගැන තැවෙන 

නැගුණේ අහස උසට විදුලි බිල 
දැවීමෙන් ද ඒ හද 

අහෝ 
පෙර පවක් පළදී ඇත, 
ඉරණම බල කොට ඇත, 
වසනට මහා මැදුරක 

පෙර කළ එක මග ගියවුන් 
බලාසිටිය ද කෝපාග්නියෙන් 
දැවෙමින් 
බිණිමින් 
ආක්‍රෝෂ පරිභව

ගැලවුමක් නැත අන්කිසි 
වටකොට ඇති ඇමැති බල රැස්හැර  

ඇත නොයෙක රැකවලූන් ද, 
රථ පෙළට රියැදුරන් ද, 
මහමැදුර පසෙකින්, 
තනා ඇත උන්හට වෙනවෙනම සුළු නිවහන් 
(සැපැයීම නිවහන් සැමට 
මා සතු කාරිය ද වන බැවින්) 

කා දමයි උන් ද ඇති තරම් විදුලිය 
මගේ කිත්ගොස ද සමගින් ම 

මහ එළි ද මොළවා ඇත 
මහ මැදුර වටකොට 
ඇස ගිණි කණ වැටීමට 
පැමිනෙන්නන්ගේ මහ මැදුර වෙත 

පැමිණෙන්නන් අතුරින් 
එකෙක් දෙන්නෙක් අමුත්තන් වූ කළ 
දිය යුතුය උනට වා සමනිත කුටියක් 
ඇත එවන් කුටි දෙකක් ද මහ මැදුරෙහි 
 
අසයි මා‘පියාණන්’ 
සිය හද බසින් 
‘‘කියනු මැන දිවි අරුත’’ 

නොදනිමි ‘පියාණනි’ පිළිතුරු 
එනමුදු සිටිනා තෙක් ඔබ මා උරෙනුර 
ගැටී 
මඩනට පර දෙසින් එන පිළිමල් මුළු  

අභිසෙස් ලද බැවින් ද 
‘දැයෙහි පස් අවි කුමරු’ලෙස 
දැයේ මුර දෙවි මුළු වෙතින් 

නිදනෙමි සැනසිල්ලෙන් 
නැත ද වා සමනය 
මා කුටියෙහි

-නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි 

 

මියෙන්නට පෙර දින

හුඟ කලෙකින් ගෙදර ඇවිත්
එබී බලන්නම් දොර ළඟ
දුවන් එන්න දෙඅත් විදා
තාත්තා කියා හඬ ගා
ඔසවා ගන්නම් නුඹ මම
තුරුළු කරන් මගෙ පපුවට

අහපන් දුව බෙල්ල බදන්
කොහෙද ගියේ මගේ තාත්තා
දැනුනිද ඔය පුංචි හිතට
වියෝ දුකක් මම නැති විට

දුවේ නුඹේ හොඳ අම්මා
කියනා ලෙස සිටියා නේද
නොවී ඈට කරදරයක්
මල්ලි බලා ගත්තා නේද

 
වන්නි කැළේ
ගිනි අවියක්
තුරුළු කරන් ඉන්නා විට
දෙන්නෙම නෑ
නුඹට ඉඩක්
තුරුළු වෙන්න
මගෙ හද වෙත
සමා වෙයන් පුංචි දුවේ
හිටියට සිත
ගල් කරගෙන

මම ආ විට ගෙදර මෙදා
ගිනියන්නම් අලියා පිටේ
අපි දෙන්නා එකතු වෙලා
හිනස්සමුද පොඩි මල්ලිව

-ලසන්ත වික්‍රමසිංහ
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

දෙලොවක් මැදින්

පසු කරනා විටදි බසයෙන් කොළඹ	හත
දුටුවෙමි සෙබළ රුව තනනා ජොගින්	පථ
නොදැනිම සසල විය මඳකට මගේ	සිත
ගොනුකර ලියමි ඒ සිතුවිලි කවක්	මත

නුඹ සාදා වැඩ නිම කළ මුල්	කොටසේ
දිව යනවා නෝනා මහතුන්	සතොසේ
රඳවා වයර් දෙ කැබලි දෙසවන	සුව සේ
නුඹේ හදවත ගැහෙනා රිද්මය	නෑසේ

අලි වැට කැඩී දින දින මිනිසුන් මිය	යයි
නොවසා තබන දුම්රිය මං තව	බෝමයි
ඒවා නම් ඉතින් හෙමිහිට සැදිය	හැකියි
නුවරුන් මහත් වුනොතින් රටටම	පාඩුයි

සදනා විටදි නුඹ පාසල්	ගොඩනැගිලි
නිබදව වැඩෙයි මගෙ බැතිබර සිත	ලියලී
සදනා විටදි ලොකු අය දුවනා	පේළි
හඬවා මහද බැති සිත මිය යයි	වියළී

ඇස් හිස් මස් ලේ දන් දී අපි	වෙනුවෙන්
දැන් තනනවා පොඩි පාරක් නොබැන	මුවින්
නැතිවද හිතට දුක සබඳේ ඇත්ත	කියන්
නැතිව මගේ මොළයේ අවුලක්ද	බලන්

මුහුවී රුහිරු හා සියොලඟ	වැගිරවුන
ගැළුවා කඳුළු අඹු දරු නෙත	නොනැවතුන
උණු ලේ කඳුළු බීලා තෙත	බරිතවුන
මෙලෙකයි පොළොව සිහ ධජ කුඹු	ඉන්දවුන

මිය ගිය නූඹේ සොයුරන් අද මෙලොව	නැත
උන් හා අපි එක ලෙස පැතු ලොවක්	ඇත
කා බී නටන අපි තනනා ලොවක්	ඇත
දෙලොවක් මැදින් නුඹෙ රුව බොඳවෙලා	ඇත

-ලසන්ත වික්‍රමසිංහ
යුතුකම සංවාද කවය
www.yuthukama.com

අම්මේ ලබන පෝයට එනවා ගෙදර

කෙණෙහිලි කරන සුළඟට විත් හතර	වටින්
බිමටම හැලෙන පොඩි පොඩි මල් බුරුතු	පිටින්
මිදුලේ වෙරළු ගහ යට සුව හෙවන	යටින්
කවුරුත් නැතිව ගල් බැංකුව හිඳී	දුකින්

උන ලී කඩුල්ලේ ලී ටික හැර	දාලා
පාරට වැවුන පොඩි තණකොළ	ගලවාලා
පොල් අත්තේ රටාවට හැඩ වැඩ	දාලා
ගෙදරම ලස්සනයි සුදු වැලි අතු	ගාලා

දෙහි ගහ යට ලෑල්ලේ අත්තටු	සලමින්
එක එක තාලෙනී උන් උන් හා	දොඩමින්
ලේනුන් ගිරවු මයිනන් රොත්තක්	යහමින්
බත් කන අයුරු සිතුවම් කර ගමි	මනසින්

කහ රතු රෝස සුදු එක පොකුරට	පිපිලා
බංගලි රෝස ගොන්නෙහි ඇති මල්	පිරිලා
ලිඳ ළඟ දිය සීරාවෙ සරුවට	වැවිලා
නිවිතිය වැලේ ඇති කොළ ලොකුවට	හැදිලා

ඒවිද කියා නිතරම පෙර මග	බලන
තාමත් හරි කෙට්ටු යැයි මැසිවිලි	කියන
මට බත් බෙදන්නට හනිකට ගෙට	දුවන
අම්මේ දකින්නට ආසයි නුඹෙ	මුහුණ

ආවද පුතේ කියමින් හිස	අතගාන
දාඩිය බිංදු මගෙ නළලේ	පිසදාන
සුවපත් කරන තුන් සිත දුක්	සඟවාන
ආදර තාත්තා නුඹ මගෙ	සමප්‍රාණ

සමගින් කොලු කුරුට්ටන් ගම කරක්	ගසයි
මලයා පණ්ඩිතයි ගෙදරම ඉතින්	යටයි
අද නම් නින්ද යයි කොළඹට අනේ	යසයි
එකටෙක කියන විට ගුටියක්‌ දෙන්න	හිතයි

පොඩි බත් කූරන්ට කුරුමානම	අල්ලා
මුනිවත රකින ඉඳහිට වලිගය	හොල්ලා
ඉන්නා සීනු හැංගීලා හොර	ගුල්ලා
පොල් ගානකොට එනවා ඇති පොල්	ඉල්ලා

තරගෙට සින්දු කියමින් නලියන	නටන
පොල් කටු අරන් සද්දෙට තාලම	ගහන
දෝණිල චූටි ලා බිම වැලි බත්	උයන
ආසයි බලන්නට සෙල්ලම් ගෙය	හදන

හැල්මේ දුවන ලොව හා මුහු වෙන	අතර
පිම්මේ දුවයි සිත නම් ගෙදරට	නිතර
ගෙව්වෙමි මසක් දිගු වුන කල්පය	විතර
අම්මේ ලබන පෝයට එනවා	ගෙදර

-කාව්‍යා අලුත්ගෙදර

www.yuthukama.com

ජාතකය පණ මදිද?

යහළුවන්	ඔරවයිද
ප්‍රභූ අය	හිනැහෙයිද
අතින් කන්නට	බයද
හෝටලටය ලොකු	වැඩිද

වැළදුවේ බුදු	රදුන්
නොමවේද ගරු	අතින්
වැදගත්ද සුදු	එවුන්
පරදවා බුදු	රදුන්

හීනමානය	බලව්
සිහළුනේ ලැජ්ජා	වව්
සුද්දාම කොපි	කරව්
ජාතකය විසි	කරව්

කුමට නුඹ	ලැජ්ජාද
අත නුඹේ	ගැහෙනවද
හෝටලටය ලොකු	වැඩිද
ජාතකය පණ	මදිද

වාදයට නොම	ගොසින්
පතුරවන මෙත්	සිතින්
නුඹ කන්න නුඹෙ	අතින්
නුඹේ උරුමය	ලෙසින්

--ජනිත් සෙනෙවිරත්න
යුතුකම සංවාද කවය

අහමදිනෙජාඩ්ගේ ඉස්කෝලේ

නිමිත්ත :ඉරානයේ ජනාධිපති ධූරයෙන් සමුගත් මොහොමඩ් අහමදිනෙජාඩ්  තමා ජනාධිපති වීමට පෙර රැකියාව සඳහා නැවත බසයෙන්  යාම.

Share

පුතුගෙ නම ඇසේවිද ගුවනින්

නළලේ මොට්ටුව තියලා            
              ඇස් වහක් නොවදින්න
දෙදණ බිම හොවාලා            
              හිස ඔසවා බලන සඳ
අපි ගත්ත පින්තූරෙ            
              පොඩි පුතුගෙ පින්තූරෙ
බොඳ වෙලා පෙනෙනවා            
              මගේ කඳුළක් මැදින් .....

කරකවා බලනවා මීටරය            
              ගුවන් විදුලියේ 
කියන් නෑනේ  කවුරුවත්
              මේ නම් ලයිස්තුව
මගෙ පොඩි පුතුගෙ නම            
              ඇසේවි ද ගුවනින් 
හිරවෙනවා මගෙ පපුව            
              වෙවුලනවා මුලු ගතම......

ගැහෙන මගෙ හදවතින්            
              කරකවා මීටරය
බලනවා මගෙ පුතුගෙ
              නම කියාවිද කියාලා
කියන් නෑනේ  කවුරුවත්
              මේ නම් ලයිස්තුව
විසි හත් දෙනෙක් මැරිලා            
              වැළිකඩදි වෙඩිවැදිලා.......

-ලසන්ත වික්‍රමසිංහ 

යුතුකම සංවාද කවය